บทที่ 7: ความจริงที่ถูกเปิดเผย

หลังจากค่ำคืนแห่งพายุฝนและอ้อมกอดในความมืดมิด ความสัมพันธ์ระหว่างพญามัจจุราชและลูกหนี้สาวก็แปรเปลี่ยนไปในทิศทางที่อธิบายได้ยาก แม้ภายนอกเมื่ออยู่ต่อหน้าลูกน้องหรือพนักงานคนอื่นๆ ไอดินจะยังคงสวมหน้ากากเจ้านายผู้เย็นชา พูดน้อย และเฉียบขาดเช่นเดิม ทว่าเมื่อประตูห้องทำงานบนชั้นสามปิดลงและเหลือเพียงพวกเขาสองคน บรรยากาศที่เคยกดดันจนหายใจไม่ออกกลับถูกแทนที่ด้วยมวลความอบอุ่นบางเบาที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้น

สายตาดุดันที่เคยมองแก้มใสราวกับจับผิด บัดนี้มักจะแฝงไปด้วยความอ่อนโยนและห่วงใยอย่างที่เจ้าตัวก็พยายามเก็บซ่อนไว้ เขามักจะใช้สายตาคมกริบนั้นลอบมองหญิงสาวที่กำลังนั่งพิมพ์งานอยู่หน้าแล็ปท็อป ทอดมองริมฝีปากจิ้มลิ้มที่ชอบเม้มเข้าหากันเวลาใช้ความคิด และพวงแก้มขาวเนียนที่ขึ้นสีระเรื่อทุกครั้งที่บังเอิญสบตากัน

หลายครั้งที่แก้มใสพบว่า บนโต๊ะทำงานของเธอในช่วงบ่าย จะมีกล่องเค้กสตรอว์เบอร์รีชอร์ตเค้กจากร้านโปรดที่เธอเคยบ่นกับมะนาวว่าอยากกิน วางตั้งอยู่ข้างแก้วน้ำเสมอ โดยที่พายุ ผู้จัดการหนุ่มหน้าตายจะเป็นคนนำมาวางไว้พร้อมกับประโยคสั้นๆ ว่า "นายใหญ่สั่งให้เอามาให้... กินซะ จะได้มีแรงทำงาน" และไอดินก็ไม่เคยอนุญาตให้เธอต้องนั่งทำงานล่วงเวลาจนดึกดื่นแบบอดหลับอดนอนอีกเลย

จนกระทั่งบ่ายวันหนึ่ง โอกาสที่ไขความลับทั้งหมดก็มาถึง

ไอดินมีนัดเจรจาธุรกิจด่วนกับมาเฟียเจ้าถิ่นกลุ่มอื่นที่โกดังนอกเมือง เขาออกไปพร้อมกับบอดี้การ์ดนับสิบคน ทิ้งให้แก้มใสรับหน้าที่จัดเตรียมเอกสารและเคลียร์แฟ้มงานอยู่ในห้องทำงานส่วนตัวของเขา หญิงสาวเดินตรวจความเรียบร้อยและจัดเรียงแฟ้มบนโต๊ะกระจกตัวใหญ่ ก่อนที่สายตาจะไปสะดุดเข้ากับ 'ตู้เซฟฝังผนัง' หลังกรอบรูปภาพวาดสีน้ำมันที่ถูกเปิดแง้มทิ้งไว้

ปกติแล้วไอดินจะเป็นคนเจ้าระเบียบและระมัดระวังตัวขั้นสุด เขาไม่เคยลืมล็อกตู้เซฟ แต่วันนี้ด้วยความเร่งรีบ เขาคงพลาดไปจริงๆ แก้มใสตั้งใจจะเดินเข้าไปปิดประตูกลไกนั้นให้สนิทเพื่อความปลอดภัย ทว่าในจังหวะที่มือกำลังจะผลักบานประตูเหล็ก ซองเอกสารสีน้ำตาลที่หล่นตะแคงอยู่ตรงขอบตู้ก็ร่วงหล่นลงมาบนพื้นพรม

เนื้อหาในเอกสารที่ไหลทะลักออกมา ปรากฏชื่อ 'นายเดชา เดชอนันต์' ผู้เป็นพ่อของเธอหลาอยู่บนหน้ากระดาษ

หัวใจของแก้มใสกระตุกวูบ มือเรียวสั่นเทาขณะย่อตัวลงไปเก็บมันขึ้นมา ความอยากรู้อยากเห็นที่ต้านทานไม่ได้สั่งให้เธอคลี่กระดาษเหล่านั้นออกดู มันคือ 'สัญญากู้ยืมเงิน' ของพ่อเธอจริงๆ แต่สิ่งที่ทำให้ดวงตากลมโตเบิกกว้างจนแทบหยุดหายใจ คือเอกสารปึกที่ถูกเย็บติดกันอยู่ด้านหลัง

มันไม่ใช่เอกสารทวงหนี้จาก Z-YA Club... แต่มันคือใบเสร็จรับเงินจากโรงพยาบาลเอกชนชื่อดังที่พ่อของเธอเข้ารับการรักษา ทั้งค่าห้อง ICU ค่าผ่าตัดฉุกเฉิน ค่ายา และค่าธรรมเนียมการจัดงานศพ ทุกใบเสร็จถูกประทับตรา 'ชำระแล้ว' โดยมีการระบุชื่อผู้โอนเงินชำระคือบัญชีส่วนตัวของ 'ไอดิน พัชรเมธาอนันต์'

ยิ่งไปกว่านั้น ยังมีเอกสารการโอนเงินสดจำนวนเกือบสิบล้านบาท ไปยังบัญชีของ 'เฮียกระทิง' หัวหน้าแก๊งเงินกู้นอกระบบที่ขึ้นชื่อเรื่องความโหดเหี้ยมที่สุดในย่านนี้ พร้อมกับสลักหลังสัญญาว่า Z-YA Club ได้ทำการ 'ซื้อหนี้' ทั้งหมดของนายเดชามาไว้ในความดูแล และห้ามแก๊งของเฮียกระทิงเข้าไปยุ่งเกี่ยวหรือระรานครอบครัวเดชอนันต์อีกเป็นอันขาด

น้ำตาร้อนผ่าวร่วงเผาะลงบนหน้ากระดาษ แก้มใสเข่าอ่อนจนต้องทรุดตัวลงนั่งบนโซฟา ความจริงที่ถูกซ่อนไว้ใต้หน้ากากความร้ายกาจของเจ้าหนี้สุดโหดตีแสกหน้าเธออย่างจัง ไอดินไม่ได้เป็นคนปล่อยกู้ดอกเบี้ยมหาโหดตั้งแต่แรก เขาควักเงินส่วนตัวจ่ายค่ารักษาพยาบาลให้พ่อเธอในวาระสุดท้าย และยอมทุ่มเงินซื้อหนี้ก้อนนี้มาจากแก๊งมาเฟียสุดโหด เพื่อ 'ตัดไฟแต่ต้นลม' ป้องกันไม่ให้พวกมันมาตามทวงหนี้และทำร้ายตัวเธอ

แกร๊ก...

เสียงลูกบิดประตูห้องทำงานดังขึ้น ไอดินที่เพิ่งกลับจากการเจรจาธุรกิจก้าวเข้ามาในห้อง เสื้อสูทตัวนอกถูกพาดไว้ที่แขน ชายหนุ่มชะงักฝีเท้าทันทีเมื่อเห็นผู้ช่วยสาวกำลังนั่งสะอื้นไห้อยู่บนโซฟา ในมือของเธอสั่นระริกกำซองเอกสารลับจากตู้เซฟของเขาไว้แน่น

"ใครอนุญาตให้รื้อเอกสารตรงนั้น?" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามเรียบนิ่ง ทว่าในแววตาสีนิลกลับมีรอยไหววูบของคนที่ถูกจับได้

แก้มใสเงยหน้าขึ้นมองเขาทั้งน้ำตา ริมฝีปากบางสั่นสะท้าน "ทำไมคะ... ทำไมคุณดินถึงทำแบบนี้? หนะ…หนี้พวกนี้ คุณไม่ได้เป็นคนปล่อยกู้ตั้งแต่แรก คุณไปซื้อหนี้มาจากพวกเงินกู้นอกระบบ แถมยัง... ยังเป็นคนจ่ายค่ารักษาพยาบาลทั้งหมดให้พ่อฉัน"

หญิงสาวสะอื้นจนตัวโยน ลุกขึ้นยืนเผชิญหน้ากับร่างสูง "ทำไมต้องทำเป็นคนใจร้าย? ทำไมต้องสวมรอยเป็นเจ้าหนี้หน้าเลือด ขู่บังคับให้ฉันมาทำงานที่นี่... ทั้งที่ความจริงแล้ว คุณคือคนที่ช่วยชีวิตฉันและพ่อไว้แท้ๆ"

ไอดินถอนหายใจยาว เขาก้าวเท้ายาวๆ เข้ามายืนหยุดอยู่ตรงหน้าเธอ มือหนาเอื้อมไปดึงแผ่นกระดาษยับยู่ยี่ออกจากมือบาง แล้วโยนมันลงบนโต๊ะกระจกอย่างไม่ไยดี ก่อนจะจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่เปรอะเปื้อนคราบน้ำตาของเธอ

"เพราะถ้าฉันบอกความจริงว่าฉันยกหนี้ให้ เธอก็จะปฏิเสธและดิ้นรนหนีไปทำงานที่อื่น... ศักดิ์ศรีโง่ๆ และความดื้อรั้นของเธอมันค้ำคออยู่ไม่ใช่เหรอ นารารัตน์?"

ชายหนุ่มเอ่ยเสียงนุ่มลึก ความทรงจำในอดีตฉายชัดในแววตา "พ่อของเธอ... เคยช่วยชีวิตฉันไว้ตอนที่ฉันเพิ่งเริ่มสร้างผับนี้ใหม่ๆ และกำลังโดนคู่อริตามเก็บ ฉันเคยสัญญากับตัวเองไว้ว่าจะตอบแทนบุญคุณและดูแลครอบครัวเขา... แต่พอฉันได้เจอเธอ..."

ไอดินเว้นจังหวะ เลื่อนฝ่ามืออุ่นจัดขึ้นมาประคองพวงแก้มเนียนนุ่มของหญิงสาว ปลายนิ้วโป้งเกลี่ยซับหยาดน้ำตาให้อย่างทะนุถนอม สัมผัสของเขาอ่อนโยนจนแก้มใสใจสั่น

"หัวใจฉันมันตายไปตั้งแต่วันที่ฉันเสีย 'ภรรยา' ไปในอุบัติเหตุเมื่อหลายปีก่อน..." ไอดินสารภาพความลับที่ดำมืดที่สุดในใจออกมาเป็นครั้งแรก แววตาของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวดที่ถูกฝังกลบมาเนิ่นนาน "ฉันปิดตายหัวใจตัวเอง กลายเป็นไอ้บ้างานที่ไร้ความรู้สึก ไม่เคยคิดจะเปิดรับผู้หญิงคนไหนเข้ามาในชีวิตอีก จนกระทั่งผู้หญิงดื้อรั้นอย่างเธอพังกำแพงนั้นเข้ามา... พอฉันได้ใกล้ชิดเธอ ได้เห็นความบริสุทธิ์และแววตาที่ไม่ยอมแพ้ของเธอ ฉันถึงรู้ว่า... ฉันไม่ได้อยากดูแลเธอแค่ในฐานะลูกสาวของผู้มีพระคุณอีกต่อไป"

"แล้ว... ในฐานะอะไรคะ?" แก้มใสถามเสียงสั่นเครือ หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ความอบอุ่นจากฝ่ามือของเขากำลังแผ่ซ่านไปทั่วทุกอณูความรู้สึก

"ในฐานะผู้หญิงของฉัน..." ไอดินกระซิบชิดริมฝีปากบาง "ผู้หญิงคนเดียวที่ก้าวเข้ามาในโลกมืดๆ ใบนี้ แล้วทำให้มันสว่างขึ้นมาได้"

สิ้นคำสารภาพที่ไม่ได้หวานหูแต่กลับหนักแน่นและสั่นคลอนหัวใจอย่างรุนแรง ไอดินก็ไม่รอช้า เขาโน้มใบหน้าลงมาประทับริมฝีปากหยักได้รูปเข้ากับกลีบปากนุ่มของแก้มใสทันที

มันไม่ใช่จูบที่หยาบคายจาบจ้วง แต่เป็นจูบที่เริ่มต้นด้วยความทะนุถนอมและเว้าวอน ริมฝีปากอุ่นร้อนบดเคล้าลงมาอย่างเชื่องช้า สัมผัสถึงความนุ่มละมุนที่เขาโหยหา แก้มใสเบิกตากว้าง ร่างกายแข็งทื่อด้วยความตกใจ 

นี่คือ 'จูบแรก' ในชีวิตของเธอ 

หญิงสาวไม่เคยผ่านมือชายใดมาก่อน ประสบการณ์ความรักของเธอว่างเปล่าราวกับผ้าขาวบริสุทธิ์ สองมือเล็กยกขึ้นดันแผงอกแกร่งตามสัญชาตญาณ แต่กลับไร้เรี่ยวแรงเมื่อถูกเขาโอบรัดเอวคอดให้เข้ามาแนบชิดกาย

เมื่อรับรู้ได้ถึงความประหม่าและอาการสั่นสะท้านของคนในอ้อมกอด สัญชาตญาณดิบเถื่อนของผู้ชายที่ห่างหายจากเรื่องพรรค์นี้มานานก็ถูกปลุกให้ตื่นขึ้น ไอดินครางต่ำในลำคอด้วยความพึงพอใจอย่างที่สุดที่รู้ว่าเขาคือ 'คนแรก' ของเธอ

 ชายหนุ่มเพิ่มแรงบดคลึง ขบเม้มริมฝีปากล่างของหญิงสาวเบาๆ เชิงหยอกล้อและเรียกร้องให้เธอเผยอปากออก ก่อนจะสอดแทรกปลายลิ้นร้อนชื้นเข้าไปกวาดต้อนความหอมหวานภายในโพรงปากเล็กอย่างตะกละตะกลาม

"อื้อ..." แก้มใสครางประท้วงในลำคอ ร่างบางอ่อนระทวยแทบทรุดลงไปกองกับพื้นหากไม่ได้วงแขนแกร่งตวัดรั้งร่างเธอไว้ จูบของเขาเร่าร้อนและเรียกร้องจนสูบเอาลมหายใจของเธอไปหมดสิ้น มือเล็กที่เคยผลักไส เปลี่ยนเป็นกำเสื้อเชิ้ตของเขาไว้แน่นเพื่อเป็นหลักยึด

ไฟปรารถนาที่ถูกเก็บกดมานานลุกโชนขึ้นในกายของพญามัจจุราชหนุ่ม ไอดินบดจูบเธออย่างดูดดื่มเนิ่นนาน มือหนาลากไล้ไปตามแผ่นหลังบาง ลูบไล้ส่วนโค้งเว้าอย่างลืมตัว ความบริสุทธิ์ไร้เดียงสาของแก้มใสกำลังทำให้เขาสติแตก เขาอยากจะผลักเธอลงบนโซฟาตัวนี้และครอบครองเธอให้สิ้นเรื่องสิ้นราว

แต่ในเสี้ยววินาทีที่สติสัมปชัญญะฝั่งดีดึงรั้งกลับมา ไอดินรู้ดีว่าผู้หญิงตรงหน้ามีค่าเกินกว่าที่จะถูกรังแกในห้องทำงาน เขาต้องการทะนุถนอมเธอให้ดีที่สุด ชายหนุ่มจึงจำใจต้องถอนริมฝีปากออกอย่างอ้อยอิ่ง ปล่อยให้สายใยสีเงินยืดขาดออกจากกัน

เขากดหน้าผากของตัวเองแนบกับหน้าผากมนของหญิงสาว หอบหายใจหนักหน่วง พยายามสะกดกลั้นอารมณ์ดิบเถื่อนที่กำลังพลุ่งพล่าน นัยน์ตาสีนิลที่เต็มไปด้วยไฟปรารถนาจ้องมองใบหน้าหวานที่แดงซ่านและริมฝีปากบวมเจ่อของลูกหนี้สาว

"ฉันจะรอ..." ไอดินกระซิบด้วยน้ำเสียงแหบพร่าและทรงเสน่ห์ 

"รอจนกว่าเธอจะพร้อมจ่าย 'ดอกเบี้ยหัวใจ' ให้ฉันด้วยความเต็มใจ... นารารัตน์"