บทที่ 3: กรงเล็บของเสี่ยชัช

บรรยากาศบนชั้นสาม หรือโซน VVIP แตกต่างจากความบ้าคลั่งของชั้นล่างราวกับอยู่คนละโลก ทันทีที่ก้าวพ้นบันไดขั้นสุดท้าย แก้มใสสัมผัสได้ถึงความเงียบสงัดที่ชวนให้อึดอัด พรมสีแดงเข้มทอด้วยขนสัตว์หนานุ่มดูดซับเสียงฝีเท้าจนหมดสิ้น ผนังทางเดินตกแต่งด้วยวอลเปเปอร์สีดำขลิบทอง แสงไฟสลัวจากแชนเดอเลียร์คริสตัลส่องประกายวับแวม ยิ่งขับเน้นให้กลิ่นอายของอำนาจและเงินตราแผ่ซ่านกดทับจนเธอแทบหายใจไม่ออก

ตลอดทางเดินที่ทอดยาว มีเพียงบอดี้การ์ดร่างยักษ์ยืนประจำจุดในความมืดประหนึ่งรูปปั้นหิน แก้มใสกุมถาดไม้โอ๊กที่บรรจุไวน์แดงนำเข้าราคาหลักแสนแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด หัวใจของเธอเต้นระทึกดังก้องอยู่ในหู ความคิดสารพัดวิ่งวนอยู่ในหัว หากเธอทำพลาด หากเธอทำให้ลูกค้าวีไอพีระดับซูเปอร์ไม่พอใจ หนี้สินแปดล้านบาทของพ่ออาจจะถูกเรียกเก็บทันที หรือไม่เธอก็อาจจะถูกไล่ออกและสูญเสียโอกาสเดียวที่จะชดใช้หนี้ก้อนนี้ไป

"ห้องหนึ่งครับ" เสียงทุ้มต่ำของบอดี้การ์ดหน้าห้องรับรองพิเศษหมายเลข 1 ดังขึ้นทำลายภวังค์ความคิดของเธอ เขาปรายตามองเธอเพียงเล็กน้อยก่อนจะพยักหน้าให้กันและผลักเปิดประตูบานหนาหนักที่ทำจากไม้สักแกะสลักออกให้ แก้มใสสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เรียกความกล้าหาญทั้งหมดที่มี แล้วก้าวเท้าเข้าไปในอาณาเขตของมหาเศรษฐี

ภายในห้องรับรองกว้างขวางถูกตกแต่งอย่างหรูหราอลังการสไตล์ยุโรปคลาสสิก เฟอร์นิเจอร์ทุกชิ้นบ่งบอกถึงราคาที่ประเมินค่าไม่ได้ กลิ่นซิการ์ชั้นดีผสมกับกลิ่นเครื่องหอมราคาแพงและกลิ่นน้ำหอมผู้ชายลอยอวลอยู่ทั่วบริเวณ บนโซฟาหนังแท้สีเบอร์กันดีตัวยาวรููปตัวยู มีกลุ่มชายวัยกลางคนสวมสูทดูภูมิฐานนั่งล้อมวงกันอยู่ บนโต๊ะเต็มไปด้วยแก้วคริสตัลและขวดเหล้าต่างประเทศมากมาย เสียงหัวเราะดังก้องและคำพูดหยาบโลนที่หลุดลอยมาทำให้แก้มใสรู้สึกขยะแขยง

ตรงกลางวงสนทนาคือชายรูปร่างท้วม ศีรษะเถิกกว้าง ผิวหน้ามันเยิ้ม บนนิ้วอวบอูมสวมแหวนทองคำฝังเพชรเม็ดโตแทบทุกนิ้ว เขาคือ "เสี่ยชัช" แขกประจำระดับซูเปอร์วีไอพีที่มะนาวเคยเตือนนักเตือนหนาว่าขึ้นชื่อเรื่องความมักมาก หยาบคาย และชอบใช้เงินฟาดหัวผู้หญิงที่สุดในคลับ

แก้มใสพยายามสะกดกลั้นความสั่นกลัว บังคับตัวเองให้ก้าวเดินเข้าไปที่โต๊ะอย่างเยือกเย็นที่สุด "ไวน์ที่สั่งได้แล้วค่ะ ขออนุญาตเปิดขวดนะคะ" หญิงสาวเอ่ยด้วยน้ำเสียงสุภาพ นอบน้อม พยายามกดสายตาลงต่ำ จ้องมองเพียงแค่ขวดไวน์และอุปกรณ์ตรงหน้า ไม่ยอมสบตากับใครในห้อง หญิงสาวค่อยๆ วางถาดลงบนโต๊ะกระจกเจียระไนตรงหน้าอย่างระมัดระวังที่สุด มือที่สั่นเล็กน้อยพยายามควบคุมที่เปิดไวน์อย่างมืออาชีพตามที่ได้รับการฝึกฝนมา

เสียงหวานใสและท่าทีนอบน้อมที่ดูไม่เหมือนผู้หญิงกลางคืนทั่วไป ดึงดูดสายตาของเสี่ยชัชให้หันมามอง ทันทีที่ดวงตาขุ่นมัวด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์ปะทะเข้ากับใบหน้าหวานละมุน ผิวขาวเนียนละเอียดราวกับเครื่องเคลือบชั้นดีภายใต้แสงไฟสลัว และแพขนตางอนยาวที่หลุบต่ำปกปิดดวงตากลมโตที่ดูบริสุทธิ์ผุดผ่อง ความแตกต่างอย่างสิ้นเชิงจากพนักงานนั่งดริ้งก์ที่เขาเคยเรียกหา ทำให้ไฟตัณหาในแววตาของเสี่ยชัชลุกโชนขึ้นมาทันที ราวกับเสือเฒ่าที่มองเห็นลูกกวางหลงฝูง

"โอ้โห... วันนี้ Z-YA Club มีของดีระดับพรีเมียมหลุดเข้ามาด้วยเหรอเนี่ย" เสี่ยชัชพูดด้วยน้ำเสียงแหบพร่าพลางแลบลิ้นเลียริมฝีปากตัวเอง สายตาของเขากวาดมองเรือนร่างบอบบางในชุดเดรสรัดรูปอย่างหยาบคาย "เด็กใหม่เหรอจ๊ะหนู หน้าตาสดใสสมชื่อเลยนี่หว่า ผิวพรรณก็ดูผู้ดี๊ผู้ดี ไม่น่ามาทำงานแบบนี้เลย... ชื่ออะไรล่ะเรา?"

แก้มใสพยายามทำหูทวนลม เธอโฟกัสสมาธิไปที่การดึงจุกก๊อกไวน์ออกอย่างนิ่มนวล แม้ในใจจะรู้สึกรังเกียจสายตาโลมเลียนั่นแค่ไหนก็ตาม "ขออนุญาตรินไวน์นะคะคุณลูกค้า ทางคลับหวังว่าท่านจะเพลิดเพลินกับวินเทจขวดนี้ค่ะ"

แต่เสี่ยชัชไม่ยอมให้เธอเมินเฉย เขาแกล้งขยับตัวเข้ามาใกล้จนแก้มใสได้กลิ่นแอลกอฮอล์ที่โชยมาจากลมหายใจ ในจังหวะที่หญิงสาวกำลังเอื้อมมือไปจับแก้วคริสตัลเพื่อรินไวน์ มือหนาสากที่เต็มไปด้วยแหวนทองก็เอื้อมมาวางทาบทับลงบนหลังมือของเธออย่างจาบจ้วง นิ้วโป้งสากกร้านลากไล้ไปมาบนผิวเนื้ออ่อนนุ่มของเธออย่างย่ามใจและถือดี

แก้มใสสะดุ้งสุดตัวราวกับถูกไฟช็อต เธอชักมือกลับตามสัญชาตญาณการป้องกันตัวอย่างรวดเร็ว ก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว ใบหน้าหวานตื่นตระหนก "ขอโทษค่ะ! กรุณาให้เกียรติด้วยค่ะ ทางเรามีกฎห้ามลูกค้าถึงเนื้อถึงตัวพนักงานเสิร์ฟ"

คำพูดที่ตั้งใจจะปกป้องตัวเองและรักษาระยะห่าง กลับกลายเป็นน้ำมันที่ราดลงบนกองไฟแห่งความถือดีของเสี่ยชัช เสียงหัวเราะเฮฮาของเพื่อนร่วมโต๊ะที่ดังขึ้นรอบด้านในเชิงเยาะเย้ย ยิ่งทำให้มหาเศรษฐีเฒ่ารู้สึกเสียหน้าอย่างรุนแรง รอยยิ้มหื่นกระหายบนใบหน้ามันเยิ้มแปรเปลี่ยนเป็นความโกรธเกรี้ยวและกราดเกรี้ยวในชั่วพริบตา

"ให้เกียรติงั้นเหรอ? ฮ่าๆๆ นังเด็กเมื่อวานซืน!" เสี่ยชัชตวาดลั่นจนน้ำลายกระเซ็น เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูงและพุ่งตัวเข้ามาเอื้อมมือไปคว้าข้อมือบางของแก้มใสไว้แน่นราวกับคีมเหล็ก

"โอ๊ย! ปล่อยนะคะ ฉันเจ็บ!" แก้มใสพยายามสะบัดมือออก แต่แรงของชายวัยกลางคนบวกกับฤทธิ์เหล้าทำให้เธอสู้แรงไม่ได้เลย ความเจ็บแปลบแล่นปราดจากข้อมือที่ถูกบีบจนกระดูกแทบร้าว

เสี่ยชัชออกแรงกระชากร่างบางเข้ามาแนบชิดตัวจนหน้าอกของเธอแทบจะชนกับเสื้อเชิ้ตที่ปลดกระดุมของเขา กลิ่นซิการ์และแอลกอฮอล์คละคลุ้งจนแก้มใสอยากจะอาเจียน "มึงรู้ไหมว่ากูเป็นใคร?! ห๊ะ! กูคือเสี่ยชัช! กูจ่ายเงินเปิดห้องนี้คืนละกี่แสน ซื้อไวน์ขวดละกี่หมื่น แค่กูจับมือนิดจับมือหน่อย ทำมาเป็นหวงตัวสะดีดสะดิ้งเล่นตัวเรียกราคาหรือไง! คิดว่าตัวเองเป็นนางฟ้าหรือไงถึงแตะต้องไม่ได้!"

"ปล่อยนะคะ! ช่วยด้วย! ใครก็ได้ช่วยด้วย!" แก้มใสพยายามดิ้นรนสุดแรงขืน ร้องตะโกนขอความช่วยเหลือแต่มันกลับกลายเป็นเรื่องตลกของคนในห้อง ขวดไวน์ราคาแพงในมือที่เธอพยายามประคองไว้พลัดหลุดมือตกลงบนพรมหนานุ่มส่งเสียงตุบ โชคดีที่มันไม่แตก แต่ไวน์สีแดงฉานก็หกกระจายเป็นวงกว้างราวกับรอยเลือดบนพื้นพรม

"ร้องไปก็ไม่มีใครเข้ามาหรอกโว้ย! ห้องนี้เก็บเสียง การ์ดข้างนอกมันก็หมาเฝ้าบ้านที่รับเงินกูทั้งนั้น!" เสี่ยชัชยิ้มเหี้ยม ยื่นหน้าเข้ามาใกล้จนจมูกแทบจะชนกัน มืออีกข้างเอื้อมมาบีบคางมนของเธอแน่นบังคับให้เงยหน้าขึ้นรับลมหายใจเหม็นหืนของเขา "มาเป็นเด็กกูดีกว่า คืนละแสนมึงว่าไง? จะได้ไม่ต้องมาเดินเสิร์ฟให้เมื่อยขาให้โดนจิกหัวใช้ ปรนเปรอกูคืนเดียว กูให้มึงมากกว่าเงินเดือนทั้งปีของมึงอีก ดีไม่ดีกูจะไถ่ตัวมึงออกไปเลี้ยงดูปูเสื่ออย่างดีเลย!"

เสี่ยชัชทำท่าจะซุกไซ้ใบหน้าลงบนซอกคอขาวผ่อง แก้มใสหลับตาปี๋ น้ำตาแห่งความหวาดกลัวและความอัปยศร่วงหล่นลงมา เธอเกลียดสถานการณ์นี้ เธอนึกถึงคำเตือนของพ่อ นึกถึงคำเตือนของมะนาว แต่ตอนนี้เธอไร้หนทางสู้ เธอรวบรวมกำลังเฮือกสุดท้ายเตรียมจะยกเข่าขึ้นกระแทกจุดยุทธศาสตร์ของอีกฝ่ายเพื่อป้องกันตัว

เพล้ง!!

เสียงแก้วคริสตัลแตกละเอียดดังสนั่นมาจากมุมห้องมืดด้านในสุด ซึ่งเป็นมุมโซนส่วนตัวที่มีฉากกั้นบดบังสายตาและไม่มีใครในกลุ่มเสี่ยชัชสังเกตเห็นมาก่อน เสียงนั้นไม่ได้ดังมาก แต่มันกลับทรงพลังและเฉียบขาดพอที่จะดับเสียงโวยวายและเสียงหัวเราะของทุกคนในห้องลงทันที

บรรยากาศรอบตัวเย็นเยียบลงกะทันหันราวกับมีใครไปกดปุ่มหยุดเวลาและลดอุณหภูมิห้องลงจนติดลบ เสี่ยชัชชะงักการกระทำ แก้มใสลืมตาขึ้นพร้อมกับเสียงลมหายใจที่สะดุดกึก สายตาทุกคู่ในห้องหันไปจ้องมองยังเงามืดมุมนั้นเป็นตาเดียว... เงามืดที่กำลังคืบคลานออกมาพร้อมกับรังสีแห่งความตายที่ทำให้ทุกคนแทบหยุดหายใจ