“เฮ้... มินทางนี้”เสียงคุ้นหูดังขึ้นจากทางด้านหลัง และก็ค่อนข้างไกลออกไป ร่างอรชรของ มินรญา เสนาชัย ในชุดนักศึกษาปีหนึ่งของมหาวิทยาลัยชื่อดังแห่งหนึ่งใจกลางเมืองหลวงหยุดเดิน ก่อนจะหมุนตัวหันไปมองยังเสียงเรียก และก็ได้เห็นร่างบอบบางของเพื่อนซี้ยืนอยู่ที่ฝั่งถนนหนึ่ง“ปิ่น...”รอยยิ้มกว้างเกลื่อนใบหน้าหวานของมินรญา เมื่อเห็น ปิ่นกมล กุลชรศิริ กำลังก้าวข้ามถนนเดินตรงเข้ามาหา“บอกให้รอ หนีมาก่อนทำไมล่ะมิน”เมื่อเดินมาถึงตัวได้ปิ่นกมลเพื่อนรักก็ต่อว่าด้วยความเป็นห่วงเป็นใยทันที มินรญาทำได้แค่ยิ้มเจือนๆ ตอบเพื่อนรักไป แต่ก็อดที่จะปรายตามองไปยังรถคันงามที่เพื่อนรักเพิ่งก้าวลงมาไม่ได้ไม่ต้องให้ใครมาบอกหล่อนก็รู้ว่าใครเป็นสารถีในรถคันนั้นปราบต์ไงล่ะ...ปราบต์ กุลชรศิริ หรือพี่ปราบต์ พี่ชายสุดรักสุดหวงของปิ่นกมลนั่นเองชายหนุ่มเป็นเจ้าของเรือนร่างสูงสง่า เขาน่าจะสูงราวๆ ร้อยเก้าสิบเซนติเมตรหรือบวกลบแค่สองสามเซนติเมตรเท่านั้นแหละ เพราะเขาสูงกว่าหล่อนมากเลยทีเดียว ศีรษะของหล่อนแค่บ่าของเขาเท่านั้นเองปราบต์อายุยี่สิบแปดปีเต็มไปเมื่อสองเดือนก่อน เขามีอายุอานามแก่กว่าน้องสาวอย่างปิ่นกมลสิบปีเต็ม
ปรับปรุงล่าสุด : 2026-11-13 อ่านเพิ่มเติม