All Chapters of เนตรอัปมงคล: Chapter 11 - Chapter 20

บทที่ 11 : พี่ใหญ่ข้าจำหน้าน้องสาวไม่ได้แล้ว          ถุงเงินถุงนั้นถือว่าหนักใช่เล่น          “อ้อ นี่ท่านอิจฉาข้าอยู่รึ”          “ใช่ ๆ ข้ามันอิจฉาเจ้าจริง ๆ นั่นแหละ”          เว่ยหลิ่งจือรู้สึกได้ว่าความอิจฉาของชายผู้นี้ เต็มไปด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจ          ท่านอาหญิง ‘เขาผิดหวังในตัวเองมากกว่า เดินทางไปเมืองหลวงต้องใช้เงินหลายสิบตำลึง ระหว่างทางไม่เป็นไรแต่ไปถึงเมืองหลวงแล้ว ค่าใช้จ่ายจะสูงลิบลิ่วตาม’          “พี่ชายเหอท่านมาเป็นผู้จัดการของข้าดีไหม”          เมื่อก่อนนางก็มีผู้จัดการส่วนตัว คอยดูแลจัดการเรื่องรับงานให้ ชีวิตค่อนข้างสะดวกสบายเลยทีเดียว

บทที่ 13 : นี่มันลูกขุนนางบ้านไหนกัน ใบหน้าสูงศักดิ์บ่งบอกฐานะเหลือเกิน          ค่ำคืนนี้นางกับเหนียนเหนียนนอนหลับไปแล้ว ท่านอาหญิงยังคงพูดคุยกับพวกผีอย่างสนุกสนาน ได้แลกเปลี่ยนความรู้กันไปมา นางอยากรู้เรื่องราวของผู้คนที่อยู่ในเมืองหลวง ทว่าสหายผีตรงหน้ากลับไม่มีใครรู้เรื่องนี้เลย          เดินทางผ่านอำเภอแรกไปอย่างราบรื่น อำเภอที่สองก็ไร้อุปสรรค พอเข้าสู่อำเภอที่สามกลับไปไม่ถึงตัวเมือง ต้องกางกระโจมพักกลางทางบนป่าเขา          “ทำไมพวกเขาไม่บอกว่าต้องพักกลางทางแบบนี้ ดีนะที่เจ้าให้ข้าซื้อกระโจมกับของทำกินง่าย ๆ มาด้วย” เหอจิ้นหยางบ่นไปขณะกางกระโจม          เว่ยหลิ่งจืออาสาช่วยเขาจุดไฟ นางอาศัยจังหวะเผลอดีดเปลวไฟใส่ฟืนแห้ง ท่านอาหญิงแอบไปตักน้ำใส่หม้อ ทุกอย่างเกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว         

บทที่ 15 : คนกับสัตว์ก็เหมือน ๆ กันนั่นแหละ          “ก็ใช่ไง พวกท่านถูกคนร้ายตามฆ่า ปกติทั่วไปก็ต้องแจ้งทางการไม่ใช่รึ”          เสิ่นซืออี้ขมวดคิ้วหลังได้ยิน เขามองดูรถม้าคันเก่า ๆ กับบัณฑิตยากจน พร้อมน้องสาวกับสุนัขอีกตัว ก้มลงมองเสื้อผ้าที่ตนเองกับน้องชายสวมใส่ นี่ไม่ใช่การปลอมตัวที่แนบเนียนที่สุดหรอกรึ อำเภอเล็ก ๆ ข้างหน้า คงไม่สามารถหาคนรู้จักของเขาได้ แต่หากเป็นมณฑลใหญ่ ๆ ก็ไม่แน่          ท่านป้าของเจ้าแต่งงานกับขุนนางใหญ่ที่มณฑลหยางหรง          จู่ ๆ คำพูดของมารดาก็ผุดขึ้นในความทรงจำ          “ข้ามีญาติอยู่ที่นั่น ที่มณฑลหยางหรง”          “มีญาติอยู่ที่มณฑลหยางรง ท่านแน่ใจนะ” เหอจิ้นหยางใช่จะเชื่อใจใครง่าย ๆ อยู่

บทที่ 17 : ฮึ่ม ข้าบอกให้ไสหัวออกมา !          ‘ที่แท้ก็วิญญาณผีร้ายนี่เอง มันมีแรงอาฆาตมากกว่าผีทั่วไป มิน่านักพรตทั่วไปถึงรับมือไม่ได้’          นางเคยรับมือกับพวกผีร้ายในยุคปัจจุบันมาบ้างแล้ว แต่ที่นี่ยังไม่เคยเจอเลยสักครั้ง นี่นับว่าเป็นครั้งแรก          เหอจิ้นหยางปาดเหงื่อหลังอธิบาย ความสามารถของเว่ยหลิ่งจือให้คนตระกูลจ้าวได้รู้ พวกเขาก็มีท่าทางเหมือนพ่อบ้านจ้าวไม่มีผิด คือปราบผีไม่ได้ก็ไร้ประโยชน์          ทางสองพี่น้องแซ่เสิ่นยังวางท่านิ่งเฉย ราวกับต้องการดูสถานการณ์อย่างเงียบ ๆ          โครม ! เสียงของหนักล้มกระแทกพื้น ดังขึ้นในห้องนอนของจ้าวหราน          “เรียนนายท่าน คุณชายอาการแย่กว่าทุกวัน ใครก็เข้าใกล้ไม่ได้เลย” คนสนิ

บทที่ 19 : ไฟดวงแค่นี้ไม่ทำให้สลบ ข้าต้องเพิ่มแรงเข้าไปอีก          ‘ท่านเห็นข้าเป็นคนเช่นไร ข้าเอาไม่ถึงตายหรอก’          อัคคีโลหิตมารต้องมีคนมาลองใช้ดู จะได้รู้ถึงขีดจำกัดว่าสามารถทำร้ายคนได้มากน้อยเพียงใด          ‘เจ้าใคร่ครวญให้ดีก่อนเถอะ แต่บางทีเจ้าไม่ต้องลงมือเองก็ได้ เหมือนว่าพี่ชายเสิ่นของเจ้าจะรู้ตัวแล้วเหมือนกัน ข้าเห็นเขาจับดาบเอาไว้ตลอดเวลา’          ‘ได้ ๆ ข้าจะไม่ลงมือหากไม่จำเป็น’          ไม่ช้าพระอาทิตย์ก็ลับขอบฟ้าไป พวกเขาตั้งกระโจมกลางทุ่งหญ้า พร้อมก่อไฟกองใหญ่ บริเวณรอบ ๆ มีกลุ่มนักเดินทางพักค้างแรมเหมือนกัน นับดูแล้วราวสามกลุ่ม เพราะใกล้เข้าเขตมณฑลหยางหรง จึงพบเจอเพื่อนร่วมทางอยู่บ้าง          “คุณชายเสิ่นรบ