All Chapters of เด็กเสี่ย...มือหนึ่ง: Chapter 1 - Chapter 9

ช่อดอกไม้แห้งเหี่ยวที่เคยมีสีสันสดใส บัดนี้ถูกวางทิ้งไว้อย่างเดียวดายเคียงข้างใบปริญญาบัตรเกียรตินิยมอันดับหนึ่งบนโต๊ะไม้เก่าๆ ในห้องเช่าสี่เหลี่ยมแคบๆ ความภาคภูมิใจที่ควรจะสว่างไสวและเป็นจุดเริ่มต้นของอนาคตที่สดใสที่สุดในชีวิตของ "แก้มใส" หรือ นารารัตน์ เดชอนันต์ กลับพังทลายลงในชั่วข้ามคืนราวกับปราสาททรายที่ถูกคลื่นยักษ์ซัดกระหน่ำหญิงสาววัยยี่สิบสองปีนั่งกอดเข่าอยู่บนเตียงนอนที่ปูด้วยผ้าปูที่นอนสีซีด ดวงตากลมโตที่เคยทอประกายสดใสและเปี่ยมไปด้วยความหวัง บัดนี้แดงช้ำและบวมเป่งจากการร้องไห้อย่างหนักหน่วงตลอดหลายวันที่ผ่านมา ภาพเหตุการณ์ในวันจบการศึกษายังคงฉายชัดในความทรงจำ วันนั้นเธอสวมชุดครุยวิทยฐานะ ยืนรอคอยผู้เป็นพ่อด้วยรอยยิ้มกว้าง หวังจะได้ถ่ายรูปคู่และมอบใบปริญญาที่เป็นดั่งหยาดเหงื่อแรงกายของท่านให้ท่านได้ชื่นชม แต่สิ่งที่เธอได้รับกลับไม่ใช่รอยยิ้มของพ่อ หากแต่เป็นสายเรียกเข้าจากโรงพยาบาลที่กระชากวิญญาณของเธอให้หลุดลอยกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อที่ฉุนเตะจมูกในทางเดินสีขาวโพลนของโรงพยาบาล ภาพของทีมแพทย์ที่พยายามปั๊มหัวใจอย่างสุดความสามารถ และเสียงเครื่องวัดคลื่นหัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะ กล

ตลอดระยะเวลาสามสัปดาห์ที่ผ่านมา ชีวิตของแก้มใสพลิกผันจากหน้ามือเป็นหลังมือ จากบัณฑิตจบใหม่ที่ควรจะได้นั่งทำงานในออฟฟิศเย็นฉ่ำ กลับต้องมาใช้ชีวิตอยู่ในโลกยามราตรีที่เต็มไปด้วยแสงสี เสียงดนตรีที่ดังจนแก้วหูแทบแตก และกลิ่นแอลกอฮอล์ที่คละคลุ้งไปทั่วบริเวณ เธอต้องวิ่งวุ่นเสิร์ฟเครื่องดื่มตั้งแต่หัวค่ำยันเช้ามืดของอีกวัน เรียวขาที่เคยเรียบเนียนบัดนี้เต็มไปด้วยรอยปวดเมื่อยและรอยช้ำจากการเดินชนโต๊ะในความมืด กลิ่นควันบุหรี่และน้ำหอมราคาแพงตีกันจนเวียนหัว แต่ถึงกระนั้น แก้มใสก็กัดฟันสู้ เธอไม่เคยปริปากบ่นให้ใครได้ยินเธออาศัยทักษะทางภาษาทั้งภาษาอังกฤษและภาษาจีนที่ร่ำเรียนมาอย่างหนักจนได้เกียรตินิยม มาใช้ให้เกิดประโยชน์สูงสุดในหน้าที่การงาน เมื่อมีลูกค้านักธุรกิจชาวต่างชาติเข้ามาใช้บริการ แก้มใสสามารถเข้าไปรับรอง พูดคุย และแนะนำเครื่องดื่มระดับพรีเมียมได้อย่างคล่องแคล่วและฉะฉาน ความสามารถนี้ทำให้ยอดขายเครื่องดื่มในโซนที่เธอรับผิดชอบพุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว จนพนักงานคนอื่นๆ ต่างพากันอึ้งและยอมรับในความสามารถของเธอแน่นอนว่าการทำงานในสถานที่แบบนี้ ความสวยและหน้าตาที่โดดเด่นของแก้มใสมักจะดึงดูดสายตา

เงามืดตรงมุมห้องด้านในสุดที่แทบจะมองไม่เห็นหากไม่สังเกตให้ดี ขยับไหวอย่างเชื่องช้า ต้นตอของเสียงแก้วคริสตัลที่แตกกระจายลงบนพื้นมาจากแก้ววิสกี้ที่ถูกบีบจนแหลกคามือของใครบางคน ชายร่างสูงสง่าก้าวออกมาจากโซนเงามืดนั้นอย่างเงียบเชียบแต่กลับแผ่รังสีคุกคามจนทุกคนสัมผัสได้เขาอยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตสีดำสนิทที่ถูกปลดกระดุมคอออกสองเม็ด เผยให้เห็นแผงอกแกร่งและสร้อยคอแพลตตินัมเส้นเล็กที่สะท้อนแสงไฟวาววับ แขนเสื้อถูกพับขึ้นมาถึงข้อศอกอย่างลวกๆ เผยให้เห็นรอยสักรูปมังกรสีหมึกจางๆ ที่ท่อนแขนซ้าย ใบหน้าหล่อเหลาคมคายราวกับประติมากรรมชิ้นเอกของพระเจ้า องค์ประกอบทุกอย่างบนใบหน้าดูสมบูรณ์แบบไร้ที่ติ ทว่าสิ่งที่ทำให้ผู้พบเห็นต้องกลั้นหายใจคือแววตาคู่นั้น... ดวงตาคมกริบสีนิลที่ดำสนิทและเย็นเยียบจนห้องทั้งห้องดูเหมือนจะมีอุณหภูมิลดลงต่ำกว่าจุดเยือกแข็ง"เสี่ยดิน..." เสียงครางหวิวหลุดออกจากปากของหนึ่งในเพื่อนร่วมโต๊ะของเสี่ยชัชไอดิน พัชรเมธาอนันต์ หรือที่ทุกคนในวงการกลางคืนและโลกสีเทารู้จักกันในนาม 'เสี่ยดิน' มัจจุราชไร้หัวใจแห่ง Z-YA Club เขายืนตระหง่านอยู่ตรงนั้น กวาดสายตาเย็นชามองความวุ่นวายที่เกิดขึ้นตรงหน้า

ค่ำคืนในกรุงเทพมหานครยังคงดำเนินต่อไปด้วยจังหวะชีวิตที่เร่งรีบ แต่สำหรับพื้นที่บนชั้นสามของ Z-YA Club เวลาดูเหมือนจะเดินช้ากว่าปกติ เสียงเพลงบีทหนักๆ จากชั้นล่างดังแว่วขึ้นมาเพียงเสียงทุ้มต่ำของเบสที่ถูกดูดซับด้วยผนังเก็บเสียง แก้มใสนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานหน้าห้องของไอดิน เข็มนาฬิกาบนผนังบอกเวลาตีสองกว่าแล้ว แต่ไฟในห้องทำงานของเจ้านายหนุ่มยังคงสว่างไสวหญิงสาวละสายตาจากหน้าจอคอมพิวเตอร์และกองเอกสารบัญชีตรงหน้า นวดคลึงขมับที่เริ่มปวดตุบๆ จากความเหนื่อยล้า ก่อนจะเผลอทอดสายตามองผ่านกระจกใสเข้าไปยังห้องทำงานด้านใน ภาพที่เห็นคือชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ในชุดเชิ้ตสีดำที่พับแขนขึ้นถึงข้อศอก กำลังก้มหน้าก้มตาเซ็นเอกสารและขีดเขียนแฟ้มงานอย่างเคร่งเครียดบางครั้งเมื่อเธอได้แอบลอบมองใบหน้าหล่อเหลาที่ดูเคร่งขรึมและแววตาที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่นของเขา แก้มใสก็อดไม่ได้ที่จะตระหนักถึง 'ช่องว่าง' อันมหาศาลระหว่างเขากับเธอ'ไอดิน พัชรเมธาอนันต์' ในวัย 32 ปี คือชายหนุ่มที่ผ่านร้อนผ่านหนาวและเผชิญหน้ากับโลกสีเทามาอย่างโชกโชน เขาสร้างอาณาจักรความบันเทิงแห่งนี้ขึ้นมาด้วยมันสมองและสองมือ ยืนหยัดอยู่บนจุดสูงสุดของห่

แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าตรู่ที่ลอดผ่านรอยแยกของผ้าม่านทึบแสงสีเข้ม เข้ามาตกกระทบใบหน้าหวานละมุนที่กำลังหลับสนิทบนโซฟาหนังตัวยาวในห้องทำงานของเจ้านายใหญ่ แก้มใสขยับตัวยุกยิกเล็กน้อยด้วยความเกียจคร้าน เปลือกตาบางค่อยๆ ปรือขึ้นรับแสงสว่างของวันใหม่ ความรู้สึกแรกที่โสตประสาทสัมผัสได้คือความอบอุ่นและนุ่มนวลที่โอบล้อมร่างกายของเธอเอาไว้ หญิงสาวกะพริบตาถี่ๆ เพื่อปรับโฟกัส ก่อนจะพบว่าสิ่งที่คลุมทับร่างของเธออยู่ไม่ใช่ผ้าห่ม แต่เป็นเสื้อสูทตัวใหญ่สีดำสนิทที่ตัดเย็บจากผ้าขนสัตว์เนื้อดี กลิ่นหอมบุรุษอันเป็นเอกลักษณ์... กลิ่นของไม้สนซีดาร์ผสมผสานกับมัสก์ที่แสนดุดันและทรงพลัง ยังคงติดตรึงอยู่ที่ปลายจมูกและเนื้อผ้า มันคือกลิ่นประจำตัวของไอดินสัมผัสนั้นกระตุกความทรงจำเมื่อคืนให้หลั่งไหลกลับเข้ามาในหัวราวกับม้วนฟิล์มที่ถูกกรอซ้ำ เหตุการณ์พายุฝนฟ้าคะนอง ไฟดับ ความหวาดกลัวที่เกาะกุมจิตใจ จนกระทั่งอ้อมกอดที่แสนอบอุ่นในความมืดมิด คำสารภาพความรู้สึกที่หนักแน่น และ... 'จูบแรก' ที่แสนเร่าร้อนและเว้าวอนจนแทบจะหลอมละลายวิญญาณของเธอฉ่า...พวงแก้มขาวเนียนของแก้มใสเห่อร้อนขึ้นมาทันทีจนกลายเป็นสีแดงจัดราวกับลูกตำลึ