บทที่ 8: รุ่งอรุณแห่งความเปลี่ยนแปลง

แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าตรู่ที่ลอดผ่านรอยแยกของผ้าม่านทึบแสงสีเข้ม เข้ามาตกกระทบใบหน้าหวานละมุนที่กำลังหลับสนิทบนโซฟาหนังตัวยาวในห้องทำงานของเจ้านายใหญ่ แก้มใสขยับตัวยุกยิกเล็กน้อยด้วยความเกียจคร้าน เปลือกตาบางค่อยๆ ปรือขึ้นรับแสงสว่างของวันใหม่ ความรู้สึกแรกที่โสตประสาทสัมผัสได้คือความอบอุ่นและนุ่มนวลที่โอบล้อมร่างกายของเธอเอาไว้ 

หญิงสาวกะพริบตาถี่ๆ เพื่อปรับโฟกัส ก่อนจะพบว่าสิ่งที่คลุมทับร่างของเธออยู่ไม่ใช่ผ้าห่ม แต่เป็นเสื้อสูทตัวใหญ่สีดำสนิทที่ตัดเย็บจากผ้าขนสัตว์เนื้อดี กลิ่นหอมบุรุษอันเป็นเอกลักษณ์... กลิ่นของไม้สนซีดาร์ผสมผสานกับมัสก์ที่แสนดุดันและทรงพลัง ยังคงติดตรึงอยู่ที่ปลายจมูกและเนื้อผ้า มันคือกลิ่นประจำตัวของไอดิน

สัมผัสนั้นกระตุกความทรงจำเมื่อคืนให้หลั่งไหลกลับเข้ามาในหัวราวกับม้วนฟิล์มที่ถูกกรอซ้ำ เหตุการณ์พายุฝนฟ้าคะนอง ไฟดับ ความหวาดกลัวที่เกาะกุมจิตใจ จนกระทั่งอ้อมกอดที่แสนอบอุ่นในความมืดมิด คำสารภาพความรู้สึกที่หนักแน่น และ... 'จูบแรก' ที่แสนเร่าร้อนและเว้าวอนจนแทบจะหลอมละลายวิญญาณของเธอ

ฉ่า...

พวงแก้มขาวเนียนของแก้มใสเห่อร้อนขึ้นมาทันทีจนกลายเป็นสีแดงจัดราวกับลูกตำลึงสุก เธอยกมือขึ้นแตะริมฝีปากตัวเองที่ยังคงรู้สึกบวมเจ่อเล็กน้อย สัมผัสสากกร้านจากปลายลิ้นและรอยจูบที่เขามอบให้ยังคงฝังแน่นอยู่ในความรู้สึก หญิงสาวดึงเสื้อสูทของเขาขึ้นมาปิดบังใบหน้าที่แดงซ่าน หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวอย่างบ้าคลั่ง นี่เธอเผลอใจปล่อยตัวปล่อยใจไปกับเจ้าหนี้จอมโหดวัยสามสิบสองปีคนนั้นไปแล้วจริงๆ หรือ? ผู้ชายที่อายุห่างกับเธอถึงสิบปี ผู้ชายที่ผ่านโลกมาอย่างโชกโชน ในขณะที่เธอเป็นเพียงเด็กสาววัยยี่สิบสองที่ไร้เดียงสาในทุกๆ เรื่อง

แกร๊ก...

เสียงลูกบิดประตูห้องทำงานที่ถูกผลักเข้ามาเบาๆ ทำให้แก้มใสสะดุ้งสุดตัว เธอรีบผุดลุกขึ้นนั่ง จัดระเบียบเสื้อผ้าและเรือนผมที่ยุ่งเหยิงของตัวเองอย่างลุกลี้ลุกลน

ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาในห้อง แต่ภาพที่เห็นทำเอาแก้มใสถึงกับชะงักตาค้างและลืมวิธีหายใจไปชั่วขณะ มัจจุราชหนุ่มผู้มักจะสวมชุดสูทเต็มยศและผูกเนคไทเนี้ยบกริบอยู่ตลอดเวลา บัดนี้กลับอยู่ในชุดลำลองสบายๆ ซึ่งหาดูได้ยากยิ่งนัก เขาสวมเพียงเสื้อยืดคอวีสีเทาเข้มที่รัดรึงพอดีตัว เผยให้เห็นแผงอกแกร่งและมัดกล้ามที่ซ่อนอยู่ภายใน ท่อนล่างเป็นกางเกงสแลคสีดำเข้ารูป ผมที่เคยกางเจลเซ็ตเป็นทรงเสยไปด้านหลังอย่างเนี๊ยบ บัดนี้ถูกปล่อยตกลงมาปรกหน้าผากเล็กน้อย ทำให้ใบหน้าคมคายที่ดูดุดันนั้นดูเด็กลงและมีความซอฟต์ละมุนขึ้นอย่างน่าประหลาด

ในมือหนาของเขาถือถาดอาหารเช้าที่มีแซนด์วิชทูน่าชิ้นโตและแก้วกาแฟหอมกรุ่นสองแก้ว ไอดินเดินตรงเข้ามาหาคนตัวเล็กที่กำลังนั่งทำตาโตอยู่บนโซฟา เขาวางถาดอาหารลงบนโต๊ะกระจกตรงหน้าเธอ ก่อนจะใช้สายตาคมกริบที่บัดนี้แฝงไปด้วยประกายความอ่อนโยน ลอบสำรวจใบหน้าหวานที่กำลังแดงระเรื่อ

"ตื่นแล้วก็ไปล้างหน้าล้างตา แล้วมานั่งกินข้าว" 

น้ำเสียงทุ้มต่ำของเขาเอ่ยขึ้น มันไม่ได้แข็งกร้าว ดุดัน หรือเต็มไปด้วยคำสั่งที่ชวนให้อึดอัดเหมือนทุกครั้ง แม้ใบหน้าหล่อเหลาจะยังคงเรียบตึงเป็นเอกลักษณ์ แต่แววตาสีนิลที่ทอดมองมากลับมีความนุ่มนวลและเปิดเผยความรู้สึกอย่างปิดไม่มิด

"คะ... คุณดิน... เอ่อ เสี่ยดิน ทำไมถึง..." แก้มใสละล่ำละลักพูด เสียงสั่นพร่าด้วยความประหม่าขั้นสุด เธอรีบยกมือขึ้นจัดคอเสื้อของตัวเองให้เข้าที่ สายตาลุกลี้ลุกลนไม่กล้าสบตากับเขากระทั่งวินาทีเดียว ยิ่งนึกถึงจูบดูดดื่มเมื่อคืน เธอก็ยิ่งอยากจะมุดแผ่นดินหนีด้วยความเขินอาย

ไอดินเห็นท่าทีเงอะงะและเขินอายของคนตัวเล็กแล้วก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกเอ็นดู เขาขยับตัวทรุดลงนั่งบนโซฟาตัวเดียวกัน ขยับเข้าไปใกล้จนต้นขาแกร่งของเขาแทบจะชิดกับเรียวขาของเธอ แก้มใสสะดุ้งเล็กน้อยเตรียมจะขยับหนี แต่มือหนากลับเอื้อมมาจับท่อนแขนบางเอาไว้เบาๆ เพื่อรั้งให้อยู่กับที่

"เปลี่ยนสรรพนามใหม่" เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เด็ดขาด ก่อนจะโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนแก้มใสได้กลิ่นสบู่หอมสะอาดผสมกลิ่นมินต์จางๆ จากตัวเขา "เวลาอยู่ด้วยกันสองคน ไม่ต้องเรียกฉันว่าเสี่ยดิน... ให้เรียกฉันว่า 'คุณดิน' เหมือนที่เธอเผลอเรียกเมื่อกี้..."

สายตาคมกริบล็อกสายตาของเธอเอาไว้ ราวกับจะสะกดให้เธอจมดิ่งลงไปในห้วงความรู้สึกของเขา "ฉันชอบแบบนั้นมากกว่า... มันฟังดูเหมือนเราไม่ได้มีช่องว่างระหว่างเจ้าหนี้กับลูกหนี้"

คำพูดที่ตรงไปตรงมาและสายตาทรงเสน่ห์คู่นั้น ทำเอาปราการความเข้มแข็งที่แก้มใสพยายามสร้างขึ้นมาพังทลายลงไม่เป็นท่า หญิงสาวเม้มริมฝีปากแน่น ก้มหน้าหลบสายตาที่ร้อนแรงราวกับจะแผดเผาของเขา มือเรียวสั่นเทาเล็กน้อยขณะเอื้อมไปหยิบแซนด์วิชบนถาดขึ้นมากัดคำเล็กๆ เพื่อแก้เขิน

"ค่ะ... คุณดิน" เสียงหวานเอ่ยตอบรับแผ่วเบาราวกับเสียงกระซิบ

ไอดินลอบยิ้มมุมปาก เป็นรอยยิ้มที่แทบจะไม่เคยมีใครใน Z-YA Club ได้เห็น รอยยิ้มแรกที่เปิดเผยและจริงใจที่สุดในยามเช้า และมันเป็นรอยยิ้มที่ทำให้หัวใจของแก้มใสเต้นผิดจังหวะไปอย่างสิ้นเชิง 

ชายหนุ่มยกแก้วกาแฟดำของตัวเองขึ้นจิบ สายตายังคงจับจ้องอยู่ที่ริมฝีปากบางที่กำลังเคี้ยวแซนด์วิชแก้มตุ่ย "ค่อยๆ กิน ไม่มีใครแย่ง เดี๋ยวกินเสร็จแล้ว ฉันจะให้บอดี้การ์ดขับรถพาเธอไปเก็บของที่คอนโด"

"เก็บของ? เก็บทำไมคะ?" แก้มใสชะงัก ช้อนสายตาขึ้นมองด้วยความตกใจ

"ก็ย้ายมาอยู่ที่เพนต์เฮาส์ข้างบนคลับกับฉันไง" ไอดินตอบหน้าตาเฉย ราวกับมันเป็นเรื่องปกติที่สุดในโลก "เธอกลายเป็นผู้หญิงของฉันแล้ว ขืนปล่อยให้นั่งแท็กซี่กลับคอนโดรูหนูมืดๆ นั่นคนเดียวทุกคืน ถ้าพวกคู่อริฉันมันรู้ มันคงดักฉุดเธอไปเรียกค่าไถ่แน่ ฉันไม่ชอบความเสี่ยง และฉันชอบให้ของหวงของฉันอยู่ในสายตาตลอดเวลา... มีปัญหาอะไรไหม?"

"แต่ว่า... มันจะดีเหรอคะ คนอื่นเขาจะมองคุณ... มองฉันยังไง" แก้มใสแย้งเสียงอ่อย แม้ในใจจะแอบรู้สึกปลอดภัยที่เขาปกป้อง แต่ลึกๆ เธอก็ยังกลัวคำครหา 

"ใครจะมองยังไงก็ช่างหัวมัน ที่นี่ฉันคือกฎ และกฎของฉันคือเธอต้องอยู่ใกล้ๆ ฉัน" ไอดินเอื้อมมือไปเช็ดคราบมายองเนสที่ติดอยู่ตรงมุมปากของเธอด้วยปลายนิ้วโป้งอย่างแผ่วเบา สัมผัสอุ่นซ่านทำให้แก้มใสขนลุกซู่ "จำเอาไว้ นารารัตน์... จากนี้ไป ชีวิตของเธอไม่ได้เป็นของเธอคนเดียวอีกต่อไปแล้ว"

แก้มใสนิ่งปละ ปล่อยให้ความอบอุ่นจากปลายนิ้วของเขาซึมซาบเข้าสู่หัวใจ สถานะระหว่างเขาและเธอได้เปลี่ยนไปแล้วอย่างสมบูรณ์แบบ มันไม่ใช่แค่เจ้าหนี้กับลูกหนี้ ไม่ใช่แค่เจ้านายกับผู้ช่วยส่วนตัวอีกต่อไป แต่เป็นสถานะของ 'ผู้หญิงของมาเฟีย' ที่ผูกพันและลึกซึ้งยิ่งกว่านั้น 

ทว่า ในโลกที่เต็มไปด้วยความมืดมิด อำนาจ และผลประโยชน์ทับซ้อนของเขา แก้มใสรู้ดีอยู่เต็มอกว่า การยืนเคียงข้างผู้ชายที่ชื่อไอดิน พัชรเมธาอนันต์ ย่อมไม่ง่ายดายและไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบอย่างแน่นอน บททดสอบความแข็งแกร่งของหัวใจเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น และเธอต้องเข้มแข็งพอที่จะจับมือเขาเดินฝ่ามันไปให้ได้