บทที่ 1: ก้าวแรกสู่ Z-YA Club

ค่ำคืนในกรุงเทพมหานครยังคงพลุกพล่านไปด้วยแสงสีและผู้คน แต่สำหรับแก้มใส คืนนี้คือจุดเริ่มต้นของการก้าวเข้าสู่อีกโลกหนึ่งที่เธอไม่เคยรู้จัก เบื้องหน้าของเธอคืออาคารสีดำทมิฬดีไซน์โมเดิร์นล้ำสมัยที่ตั้งตระหง่านอยู่ใจกลางย่านธุรกิจระดับบนของเมืองหลวง ตัวอาคารตกแต่งด้วยกระจกทึบแสงและเส้นสายของแสงไฟนีออนสีม่วงอมน้ำเงินที่ดูลึกลับ หรูหรา และน่าเกรงขามในคราวเดียวกัน ป้ายตัวอักษรโลหะขนาดใหญ่สลักคำว่า "Z-YA Club" ส่องประกายโดดเด่นท้าทายสายตาผู้คน

ที่นี่ไม่ใช่สถานบันเทิงธรรมดาไก่กาตามตรอกซอกซอย แต่มันคืออาณาจักรยามราตรี แหล่งรวมชนชั้นสูง ผู้มีอิทธิพล นักการเมืองระดับประเทศ และมหาเศรษฐีที่พร้อมจะโปรยเงินหลักแสนหลักล้านเพื่อซื้อความสุขยามค่ำคืน รถสปอร์ตหรูหราหลากหลายแบรนด์จอดเรียงรายอยู่ด้านหน้า โดยมีพนักงานรับรถและบอดี้การ์ดร่างยักษ์ในชุดสูทสีดำสนิทยืนคุมเข้มทุกจุด

แก้มใสสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เรียกความกล้าหาญทั้งหมดที่มี เธอก้มลงมองตัวเองในชุดสูทกระโปรงสีดำสุภาพที่ดูเรียบง่ายจนแทบจะกลืนหายไปกับความหรูหราของสถานที่แห่งนี้ เธอรวบผมยาวสลวยสีดำขลับไว้เป็นหางม้าเรียบร้อย ใบหน้ารูปไข่ปราศจากเครื่องสำอางหนาเตอะ มีเพียงลิปสติกสีอ่อนที่ช่วยไม่ให้ริมฝีปากดูซีดเซียวจนเกินไป เธอก้าวเท้าเดินเข้าไปยังทางเข้าด้านหลังซึ่งเป็นโซนสำหรับพนักงานตามที่ได้สอบถามมา

เมื่อผ่านพ้นประตูบานหนา เสียงเบสหนักหน่วงของดนตรี EDM ที่ดังก้องอยู่ภายนอกก็ถูกตัดขาดไปเกือบสนิท กลายเป็นความเงียบสงบที่แฝงไปด้วยความกดดัน แก้มใสเดินตามทางเดินปูพรมสีเข้มจนมาถึงห้องทำงานฝ่ายบริหาร กลิ่นหอมของไม้สนชั้นดีผสมผสานกับกลิ่นเครื่องหนังราคาแพงแผ่ซ่านเตะจมูก บ่งบอกถึงรสนิยมและฐานะของเจ้าของสถานที่

ชายหนุ่มร่างสูงโปร่งในชุดสูทสั่งตัดเนี้ยบก้าวเข้ามาต้อนรับ ใบหน้าของเขาหล่อเหลาแต่กลับเรียบเฉย ไร้ซึ่งรอยยิ้มประดับ ราวกับรูปปั้นที่ถูกแกะสลักมาจากน้ำแข็ง ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตากวาดมองเธออย่างประเมิน เขาคือ "พายุ" ผู้จัดการทั่วไปและมือขวาคนสนิทของไอดิน

"คุณนารารัตน์ใช่ไหมครับ?" น้ำเสียงราบเรียบแต่ทรงอำนาจของพายุดังขึ้น "นายใหญ่รับทราบเรื่องหนี้แปดล้านของคุณเดชาแล้ว และทราบด้วยว่าคุณจะมาที่นี่วันนี้"

"ค่ะ ฉันนารารัตน์ ฉันมาเพื่อ..." แก้มใสพยายามบังคับเสียงไม่ให้สั่น

"เพื่อใช้หนี้แทนพ่อ" พายุต่อประโยคให้จบ เขากอดอกและมองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าอีกครั้ง คราวนี้สายตาของเขาเต็มไปด้วยการประเมินที่เข้มงวดขึ้น "และนายใหญ่สั่งไว้ชัดเจนว่า ถ้าคุณต้องการทำงานใช้หนี้ คุณต้องเริ่มจากศูนย์ ที่นี่ไม่มีงานนั่งโต๊ะในห้องแอร์เย็นๆ สำหรับลูกหนี้ไร้ประสบการณ์ ไม่มีความเห็นใจสำหรับใบปริญญาเกียรตินิยมของคุณ"

"ฉันเข้าใจค่ะ และฉันทำได้ทุกอย่าง" แก้มใสตอบกลับทันที ชัดถ้อยชัดคำ แววตาของเธอสบตากับเขาอย่างไม่ลดละ "ไม่ว่าจะให้เดินเสิร์ฟ ล้างจาน ทำความสะอาดห้องน้ำ หรืองานเอกสารจุกจิก ขอแค่ให้ฉันได้พิสูจน์ตัวเอง ได้มีงานทำและหาเงินมาใช้หนี้ของพ่อให้ครบ ฉันจะไม่ปริปากบ่นเลยค่ะ"

พายุมองแววตามุ่งมั่นและเด็ดเดี่ยวนั้นนิ่งๆ ริมฝีปากของเขาขยับเป็นรอยยิ้มหยันเพียงเสี้ยววินาทีก่อนจะจางหายไป "ดี หวังว่าความตั้งใจของคุณจะทนต่อสภาพแวดล้อมของที่นี่ได้ งั้นเริ่มคืนนี้เลย ตำแหน่งพนักงานเสิร์ฟโซนชั้นล่าง ผมจะให้ 'มะนาว' เป็นคนเทรนงานคุณและดูแลเรื่องยูนิฟอร์ม ตามผมมา"

พายุเดินนำเธอผ่านเขาวงกตของทางเดินด้านหลังคลับ จนกระทั่งมาถึงห้องล็อกเกอร์พนักงานหญิงที่กว้างขวางและเต็มไปด้วยเสียงจอแจของพนักงานสาวสวยหลายสิบคนที่กำลังแต่งหน้าทำผม พายุหยุดอยู่ที่หน้าล็อกเกอร์ตู้หนึ่งก่อนจะหันไปเรียกใครบางคน

"มะนาว ฝากเด็กใหม่ด้วย สอนงานโซนล่างให้เธอคืนนี้เลย" พายุสั่งสั้นๆ ก่อนจะหมุนตัวเดินจากไปโดยไม่รอฟังคำตอบ

หญิงสาวรูปร่างเพรียวระหงในชุดยูนิฟอร์มเดรสสั้นสีดำรัดรูปเดินนวยนาดเข้ามาใกล้ ใบหน้าของเธอถูกแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางเฉี่ยวคม ริมฝีปากเคลือบลิปสติกสีแดงสดแย้มยิ้มอย่างเป็นมิตร เธอคือมะนาว พนักงานเสิร์ฟรุ่นพี่ที่ดูเจนโลกและผ่านประสบการณ์ในคลับนี้มาอย่างโชกโชน

"ชื่ออะไรล่ะเรา? หน้าตาน่ารักจิ้มลิ้ม แก้มป่องๆ แบบนี้ พี่เรียกแก้มแล้วกันนะ" มะนาวเอ่ยทักทายพลางเปิดล็อกเกอร์และหยิบชุดยูนิฟอร์มส่งให้ "รีบเข้าไปเปลี่ยนชุดซะ คืนนี้วันศุกร์ แขกเยอะตั้งแต่งานยังไม่เริ่ม"

ครึ่งชั่วโมงต่อมา แก้มใสก็เดินออกมาจากห้องน้ำด้วยความรู้สึกไม่คุ้นชินอย่างรุนแรง ชุดยูนิฟอร์มของ Z-YA Club คือเดรสสายเดี่ยวสีดำเนื้อผ้ากำมะหยี่ที่รัดรูปอวดสัดส่วนโค้งเว้าอย่างชัดเจน ความยาวของกระโปรงสั้นจนเผยให้เห็นเรียวขาขาวเนียน มะนาวเดินเข้ามาช่วยจัดระเบียบเสื้อผ้าและดึงปกคอให้เข้าที่

"สวยใช้ได้เลยนี่เรา แต่ฟังพี่ให้ดีนะแก้ม" มะนาวปรับน้ำเสียงให้จริงจังขึ้น มือเรียวแตะที่ไหล่ของแก้มใสเบาๆ "มาทำงานที่นี่ หน้าตาน่ารักๆ อ่อนต่อโลกแบบนี้ต้องระวังตัวให้มากๆ ที่นี่เงินดี ทิปหนักก็จริง ลูกค้าบางคนรวยล้นฟ้า แต่เสือสิงห์กระทิงเปลี่ยวก็เพียบ โดยเฉพาะพวกเสี่ยโต๊ะวีไอพีที่ชอบคิดว่าเงินซื้อได้ทุกอย่าง อย่าเผลอให้ใครแตะเนื้อต้องตัวเด็ดขาด หูตาต้องไว มีอะไรแปลกๆ หรือใครมารุ่มร่ามให้รีบเดินหนีมาหาพี่ เข้าใจไหม?"

"เข้าใจค่ะพี่มะนาว ขอบคุณมากนะคะที่เตือน แก้มจะระวังตัวให้มากที่สุดค่ะ" แก้มใสยิ้มรับด้วยความอบอุ่นใจ แม้จะรู้สึกกลัวและประหม่ากับสภาพแวดล้อมใหม่ แต่การมีใครสักคนที่หวังดีอย่างมะนาว ก็ทำให้เธอรู้สึกว่าในนรกอันแสนหรูหราแห่งนี้ เธอยังพอมีเพื่อนร่วมทางที่จะช่วยให้เธอเอาชีวิตรอดไปได้... ในแต่ละคืน