บทที่ 6: รอยร้าวในกำแพงน้ำแข็ง

ค่ำคืนในกรุงเทพมหานครยังคงดำเนินต่อไปด้วยจังหวะชีวิตที่เร่งรีบ แต่สำหรับพื้นที่บนชั้นสามของ Z-YA Club เวลาดูเหมือนจะเดินช้ากว่าปกติ เสียงเพลงบีทหนักๆ จากชั้นล่างดังแว่วขึ้นมาเพียงเสียงทุ้มต่ำของเบสที่ถูกดูดซับด้วยผนังเก็บเสียง แก้มใสนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานหน้าห้องของไอดิน เข็มนาฬิกาบนผนังบอกเวลาตีสองกว่าแล้ว แต่ไฟในห้องทำงานของเจ้านายหนุ่มยังคงสว่างไสว

หญิงสาวละสายตาจากหน้าจอคอมพิวเตอร์และกองเอกสารบัญชีตรงหน้า นวดคลึงขมับที่เริ่มปวดตุบๆ จากความเหนื่อยล้า ก่อนจะเผลอทอดสายตามองผ่านกระจกใสเข้าไปยังห้องทำงานด้านใน ภาพที่เห็นคือชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ในชุดเชิ้ตสีดำที่พับแขนขึ้นถึงข้อศอก กำลังก้มหน้าก้มตาเซ็นเอกสารและขีดเขียนแฟ้มงานอย่างเคร่งเครียด

บางครั้งเมื่อเธอได้แอบลอบมองใบหน้าหล่อเหลาที่ดูเคร่งขรึมและแววตาที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่นของเขา แก้มใสก็อดไม่ได้ที่จะตระหนักถึง 'ช่องว่าง' อันมหาศาลระหว่างเขากับเธอ

'ไอดิน พัชรเมธาอนันต์' ในวัย 32 ปี คือชายหนุ่มที่ผ่านร้อนผ่านหนาวและเผชิญหน้ากับโลกสีเทามาอย่างโชกโชน เขาสร้างอาณาจักรความบันเทิงแห่งนี้ขึ้นมาด้วยมันสมองและสองมือ ยืนหยัดอยู่บนจุดสูงสุดของห่วงโซ่อำนาจที่รายล้อมไปด้วยเสือสิงห์กระทิงแรด วุฒิภาวะ ความสุขุม และความเด็ดขาดของเขา เป็นสิ่งที่หล่อหลอมให้เขากลายเป็นพญามัจจุราชที่ทุกคนยำเกรง

ในขณะที่เธอ... 'นารารัตน์' เป็นเพียงบัณฑิตจบใหม่วัย 22 ปี ที่เพิ่งก้าวเท้าออกจากรั้วมหาวิทยาลัยได้ไม่นาน ประสบการณ์ชีวิตในโลกแห่งความเป็นจริงแทบจะเป็นศูนย์ โลกของเธอเคยมีแต่ตำราเรียน เพื่อนฝูง และความฝันที่พังทลายลงพร้อมกับหนี้สินแปดล้าน ช่องว่างของอายุที่ห่างกันถึงสิบปี ประสบการณ์ชีวิตที่แตกต่างกันราวฟ้ากับเหว ทำให้เข้มดูเหมือนยอดเขาที่สูงตระหง่านและเยียบเย็นจนยากจะเอื้อมถึง

ทว่า ภายใต้ความเย็นชาและวาจาที่เชือดเฉือนเหล่านั้น แก้มใสกลับเริ่มมองเห็นรอยแยกเล็กๆ ในกำแพงน้ำแข็งของเขา เขาอาจจะด่าทอที่เธอชงกาแฟผิดสัดส่วน แต่เขาก็ยอมดื่มมันจนหมดแก้ว เขาอาจจะตะคอกใส่เธอตอนที่ทำตัวเลขบัญชีพลาด แต่เขาก็ไม่เคยไล่เธอออกหรือโยนความผิดให้ใคร และเหนือสิ่งอื่นใด แผ่นหลังกว้างที่คอยยืนบังเธอจากสายตาหื่นกระหายของเสี่ยชัชในคืนนั้น ยังคงมอบความรู้สึกปลอดภัยที่ตราตรึงอยู่ในใจของหญิงสาววัย 22 ปีคนนี้อย่างประหลาด

เปรี้ยง!!

เสียงฟ้าร้องดังกึกก้องกัมปนาททะลุกระจกกันเสียงเข้ามา ดึงแก้มใสให้สะดุ้งหลุดจากภวังค์ความคิด หยาดฝนเม็ดใหญ่เริ่มสาดกระหน่ำลงมาปะทะบานกระจกหน้าต่างของตึกอย่างบ้าคลั่ง พายุฤดูร้อนพัดถล่มเมืองหลวงอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย แสงฟ้าแลบสว่างวาบแปลบปลาบเป็นทางยาวบนท้องฟ้าสีทะมึน

แก้มใสเริ่มมีอาการกระสับกระส่าย มือเล็กที่จับปากกาเริ่มสั่นน้อยๆ เธอเป็นโรคกลัวความมืดและเสียงฟ้าร้องขั้นรุนแรงมาตั้งแต่เด็ก ภาพความทรงจำอันเลวร้ายในวัยเด็กที่เคยถูกขังอยู่ในห้องเก็บของแคบๆ มืดมิดท่ามกลางพายุฝน ยังคงเป็นฝังใจที่เธอก้าวข้ามไม่ได้

"ไม่เป็นไรแก้ม... ไม่เป็นไร เธออยู่ในตึกที่ปลอดภัย" หญิงสาวพร่ำบอกตัวเองเสียงสั่น พยายามสูดลมหายใจเข้าลึกๆ และเพ่งสมาธิไปที่หน้าจอคอมพิวเตอร์ที่สว่างจ้า

แต่แล้ว สิ่งที่เธอหวาดกลัวที่สุดก็เกิดขึ้น...

เปรี้ยงงง!!!

เสียงฟ้าผ่าฟาดลงมาที่หม้อแปลงไฟฟ้าขนาดใหญ่ใกล้ๆ กับอาคารดังสนั่นหวั่นไหวราวกับตึกจะถล่ม ตามมาด้วยเสียงระเบิดตูมใหญ่ และในเสี้ยววินาทีนั้นเอง ระบบไฟฟ้าทั้งหมดของ Z-YA Club ก็ดับพรึบลงทันที!

แม้กระทั่งระบบไฟสำรองก็ใช้เวลาหน่วงไปชั่วขณะ ห้องทำงานที่เคยสว่างไสวถูกความมืดมิดระดับที่มองไม่เห็นแม้แต่มือของตัวเองกลืนกินเข้าไปอย่างสมบูรณ์แบบ

"กรี๊ดดดด!"

แก้มใสกรีดร้องออกมาสุดเสียงด้วยความตื่นตระหนก ปากกาในมือร่วงหล่นลงพื้น ร่างกายบอบบางสั่นสะท้านอย่างรุนแรงราวกับลูกนกตกน้ำ ความกลัวที่ถูกเก็บซ่อนไว้ในส่วนลึกของจิตใจระเบิดออกมากระแทกโสตประสาท ภาพความมืดในวัยเด็กหลั่งไหลเข้ามาบีบรัดลำคอจนเธอหายใจไม่ออก

หญิงสาวรีบทิ้งตัวลงจากเก้าอี้ มุดเข้าไปนั่งขดตัวคุดคู้กอดเข่าอยู่ใต้โต๊ะทำงาน ซุกใบหน้าลงกับท่อนแขน น้ำตาแห่งความหวาดกลัวไหลทะลักออกมาอย่างไม่อาจควบคุม ร่างกายของเธอสั่นเทาจนฟันกระทบกันดังกึกๆ เสียงพายุฝนที่โหมกระหน่ำอยู่ด้านนอกยิ่งขยายความกลัวให้เพิ่มขึ้นเป็นทวีคูณ เธอพยายามจะสูดอากาศเข้าปอด แต่มันกลับติดขัดไปหมด

"ฮึก... พ่อจ๋า... แก้มกลัว... ฮือ..." เสียงสะอื้นไห้และเสียงหอบหายใจถี่กระชั้นดังลอดออกมาจากใต้โต๊ะ

ภายในห้องทำงานด้านใน ไอดินที่กำลังจะเซ็นเอกสารชะงักไปเมื่อไฟดับลง เขาจิ๊ปากด้วยความหงุดหงิดที่งานถูกขัดจังหวะ ชายหนุ่มล้วงสมาร์ตโฟนในกระเป๋ากางเกงขึ้นมาเปิดไฟฉาย ตั้งใจจะเดินออกไปหยิบกุญแจรถและสั่งให้บอดี้การ์ดไปเร่งช่างไฟให้ตรวจสอบระบบไฟสำรอง

แต่ทันทีที่เขาผลักประตูห้องทำงานส่วนตัวออกมา แสงไฟฉายจากโทรศัพท์ก็สาดส่องไปกระทบกับร่างเล็กๆ ที่กำลังขดตัวสั่นเทาอยู่ใต้โต๊ะทำงานของผู้ช่วยส่วนตัว

"ทำอะไรน่ะ?" ไอดินเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงติดจะรำคาญ "ไฟดับแค่นี้ถึงกับต้องลงไปนอนใต้โต๊ะเลยเหรอ นารารัตน์? ลุกขึ้นมา"

ไม่มีเสียงตอบรับ มีเพียงเสียงสะอื้นและเสียงหอบหายใจที่ผิดจังหวะ ไอดินขมวดคิ้วเข้าหากัน เขาก้าวเท้ายาวๆ เข้าไปใกล้และย่อตัวลง ส่องไฟฉายไปที่ร่างนั้น

สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาทำเอามัจจุราชหนุ่มถึงกับชะงักงัน

ใบหน้าหวานที่มักจะเชิดขึ้นอย่างดื้อรั้นและพยายามเก็บซ่อนความรู้สึกอยู่เสมอ บัดนี้ซีดเผือดไร้สีเลือดราวกับกระดาษ ริมฝีปากบางสั่นระริกจนน่าสงสาร ดวงตากลมโตเบิกกว้างแต่กลับเหม่อลอยและเต็มไปด้วยหยาดน้ำตาที่ไหลอาบแก้ม แก้มใสกำลังมีอาการแพนิก หายใจหอบถี่จนหน้าอกกระเพื่อมรุนแรง ราวกับคนกำลังจะขาดใจตาย

ความเย็นชาและความหงุดหงิดในแววตาของไอดินพังทลายลงในชั่วพริบตา ความรู้สึกบางอย่างที่เขาไม่เคยรู้จักตีตื้นขึ้นมาในอก... มันคือความร้อนรนและความปวดหนึบเมื่อเห็นผู้หญิงตัวเล็กๆ คนนี้กำลังแตกสลาย

ชายวัย 32 ปีผู้ทรงอิทธิพล ทิ้งตัวลงนั่งคุกเข่าบนพื้นพรมตรงหน้าเด็กสาววัย 22 ปีอย่างไม่สนใจมาดเจ้านาย เขาวางโทรศัพท์มือถือที่เปิดไฟฉายทิ้งไว้บนโต๊ะ ก่อนจะยื่นมือหนาที่เคยใช้ลงทัณฑ์ศัตรู ไปแตะที่ไหล่บางของเธออย่างลังเลและแผ่วเบาที่สุด

"เฮ้... นารารัตน์..."

น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง มันไม่ได้แข็งกร้าว ดุดัน หรือเต็มไปด้วยการออกคำสั่งเหมือนทุกวัน แต่มันกลับทุ้มต่ำ อ่อนโยน และเต็มไปด้วยการปลอบประโลมอย่างประหลาด

แก้มใสสะดุ้งเมื่อถูกสัมผัส แต่เมื่อดวงตาที่พร่ามัวด้วยน้ำตาสบเข้ากับดวงตาคมกริบที่สะท้อนแสงไฟสลัว แววตาที่เคยน่ากลัวคู่นั้นกลับมีความห่วงใยซ่อนอยู่ สัญชาตญาณการหาที่พึ่งพิงทำงานโดยอัตโนมัติ หญิงสาวโผเข้ากอดรอบเอวสอบของเขาแน่น ซุกใบหน้าที่เปรอะเปื้อนคราบน้ำตาลงกับแผงอกแกร่งราวกับเด็กหลงทางที่หาที่ปลอดภัยเจอ

"ฉัน... ฮึก... ฉันกลัว... ฉันกลัวความมืดค่ะคุณดิน..." แก้มใสละล่ำละลักบอกเสียงสั่นเครือ มือเล็กขยุ้มเสื้อเชิ้ตสีดำของเขาแน่นจนยับยู่ยี่ "อย่าเพิ่งไปไหนนะคะ... ขอร้องล่ะ... อย่าทิ้งฉันไว้คนเดียว..."

ไอดินนิ่งขึงไปชั่วอึดใจ กลิ่นหอมอ่อนๆ ของแชมพูเด็กที่ลอยมาจากเรือนผมนุ่มของเธอ ผสมผสานกับความอบอุ่นจากร่างเล็กที่สั่นเทาอยู่เนบอก ทำให้หัวใจที่ด้านชาของเขาเต้นแรงขึ้นมาอย่างควบคุมไม่ได้ แขนแกร่งที่เคยวางเกะกะ ค่อยๆ ยกขึ้นโอบรัดร่างบอบบางนั้นเข้ามาแนบชิดกายมากยิ่งขึ้น

"ฉันอยู่นี่แล้ว... ไม่ได้ไปไหน"

เขาเอ่ยกระซิบชิดริมขมับของเธอ มือข้างหนึ่งเลื่อนขึ้นมาลูบเรือนผมนุ่มสลวยอย่างแผ่วเบา เป็นสัมผัสที่อ่อนโยนที่สุดที่ผู้ชายกระด้างอย่างเขาไม่เคยคิดจะมอบให้ใครในชีวิต "ตั้งสติ หายใจเข้าลึกๆ ช้าๆ... ฉันกอดเธออยู่นี่แล้ว ไม่มีอะไรต้องกลัว"

กลิ่นน้ำหอมประจำตัวของผู้ชายวัยผู้ใหญ่ที่ผสมผสานระหว่างกลิ่นไม้สนและมัสก์ (Musk) แผ่ซ่านโอบล้อมตัวแก้มใส มันเป็นกลิ่นที่ดุดันแต่กลับให้ความรู้สึกอบอุ่นและปลอดภัยอย่างเหลือเชื่อ เสียงหัวใจของเขาที่เต้นเป็นจังหวะหนักแน่นอยู่แนบหู ช่วยดึงสติของเธอให้ค่อยๆ กลับมา การหอบหายใจของหญิงสาวเริ่มช้าลงและกลับมาเป็นปกติทีละนิด

ในความมืดมิดที่มีเพียงเสียงสายฝนโหมกระหน่ำและเสียงฟ้าร้องอยู่ภายนอก หัวใจสองดวงที่เคยตั้งแง่ใส่กันในฐานะเจ้าหนี้และลูกหนี้ กลับกำลังเต้นประสานเป็นจังหวะเดียวกันภายใต้โต๊ะทำงานตัวนั้น

ความอบอุ่นจากอ้อมกอดของเสี่ยผู้เยือกเย็น ค่อยๆ ละลายกำแพงน้ำแข็งในใจของลูกหนี้สาวทีละน้อย ขณะเดียวกัน หยาดน้ำตาและความเปราะบางของเด็กสาววัย 22 ปีคนนี้ ก็กำลังกะเทาะเปลือกความแข็งกร้าวของผู้ชายวัย 32 ปี ให้แตกร้าวลงอย่างไม่อาจซ่อมแซมได้อีกต่อไป... รอยร้าวในกำแพงน้ำแข็งได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว และไม่มีใครรู้เลยว่ามันจะนำพาความรู้สึกของพวกเขาทั้งคู่ถลำลึกลงไปไกลแค่ไหน