บทที่ 4: เด็กของกู

เงามืดตรงมุมห้องด้านในสุดที่แทบจะมองไม่เห็นหากไม่สังเกตให้ดี ขยับไหวอย่างเชื่องช้า ต้นตอของเสียงแก้วคริสตัลที่แตกกระจายลงบนพื้นมาจากแก้ววิสกี้ที่ถูกบีบจนแหลกคามือของใครบางคน ชายร่างสูงสง่าก้าวออกมาจากโซนเงามืดนั้นอย่างเงียบเชียบแต่กลับแผ่รังสีคุกคามจนทุกคนสัมผัสได้

เขาอยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตสีดำสนิทที่ถูกปลดกระดุมคอออกสองเม็ด เผยให้เห็นแผงอกแกร่งและสร้อยคอแพลตตินัมเส้นเล็กที่สะท้อนแสงไฟวาววับ แขนเสื้อถูกพับขึ้นมาถึงข้อศอกอย่างลวกๆ เผยให้เห็นรอยสักรูปมังกรสีหมึกจางๆ ที่ท่อนแขนซ้าย ใบหน้าหล่อเหลาคมคายราวกับประติมากรรมชิ้นเอกของพระเจ้า องค์ประกอบทุกอย่างบนใบหน้าดูสมบูรณ์แบบไร้ที่ติ ทว่าสิ่งที่ทำให้ผู้พบเห็นต้องกลั้นหายใจคือแววตาคู่นั้น... ดวงตาคมกริบสีนิลที่ดำสนิทและเย็นเยียบจนห้องทั้งห้องดูเหมือนจะมีอุณหภูมิลดลงต่ำกว่าจุดเยือกแข็ง

"เสี่ยดิน..." เสียงครางหวิวหลุดออกจากปากของหนึ่งในเพื่อนร่วมโต๊ะของเสี่ยชัช

ไอดิน พัชรเมธาอนันต์ หรือที่ทุกคนในวงการกลางคืนและโลกสีเทารู้จักกันในนาม 'เสี่ยดิน' มัจจุราชไร้หัวใจแห่ง Z-YA Club เขายืนตระหง่านอยู่ตรงนั้น กวาดสายตาเย็นชามองความวุ่นวายที่เกิดขึ้นตรงหน้าด้วยใบหน้าที่เรียบตึงจนคาดเดาอารมณ์ไม่ออก

"ที่นี่... คลับของกู ไม่ใช่ซ่องโสเภณี เสี่ยชัช" เสียงทุ้มต่ำทรงพลังดังขึ้น มันราบเรียบ นุ่มนวล แต่กลับแฝงไว้ด้วยแรงกดดันมหาศาลและจิตสังหารที่รุนแรงจนคนฟังขนลุกซู่

เสี่ยชัชชะงักกึก มือหนาที่บีบคางและรั้งข้อมือของแก้มใสคลายออกเล็กน้อยด้วยความตกใจ แต่ด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่สูบฉีดอยู่ในสายเลือดกอปรกับหน้าตาที่ค้ำคออยู่ ทำให้เขายังไม่ยอมปล่อยมือจากเหยื่อสาวอย่างเด็ดขาด "เสี่ยดิน... แหม ทำเป็นเรื่องใหญ่โตไปได้ มันก็แค่พนักงานเสิร์ฟธรรมดาคนหนึ่ง ไม่ใช่ดาราหรือนางแบบที่ไหน ผมจ่ายเงินไม่อั้น เปิดเหล้าแพงที่สุดของคลับเสี่ย เสี่ยจะมาขัดใจลูกค้าประจำระดับวีไอพีอย่างผม เพราะอีนี่เหรอวะ?"

คำพูดถือดีของเสี่ยชัชเปรียบเสมือนการกระตุกหนวดมังกร ไอดินก้าวเท้าเดินเข้ามาหยุดตรงหน้าทั้งสองคนอย่างเชื่องช้า เขาก้มมองแก้มใสที่ยืนตัวสั่นเทา ใบหน้าหวานซีดเผือดไร้สีเลือด ดวงตากลมโตเต็มไปด้วยหยาดน้ำตาที่ร่วงเผาะลงมาอย่างน่าสงสาร ไอดินจ้องมองใบหน้านั้นด้วยสายตาว่างเปล่าเพียงแวบหนึ่ง ก่อนจะตวัดสายตาคมกริบกลับไปยังเสี่ยชัช คราวนี้แววตาสีนิลนั้นวาวโรจน์ไปด้วยรังสีอำมหิตอย่างปิดไม่มิด

"ข้อแรก... ในคลับนี้ ไม่มีใครมีสิทธิ์แตะต้องคนของกู ถ้ากูไม่อนุญาต"

ไอดินเอ่ยช้าๆ ชัดถ้อยชัดคำ ทุกจังหวะการเปล่งเสียงหนักแน่นราวกับตอกตะปูปิดฝาโลง

"คนของเสี่ย? หมายความว่าไง..." เสี่ยชัชเริ่มหน้าถอดสี ฤทธิ์เหล้าที่เคยมีมลายหายไปเกินครึ่ง เหงื่อเย็นๆ เริ่มผุดพรายเต็มหน้าผากมันเยิ้ม เมื่อตระหนักได้ว่าผู้หญิงที่เขาเพิ่งทำหยาบคายใส่ อาจไม่ใช่แค่พนักงานเสิร์ฟธรรมดาอย่างที่คิด

ยังไม่ทันที่เสี่ยชัชจะอ้าปากพูดอะไรต่อ ไอดินก็ยื่นมือแกร่งออกไปกระชากแขนเรียวของแก้มใสอย่างแรงจนร่างบางปลิวหวือหลุดจากการเกาะกุมของเสี่ยชัช และถลาเข้าไปปะทะกับแผงอกกว้างของเขาทันที ไอดินตวัดวงแขนโอบรั้งเอวบางไว้หลวมๆ ก่อนจะดึงเธอให้ไปยืนหลบอยู่ด้านหลังแผ่นหลังกว้างของเขาอย่างเด็ดขาด เป็นการประกาศอาณาเขตและบดบังเธอจากสายตาน่ารังเกียจของเสี่ยชัชจนมิด

"ข้อสอง... ผู้หญิงคนนี้ไม่ใช่พนักงานเสิร์ฟธรรมดา" ไอดินกวาดสายตาคมกริบราวกับใบมีดโกนมองเรียงตัวทุกคนในห้อง เสียงของเขาดังก้องกังวานและเฉียบขาดจนก้องอยู่ในโสตประสาทของทุกคน "เธอคือเด็กของกู... ใครกล้าแตะต้องเธอแม้แต่ปลายเล็บ เท่ากับเหยียบหน้ากู! และกูไม่เคยปล่อยให้คนที่เหยียบหน้ากูได้เดินออกจากที่นี่ไปแบบครบสามสิบสองประการ!"

ความเงียบสงัดราวกับป่าช้าเข้าปกคลุมห้องรับรองวีไอพีจนได้ยินเสียงเครื่องปรับอากาศที่กำลังทำงาน เสี่ยชัชหน้าซีดเผือดจนกลายเป็นสีเทา ขาสองข้างสั่นพั่บๆ อย่างควบคุมไม่อยู่ เขารู้ดีว่าอิทธิพลของเสี่ยดินในมหานครแห่งนี้ไม่ได้มีแค่ผับหรูหรือธุรกิจสถานบันเทิง แต่มันยังโยงใยไปถึงธุรกิจสีเทา คาสิโน และเครือข่ายอำนาจมืดที่ไม่ว่าใครหน้าไหนก็ไม่กล้าเอาชีวิตไปแลก

"ผม... ผมขอโทษครับเสี่ยดิน ผมไม่รู้จริงๆ ว่าเด็กคนนี้เป็นคนของเสี่ย ผมเมาไปหน่อย เสี่ยอย่าถือสาผมเลยนะ!" เสี่ยชัชรีบยกมือไหว้ปลกๆ ลนลานจนแทบจะลงไปคุกเข่า ก่อนจะรีบหันไปคว้ารถกุญแจและเสื้อสูท พยักพเยิดให้เพื่อนร่วมโต๊ะที่ยืนหน้าซีดเป็นไก่ต้มรีบเผ่นหนีออกจากห้องไปอย่างน่าเวทนา ทิ้งขวดไวน์ราคาแพงและศักดิ์ศรีที่แหลกป่นปี้ไว้เบื้องหลัง

เมื่อประตูห้องปิดลงและเหลือเพียงพวกเขาแค่สองคน แก้มใสที่ยืนตัวสั่นอยู่ด้านหลังของเขาค่อยๆ ผ่อนลมหายใจออกมา หัวใจของเธอยังคงเต้นระทึกจนแทบจะทะลุออกมานอกอก หญิงสาวเงยหน้ามองแผ่นหลังกว้างของผู้ชายที่เพิ่งช่วยชีวิตเธอไว้ ความรู้สึกขอบคุณchaเอ่อล้นขึ้นมาในใจ

แต่ยังไม่ทันที่เธอจะอ้าปากเอ่ยคำขอบคุณ ร่างสูงก็หันขวับกลับมา มือหนาที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเอื้อมมาบีบคางมนของเธอเอาไว้แน่น บังคับให้เธอแหงนหน้าขึ้นสบตากับเขาทันที

"โอ๊ย... คุณดิน ฉันเจ็บ" แก้มใสนิ่วหน้าด้วยความเจ็บปวด พยายามจะยกมือขึ้นจับข้อมือของเขาเพื่อผ่อนแรง

"ใครสั่งให้เธอขึ้นมาทำงานชั้นนี้?" ไอดินกดเสียงต่ำถาม ดวงตาที่เคยวาวโรจน์ด้วยความโกรธเมื่อครู่ บัดนี้เปลี่ยนเป็นความเย็นชาและแฝงไปด้วยความดูถูก "อยากหาเงินทางลัดมากขนาดนั้นเลยงั้นเหรอ นารารัตน์? ถึงได้กล้าขัดคำสั่งฉัน แอบแต่งตัวยั่วๆ ขึ้นมาเสนอตัวให้ไอ้แก่ตัณหากลับพวกนี้ถึงห้อง!"

คำพูดที่ขวานผ่าซากและดูถูกเหยียดหยามราวกับมีดกรีดลงกลางใจแก้มใส หญิงสาวเบิกตากว้าง น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ไหลทะลักออกมาอีกระลอก "ฉันเปล่านะคะ! ฉันไม่ได้อยากขึ้นมาที่นี่เลย ผู้จัดการพายุเป็นคนสั่งให้ฉันขึ้นมาแทนพนักงานที่ล้มข้อเท้าแพลง ฉันปฏิเสธไม่ได้!"

แก้มใสพยายามเบือนหน้าหนีด้วยความเจ็บแปลบที่คางและที่หัวใจ "และที่สำคัญ... ขอบคุณที่ช่วยฉันไว้นะคะ แต่กรุณาปล่อยฉันด้วย ฉันไม่ใช่ 'เด็กของคุณ' อย่างที่คุณไปป่าวประกาศ!"

ไอดินชะงักไปเล็กน้อยเมื่อได้ยินเหตุผล แต่ทิฐิและความแข็งกร้าวที่มีทำให้เขาเลือกที่จะไม่แสดงความอ่อนแอออกมา เขาแสยะยิ้มมุมปาก เป็นรอยยิ้มที่เหยียดหยันและไร้ความอบอุ่นโดยสิ้นเชิง

"ไม่ใช่เด็กของฉันงั้นเหรอ?" ไอดินโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนจมูกโด่งเป็นสันแทบจะชนกับจมูกรั้นของเธอ ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดพวงแก้มที่เปื้อนน้ำตา "หนี้แปดล้านที่พ่อเธอทิ้งไว้ให้ คิดว่าการเดินเสิร์ฟเหล้าได้ทิปคืนละไม่กี่ร้อยกี่พัน มันจะใช้หนี้ฉันหมดในชาตินี้ไหม? ศักดิ์ศรีโง่ๆ ของเธอมันกินไม่ได้หรอกนะนารารัตน์"

ไอดินปล่อยมือจากคางของเธอ เปลี่ยนเป็นเลื่อนลงมาคว้าเอวคอดกิ่วแล้วรั้งร่างบางให้เข้ามาแนบชิดกับกายแกร่งของเขาจนไม่มีช่องว่างให้อากาศลอดผ่าน "จำใส่หัวไว้... ตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป ชีวิตของเธอ ร่างกายของเธอ เป็นของฉัน! เธอมีหน้าที่เดียว คือทำตามคำสั่งของฉันทุกอย่าง เพื่อชดใช้หนี้ก้อนนั้น เข้าใจไหม เด็กโง่!"