All Chapters of ขบวนการตัวตึง ป่วนสามภพ: Chapter 1 - Chapter 9

9 Chapters

1 เต่าสามเหรียญ

ตลาดชายแดนเมืองหลัวเฟิงคึกคักตั้งแต่ยามซื่อเสียงพ่อค้าแม่ค้าร้องเรียกลูกค้าดังแข่งกันไปทั่วถนน กลิ่นหมั่นโถวร้อนๆจากร้านริมทางปะปนกับกลิ่นสมุนไพรแห้งและกลิ่นคาวของสัตว์อสูรที่ถูกขังอยู่ในกรงเหล็ก รถม้าหลายคันเคลื่อนผ่านฝูงชนอย่างเชื่องช้า ขณะที่ผู้ฝึกตนจากสำนักต่างๆ เดินเลือกซื้ออาวุธและโอสถตามแผงค้าสองข้างทางหลินเสี่ยวเหยากำลังยืนอยู่หน้าแผงขายหินวิญญาณแห่งหนึ่งนางสวมชุดผ้าฝ้ายสีเขียวหม่นที่ผ่านการซักจนสีซีด หมวกไม้ไผ่ใบใหญ่บดบังใบหน้าไปเกือบครึ่ง บนหลังสะพายห่อผ้าขนาดเล็กส่วนเอวผูกถุงเงินที่มีเสียงเหรียญกระทบกันเบาๆเมื่อครู่เจ้าของแผงเพิ่งประกาศเสียงดังว่าหินวิญญาณตรงหน้าเป็นของคุณภาพสูงจากเหมืองใต้พิภพราคาสามสิบตำลึงต่อก้อน มีผู้ฝึกตนสองสามคนกำลังสนใจเสี่ยวเหยามองหินก้อนนั้นอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยขึ้นอย่างไม่รีบร้อน“ท่านลุง หินก้อนนี้แตกแล้วนะ”เจ้าของแผงชะงักมือที่กำลังหยิบหินอีกก้อนหยุดค้าง“เจ้าพูดอะไร?”“ข้าบอกว่ามันแตกแล้ว”“เหลวไหล! นี่เป็นหินวิญญาณชั้นดี ข้าซื้อมาจากเหมืองโดยตรงจะมีรอยแตกได้อย่างไร!”เสี่ยวเหยาชี้ปลายนิ้วไปยังรอยเส้นบางๆที่พาดผ่านผิวหิน“ตรงนี้มีรอยร้า
last updateLast Updated : 2026-11-17
Read more

2 เสวียนกุย

ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!เสียงเคาะประตูดังขึ้นเป็นครั้งที่สาม“แม่นางหลินเปิดประตูเถอะ พวกข้ามีเรื่องจะพูดด้วย”เสี่ยวเหยาถือมีดสั้นไว้ในมือดวงตากวาดมองประตูก่อนเหลือบไปทางหน้าต่างด้านหลังห้องพักชั้นสองของโรงเตี๊ยมแห่งนี้มีหน้าต่างหันออกสู่ตรอกแคบๆด้านล่างเป็นหลังคาโรงเก็บฟืนหากปีนออกไปก็สามารถกระโดดลงบนกองฟางได้ทางหนีไม่ค่อยสะดวกแต่ก็ดีกว่าถูกคนสามคนล้อมอยู่ในห้อง“พวกเจ้าต้องการอะไร?” นางถามผ่านประตู“พวกข้าแค่อยากสอบถามเรื่องเต่าตัวนั้น”เสี่ยวเหยาหรี่ตา“เต่าตัวไหน?”ด้านนอกเงียบไปชั่วครู่“เต่าที่พวกข้าขายให้เจ้าเมื่อกลางวันนั่นแหละ”“อ้อ ขายไปแล้วก็เป็นของข้าพวกเจ้าจะสอบถามอะไรอีก?”“พวกข้าเพิ่งนึกขึ้นได้ว่ามันมีราคาสูงกว่านั้น จึงอยากขอซื้อคืน”เสี่ยวเหยาหันไปมองกรงบนโต๊ะเสวียนกุยยื่นหัวออกมาเล็กน้อย ดวงตาสีทองหม่นมองนางราวกับกำลังรอฟังคำตอบนางยิ้มบาง“ได้สิ”ด้านนอกมีเสียงขยับตัวทันที“จริงหรือ?”“แน่นอน แต่ข้าต้องคิดราคาก่อน”“เท่าไร?”“หนึ่งร้อยตำลึง”“อะไรนะ!”เสี่ยวเหยาเอียงศีรษะ“พวกเจ้าบอกเองไม่ใช่หรือว่ามันมีราคาสูง?”“เจ้าเด็กนี่! อย่ามาเล่นลิ้น!”น้ำเสียงของชายด้านนอกเปล
last updateLast Updated : 2026-11-17
Read more

3 โรงเตี๊ยมผีสิง

รุ่งเช้าของวันถัดมาหลินเสี่ยวเหยาตื่นขึ้นเพราะเสียงบางอย่างกำลังเคาะกรงเหล็กก๊อก! ก๊อก!นางลืมตาขึ้นอย่างงัวเงียก่อนพลิกตัวมองไปทางโต๊ะเต่าสีดำตัวหนึ่งกำลังใช้ขาหน้าตบประตูกรงอย่างเชื่องช้า“ตื่นแล้วหรือ?”“ข้าหิว”“เมื่อวานเจ้าบอกว่าจะไม่กินหินวิญญาณเจ็ดวัน”“ข้าบอกว่าจะไม่กินหินวิญญาณ ไม่ได้บอกว่าจะไม่กินอย่างอื่น”เสี่ยวเหยาหลับตาลงอีกครั้ง“เช่นนั้นก็รอไป”“มนุษย์ตัวเล็ก เจ้าไม่รู้จักดูแลสัตว์อสูรหรือ?”“ข้ารู้จักดูแลตัวเองก่อน”นางลุกขึ้นนั่งหยิบเสื้อคลุมมาสวม ก่อนเปิดกรงให้เสวียนกุยออกมาเต่าดำคลานออกมาช้าๆแล้วหยุดอยู่ข้างถ้วยน้ำ “มีอาหารหรือไม่?”เสี่ยวเหยาหยิบหมั่นโถวครึ่งลูกวางลงตรงหน้ามันเสวียนกุยมองอาหารก่อนมองนาง“นี่คือสิ่งที่เจ้ามอบให้ผู้พิทักษ์โบราณหรือ?”“ถ้าไม่กินก็อด”เต่าดำเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนก้มลงกัดหมั่นโถวอย่างเสียไม่ได้เสี่ยวเหยายิ้มมุมปาก ดีมาก!อย่างน้อยก็ยังเลี้ยงง่ายกว่าที่คิดหลังจากจัดการอาหารเช้าเสร็จนางก็เก็บสัมภาระเตรียมออกจากโรงเตี๊ยมเพื่อหาซื้อแผนที่เส้นทางเพื่อไปเมืองถัดไปแต่เมื่อเดินลงมาถึงชั้นล่างเจ้าของโรงเตี๊ยมกลับเรียกนางไว้“แม่นางหลิน เมื่อ
last updateLast Updated : 2026-11-17
Read more

4 ประหลาดทั้งกลุ่ม

ยามเช้าหลังฝนตกเมืองหลัวเฟิงถูกปกคลุมด้วยไอหมอกบางๆหลังคากระเบื้องเปียกชื้นสะท้อนแสงอาทิตย์ ถนนหินเต็มไปด้วยแอ่งน้ำเล็กๆพ่อค้าเริ่มตั้งแผงขายของกันตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่างดีกลิ่นแป้งนึ่งและเนื้อย่างลอยมาจากร้านอาหารริมทางหลินเสี่ยวเหยากำลังนั่งกินบะหมี่เนื้ออยู่หน้าร้านแห่งหนึ่งตรงข้ามนางคือไป๋จื่อนักพรตหนุ่มที่ยังคงมีสีหน้าไม่ค่อยสดใสนักหลังจากถูกลากเข้าไปพัวพันกับเรื่องโรงเตี๊ยมผีหลอกเมื่อวานส่วนข้างเท้าของเสี่ยวเหยามีเต่าสีดำตัวหนึ่งกำลังนอนตากแดดอย่างเกียจคร้าน“เจ้าจะเดินทางไปหุบเขาหมื่นอสูรจริงหรือ?” ไป๋จื่อถาม“จริง”“ที่นั่นอันตรายมากนะมีสัตว์อสูรระดับสูงอยู่หลายชนิด อีกทั้งยังมีเขตอาคมเก่าแก่ที่แม้แต่ผู้ฝึกตนระดับสูงก็ไม่กล้าเข้าใกล้”เสี่ยวเหยาคีบเนื้อเข้าปาก“ข้ารู้”“แล้วเจ้ายังจะไป?”“ข้าต้องไปหาเงิน”ไป๋จื่อยกมือกุมขมับ“ข้าเพิ่งบอกว่าอันตราย!”“ข้าก็เพิ่งบอกว่าต้องหาเงิน”“…”เขาเริ่มรู้สึกว่าการพูดคุยกับนางเป็นเรื่องเหนื่อยยากกว่าการวาดค่ายกลเสียอีกเสี่ยวเหยาวางตะเกียบลงแล้วหยิบแผนที่เก่าออกมาคลี่บนโต๊ะ“ข้าตรวจสอบเส้นทางแล้วหากออกจากเมืองทางประตูตะวันตกจะต้องผ่านป่าส
last updateLast Updated : 2026-11-18
Read more

5 เผ่าจิ้งจอกเก้าหาง

เสียงไก่ขันดังขึ้นแสงแดดลอดผ่านหน้าต่างโรงเตี๊ยมเข้ามา บนโต๊ะไม้เต็มไปด้วยห่อสัมภาระหลินเสี่ยวเหยานั่งอยู่บนเก้าอี้กำลังนับเงินในถุงผ้าอย่างตั้งใจหนึ่งตำลึง...สองตำลึง...สามตำลึง...นางถอนหายใจยาว“เงินที่หามาได้ช่างอยู่กับข้าไม่นานเสียจริง”“เพราะเจ้าใช้เงินซื้อของกินมากเกินไปต่างหาก” ไป๋จื่อที่กำลังม้วนยันต์ใส่กระบอกไม้เอ่ยขึ้นเสี่ยวเหยาหันไปมองเขา “เจ้าพูดเหมือนคนที่ไม่เคยกินข้าวของข้าอย่างนั้นแหละ”“ข้า...ข้ากินเพราะจำเป็นต้องใช้พลังปราณ!”“อ้อ เช่นนั้นเมื่อวานเจ้ากินไก่ย่างสองตัวก็เพราะใช้พลังปราณสินะ”ไป๋จื่อเงียบไปทันทีอีกด้านหนึ่ง ไป๋หลีกำลังนั่งเอนหลังอย่างสบายใจเขาถือถ้วยชาร้อนด้วยท่าทางสง่างามราวกับไม่ได้ยินบทสนทนาของทั้งสองคน“อย่าทะเลาะกันเลยวันนี้ข้าจะเลี้ยงเอง”เสี่ยวเหยาหันขวับ “จริงหรือ?”“แน่นอน”“รวมขนมด้วย?”“รวมด้วย”“รวมของกินระหว่างทาง?”รอยยิ้มของไป๋หลีชะงักไปเล็กน้อย“...เจ้าจะเดินทางหรือจะเปิดโรงครัวเคลื่อนที่กันแน่?”“ข้าก็แค่ตรวจสอบความจริงใจของสหายร่วมทาง”เสวียนกุยที่นอนหมอบอยู่ในกระเป๋าผ้าบนเก้าอี้พลันยื่นหัวออกมา“ข้าต้องการหินวิญญาณ”เสี่ยวเหยากดหั
last updateLast Updated : 2026-11-18
Read more

6 ค่ายกล!

ถนนสายตะวันตกทอดยาวผ่านป่าโปร่งก่อนจะค่อยๆแคบลงเมื่อเข้าใกล้เขตภูเขา ต้นไม้สองข้างทางสูงใหญ่จนแสงแดดส่องลงมาได้เป็นหย่อมๆกลิ่นดินชื้นและใบไม้แห้งลอยปะปนอยู่ในอากาศหลินเสี่ยวเหยาเดินนำหน้ามือหนึ่งถือแผนที่อีกมือแกว่งกิ่งไม้เล่นอย่างไม่รีบร้อนด้านหลังเป็นไป๋จื่อที่แบกสัมภาระจนหลังแทบหักส่วนไป๋หลีเดินสบายๆพร้อมห่อขนมในมือ“ข้าขอถามอะไรสักอย่างได้หรือไม่” ไป๋จื่อเอ่ยขึ้น“ถามสิ” เสี่ยวเหยาตอบ“เหตุใดคนที่ซื้อของน้อยที่สุดจึงต้องแบกสัมภาระมากที่สุด?”“เพราะคนที่ซื้อของมากที่สุดมีฐานะดี ส่วนคนที่ซื้อของน้อยที่สุดมีแรงงานเหลือเฟือ”ไป๋จื่อหันไปมองไป๋หลี“เจ้าฟังแล้วไม่รู้สึกละอายใจบ้างหรือ?”ไป๋หลีหยิบขนมเข้าปากอย่างสง่างาม“ไม่เลย”“...”“อีกอย่างเจ้าดูแข็งแรงดีข้าจึงไว้วางใจให้ช่วยงาน”“ข้าเป็นนักพรต ไม่ใช่ล่อบรรทุกของ!”เสียงเถียงกันทำให้เสี่ยวเหยาหลุดหัวเราะ นางกำลังจะเดินต่อแต่จู่ๆเสวียนกุยที่อยู่ในกระเป๋าก็ยื่นหัวออกมา“หยุดก่อน” น้ำเสียงของมันจริงจังกว่าปกติเสี่ยวเหยาชะงักทันที“มีอะไร?”“ข้างหน้าไม่ปกติ”นางกวาดตามองทางเดินเบื้องหน้า ต้นไม้ยังคงนิ่งไม่มีเสียงของสัตว์ไม่มีแม้แต่เสี
last updateLast Updated : 2026-11-18
Read more

7 หุบเขาหมื่นอสูร

หลังจากเหตุการณ์ถูกซุ่มโจมตีบนถนนสายตะวันตกกลุ่มของหลินเสี่ยวเหยาก็เดินทางต่อโดยไม่มีใครคิดจะเสียเวลาอยู่กับที่นานนักเถี่ยซานถูกมัดทิ้งไว้ให้คนของทางการจัดการ ส่วนหลักฐานที่พบในตัวเขาถูกเสี่ยวเหยาเก็บไว้ทั้งหมดโดยเฉพาะป้ายเหล็กสีดำที่สลักคำว่า‘หอค้ารัตติกาล’นางไม่รู้ว่ากลุ่มคนเหล่านั้นมีอำนาจมากเพียงใดแต่สิ่งหนึ่งที่แน่ใจคือพวกมันไม่ได้ต้องการเพียงสัตว์อสูรหายากธรรมดาแต่พวกมันต้องการเสวียนกุย“ข้าหิวแล้ว”เสียงของไป๋หลีดังขึ้นท่ามกลางความเงียบเสี่ยวเหยาหันไปมองเขา“เจ้าเพิ่งกินขนมไปเมื่อครู่”“ขนมไม่ใช่อาหาร”“เช่นนั้นผลไม้ในมือเจ้าคืออะไร?”“ของว่าง”“แล้วเนื้อแห้งที่อยู่ในถุงข้างเอว?”“เสบียงฉุกเฉิน”เสี่ยวเหยาหยุดเดินหันไปมองชายหนุ่มชุดขาวตั้งแต่หัวจรดเท้า“ข้าสงสัยว่าเจ้ามีถุงเก็บอาหารซ่อนอยู่ในมิติส่วนตัวหรือไม่”ไป๋หลียิ้ม“เจ้าสนใจหรือ?”“ข้าเพียงคิดว่าเจ้าจะกินหมดเมื่อไร”ไป๋จื่อหัวเราะพรืดก่อนจะรีบหันหน้าหนีเมื่อเห็นไป๋หลีมองมากู้เหิงที่เดินอยู่ด้านหลังส่ายหน้าเบาๆเขาเคยเดินทางร่วมกับผู้ฝึกตนหลายกลุ่มแต่ไม่เคยพบกลุ่มใดที่พูดคุยเรื่องอาหารได้ตลอดทางเช่นนี้มาก่อน“อีกไม่ไกล
last updateLast Updated : 2026-11-18
Read more

8 สัตว์อสูรของเจ้า?

เสียงระฆังดังขึ้นเป็นครั้งที่สาม ประตูหินขนาดใหญ่ของหุบเขาหมื่นอสูรค่อยๆเปิดออกเผยให้เห็นเส้นทางที่ทอดลึกเข้าไปในป่าทึบผู้เข้าแข่งขันหลายร้อยคนยืนเรียงรายอยู่บริเวณลานด้านหน้าแต่ละคนต่างมีสีหน้าตื่นเต้น บ้างตรวจสอบอาวุธ บ้างเตรียมยันต์และโอสถ บางคนถึงกับนำสัตว์อสูรคู่ใจออกมาอวดโฉมมีทั้งเสือเขี้ยวเพลิง หมาป่าหิมะ เหยี่ยวปีกเหล็กและแม้กระทั่งงูเกล็ดหยกที่เลื้อยพันอยู่บนแขนเจ้าของท่ามกลางสัตว์อสูรเหล่านั้นมีเพียงตัวหนึ่งที่ดูไม่เข้าพวกอย่างยิ่งเต่าดำตัวหนึ่งกำลังนอนหมอบอยู่บนไหล่ของหญิงสาวในชุดผ้าสีเรียบมันหลับตาพริ้ม ไม่สนใจเสียงรอบข้างแม้แต่น้อย“นั่นสัตว์อสูรของเจ้าหรือ?”เสียงถามดังขึ้นจากด้านหลังหลินเสี่ยวเหยาหันไปมอง ชายหนุ่มร่างสูงคนหนึ่งกำลังยืนมองเต่าบนไหล่นางด้วยสีหน้าประหลาดใจ“ใช่”“เจ้าเอามันมาร่วมการแข่งขันจริงๆ หรือ?”“แล้วมีปัญหาอะไร?”ชายหนุ่มมองเต่าดำอีกครั้ง ก่อนจะหลุดหัวเราะ“ข้าแค่สงสัยว่าเจ้าจะให้มันทำอะไร นอนเฝ้ากระเป๋าหรือ?”คนรอบข้างได้ยินก็พากันหัวเราะตาม“ข้าคิดว่าอย่างน้อยควรนำสัตว์อสูรที่วิ่งได้มาสักตัว”“บางทีนางอาจคิดว่าเต่าจะชนะการแข่งขันด้วยการเดินไปถ
last updateLast Updated : 2026-11-20
Read more

9 เส้นทางที่กำลังเปลี่ยนไป

หลังจากฝูงหมาป่าเงาถอยหนีไป กลุ่มของหลินเสี่ยวเหยาก็ไม่ได้รีบร้อนออกเดินทางต่อทันที นางยืนอยู่บนโขดหินมองสำรวจแนวต้นไม้รอบตัวก่อนจะก้มลงมองตราหยกประจำตัวที่เอวแสงสีเงินบนตราหยกยังคงสว่างอยู่ แต่ตำแหน่งที่พวกเขาอยู่กลับไม่ตรงกับเส้นทางบนแผนที่เสียแล้ว“มีอะไรหรือ?” กู้เหิงถาม“เราหลงทางแล้ว”ไป๋จื่อที่กำลังดื่มน้ำอยู่แทบสำลัก“อะไรนะ! เพิ่งเดินมาได้ไม่เท่าไรเองนะ!”“ใจเย็นก่อน ข้ายังไม่ได้บอกว่าหลงทางแบบไม่มีทางกลับ” เสี่ยวเหยากระโดดลงจากโขดหินปัดฝุ่นบนกระโปรง “ข้าแค่สงสัยว่าป่ากำลังเคลื่อนที่”ไป๋หลีเลิกคิ้วมองต้นไม้สูงใหญ่ที่เรียงรายอยู่เบื้องหน้า“ต้นไม้เดินได้หรือ?”“ถ้าเป็นเช่นนั้นจริงข้าคงไม่แปลกใจเท่ากับที่เจ้าจะยอมเดินเองโดยไม่ต้องให้ใครจ่ายค่าอาหาร”“นี่เจ้ากำลังดูถูกข้าอยู่หรือ?”“เปล่า ข้ากำลังพูดถึงข้อเท็จจริง”เสวียนกุยที่อยู่ในตะกร้าบนหลังนางส่งเสียงหึ!“พวกมนุษย์ช่างพูดมากเสียจริง เดินต่อไปก็รู้เอง”เสี่ยวเหยาเหลือบมองมัน “เจ้ารู้ว่าเกิดอะไรขึ้นใช่หรือไม่?”“ข้าแค่รู้สึกว่าพื้นดินกำลังขยับ”“แล้วทำไมไม่บอกตั้งแต่แรก?”“เพราะข้าอยากนอน”นางสูดลมหายใจลึก พยายามข่มใจไม่ให
last updateLast Updated : 2026-11-20
Read more
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status