“พี่ปราบต์จะบอกมินได้หรือยังคะว่าจะพามินไปที่ไหน” คนที่นั่งตัวตรงหันมามองหล่อน ก่อนจะยิ้มเจ้าเล่ห์ที่มุมปาก “ก็ไปที่ที่จะมีแค่เราสองคนยังไงล่ะ” “แต่มินต้องรีบกลับบ้านนะคะ แม่จะต้องเป็นห่วงแน่ๆ ถ้ามินกลับช้า” เขาไหวไหล่กว้างอย่างโนสนโนแคร์ “นี่แหละคือสิ่งที่ฉันกำลังจะบอกให้เธอทำ”เขาหยุดพูดเล็กน้อย ก่อนจะพูดต่อ“ส่งข้อความไปบอกแม่ของเธอซะ ว่าเธอจะไม่กลับบ้านหลายวัน” “หลายวันเหรอคะ?!” หล่อนตกใจจนต้องเอ่ยถามเขาย้ำอีกครั้ง “อย่างน้อยๆ ก็สามสี่วันนั้นแหละ” “ไม่ได้ค่ะ มินอยู่กับพี่ปราบต์นานแบบนั้นไม่ได้ พี่ปราบต์จอดรถนะคะ มินจะลง” รถยังคงวิ่งด้วยความเร็วสม่ำเสมอเช่นเดิม ในขณะที่มินรญาเต็มไปด้วยความตื่นตกใจ “พี่ปราบต์คะ ได้โปรดจอดรถเถอะค่ะ” “ก็บอกแล้วไงว่าเราจะต้องไปด้วยกัน” “แต่มินไปไม่ได้ มินจะต้องกลับบ้าน จอดรถนะคะพี่ปราบต์” เขาไม่สนใจความเดือดเนื้อร้อนใจของหล่อนเลยแม้แต่น้อย “ส่งข้อความไปบอกแม่ของเธอซะ หรือว่าอยากจะให้ฉันโทรไปบอกเ
Zuletzt aktualisiert : 2026-11-17 Mehr lesen