LOGINShare
วางแผนกอบโกย!!
publish date:
2026-11-01 23:38:44
Latest chapter
ท่านแม่ทัพ หากอยากหย่านักท่านได้สิทธิ์นั้นเดี๋ยวนี้!! หาสามีให้ท่านแม่เอง!!
“เจ้า!! เจ้าเด็กบ้า! เจ้าพูดจาเลอะเทอะอะไร!” เล่ออันหนิงหน้าเสีย ตวาดออกมาอย่างลืมตัว หัวคิ้วของแม่ทัพหนุ่มขมวดเป็นปมแน่น สองเท้าก้าวออกมายืนบังหน้าบุตรชายอย่างไม่พอใจนัก!!“อันหนิง…ลูกข้าพูดสิ่งใดผิดหรือ?” น้ำเสียงเหยียบเย็นทำเล่ออันหนิงได้สติ นางกำชายกระโปรงแน่น ในหัวเค้นหาเหตุผลที่เผลอตวาดลู่เซียนออกไป ใครบ้างจะไม่รู้แม้พ่อแม่ระหองระแหงกัน แต่คนทั้งจวนยกให้ลู่เซียนคือที่1“ข้าพูดอะไรผิดหรือขอรับ?” ลู่เซียนทำหน้าตกใจกลัว ขยับไปซ่อนหลังขาของซางอันอวี๋ แล้วช้อนสายตามองบิดา “ท่านพ่อขอรับ ท่านแม่ปลดบ่าวไพร่ขี้เกียจและแอบยักยอกของในเรือนหลัก แต่ท่านน้าเล่อกลับไปรับคนพวกนั้นไว้ แล้วมาโวยวายว่าท่านแม่ทำลายชื่อเสียงตระกูลเล่อ... แบบนี้ ไม่ใช่ว่าท่านน้าเล่อกำลังบอกว่า บ่าวไพร่ที่ยักยอกสินเดิมของท่านแม่ เป็นคนของตระกูลเล่อหรอกหรือขอรับ?”ตึง!เหมือนมีอสนีบาตฟาดลงกลางห้องโถง!คำพูดบริสุทธิ์ของเด็กห้าขวบสะกิดให้ซางอันอวี๋เบิ่งตาโพลงขึ้นทันที! แม่ทัพหนุ่มหวนคิดตามคำของบุตรชายอย่างรวดเร็ว... จริงอย่างที่ลูกเขาบอก! ซุนเจี้ยนเจี้ยนปลดคนในเรือนของนางเอง มันเกี่ยวอะไรกับตระกูลเล่อ? และหากบ่าวไพร่พว
ท่านแม่ทัพ หากอยากหย่านักท่านได้สิทธิ์นั้นเดี๋ยวนี้!! ก็วางใบหย่ามาสิ!!
“เกิดอะไรขึ้น เล่ามาให้ชัดเจน” ซางอันอวี๋ขมวดคิ้ว พยายามแกะมือของเล่ออันหนิงออกจากแขนเสื้อตามสัญชาตญาณ“บ่าวไพร่ในเรือนหลักนับสิบคน... ถูกพี่สะใภ้สั่งปลดและขับไล่ออกมาอย่างไม่มีเหตุผลเจ้าค่ะ!” เล่ออันหนิงสะอื้นไห้เสียงดัง ละครฉากใหญ่ของนางเริ่มเปิดฉากขึ้นอย่างงดงาม “พวกเขาน่าสงสารนัก ไม่มีที่ไป รับใช้ตระกูลซางมานานหลายปี จู่ๆ ก็ถูกไล่ออกเหมือนหมูเหมือนหมา ข้าเห็นแล้วอดสงสารไม่ได้ จึงรับพวกเขาเข้าไปพักที่เรือนของข้าชั่วคราว... แต่ยามนี้ คนเหล่านั้นล้นทะลักเข้าไปแออัดกันแน่นเรือนของข้าไปหมดแล้วเจ้าค่ะ!”นางยกผ้าเช็ดหน้าขึ้นแตะน้ำตา พลางส่งสายตาตัดพ้อไปทางซุนเจี้ยนเจี้ยนอย่างแค้นเคือง“ข้าเป็นเพียงสตรีหม้าย... สามีตายตั้งแต่ยังสาว ต้องวนมาอาศัยจวนแม่ทัพอยู่ด้วยความเจียมตัวอีกครั้ง จวนเล่อนั่นท่านลุงซางมอบให้ข้าก็จริง แต่มิได้ใหญ่โต ทุกวันนี้ข้าก็แทบจะไม่มีที่ยืนอยู่แล้ว!“ นางเล่าย้อนหลังบ่งบอกว่าตัวเองเป็นผู้อาศัย แต่ซุนเจี้ยนเจี้ยนกลับคิดว่านางคือกาฝากที่เกาะติดไม่ยอมไปไหนสักที แต่งงานออกไปแล้วก็กลับมาอาศัยใบบุญสกุลซางอีกหลังสามีตาย พ่อสามีที่แสนใจดีของนาง ตัดปัญหาโดยการยกเรือนสวนให้
ท่านแม่ทัพ หากอยากหย่านักท่านได้สิทธิ์นั้นเดี๋ยวนี้!! ถูกยักยอกสินเดิม
ซุนเจี้ยนเจี้ยนกำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ ดวงตาคู่งามฉ่ำรื้นไปด้วยหยาดน้ำตา ใบหน้างดงามดูซูบซีดและไร้สีเลือด นางกำหีบไม้เปล่าในมือแน่น ร่างกายสั่นเทาเล็กน้อยราวกับกิ่งหลิวโอนเอียงยามต้องลมพายุ โดยมีลู่เซียนตัวน้อยนั่งกอดขานางอยู่ข้างๆ ใบหน้าน้อยๆ เต็มไปด้วยความเศร้าสร้อยและตื่นกลัว“เกิดอะไรขึ้น?ข้าได้ยินบ่าวข้างนอกบอกว่าเจ้าไม่ยอมออกจากห้องนี้ นี่ไม่ใช่เวลานอนของเซียนเอ๋อร์หรือ?”ซางอันอวี๋ถามเสียงเรียบ พยายามรักษาท่าทีเย็นชา แม้ในใจจะเริ่มรู้สึกแปลกๆ กับบรรยากาศซุนเจี้ยนเจี้ยนเงยหน้าขึ้นมองเขา น้ำตาหยดหนึ่งไหลผ่านโหนกแก้มลงมาอย่างประจวบเหมาะ นางรีบใช้แขนเสื้อเช็ดออกอย่างลนลาน ทำทีเป็นพยายามเข้มแข็ง “ไม่มีอะไรเจ้าค่ะท่านพี่ ข้าแค่... แค่ตรวจนับสินเดิมของข้าเท่านั้น”“สินเดิม?” ซางอันอวี๋ขมวดคิ้ว สายตามองไปยังสมุดบัญชีและหีบไม้ที่ว่างเปล่าลู่เซียนได้ที รีบสูดน้ำมูกเสียงดัง ฟืด แล้วพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ละล่ำละลักว่า “ท่านพ่อ ท่านอย่าว่าท่านแม่เลยนะขอรับ! ท่านแม่ไม่ได้ตั้งใจจะร้องไห้ ท่านแม่แค่เสียใจ... สินเดิมที่ท่านตาและท่านยายทิ้งไว้ให้ก่อนตาย หายไปตั้งมากมาย ตั๋วเงินก็ไม่เหลือ เ
ท่านแม่ทัพ หากอยากหย่านักท่านได้สิทธิ์นั้นเดี๋ยวนี้!! ต้องหน้าสงสาร ถึงจะได้รับความเอ็นดู
แสงแดดยามบ่ายทอดตัวผ่านยอดไม้ลงมายังเรือนหลักของจวนแม่ทัพ ทว่าบรรยากาศภายในกลับเงียบสงบอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน บรรดาบ่าวไพร่ที่เคยเดินขวั่กไขว่ คอยสอดส่องและส่งข่าวให้แก่เรือนอื่น บัดนี้ถูก ซุนเจี้ยนเจี้ยน สั่งขับไล่และปลดออกไปจนเกือบหมดสิ้น เหลือไว้เพียงบ่าวรับใช้เก่าแก่ของแม่สามีและเด็กรับใช้ที่ไว้ใจได้เพียงไม่กี่คนเท่านั้นลู่เซียน หรือเหยียนคังในร่างเด็กห้าขวบ ยืนกอดอกมองบรรยากาศอันโล่งโปร่งภายในเรือนพลางพยักหน้าอย่างพึงพอใจ“ทำได้ดีมากขอรับท่านแม่ สลัดพวกสายสืบออกไปได้ เรือนเราก็สะอาดขึ้นเยอะ จะทำอะไรหลังจากนี้ก็ไม่ต้องระวังหน้าพะวงหลัง”ซุนเจี้ยนเจี้ยนไม่ตอบ แต่นางกำลังนั่งขมวดคิ้วอยู่หน้าโต๊ะไม้แกะสลัก บนโต๊ะมีสมุดบัญชีสินเดิมของร่างนี้กางหรา พร้อมกับหีบไม้หลายใบที่ถูกเปิดออก ด้านในมีเพียงเครื่องประดับทองคำไม่กี่ชิ้น ผ้าแพรเนื้อดีเพียงไม่กี่พับ และตั๋วเงินจำนวนหนึ่งซึ่งน้อยกว่ารายการในสมุดบัญชีอย่างน่าใจหาย!“หนอย... พวกยัยจิ้งจอกเล่อนั่น!” ซุนเจี้ยนเจี้ยนตบโต๊ะดัง ปัง! จนชาเย็นชืดในแก้วกระฉอก “สินเดิมของข้า! สินเดิมที่พ่อแม่ของร่างนี้หามาด้วยหยาดเหงื่อแรงกาย หายไปเกือบครึ่ง!
ท่านแม่ทัพ หากอยากหย่านักท่านได้สิทธิ์นั้นเดี๋ยวนี้!! วางแผนกอบโกย!!
แก้วชาในมือซุนเจี้ยนเจี้ยนแทบหลุดร่วง! นางหันขวับไปมองเด็กน้อยตรงหน้าด้วยความตกตะลึง! คำว่า “คุณแม่” คือภาษายุคปัจจุบันหลุดมาจากปากเด็กจีนโบราณวัยห้าขวบคนนี้ได้อย่างไร?!“เจ้า... เจ้าพูดว่าอะไรนะ?” ซุนเจี้ยนเจี้ยนถาม เสียงสั่นสะท้าน เด็กน้อยยกยิ้มมุมปาก พลางกอดอกเหยียดตัวตรง “แม่คับ ผมเอง เหยียนคัง! หลังจากคุณแม่สิ้นใจ ผมมีปากเสียงกับตาแก่นั้นและพลัดตกหน้าต่าง และดันทะลุมิติมาในนิยายเฮงซวยนี่ของคุณแม่เช่นกันคับ!!” “เหยียนคัง!!!” ซุนเจี้ยนเจี้ยนอุทานลั่น นางแทบไม่อยากเชื่อสายตา! ลูกชายคนเล็กจากโลกเดิมที่เป็นคนซื้อนิยายมาให้นางอ่าน ยามนี้มาเกิดเป็นบุตรชายของนางอีกรอบ ในร่างเด็กห้าขวบ!“เบาๆสิขอรับท่านแม่ เดี๋ยวคนข้างนอกก็ได้ยินหมดพอดี” ลู่เซียนเดินเข้ามาใกล้ แล้วปีนขึ้นไปนั่งบนเก้าอี้ข้างๆ นางอย่างคล่องแคล่ว เมื่อพิจารณาใบหน้าน้อยๆนี้อีกที ก็พบว่าเหมือนบุตรชายของนางตอนเด็กไม่มีผิดเพี้ยน“นี่แก... แกมาอยู่ที่นี่ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน!”“ก็อาจจะหลังท่านแม่สักพัก เมื่อสอบถามไล่เรียงคนในจวนท่านย่า ข้าก็รู้ทันทีว่าทะลุมิติมาอยู่ในนิยายที่เมียเก่าของพระเอก ชื่อเดียวกับท่านแม่ในโลกเดิม เลยลองเส
ท่านแม่ทัพ หากอยากหย่านักท่านได้สิทธิ์นั้นเดี๋ยวนี้!! ละครบทนี้เล่นไม่ยาก!!
ซางอันอวี๋ถึงกับตะลึงงัน! เบิกตาโพลงมองภรรยาอย่างไม่อยากเชื่อหู!สตรีตรงหน้าที่เคยร้องไห้ฟูมฟาย อ้อนวอนขอความรักจากเขาอย่างบ้าคลั่ง นกน้อยที่เคยเกาะแขนเสื้อเขาไม่ยอมห่าง... บัดนี้กลับเอ่ยคำว่า “ยินดีหย่าเงียบๆ” ออกมาจากปากด้วยท่าทีสงบนิ่งไร้ความอาลัยอาวรณ์ได้อย่างไรกัน?! ความรู้สึกเคียดแค้นและสะใจที่ควรจะมี กลับกลายเป็นความตื่นตระหนกและวูบโหว่งในอกอย่างประหลาด!“เจ้าบ้าไปแล้วหรืออย่างไร!” ฮูหยินใหญ่ดุซุนเจี้ยนเจี้ยนเบาๆ แต่สายตากลับฉายแววเห็นใจ “ไม่มีการหย่าทั้งนั้น! เจ้าเป็นแม่ของลู่เซียน และเป็นฮูหยินแต่งเข้าอย่างถูกต้องของจวนนี้!” ซุนเจี้ยนเจี้ยนยังคงอยากพูดหลายสิ่ง แต่คนเป็นสามีกลับลุกขึ้นยืนจนนางต้องรอดูท่าที“เรื่องนี้…ข้าจะถือว่าเห็นแก่ท่านแม่ หากเจ้าทำตัวไม่รู้ความอีก ก็เตรียมตัวหย่าขาดจากข้าได้เลย!!”หลังจากเหตุการณ์ตึงเครียดผ่านพ้นไป ซางอันอวี๋สะบัดหน้าเดินหนีไปพร้อมความสับสน “ช่างหัวเขาเถอะ ว่าแต่เจี้ยนเจี้ยนทั้งวันมานี้ ลู่เซียนเอาแต่บ่นว่าอยากมาหาเจ้า แม่รู้ว่าเจ้าไม่ชอบเด็กนัก แต่อย่างไร เขาก็เป็นสายเลือดของเจ้า ให้ความอบอุ่นเขาบ้างจะเป็นไรไป ใช่หรือไม่?” ได้ยินแม่สา
You May Also Like
เกิดใหม่ในร่างพระชายาร้ายร้าย
Jiulin25.9K viewsเคียงพยัคฆ์บุพเพรักข้ามภพ
ต้าซ้อ27.9K viewsท่านอ๋องอ่านใจกับชายาแพทย์ทะลุมิติ
สกุลหยางมีบุตรสาว409.8K viewsคุณหนูตัวปลอม
มณีริน/ ศศิชา/ ไอศิกา/ Sazaki Aiko26.0K viewsเมื่อพระชายาหมดรัก ท่านอ๋องกลับคลั่งนาง
malinee115 viewsดวงดาราที่ร่วงหล่น
อามีทอฟอ106 viewsคุณหนูรองผู้นี้คือหมอศพอันดับหนึ่ง
B.J.BEN/มัฑศิกาญจน/พันสิงห์143 viewsฮูหยินใบ้ ของคุณชายโม่
มีสมองแค่ 2 นาที46 views
