บทที่ 2: เขตหวงห้ามและเงามืด

ตลอดระยะเวลาสามสัปดาห์ที่ผ่านมา ชีวิตของแก้มใสพลิกผันจากหน้ามือเป็นหลังมือ จากบัณฑิตจบใหม่ที่ควรจะได้นั่งทำงานในออฟฟิศเย็นฉ่ำ กลับต้องมาใช้ชีวิตอยู่ในโลกยามราตรีที่เต็มไปด้วยแสงสี เสียงดนตรีที่ดังจนแก้วหูแทบแตก และกลิ่นแอลกอฮอล์ที่คละคลุ้งไปทั่วบริเวณ เธอต้องวิ่งวุ่นเสิร์ฟเครื่องดื่มตั้งแต่หัวค่ำยันเช้ามืดของอีกวัน เรียวขาที่เคยเรียบเนียนบัดนี้เต็มไปด้วยรอยปวดเมื่อยและรอยช้ำจากการเดินชนโต๊ะในความมืด กลิ่นควันบุหรี่และน้ำหอมราคาแพงตีกันจนเวียนหัว แต่ถึงกระนั้น แก้มใสก็กัดฟันสู้ เธอไม่เคยปริปากบ่นให้ใครได้ยิน

เธออาศัยทักษะทางภาษาทั้งภาษาอังกฤษและภาษาจีนที่ร่ำเรียนมาอย่างหนักจนได้เกียรตินิยม มาใช้ให้เกิดประโยชน์สูงสุดในหน้าที่การงาน เมื่อมีลูกค้านักธุรกิจชาวต่างชาติเข้ามาใช้บริการ แก้มใสสามารถเข้าไปรับรอง พูดคุย และแนะนำเครื่องดื่มระดับพรีเมียมได้อย่างคล่องแคล่วและฉะฉาน ความสามารถนี้ทำให้ยอดขายเครื่องดื่มในโซนที่เธอรับผิดชอบพุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว จนพนักงานคนอื่นๆ ต่างพากันอึ้งและยอมรับในความสามารถของเธอ

แน่นอนว่าการทำงานในสถานที่แบบนี้ ความสวยและหน้าตาที่โดดเด่นของแก้มใสมักจะดึงดูดสายตาหื่นกระหายและ 'มือปลาหมึก' ของพวกลูกค้าขี้หลีอยู่เสมอ วันหนึ่ง มีลูกค้าชายวัยกลางคนที่มีอาการมึนเมาอย่างหนัก พยายามจะดึงแขนแก้มใสให้นั่งลงบนตักขณะที่เธอกำลังเสิร์ฟมิกเซอร์ "มานั่งนี่สิจ๊ะน้องสาวคนสวย เสิร์ฟเหนื่อยๆ ดื่มกับพี่สักแก้วสิ พี่ทิปหนักนะ" ชายคนนั้นพูดด้วยน้ำเสียงอ้อแอ้พร้อมกับรอยยิ้มหื่นกระหาย

แก้มใสพยายามขืนตัวออกและตอบกลับอย่างสุภาพ "ขอโทษนะคะคุณลูกค้า ทางคลับมีกฎห้ามพนักงานเสิร์ฟนั่งดื่มกับแขกค่ะ ขอตัวไปดูแลโต๊ะอื่นก่อนนะคะ"

แต่ชายคนนั้นไม่ยอมปล่อย กลับออกแรงดึงมากขึ้นจนแก้มใสเซถลา โชคดีที่มะนาวซึ่งจับตาดูสถานการณ์อยู่ตลอดเวลา เดินกรีดกรายเข้ามาแทรกกลางอย่างรวดเร็ว มะนาวใช้มือข้างหนึ่งดันไหล่ลูกค้าเบาๆ พร้อมกับส่งยิ้มหวานหยาดเยิ้ม

"แหม เฮียขา... น้องแก้มเขายังเด็ก เพิ่งมาทำงานใหม่ ชงเหล้าก็ยังไม่ค่อยคล่อง เดี๋ยวมะนาวบริการเฮียเองดีกว่าค่ะ รับรองว่าชงถูกใจเฮียแน่นอน" มะนาวพูดพลางใช้สายตาส่งสัญญาณให้แก้มใสรีบหลบไป

แก้มใสรีบก้มหัวขอบคุณรุ่นพี่และเดินหลบฉากออกมาด้วยความโล่งอก เหตุการณ์เหล่านี้เกิดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนแก้มใสเริ่มเรียนรู้วิธีการเอาตัวรอดในสังคมกลางคืนที่เต็มไปด้วยกิเลสตัณหา เธอยกเครดิตทั้งหมดให้มะนาวที่คอยปกป้องและสอนเทคนิคการหลบหลีกมือปลาหมึกได้อย่างแยบยล ทำให้แก้มใสเอาตัวรอดมาได้ทุกคืน

ทว่า ท่ามกลางความวุ่นวายและแสงสีอันพร่างพรายของโซนชั้นหนึ่งและชั้นสอง สิ่งหนึ่งที่แก้มใสสังเกตเห็นและแอบตั้งคำถามในใจอยู่เสมอคือ "ชั้นสามของคลับ" โซน VVIP สุดเอ็กซ์คลูซีฟที่พนักงานทุกคนต่างพากันขนานนามว่าเป็น "เขตหวงห้าม"

ทางขึ้นสู่ชั้นสามอยู่ด้านในสุดของคลับ ถูกปิดกั้นด้วยประตูนิรภัยบานใหญ่สีดำสนิท มีบอดี้การ์ดร่างยักษ์สวมสูทดำสนิท สวมแว่นดำและหูฟังอินเอียร์ ยืนเฝ้าประจำการอยู่ไม่ต่ำกว่าสี่คนตลอดเวลา แสงไฟบริเวณหน้าบันไดทางขึ้นนั้นถูกหรี่ให้สลัวกว่าโซนอื่นๆ อย่างเห็นได้ชัด ให้ความรู้สึกทั้งลึกลับ ทรงอำนาจ และอันตรายอย่างบอกไม่ถูก ไม่มีพนักงานระดับล่างคนไหนได้รับอนุญาตให้เฉียดเข้าใกล้บริเวณนั้นเลยแม้แต่น้อย

"มองอะไรอยู่น่ะแก้ม" มะนาวเดินเข้ามากระทุ้งศอกเบาๆ เมื่อเห็นรุ่นน้องเอาแต่จ้องมองขึ้นไปบนชั้นสามระหว่างรอออเดอร์เครื่องดื่ม

"แก้มแค่อยากรู้น่ะค่ะพี่มะนาว ว่าข้างบนนั้นมันมีอะไร ทำไมถึงดูเข้มงวดขนาดนั้น" แก้มใสถามด้วยความสงสัย

มะนาวรีบดึงแขนแก้มใสให้ขยับออกห่างจากบริเวณนั้น ก่อนจะกระซิบด้วยน้ำเสียงจริงจัง

"ฟังนะแก้ม โซนนั้นน่ะเป็นที่สิงสถิตของ 'เสี่ยดิน' หรือคุณไอดิน เจ้าหนี้ของแกไงล่ะ ข้างบนนั้นมีแต่แขกระดับมหาเศรษฐี หรือไม่ก็พวกผู้มีอิทธิพลเส้นใหญ่ เสี่ยดินไม่เคยลงมายุ่งข้างล่างหรอก แกมีหน้าที่แค่หาเงินใช้หนี้ตามรอบบัญชีไปก็พอ อย่าคิดแม้แต่จะเฉียดไปใกล้ชั้นสามเชียวนะ เสี่ยดินเกลียดความวุ่นวายที่สุด ใครทำแก้วแตกชั้นนั้น หรือส่งเสียงดังน่ารำคาญ มีหวังโดนตะเพิดออกสถานเดียว ไม่เว้นแม้แต่ลูกค้าวีไอพีด้วยซ้ำ"

คำเตือนของมะนาวทำให้แก้มใสลอบกลืนน้ำลาย เธอจินตนาการภาพเจ้าหนี้ผู้ทรงอิทธิพลที่แสนโหดเหี้ยม หัวใจดวงน้อยเต้นรัวด้วยความหวาดกลัว เธอสัญญากับตัวเองว่าจะไม่มีวันพาตัวเองขึ้นไปเหยียบชั้นสามเด็ดขาด

แต่โชคชะตามักเล่นตลกกับชีวิตคนเราเสมอ ค่ำคืนวันศุกร์สิ้นเดือนที่เงินเดือนของใครหลายคนเพิ่งออก Z-YA Club คลาคล่ำไปด้วยผู้คนที่มาปลดปล่อยความเครียด ลูกค้าหนาแน่นจนแทบจะไม่มีทางเดิน ระบบสั่งเครื่องดื่มรวนจนแทบพัง พนักงานทุกคนวิ่งวุ่นจนเหงื่อชุ่มชุดยูนิฟอร์ม

ในขณะที่ความวุ่นวายกำลังพุ่งถึงขีดสุด เสียงโวยวายก็ดังมาจากทางขึ้นชั้นวีไอพี เด็กเสิร์ฟโซน VVIP คนหนึ่งเกิดอุบัติเหตุลื่นล้มที่บันไดจนข้อเท้าแพลงอย่างรุนแรง ไม่สามารถลุกขึ้นเดินต่อได้ สถานการณ์ตกอยู่ในความโกลาหล พายุ ผู้จัดการทั่วไป เดินจ้ำอ้าวลงมาด้วยสีหน้าตึงเครียดจัด เขากวาดสายตามองหาพนักงานที่พอจะขึ้นไปแก้สถานการณ์ได้ ก่อนที่สายตาคมกริบจะมาหยุดอยู่ที่แก้มใส

"แก้มใส โซน VVIP ห้อง 1 ต้องการคนด่วน" พายุสั่งเสียงเฉียบขาด

 "เสี่ยชัช แขกวีไอพีระดับซูเปอร์สั่งไวน์นำเข้าตัวพิเศษ มะนาวก็ติดลูกค้าโต๊ะใหญ่ ตอนนี้มีแค่เธอที่พูดภาษาต่างประเทศได้ อ่านชื่อไวน์ออก และรู้เรื่องมารยาทการเสิร์ฟไวน์ดีพอ ขึ้นไปแทนหน่อย"

คำสั่งนั้นราวกับสายฟ้าฟาดลงกลางใจ แก้มใสชะงักงัน ลอบกลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดเคือง ความกลัวแล่นริ้วขึ้นมา

"แต่ว่า... พี่มะนาวบอกว่าชั้นนั้น..."

"ไม่มีแต่! นี่คือคำสั่ง!" พายุตัดบทอย่างเด็ดขาด น้ำเสียงของเขาไม่มีแววล้อเล่นแม้แต่น้อย

"นายใหญ่จับตาดูความเรียบร้อยอยู่ข้างบนด้วย อย่าให้เสียเรื่องเด็ดขาด เข้าใจไหม?"

แก้มใสเม้มริมฝีปากแน่น มือทั้งสองข้างสั่นเทาเล็กน้อย แต่เมื่อสบตากับพายุ เธอรู้ดีว่าในฐานะลูกหนี้ เธอไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ เธอเดินไปรับถาดไวน์ราคาแพงระยับจากบาร์เทนเดอร์ ทุกย่างก้าวที่เดินขึ้นบันไดปูพรมแดงหนานุ่มสู่ชั้นสาม ราวกับเธอกำลังก้าวเดินเข้าสู่ปากเหวแห่งเงามืด ความเงียบสงัดที่เริ่มเข้ามาแทนที่เสียงดนตรีอึกทึก ยิ่งทำให้ได้ยินเสียงหัวใจของตัวเองที่เต้นระทึกอย่างชัดเจน แก้มใสไม่รู้เลยว่า หลังประตูบานนั้น จะมีอะไรรอเธออยู่เบื้องหน้า และมันจะเปลี่ยนชีวิตของเธอไปตลอดกาล...