All Chapters of The CEO's Runaway Wife: Chapter 1 - Chapter 10

BelaSampung minuto bago ang interview, dalawang beses akong nagkamali sa pagsuot ng heels.Hindi ako kinakabahan. Seryoso. Dalawang taon lang naman akong hindi nagsuot ng takong, at ang mga paa ko, nakalimutan na kung paano maging professional. Kaya ayun, nakatayo ako sa harap ng salamin ng ladies’ room sa 28th floor ng Santillan Tower sa Ortigas, nakahawak sa lababo, at pinagsasabihan ang sarili ko na huminga.“Kaya mo ’to, Bela,” bulong ko. “Sampung minuto lang. Tapos may HMO na si Tala.”Isabela Dimaculangan, twenty-nine. Single mom. Dating legal assistant, dating kung ano-ano pa, at ngayon, applicant para sa posisyong Executive Legal Associate sa isang kumpanyang may 13th month pay, may dental, at ang pinaka-importante, may health insurance na puwedeng ipasok ang anak ko.Si Tala, dalawang taon at sampung buwan. Nakatira kami sa Marikina kasama si Nanay, sa bahay na may bubong na tumutulo tuwing Setyembre at may mangga sa bakuran na hindi namumunga. Kaninang umaga, bago ako umali

BelaHindi ko alam kung paano ako nakababa ng 28 floors. Hindi ko rin alam kung paano ako nakarating sa Marikina nang hindi nawawala ang isang sapatos.Ang natatandaan ko lang: yung elevator, yung salamin sa loob nito, at yung babaeng nakatingin sa akin na parang multo. Maputla. Nakabuka ang bibig. May blazer na nakabutones nang mali. Tapos yung jeep, yung amoy ng usok at pawis at plastik na bag ng pandesal, at yung tricycle sa dulo, at si Mang Ador na nagtanong ng “Okay ka lang ba, Bela?” na hindi ko nasagot.Okay lang daw ba ako.May asawa ako. Hindi ko alam na may asawa pa pala ako.“Huy!”Tumilapon ang sinigang sa mesa. Napatalon ako sa upuan. Si Joy, ’yung pinsan kong paralegal sa Quezon City na umakyat sa bahay namin pagkatapos kong tumawag, nakatayo sa harap ko na may hawak na dalawang ulam at isang pandesal na kalahati na ang kagat.“Bes. Tatlong beses na kitang tinawag. Anong nangyari? Ang puti-puti mo.”“Joy.” Hinawakan ko ang pulso niya. Ang lamig ng kamay ko. “May tanong a

BelaAng opisina ni Alessandro Valderrama ay nasa 41st floor, at ang mesa ko, na nilagay nila sa labas lang ng pintuan niya, ay gawa sa salamin.Salamin! Para akong isda sa aquarium. Lahat ng dumadaan, nakikita ako. Lahat ng sumisilip sa opisina ni Dro, nakikita rin ako. At siya, sa loob, may sariling glass wall na nakaharap sa akin, at hindi niya binababa ang blinds. Hindi ito aksidente.“Good morning, Miss Dimaculangan,” sabi ni Trish nang bumaba ako sa elevator, mas maganda pa sa kahapon. “Ang ganda po ng blazer n’yo.”“Salamat. Hiniram ko lang.”“Hehe.” Hindi ko alam kung bakit nakangiti siya sa akin na parang may alam. “Naka-set na po ang schedule n’yo. 7:00, briefing kay Sir. 9:00, Legal and Compliance. 12:00, lunch—”“Lunch?”“Opo, with Sir.” Nag-aalangan. “Hindi ko po alam kung alam n’yo—hindi po siya kumakain sa labas. Ever.”Huminga ako nang malalim. “Salamat, Trish.”Pumasok ako nang eksaktong alas-siyete, hindi isang segundo na huli, kasi hindi ko siya bibigyan ng kahit ka

BelaSa pasilyo ng ospital, sa ilalim ng umaandap na ilaw, nakita ko kung ano ang itsura ng isang lalaking kinakain ng sariling pagmamahal.Nakasandal si Dro sa dingding, ang kamay sa mukha, ang dibdib ay mabigat ang paghinga. Kakalabas lang namin sa kuwarto. Hinayaan namin si Nanay na magbantay kay Tala, na mahimbing na natutulog, ang daliri ay nakalaya na sa kamay niya pagkatapos ng labinlimang minutong pakikipag-agawan ng tulog at lagnat.“Bakit?” tanong niya.Isang salita. Hindi galit. Hindi pa. Parang butas na tinatanong kung bakit may butas.“Dro...”“Bakit hindi mo sinabi?” Dahan-dahang nag-angat ng tingin ang mga mata niya, pula, basa, walang bigat ng CEO. “Noong buntis ka. Noong nanganak ka. Noong unang beses siyang ngumiti. Hindi mo ba naisip na may karapatan akong malaman?”“Ang karapatan,” sabi ko. Hindi ko na napigilan. “Nasa Clause 13.”Kumunot ang noo niya. “Anong...”Hindi ko na kayang magpigil.Sinabi ko sa kaniya ang lahat. Hindi nang may sigaw. Nang tahimik, parang

BelaAng bougainvillea sa arko ng hardin ay namumulaklak pa rin.Iyon ang una kong nakita nang bumaba kami sa kotse, sa ilalim ng malamig na hangin ng Tagaytay. Magenta at rosas, nakasabit sa kahoy na arko na dinaanan ko ilang taon na ang nakakaraan, sa ilalim ng maputlang puting bestida, na hindi ko alam na papunta pala ako sa isang kasalan na hindi ko iniisip.Parang walang nagbago. Ang malawak na lawn. Ang puting bahay na may bubong na pula. Ang mga bintanang nakaharap sa Taal, na parang may nagpinta ng ulap sa tubig.“Mama!” sigaw ni Tala mula sa bisig ni Nanay. “Bahay! Ang laki! May aso!”May aso nga. Isang golden-brown na aspin, malaki ang tainga, tumatakbo sa damuhan nang nakalabas ang dila. Inilapag ni Nanay si Tala, at sinalubong ng aso ang bata na parang matagal na silang magkakilala, dinilaan ang pisngi niya, at tumawa si Tala nang malakas, ang uri ng tawa na hindi ko pa naririnig mula nang ma-ospital siya.“Kape,” sabi ni Dro, sa tabi ko. “Adopted. Noong...” Hindi niya tin