Chapter 2

“Are you really out of your mind?!”

Umalingawngaw ang malakas na sigaw ng aking ama sa loob ng study room kung nasaan kami pero wala akong pakialam.

Wala akong pakialam kung magalit man siya sa akin. I promised myself that in this life, I will never marry that scumbag Henry again!

“We need them! We need their company! Do you really think you have a say in this?!” nagtatagis ang mga bagang niyang sigaw sa akin.

Napasandal siya sa kaniyang kinauupuan at napahilot sa sentido, halatang stress pero wala akong pakialam.

All my life, he discarded me as her daughter. It was always Denise. Denise the perfect, the beautiful, the smartest. Lahat na lang ay nasa kaniya. Lahat din ng mga mata nila ay nasa kaniya, lalo na ang atensyon.

“I’d rather die than to marry that man!” tumaas na rin ang boses ko at ang mga palad ko ay unti-unti ng kumuyom.

Muling nagtaas ng ulo ang aking ama, this time ay mas galit na siyang nakatitig sa akin to the point na gusto na niyang tumayo at iuntog ang ulo ko sa pader sa galit niya.

“Don’t pretend that you don’t want to marry him Daniela when in fact ay halos magmakaawa ka na sa kaniya na pansinin ka niya! Sa tingin mo ba ay hindi ko alam huh? Na halos sundan mo siya kung saan siya magpunta!”

Huh! So that’s it?

Alam ko iyon. Alam ko kung gaano kabaliw si Daniela kay Henry dahil ako mismo ang sumulat nito, alam ko ang lahat ng tungkol kay Daniela at kay Henry. Alam ko.

Pero habang pinapakinggan ko iyon ay unti-unti ko ng kwinekwestiyon ang lahat. Unti-unti ko ng tinatanong ang sarili ko kung bakit nga ba ganun ang pagkakasulat ko sa buhay niya.

“Don’t you dare to talk back again! Wala kang karapatan!” itinaas niya ang kaniyang kamay tyaka ako dinuro habang puno ng poot ang mga mata. “Wala kang karapatan Daniela! Anak lang kita!”

A painful smile curved into my lips. “Anak?” mahina ngunit puno ng pait na tanong ko.

For two lives, I lived as Daniela but even in my death, hindi ko naramdaman ang pagiging ama niya.

“Is this how a father should treat her daughter?”

Sa isang iglap ay nasa harap ko na siya at bigla na lang tumaas ang kamay niya. Isang malakas na sampal ang dumapo sa aking pisngi. Isang sampal na halos magpamanhid sa pisngi ko, pero walang-wala ang sakit na iyon sa sakit na nararamdaman ko sa aking dibdib.

Hanggang sa mga oras na ito, hindi pa din siya nagbago. Sa pangatlong pagkakataon ay ganito niya pa rin ako ituring and this is my last straw.

Dahan-dahan ko siyang tiningnan with no emotion in my face.

“Ituring niyo na lang akong patay simula ngayon. Wala na kayong anak na ang pangalan ay Daniela, o meron nga ba? Sorry, my bad. Hindi niyo nga pala ako anak.”

Pagkasabi ko ng mga iyon ay tumalikod na ako. Hindi ko babawiin ang sinabi ko.

“Masyado ka ng mayabang ngayon Daniela! Sa tingin mo ba ay mabubuhay ko sa labas ng bahay na ito? Hindi! Wala kang utang na loob!”

Huminto ako sa tapat ng p***o ngunit hindi ako lumingon.

“Do you really think so?”

Lumabas siya at hindi na muling lumingon pa.

~~~~

Isang katok ang napaangat ng ulo ko. Kanina pa ako sa study ko dahil tinatapos ko ang ilang documents at isa pa, ayokong lumabas dahil inis na inis ako kay Daniela.

Hindi ko alam kung bakit pero pakiramdam ko ay ibang tao ang kaharap ko kanina. There was something in her eyes but I couldn’t name it.

“Who is it?”

Bumukas ang p***o at pumasok si Denise. Kaagad na nabuhayan ang aking mukha. “My lovely daughter!”

Mabilis kong itinigil ang aking ginagawa at sinalubong ang aking pinakamamahal na anak.

“It’s late Dad. What are you still doing here?”

“Well, some paperworks…”

Kumunot ang noo niya. “Paperworks? You can finish it tomorrow, you should rest.”

Napangiti na lang ako. My sweet and lovely daughter is always the best.

“Of course, of course.”

Ipinulupot niya ang kaniyang kamay sa braso ko at sabay kaming lumabas. “Nakausap niyo na pala si Daniela Dad?”

Nang marinig ko ang pangalang iyon ay kaagad na naging madilim ang aking mukha. Marinig ko pa lang talaga ang pangalan niya ay naiinis na ako. Wala na siyang ibang ginawa kundi ang suwayin ako, and her existence alone is so frustrating.

Anak ko naman sana siya pero malayong-malayo ang pakiramdam ko sa kaniya. Ibang-iba ang tingin ko kay Denise na panganay kaysa sa kaniya.

Napaismid ako ng hindi ko namamalayan. “She doesn’t want to marry Henry. Hindi ko alam kung ano na naman ang pumasok sa kukote niya at sinabi niya iyon.”

Hindi sumagot si Denise at nanatili lang na tahimik sa tabi ko. “I’ll talk to her Dad, don’t worry.” ngumiti siya sa akin.

“Don’t waste your time with that woman. Hayaan mo siya sa drama niya kung anuman iyon. How about we go shopping tomorrow?”

Lumingon siya sa akin na nagliliwanag ang mga mata. “Oh Dad, you’re really the best!”

Niyakap niya ako at mabilis naman akong gumanti ng yakap. “Of course my love, basta ikaw.”

…