บทที่ 5: ภายใต้ปีกของพญามัจจุราช

เพียงข้ามคืนหลังจากเหตุการณ์สะเทือนขวัญในห้องรับรองวีไอพี ข่าวลือเรื่อง "เด็กของเสี่ยดิน" ก็แพร่กระจายไปทั่วทุกซอกทุกมุมของ Z-YA Club ราวกับไฟลามทุ่ง ไม่มีแขกหน้าไหน ไม่ว่าจะมีเงินล้นฟ้าหรืออิทธิพลล้นมือ กล้าเข้ามาแตะต้องหรือพูดจาลวนลามแก้มใสอีกต่อไป ชื่อของเธอถูกยกระดับขึ้นเป็นบุคคลต้องห้ามที่ใครก็ตามที่รักชีวิตไม่ควรเข้าไปยุ่งเกี่ยว

ตอนที่แก้มใสเดินเข้ามาในห้องล็อกเกอร์พักพนักงานในเย็นวันถัดมา บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง เสียงจอแจคุยเล่นที่เคยดังสนั่นกลับเงียบกริบลงทันทีที่เธอเปิดประตูเข้ามา สายตานับสิบคู่ที่เคยมองเธอเป็นเพียงเด็กใหม่ไร้เดียงสา บัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นความหวาดหวั่น เกรงใจ ผสมปนเปไปกับความริษยาอย่างเห็นได้ชัด บางคนรีบหลบสายตา บางคนกระซิบกระซาบกันเสียงเบาเมื่อเธอเดินผ่าน มีเพียงมะนาวเท่านั้นที่ยังคงปฏิบัติกับเธอเหมือนเดิม

"เป็นไงบ้างเรา ขวัญหนีดีฝ่อหมดแล้วมั้ง" มะนาวเดินเข้ามาทักทายพร้อมกับลูบหลังรุ่นน้องเบาๆ ขณะช่วยแก้มใสเก็บของในล็อกเกอร์

"แก้มยังตกใจไม่หายเลยค่ะพี่มะนาว ทุกอย่างมันเกิดขึ้นเร็วมาก" แก้มใสถอนหายใจยาว สีหน้ายังคงมีความกังวลฉายชัด "แล้วทุกคน... ทำไมถึงมองแก้มแปลกๆ แบบนั้นล่ะคะ"

มะนาวถอนหายใจและดึงตัวแก้มใสให้เข้ามาคุยในมุมลับตาคน "ก็เพราะคำประกาศิตของเสี่ยดินเมื่อคืนไงล่ะแก้ม... เสี่ยดินน่ะ เขาไม่ใช่คนใจดีหรือพระเอกขี่ม้าขาวแบบในนิยายหรอกนะ ที่เขาประกาศออกไปแบบนั้น แกต้องระวังตัวให้มากที่สุด การเป็น 'ของหวง' ของคนระดับนั้น มันมีทั้งอำนาจและอันตรายซ่อนอยู่ พี่เป็นห่วงแกจริงๆ นะ"

คำเตือนของมะนาวทำให้แก้มใสรู้สึกหนาวเยือกในใจ เธอรู้ดีว่าตัวเองไม่ได้อยู่ในฐานะผู้หญิงของเขาด้วยความรักเสน่หา แต่เธอคือลูกหนี้... ลูกหนี้ที่ถูกตีตราจองเพื่อรอวันชดใช้คืน

หลังจากวันนั้น แก้มใสถูกย้ายตำแหน่งทันที เธอไม่ได้สวมชุดเดรสสายเดี่ยวรัดรูปเพื่อเดินเสิร์ฟเหล้าอีกต่อไป พายุ ผู้จัดการทั่วไป นำชุดยูนิฟอร์มใหม่มาให้เธอ เป็นชุดสูทกระโปรงเข้ารูปสีดำที่ดูเรียบร้อยแต่เรียบหรู พร้อมกับพาเธอขึ้นไปยังชั้นสาม... เขตหวงห้ามที่เธอเคยหวาดกลัว

"ตั้งแต่วันนี้ หน้าที่ของคุณคือ 'ผู้ช่วยส่วนตัว' ประจำห้องทำงานของนายใหญ่" พายุเอ่ยเสียงเรียบขณะเปิดประตูห้องทำงานย่อยที่เชื่อมต่อกับห้องทำงานหลักของไอดิน "โต๊ะทำงานของคุณอยู่ตรงนี้ หน้าที่ของคุณคือจัดการตารางนัดหมายทั้งหมด กรองเอกสารบัญชีก่อนส่งให้นายใหญ่เซ็น ชงกาแฟ และรับรองแขกวีไอพีที่นายใหญ่เรียกพบ... และที่สำคัญที่สุด คือทำตามคำสั่งของนายใหญ่อย่างเคร่งครัด ห้ามเถียง ห้ามตั้งคำถาม"

แก้มใสพยักหน้ารับอย่างว่างง่าย แม้ในใจจะรู้สึกกดดันมหาศาล ห้องทำงานของเธอแม้จะกว้างขวางและสะดวกสบายกว่าชั้นล่างมาก แต่การต้องนั่งทำงานอยู่หน้าประตูห้องของมัจจุราช ก็ทำให้เธอรู้สึกเหมือนถูกคุมขังอยู่ในกรงทอง

ทุกวันผ่านไปด้วยความตึงเครียด ไอดินเป็นเจ้านายที่จู้จี้ เข้มงวด และทำงานหนักอย่างบ้าคลั่ง เขาไร้ความปรานีและไม่เคยถนอมน้ำใจใคร ไม่เว้นแม้แต่กับเธอ หากเอกสารผิดพลาดแม้แต่จุดทศนิยมเดียว หรือตารางงานคลาดเคลื่อนไปเพียงห้านาที เขาจะระเบิดอารมณ์ใส่เธออย่างไม่ไว้หน้า

ปึก!!

แฟ้มเอกสารปกแข็งถูกปาลงบนโต๊ะกระจกตรงหน้าแก้มใสจนเสียงดังสนั่น ไอดินนั่งพิงพนักเก้าอี้หนังตัวใหญ่ด้วยใบหน้าถมึงทึง ดวงตาคมกริบจ้องมองเธอราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ

"รายงานสรุปยอดเครื่องดื่มของโซนวีไอพีตัวเลขคลาดเคลื่อนไปห้าสิบบาท..." เสียงทุ้มต่ำตวาดกร้าว "เธอจบบัญชีเกียรตินิยมมาจริงหรือเปล่า นารารัตน์? หรือแค่ใช้หน้าตาสวยๆ แลกใบปริญญามา? งานแค่นี้ถึงได้สะเพร่า!"

แก้มใสสะดุ้งสุดตัว มือเล็กกำเข้าหากันแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ "ขอโทษค่ะคุณดิน ฉันจะรีบนำไปตรวจสอบและแก้ไขเดี๋ยวนี้ค่ะ"

"เอาไปทำใหม่! แล้วอย่าหวังว่าจะได้กลับไปนอนพักจนกว่าตัวเลขทุกบาททุกสตางค์จะตรงกัน!" เขาสั่งเสียงเฉียบขาดโดยไม่สนใจเลยว่าขณะนี้เวลาล่วงเลยไปจนถึงตีสามแล้ว

แก้มใสรีบคว้าแฟ้มเอกสารกลับมาที่โต๊ะของตัวเอง น้ำตาแห่งความน้อยใจและกดดันเอ่อล้นขึ้นมาคลอเบ้า แต่เธอสูดลมหายใจลึกและกล้ำกลืนมันลงไป เธอไม่ยอมแพ้ เธอสัญญากับพ่อไว้แล้วว่าจะเข้มแข็ง คำพูดขวานผ่าซากเหล่านั้นจะเป็นแรงผลักดันให้เธอเก่งขึ้น

นอกจากงานเอกสารแล้ว เรื่องจุกจิกอย่างการชงกาแฟก็เป็นอีกหนึ่งบททดสอบที่สาหัส

"กาแฟขมไป! อุณหภูมิน้ำก็ร้อนเกินไปจนกลิ่นไหม้ ไปชงมาใหม่!" ไอดินกระแทกแก้วกาแฟลงบนจานรองจนน้ำสีเข้มกระฉอกออกมา

แก้มใสไม่ปริปากบ่น เธอหยิบแก้วไปชงใหม่ครั้งแล้วครั้งเล่า เธอเริ่มจดบันทึกและสังเกตเรียนรู้รสนิยมของเขาอย่างละเอียดยิบ กาแฟอเมริกาโน่ต้องใช้เมล็ดคั่วกลาง ไม่ใส่น้ำตาล อุณหภูมิน้ำต้องอยู่ที่ 85 องศาเซลเซียสเป๊ะๆ แฟ้มเอกสารบนโต๊ะต้องจัดเรียงตามลำดับความสำคัญจากด่วนที่สุดไปหาด่วนน้อย แอร์ในห้องทำงานต้องอยู่ที่ 23 องศา และปากกาทุกด้ามต้องวางขนานกัน

ความพยายามอย่างไม่ลดละของเธอเริ่มสัมฤทธิ์ผล แก้มใสทำงานอย่างถวายหัว ตรวจสอบเอกสารอย่างละเอียดรอบคอบจนไม่เหลือข้อผิดพลาดให้เขาจับผิดได้อีก กาแฟที่นำมาเสิร์ฟก็รสชาติกลมกล่อมตรงตามที่เขาต้องการเป๊ะ เธอเรียนรู้ที่จะรับมือกับอารมณ์บูดบึ้งของเขาด้วยความนิ่งสงบและรอยยิ้มจางๆ

ไอดินลอบมองดูความเปลี่ยนแปลงนั้นอย่างเงียบๆ ภายใต้ใบหน้าที่เรียบเฉยและเย็นชา เขารู้สึกทึ่งในความอดทนและความเข้มแข็งของหญิงสาวตัวเล็กๆ คนนี้อย่างปฏิเสธไม่ได้ ผู้หญิงคนอื่นที่เขาเคยเจอในวงการนี้ ล้วนเข้าหาเขาเพื่อเงินทอง ความสะดวกสบาย และหวังจะใช้ทางลัด แต่แก้มใสกลับต่างออกไป เธอก้มหน้าก้มตาทำงานหนัก อดทนต่อคำด่าทอและแรงกดดันสารพัด เพื่อชดใช้หนี้อย่างซื่อตรง ไม่เคยปริปากบ่น ไม่เคยบีบน้ำตาเรียกร้องความสงสาร

ในคืนหนึ่ง ขณะที่ไอดินกำลังเซ็นเอกสารสำคัญ เขาเงยหน้าขึ้นมองผ่านกระจกใสที่กั้นระหว่างห้อง เห็นร่างบางกำลังฟุบหลับอยู่บนโต๊ะทำงานพร้อมกับกองเอกสารที่ถูกจัดเรียงไว้อย่างเป็นระเบียบ แสงไฟสลัวส่องกระทบใบหน้าหวานที่ดูเหนื่อยล้า ไอดินวางปากกาในมือลง ความแข็งกร้าวในดวงตาสีนิลค่อยๆ อ่อนแสงลงโดยที่เขาเองก็ไม่รู้ตัว... บางที ภายใต้ปีกอันดำมืดของพญามัจจุราชอย่างเขา อาจจะมีที่ว่างเล็กๆ ให้ลูกนกตัวนี้ได้พักพิงก็เป็นได้