LOGINยามเช้าหลังฝนตกเมืองหลัวเฟิงถูกปกคลุมด้วยไอหมอกบางๆหลังคากระเบื้องเปียกชื้นสะท้อนแสงอาทิตย์ ถนนหินเต็มไปด้วยแอ่งน้ำเล็กๆพ่อค้าเริ่มตั้งแผงขายของกันตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่างดีกลิ่นแป้งนึ่งและเนื้อย่างลอยมาจากร้านอาหารริมทาง
หลินเสี่ยวเหยากำลังนั่งกินบะหมี่เนื้ออยู่หน้าร้านแห่งหนึ่ง ตรงข้ามนางคือไป๋จื่อนักพรตหนุ่มที่ยังคงมีสีหน้าไม่ค่อยสดใสนักหลังจากถูกลากเข้าไปพัวพันกับเรื่องโรงเตี๊ยมผีหลอกเมื่อวาน ส่วนข้างเท้าของเสี่ยวเหยามีเต่าสีดำตัวหนึ่งกำลังนอนตากแดดอย่างเกียจคร้าน “เจ้าจะเดินทางไปหุบเขาหมื่นอสูรจริงหรือ?” ไป๋จื่อถาม “จริง” “ที่นั่นอันตรายมากนะมีสัตว์อสูรระดับสูงอยู่หลายชนิด อีกทั้งยังมีเขตอาคมเก่าแก่ที่แม้แต่ผู้ฝึกตนระดับสูงก็ไม่กล้าเข้าใกล้” เสี่ยวเหยาคีบเนื้อเข้าปาก “ข้ารู้” “แล้วเจ้ายังจะไป?” “ข้าต้องไปหาเงิน” ไป๋จื่อยกมือกุมขมับ “ข้าเพิ่งบอกว่าอันตราย!” “ข้าก็เพิ่งบอกว่าต้องหาเงิน” “…” เขาเริ่มรู้สึกว่าการพูดคุยกับนางเป็นเรื่องเหนื่อยยากกว่าการวาดค่ายกลเสียอีก เสี่ยวเหยาวางตะเกียบลงแล้วหยิบแผนที่เก่าออกมาคลี่บนโต๊ะ “ข้าตรวจสอบเส้นทางแล้วหากออกจากเมืองทางประตูตะวันตกจะต้องผ่านป่าสนดำ จากนั้นเดินทางอีกสองวันจึงถึงหุบเขาหมื่นอสูร” ไป๋จื่อก้มมองแผนที่ “เส้นทางนี้ผ่านหมู่บ้านร้างด้วย” “อืม” “ข้าเคยได้ยินว่ามีโจรดักปล้นอยู่แถวนั้น” เสี่ยวเหยาพยักหน้า “เช่นนั้นเราก็ไม่ควรเดินผ่านตอนกลางคืน” “เราหรือ?” ไป๋จื่อชะงัก “ใครบอกว่าข้าจะไปกับเจ้า?” เสี่ยวเหยาเงยหน้าขึ้น “เจ้าไม่ได้บอกว่าจะร่วมเดินทางหรือ?” “ข้าบอกว่าจะช่วยดูค่ายกลและให้คำแนะนำไม่ได้บอกว่าจะไปด้วย!” “อ้อ” นางพยักหน้าอย่างเข้าใจจากนั้นก็ก้มหน้ากินบะหมี่ต่อ ไป๋จื่อมองนางอย่างระแวง “เจ้าคิดอะไรอยู่?” “เปล่า” “ทำไมถึงยิ้ม?” “ข้ากำลังคิดว่าหากเจ้าไม่ไปข้าคงต้องหาคนอื่นมาช่วยดูค่ายกล” ไป๋จื่อรีบยืดตัว “เจ้าจะหาคนอื่น?” “ใช่” “คนที่มีความรู้ด้านค่ายกลไม่ได้หาได้ง่ายๆหรอกนะ!” “เช่นนั้นเจ้าก็ไปกับข้าสิ” “…” เสี่ยวเหยายิ้มหวาน “อาหารสามมื้อต่อวัน ข้าเลี้ยงเอง” ไป๋จื่อมองชามบะหมี่ของนางก่อนมองหมั่นโถวที่วางอยู่ข้างโต๊ะสุดท้ายเขาก็กระแอมเบาๆ “ข้าจะไปด้วยก็ได้ ถือว่าเดินทางเพื่อฝึกฝนวิชา” เสี่ยวเหยาพยักหน้า “ดีมาก” นางหยิบหมั่นโถวอีกลูกส่งให้ “นี่คือค่ามัดจำ” ไป๋จื่อรับไปอย่างงุนงง หลังอาหารเช้าทั้งสองเดินทางไปยังตลาดตะวันออกเพื่อซื้อเสบียงระหว่างทางมีผู้คนเดินสวนกันอย่างคึกคักเสียงเกวียนและเสียงเรียกขายสินค้าดังต่อเนื่อง เสี่ยวเหยาแวะซื้อเชือกสมุนไพรห้ามเลือดและขนมแห้งหลายห่อ ไป๋จื่อยืนมองนางต่อรองราคากับแม่ค้าอย่างคล่องแคล่ว “ท่านป้า เชือกเส้นนี้มีรอยขาดตรงกลาง ข้าซื้อไปก็ใช้ได้ไม่เต็มเส้นลดให้สองส่วนได้หรือไม่?” “ไม่ได้หรอกแม่หนู!” “เช่นนั้นข้าซื้อสองเส้นแต่ท่านแถมผ้าพันแผลให้ข้าได้หรือไม่?” “เอาไปๆ!” เสี่ยวเหยารับของมาอย่างพอใจส่วนไป๋จื่อส่ายหน้าอย่างจนใจ “เจ้าไม่เหมือนผู้ฝึกตนเลยสักนิด” “แล้วผู้ฝึกตนต้องเป็นอย่างไร?” “ก็ต้องสนใจการฝึกปราณ กระบี่ โอสถและวิถีแห่งสวรรค์” “สิ่งเหล่านั้นกินได้หรือไม่?” ไป๋จื่อเงียบ นางเดินต่อไปก่อนหยุดอยู่หน้าแผงขายผลไม้ “ท่านลุง ผลไม้ลูกนี้ราคาเท่าไร?” “สิบอีแปะ” “ห้าลูกสิบอีแปะได้หรือไม่?” “ไม่ได้!” เสี่ยวเหยากำลังจะเริ่มต่อรองอีกครั้ง ทว่าเสียงหนึ่งกลับดังขึ้นจากด้านหลัง “หากแม่นางต้องการ ข้าซื้อให้ทั้งหมดก็ได้” เสียงนั้นนุ่มนวลยิ่ง เสี่ยวเหยาหันกลับไปเห็นชายหนุ่มชุดขาวคนหนึ่งยืนอยู่ไม่ไกล ใบหน้าหล่อเหลา ผิวขาวสะอาด ดวงตาเรียวยาวมีประกายขี้เล่น พัดสีขาวในมือถูกกางออกอย่างเชื่องช้า...ไป๋หลี “คุณชายไป๋?” ไป๋จื่อเอ่ยอย่างประหลาดใจ ชายหนุ่มยิ้ม “นักพรตไป๋จื่อ ช่างบังเอิญจริงๆ” เสี่ยวเหยามองผลไม้บนแผงก่อนหันไปหาเขา “ท่านพูดจริงหรือ?” “แน่นอน” “เช่นนั้นข้าเอาทั้งหมด” ไป๋หลียิ้มค้างไปเล็กน้อย ส่วนแม่ค้าผลไม้รีบหยิบตะกร้าส่งให้ทันที “ทั้งหมดสามสิบลูก หกตำลึง!” ไป๋หลีมองตะกร้าผลไม้กองใหญ่ ก่อนหัวเราะเบาๆ “แม่นางช่างไม่เกรงใจเลย” “ท่านเป็นคนเสนอเอง” เสี่ยวเหยาตอบพลางรับตะกร้ามาถือ ไป๋จื่อแอบหัวเราะอยู่ด้านหลัง ชายหนุ่มชุดขาวมองหญิงสาวตรงหน้าอย่างสนใจนางไม่เหมือนสตรีทั่วไปที่เขาเคยพบ ไม่ประจบ ไม่เกรงกลัว ไม่พยายามเอาใจเขาทั้งยังกล้าต่อรองทุกอย่างโดยไม่สนว่าเขาจะเป็นใคร ช่างน่าสนใจจริงๆ “คุณชายไป๋มาที่นี่ทำไมหรือ?” เสี่ยวเหยาถาม “ข้ากำลังตามหาสหาย” “พบแล้วหรือยัง?” “ยัง” “เช่นนั้นขอให้โชคดี” นางพูดจบก็หันหลังเตรียมเดินต่อ ไป๋หลีหัวเราะ “แม่นางไม่คิดจะถามหรือว่าข้าตามหาใคร?” “ไม่จำเป็น” “หากข้าบอกว่าข้ากำลังตามหาเจ้าเล่า?” เสี่ยวเหยาหยุดเดินนางหันกลับมามองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า “ท่านตามหาข้าทำไม?” “ข้าบอกแล้วว่าต้องการหาคนร่วมเดินทาง” “ข้าก็มีคนร่วมทางแล้ว” นางชี้ไป๋จื่อ ไป๋จื่อรีบยืดอกอย่างภาคภูมิใจแต่ไป๋หลีกลับยิ้มกว้าง “นักพรตไป๋จื่อหรือ? ข้าคิดว่าเขาน่าจะต้องการคนช่วยดูแลมากกว่าการดูแลผู้อื่น” ไป๋จื่อหน้าแดงด้วยความโกรธ “เจ้าหมายความว่าอย่างไร!” “ข้าเพียงพูดตามความจริง” “ข้าเป็นถึงนักพรตผู้เชี่ยวชาญด้านค่ายกล!” “เช่นนั้นก็ดีแล้ว อย่างน้อยเวลาพวกเราหลงทางจะได้มีคนวาดแผนที่ใหม่” “เจ้า!” เสี่ยวเหยามองทั้งสองคนสลับกัน “พวกเจ้ารู้จักกันหรือ?” ไป๋จื่อกอดอก “เคยพบกันครั้งหนึ่งเขาเป็นพ่อค้าจอมเจ้าเล่ห์ลวงหลอกคนไปทั่ว” ไป๋หลียกพัดปิดปาก “ข้าเป็นเพียงพ่อค้าที่มีน้ำใจ” “เหอะ! น้ำใจของเจ้ามีราคาทั้งนั้น!” เสี่ยวเหยาพยักหน้า “เช่นนั้นก็เหมาะกับข้า” ทั้งสองหันมามองนาง “ข้าชอบคนที่พูดเรื่องเงินตรงๆได้” ไป๋หลีหัวเราะออกมาอีกครั้ง ยามสาย ทั้งสามเดินไปยังโรงเตี๊ยมแห่งหนึ่งเพื่อพักดื่มชาเสี่ยวเหยาวางตะกร้าผลไม้ลงบนโต๊ะ ก่อนหยิบแผนที่หุบเขาหมื่นอสูรออกมา ไป๋หลีเหลือบมอง “พวกเจ้าจะไปหุบเขาหมื่นอสูร?” “ใช่” “ไปทำอะไร?” “หาเงิน” ไป๋หลีหัวเราะ “เหตุผลนี้ช่างเรียบง่ายจริงๆ” เขาขยับพัดเล็กน้อยก่อนหยิบแผ่นกระดาษออกจากแขนเสื้อ “ข้าก็มีธุระที่นั่นพอดี” เสี่ยวเหยาเลิกคิ้ว “ธุระอะไร?” “ตามหาสมุนไพรหายากชนิดหนึ่ง” “ขายได้เท่าไร?” “มากพอสมควร” “เช่นนั้นท่านก็ไปคนเดียวสิ” ไป๋หลีหัวเราะจนดวงตาโค้งลง “แม่นาง เจ้าช่างตัดบทคนเก่งนัก” “ข้าไม่ชอบเดินทางกับคนแปลกหน้า” “แต่เราเคยพบกันแล้ว” “นั่นไม่ได้แปลว่ารู้จักกันดี” ไป๋หลีวางพัดลงบนโต๊ะ “เช่นนั้นข้าขอแนะนำตัวใหม่ ข้าชื่อไป๋หลีเป็นพ่อค้าพเนจร มีความรู้ด้านสมุนไพรและการพรางตัวอีกทั้งยังสามารถจัดการเรื่องการเจรจาได้” ไป๋จื่อแค่นเสียง “เจ้าลืมบอกว่าเจ้าชอบหลอกคน” “นั่นเรียกว่าหนึ่งทักษะทางการค้า” เสี่ยวเหยามองเขาอย่างพิจารณา “ท่านต่อสู้ได้หรือไม่?” “พอป้องกันตัวได้” “ใช้วิชาอะไร?” “วิชาที่เหมาะกับสถานการณ์” “หมายความว่า?” ไป๋หลียิ้ม “หมายความว่าข้าไม่ชอบต่อสู้ตรงๆ” เสี่ยวเหยาพยักหน้า “ดี ข้าก็ไม่ชอบ” ไป๋หลีชะงักไปเล็กน้อยดูเหมือนทั้งสองจะมีบางอย่างคล้ายกัน ระหว่างที่กำลังพูดคุย เสี่ยวเหยารู้สึกถึงสายตาคู่หนึ่งที่จับจ้องมาจากโต๊ะด้านหลังนางไม่หันไปทันที เพียงยกถ้วยชาขึ้นจิบบนโต๊ะนั้นมีชายสามคนสวมชุดสีเทาหนึ่งในนั้นมีรอยสักรูปเขี้ยวตรงข้อมือ พวกเขากำลังมองไป๋หลี นางเหลือบมองผ่านเงาสะท้อนบนถ้วยชาคนเหล่านั้นไม่ได้สนใจแผนที่หรือเสบียงแต่กลับจ้องชายชุดขาวราวกับกำลังตามหาใครบางคน เสี่ยวเหยาจึงวางถ้วยชาลงพลางเอ่ยขึ้น “คุณชายไป๋” “หืม?” “ท่านมีหนี้หรือ?” ไป๋หลีเลิกคิ้ว “เหตุใดจึงถามเช่นนั้น?” “เพราะมีคนกำลังมองท่านอยู่” ไป๋หลีเหลือบไปด้านหลังเพียงเล็กน้อย รอยยิ้มบนใบหน้าไม่เปลี่ยน “อ้อ คนรู้จักเก่า” “ท่านติดเงินพวกเขา?” “ไม่เชิง” “เช่นนั้นติดอะไร?” “ติดหาง” ไป๋จื่อขมวดคิ้ว “หาง?” ไป๋หลียกพัดขึ้นปิดใบหน้า “เรื่องยาวน่ะ” เสี่ยวเหยามองเขาอยู่ครู่หนึ่ง “หากเป็นเรื่องอันตราย ข้าไม่รับผิดชอบนะ” “ไม่ต้องห่วง ข้าไม่ทำให้เจ้าเดือดร้อน” ทันทีที่เขาพูดจบ ชายชุดเทาทั้งสามก็ลุกขึ้นจากโต๊ะคนหนึ่งเดินตรงเข้ามา “คุณชาย ในที่สุดก็พบตัวท่านแล้ว” ไป๋หลีถอนหายใจ “พวกเจ้ายังตามข้าอยู่อีกหรือ?” “นายท่านสั่งให้ท่านกลับไป” “ข้าบอกแล้วว่าไม่กลับ” ชายชุดเทาก้าวเข้ามาใกล้ “ท่านไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ” ไป๋หลียิ้ม “ข้ามีสิทธิ์เลือกว่าจะกลับหรือไม่กลับ” บรรยากาศบนโต๊ะเงียบลง เสี่ยวเหยาวางตะเกียบนางไม่ชอบเรื่องยุ่งยากเลยจริงๆ ชายชุดเทาคนแรกยกมือขึ้นแสงสีดำปรากฏตรงฝ่ามือ ก่อนกลายเป็นเส้นเชือกบางๆพุ่งเข้าหาไป๋หลีแต่ก่อนที่เชือกจะสัมผัสตัวเขา ภาพร่างของไป๋หลีก็พลันสั่นไหว พรึ่บ! ชายหนุ่มชุดขาวที่นั่งอยู่บนเก้าอี้หายไปเส้นเชือกพุ่งทะลุอากาศ ก่อนพันเข้ากับเสาไม้ด้านหลัง “ภาพลวงตา!” ชายชุดเท้าสบถ เสียงหัวเราะดังมาจากบนคานไม้ “ถูกต้อง” ไป๋หลีนั่งห้อยขาอยู่บนคานเหนือศีรษะเขากางพัดช้าๆ “แต่พวกเจ้ารู้ตัวช้าไปหน่อยนะ ใช้ได้ที่ไหนกัน” ชายชุดเทาสองคนรีบกระโดดขึ้นไปตาม ไป๋หลีสะบัดพัดหนึ่งครั้งละอองแสงสีขาวกระจายทั่วอากาศภาพในโรงเตี๊ยมพลันบิดเบี้ยว โต๊ะเก้าอี้ดูเหมือนเคลื่อนตำแหน่ง ผู้คนที่อยู่ในร้านกลายเป็นเงาซ้อนกันหลายร่าง ชายชุดเทาทั้งสองหยุดชะงัก “อย่าเชื่อภาพที่เห็น!”คนหนึ่งตะโกนแต่คำเตือนมาช้าไป พวกเขาพุ่งชนกันกลางอากาศ ก่อนตกลงมาบนโต๊ะอาหารอย่างแรง โครม! จานชามแตกกระจายลูกค้ารอบข้างร้องตกใจแล้วรีบวิ่งหนี ไป๋จื่อยืนขึ้นทันที “พวกเจ้าทำร้านเขาพังแล้ว!” เสี่ยวเหยาหันไปมองเขา “ตอนนี้เจ้าห่วงร้านหรือ?” “ข้าแค่คิดว่าต้องมีคนจ่ายค่าเสียหาย!” เสี่ยวเหยาพยักหน้า “เห็นด้วย” ชายชุดเทาคนที่สามอาศัยจังหวะชุลมุนพุ่งเข้าหาไป๋หลีจากด้านหลังแต่เสี่ยวเหยากลับมองเห็นเงาเคลื่อนไหวจากพื้น นางหยิบช้อนโลหะบนโต๊ะดีดออกไป ฟิ้ว! ช้อนกระทบข้อมือชายคนนั้นอย่างแม่นยำอาวุธในมือเขาหลุดตกลงบนพื้น เคร้ง! ไป๋หลีหันกลับมาพอดีก่อนสะบัดพัดสร้างภาพลวงตาซ้อนอีกชั้นชายชุดเท้าหลงทิศทาง พุ่งไปชนประตูโรงเตี๊ยมจนล้มกลิ้งออกไปด้านนอก “พอได้แล้ว!” เสียงหนึ่งดังขึ้นชายชุดเทาทั้งสามมองหน้ากัน ก่อนรีบถอยหนี “คุณชาย ท่านหนีไม่พ้นหรอก!” ไป๋หลียิ้ม “ข้าหนีเก่งกว่าที่เจ้าคิด” เมื่อคนทั้งสามหายไป บรรยากาศในโรงเตี๊ยมก็เริ่มสงบลงแต่เจ้าของร้านกลับเดินเข้ามาพร้อมใบหน้าที่บึ้งตึง “พวกท่านทำโต๊ะข้าแตกไปสามตัว!” เสี่ยวเหยาชี้ไป๋หลีทันที “เขาเป็นคนเริ่ม” ไป๋หลีหันมามองนาง “แม่นาง?” “ข้าเพียงบอกความจริง” ไป๋หลีหัวเราะอย่างยอมแพ้ ก่อนหยิบเงินจ่ายค่าเสียหายให้เจ้าของร้าน เสี่ยวเหยาพยักหน้าอย่างพึงพอใจ “ดีมาก” หลังออกจากโรงเตี๊ยมทั้งสามเดินไปยังประตูเมืองไป๋จื่อยังคงสงสัยเรื่องของไป๋หลี “เจ้าเป็นใครกันแน่?” ไป๋หลียิ้ม “ข้าบอกแล้วว่าข้าเป็นพ่อค้า” “พ่อค้าทั่วไปไม่มีวิชาภาพลวงตาเช่นเจ้าแน่” “แล้วนักพรตทั่วไปควรกลัวผีจนร้องลั่นหรือ” ไป๋จื่อหน้าแดง “ข้าไม่ได้กลัว!” เสี่ยวเหยาหัวเราะทั้งสอง “เอาล่ะ พอได้แล้ว” นางหันไปหาไป๋หลี “ท่านอยากร่วมเดินทางกับพวกข้าจริงหรือ?” “จริง” “มีเงื่อนไขสองข้อ” “ว่ามา” “หนึ่งท่านต้องจ่ายค่าอาหารตามที่ตกลงไว้ สองหากมีคนตามล่าท่านอีกท่านต้องบอกความจริงกับพวกข้า” ไป๋หลียิ้ม “ตกลง” เสี่ยวเหยายื่นมือออกไป “เช่นนั้นยินดีต้อนรับ” ไป๋หลีจับมือนางอย่างเป็นกันเอง “ยินดีที่ได้ร่วมทาง” ไป๋จื่อมองทั้งสอง ก่อนถอนหายใจเขาเริ่มรู้สึกว่าตัวเองเป็นคนปกติที่สุดในกลุ่มนี้แล้ว ตกเย็นทั้งสามเดินทางกลับมายังโรงเตี๊ยมเพื่อเตรียมออกจากเมืองในวันรุ่งขึ้นเสี่ยวเหยาเปิดประตูห้องวางสัมภาระลงแล้วปล่อยเสวียนกุยออกจากกรง “วันนี้มีสมาชิกใหม่” เต่าดำลืมตาขึ้น “ใคร?” ไป๋หลีเดินเข้ามาพอดีเมื่อเห็นเต่าสีดำ เขาก็หยุดก้าวทันทีรอยยิ้มบนใบหน้าค่อยๆ จางลง “นี่มัน…” เสี่ยวเหยาหันมามอง “ท่านรู้จักหรือ?” ไป๋หลีไม่ได้ตอบทันที เขาเดินเข้าไปใกล้เต่าอย่างระมัดระวัง เสวียนกุยเองก็เงยหน้าขึ้นมองเขาดวงตาสีทองของทั้งสองสบกัน ชั่วขณะหนึ่งบรรยากาศในห้องคล้ายหยุดนิ่งไป๋หลีจึงเอ่ยขึ้น “กระดองดำ ลวดลายทองสามวง…” เขาหัวเราะออกมาแต่แววตากลับไม่มีแววขบขันแม้แต่น้อย “แม่นางหลิน เจ้าไปได้ของชิ้นนี้มาจากที่ใด?” เสี่ยวเหยาตอบอย่างตรงไปตรงมา “ตลาดสัตว์อสูร สามเหรียญทองแดง” ไป๋หลีเงียบไปจากนั้นจึงยกมือขึ้นปิดหน้า “สวรรค์…เจ้าไปซื้อผู้พิทักษ์โบราณมาด้วยเงินสามเหรียญทองแดงอย่างนั้นหรือ?” ไป๋จื่ออ้าปากค้าง “ผู้พิทักษ์โบราณ?” เสวียนกุยเชิดหน้าเล็กน้อย “ในที่สุดก็มีคนมีความรู้” เสี่ยวเหยาหันมองเต่า “เจ้าบอกข้าว่าเจ้าเป็นผู้พิทักษ์แต่ไม่ได้บอกว่ามีชื่อเสียงขนาดนี้” เสวียนกุยตอบเสียงเรียบ “ข้าคิดว่าเจ้าน่าจะรู้อยู่แล้ว” “ข้ารู้แค่ว่าเจ้ากินหินวิญญาณเก่ง!” ไป๋หลีหัวเราะจนไหล่สั่น “ข้าชักชอบการเดินทางครั้งนี้แล้วสิ” คืนนั้น หลังทุกคนแยกย้ายกันพักผ่อนไป๋หลีกลับไม่ได้เข้านอนทันทีเขายืนอยู่ริมหน้าต่าง มองออกไปยังท้องฟ้ามืดครึ้มเงาสีขาวจางๆปรากฏขึ้นตรงปลายนิ้วของเขา ก่อนแปรเปลี่ยนเป็นรูปร่างคล้ายหางจิ้งจอก เขาหลุบตาลง “ผู้พิทักษ์เต่าดำกลับมาแล้ว…” น้ำเสียงของเขาแผ่วเบาจนแทบกลืนไปกับอากาศ “ดูเหมือนเรื่องที่ข้าหนีมานานจะเริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง” ด้านหลังประตูห้องเปิดออกอย่างเงียบเชียบเสี่ยวเหยายืนอยู่ตรงนั้น มือหนึ่งถือถ้วยน้ำอีกมือจับขนมที่กินเหลือ “คุณชายไป๋” เขาหันกลับมา “มีอะไรหรือ?” “ท่านบอกว่าจะเลี้ยงอาหารข้าตลอดการเดินทางใช่หรือไม่?” ไป๋หลีมองขนมในมือนางก่อนหัวเราะออกมา “ใช่” “ดี พรุ่งนี้ข้าอยากกินเป็ดย่าง” “ได้” “สองตัว” “…” ไป๋หลีมองหญิงสาวที่ยืนรอคำตอบอย่างจริงจัง ก่อนยิ้มอย่างจนใจ “ตกลง สองตัว” เสี่ยวเหยาพยักหน้าอย่างพึงพอใจ “เช่นนั้นราตรีสวัสดิ์” นางหมุนตัวเดินกลับห้องทันที ไป๋หลีมองตามแผ่นหลังของนาง ก่อนส่ายหน้าอย่างขบขันผู้พิทักษ์โบราณที่หายสาบสูญมาหลายร้อยปีกลับถูกซื้อด้วยเงินเพียงสามเหรียญทองแดงเนี่ยนะ น่าขันสิ้นดี!หลังจากฝูงหมาป่าเงาถอยหนีไป กลุ่มของหลินเสี่ยวเหยาก็ไม่ได้รีบร้อนออกเดินทางต่อทันที นางยืนอยู่บนโขดหินมองสำรวจแนวต้นไม้รอบตัวก่อนจะก้มลงมองตราหยกประจำตัวที่เอวแสงสีเงินบนตราหยกยังคงสว่างอยู่ แต่ตำแหน่งที่พวกเขาอยู่กลับไม่ตรงกับเส้นทางบนแผนที่เสียแล้ว“มีอะไรหรือ?” กู้เหิงถาม“เราหลงทางแล้ว”ไป๋จื่อที่กำลังดื่มน้ำอยู่แทบสำลัก“อะไรนะ! เพิ่งเดินมาได้ไม่เท่าไรเองนะ!”“ใจเย็นก่อน ข้ายังไม่ได้บอกว่าหลงทางแบบไม่มีทางกลับ” เสี่ยวเหยากระโดดลงจากโขดหินปัดฝุ่นบนกระโปรง “ข้าแค่สงสัยว่าป่ากำลังเคลื่อนที่”ไป๋หลีเลิกคิ้วมองต้นไม้สูงใหญ่ที่เรียงรายอยู่เบื้องหน้า“ต้นไม้เดินได้หรือ?”“ถ้าเป็นเช่นนั้นจริงข้าคงไม่แปลกใจเท่ากับที่เจ้าจะยอมเดินเองโดยไม่ต้องให้ใครจ่ายค่าอาหาร”“นี่เจ้ากำลังดูถูกข้าอยู่หรือ?”“เปล่า ข้ากำลังพูดถึงข้อเท็จจริง”เสวียนกุยที่อยู่ในตะกร้าบนหลังนางส่งเสียงหึ!“พวกมนุษย์ช่างพูดมากเสียจริง เดินต่อไปก็รู้เอง”เสี่ยวเหยาเหลือบมองมัน “เจ้ารู้ว่าเกิดอะไรขึ้นใช่หรือไม่?”“ข้าแค่รู้สึกว่าพื้นดินกำลังขยับ”“แล้วทำไมไม่บอกตั้งแต่แรก?”“เพราะข้าอยากนอน”นางสูดลมหายใจลึก พยายามข่มใจไม่ให
เสียงระฆังดังขึ้นเป็นครั้งที่สาม ประตูหินขนาดใหญ่ของหุบเขาหมื่นอสูรค่อยๆเปิดออกเผยให้เห็นเส้นทางที่ทอดลึกเข้าไปในป่าทึบผู้เข้าแข่งขันหลายร้อยคนยืนเรียงรายอยู่บริเวณลานด้านหน้าแต่ละคนต่างมีสีหน้าตื่นเต้น บ้างตรวจสอบอาวุธ บ้างเตรียมยันต์และโอสถ บางคนถึงกับนำสัตว์อสูรคู่ใจออกมาอวดโฉมมีทั้งเสือเขี้ยวเพลิง หมาป่าหิมะ เหยี่ยวปีกเหล็กและแม้กระทั่งงูเกล็ดหยกที่เลื้อยพันอยู่บนแขนเจ้าของท่ามกลางสัตว์อสูรเหล่านั้นมีเพียงตัวหนึ่งที่ดูไม่เข้าพวกอย่างยิ่งเต่าดำตัวหนึ่งกำลังนอนหมอบอยู่บนไหล่ของหญิงสาวในชุดผ้าสีเรียบมันหลับตาพริ้ม ไม่สนใจเสียงรอบข้างแม้แต่น้อย“นั่นสัตว์อสูรของเจ้าหรือ?”เสียงถามดังขึ้นจากด้านหลังหลินเสี่ยวเหยาหันไปมอง ชายหนุ่มร่างสูงคนหนึ่งกำลังยืนมองเต่าบนไหล่นางด้วยสีหน้าประหลาดใจ“ใช่”“เจ้าเอามันมาร่วมการแข่งขันจริงๆ หรือ?”“แล้วมีปัญหาอะไร?”ชายหนุ่มมองเต่าดำอีกครั้ง ก่อนจะหลุดหัวเราะ“ข้าแค่สงสัยว่าเจ้าจะให้มันทำอะไร นอนเฝ้ากระเป๋าหรือ?”คนรอบข้างได้ยินก็พากันหัวเราะตาม“ข้าคิดว่าอย่างน้อยควรนำสัตว์อสูรที่วิ่งได้มาสักตัว”“บางทีนางอาจคิดว่าเต่าจะชนะการแข่งขันด้วยการเดินไปถ
หลังจากเหตุการณ์ถูกซุ่มโจมตีบนถนนสายตะวันตกกลุ่มของหลินเสี่ยวเหยาก็เดินทางต่อโดยไม่มีใครคิดจะเสียเวลาอยู่กับที่นานนักเถี่ยซานถูกมัดทิ้งไว้ให้คนของทางการจัดการ ส่วนหลักฐานที่พบในตัวเขาถูกเสี่ยวเหยาเก็บไว้ทั้งหมดโดยเฉพาะป้ายเหล็กสีดำที่สลักคำว่า‘หอค้ารัตติกาล’นางไม่รู้ว่ากลุ่มคนเหล่านั้นมีอำนาจมากเพียงใดแต่สิ่งหนึ่งที่แน่ใจคือพวกมันไม่ได้ต้องการเพียงสัตว์อสูรหายากธรรมดาแต่พวกมันต้องการเสวียนกุย“ข้าหิวแล้ว”เสียงของไป๋หลีดังขึ้นท่ามกลางความเงียบเสี่ยวเหยาหันไปมองเขา“เจ้าเพิ่งกินขนมไปเมื่อครู่”“ขนมไม่ใช่อาหาร”“เช่นนั้นผลไม้ในมือเจ้าคืออะไร?”“ของว่าง”“แล้วเนื้อแห้งที่อยู่ในถุงข้างเอว?”“เสบียงฉุกเฉิน”เสี่ยวเหยาหยุดเดินหันไปมองชายหนุ่มชุดขาวตั้งแต่หัวจรดเท้า“ข้าสงสัยว่าเจ้ามีถุงเก็บอาหารซ่อนอยู่ในมิติส่วนตัวหรือไม่”ไป๋หลียิ้ม“เจ้าสนใจหรือ?”“ข้าเพียงคิดว่าเจ้าจะกินหมดเมื่อไร”ไป๋จื่อหัวเราะพรืดก่อนจะรีบหันหน้าหนีเมื่อเห็นไป๋หลีมองมากู้เหิงที่เดินอยู่ด้านหลังส่ายหน้าเบาๆเขาเคยเดินทางร่วมกับผู้ฝึกตนหลายกลุ่มแต่ไม่เคยพบกลุ่มใดที่พูดคุยเรื่องอาหารได้ตลอดทางเช่นนี้มาก่อน“อีกไม่ไกล
ถนนสายตะวันตกทอดยาวผ่านป่าโปร่งก่อนจะค่อยๆแคบลงเมื่อเข้าใกล้เขตภูเขา ต้นไม้สองข้างทางสูงใหญ่จนแสงแดดส่องลงมาได้เป็นหย่อมๆกลิ่นดินชื้นและใบไม้แห้งลอยปะปนอยู่ในอากาศหลินเสี่ยวเหยาเดินนำหน้ามือหนึ่งถือแผนที่อีกมือแกว่งกิ่งไม้เล่นอย่างไม่รีบร้อนด้านหลังเป็นไป๋จื่อที่แบกสัมภาระจนหลังแทบหักส่วนไป๋หลีเดินสบายๆพร้อมห่อขนมในมือ“ข้าขอถามอะไรสักอย่างได้หรือไม่” ไป๋จื่อเอ่ยขึ้น“ถามสิ” เสี่ยวเหยาตอบ“เหตุใดคนที่ซื้อของน้อยที่สุดจึงต้องแบกสัมภาระมากที่สุด?”“เพราะคนที่ซื้อของมากที่สุดมีฐานะดี ส่วนคนที่ซื้อของน้อยที่สุดมีแรงงานเหลือเฟือ”ไป๋จื่อหันไปมองไป๋หลี“เจ้าฟังแล้วไม่รู้สึกละอายใจบ้างหรือ?”ไป๋หลีหยิบขนมเข้าปากอย่างสง่างาม“ไม่เลย”“...”“อีกอย่างเจ้าดูแข็งแรงดีข้าจึงไว้วางใจให้ช่วยงาน”“ข้าเป็นนักพรต ไม่ใช่ล่อบรรทุกของ!”เสียงเถียงกันทำให้เสี่ยวเหยาหลุดหัวเราะ นางกำลังจะเดินต่อแต่จู่ๆเสวียนกุยที่อยู่ในกระเป๋าก็ยื่นหัวออกมา“หยุดก่อน” น้ำเสียงของมันจริงจังกว่าปกติเสี่ยวเหยาชะงักทันที“มีอะไร?”“ข้างหน้าไม่ปกติ”นางกวาดตามองทางเดินเบื้องหน้า ต้นไม้ยังคงนิ่งไม่มีเสียงของสัตว์ไม่มีแม้แต่เสี
เสียงไก่ขันดังขึ้นแสงแดดลอดผ่านหน้าต่างโรงเตี๊ยมเข้ามา บนโต๊ะไม้เต็มไปด้วยห่อสัมภาระหลินเสี่ยวเหยานั่งอยู่บนเก้าอี้กำลังนับเงินในถุงผ้าอย่างตั้งใจหนึ่งตำลึง...สองตำลึง...สามตำลึง...นางถอนหายใจยาว“เงินที่หามาได้ช่างอยู่กับข้าไม่นานเสียจริง”“เพราะเจ้าใช้เงินซื้อของกินมากเกินไปต่างหาก” ไป๋จื่อที่กำลังม้วนยันต์ใส่กระบอกไม้เอ่ยขึ้นเสี่ยวเหยาหันไปมองเขา “เจ้าพูดเหมือนคนที่ไม่เคยกินข้าวของข้าอย่างนั้นแหละ”“ข้า...ข้ากินเพราะจำเป็นต้องใช้พลังปราณ!”“อ้อ เช่นนั้นเมื่อวานเจ้ากินไก่ย่างสองตัวก็เพราะใช้พลังปราณสินะ”ไป๋จื่อเงียบไปทันทีอีกด้านหนึ่ง ไป๋หลีกำลังนั่งเอนหลังอย่างสบายใจเขาถือถ้วยชาร้อนด้วยท่าทางสง่างามราวกับไม่ได้ยินบทสนทนาของทั้งสองคน“อย่าทะเลาะกันเลยวันนี้ข้าจะเลี้ยงเอง”เสี่ยวเหยาหันขวับ “จริงหรือ?”“แน่นอน”“รวมขนมด้วย?”“รวมด้วย”“รวมของกินระหว่างทาง?”รอยยิ้มของไป๋หลีชะงักไปเล็กน้อย“...เจ้าจะเดินทางหรือจะเปิดโรงครัวเคลื่อนที่กันแน่?”“ข้าก็แค่ตรวจสอบความจริงใจของสหายร่วมทาง”เสวียนกุยที่นอนหมอบอยู่ในกระเป๋าผ้าบนเก้าอี้พลันยื่นหัวออกมา“ข้าต้องการหินวิญญาณ”เสี่ยวเหยากดหั
ยามเช้าหลังฝนตกเมืองหลัวเฟิงถูกปกคลุมด้วยไอหมอกบางๆหลังคากระเบื้องเปียกชื้นสะท้อนแสงอาทิตย์ ถนนหินเต็มไปด้วยแอ่งน้ำเล็กๆพ่อค้าเริ่มตั้งแผงขายของกันตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่างดีกลิ่นแป้งนึ่งและเนื้อย่างลอยมาจากร้านอาหารริมทางหลินเสี่ยวเหยากำลังนั่งกินบะหมี่เนื้ออยู่หน้าร้านแห่งหนึ่งตรงข้ามนางคือไป๋จื่อนักพรตหนุ่มที่ยังคงมีสีหน้าไม่ค่อยสดใสนักหลังจากถูกลากเข้าไปพัวพันกับเรื่องโรงเตี๊ยมผีหลอกเมื่อวานส่วนข้างเท้าของเสี่ยวเหยามีเต่าสีดำตัวหนึ่งกำลังนอนตากแดดอย่างเกียจคร้าน“เจ้าจะเดินทางไปหุบเขาหมื่นอสูรจริงหรือ?” ไป๋จื่อถาม“จริง”“ที่นั่นอันตรายมากนะมีสัตว์อสูรระดับสูงอยู่หลายชนิด อีกทั้งยังมีเขตอาคมเก่าแก่ที่แม้แต่ผู้ฝึกตนระดับสูงก็ไม่กล้าเข้าใกล้”เสี่ยวเหยาคีบเนื้อเข้าปาก“ข้ารู้”“แล้วเจ้ายังจะไป?”“ข้าต้องไปหาเงิน”ไป๋จื่อยกมือกุมขมับ“ข้าเพิ่งบอกว่าอันตราย!”“ข้าก็เพิ่งบอกว่าต้องหาเงิน”“…”เขาเริ่มรู้สึกว่าการพูดคุยกับนางเป็นเรื่องเหนื่อยยากกว่าการวาดค่ายกลเสียอีกเสี่ยวเหยาวางตะเกียบลงแล้วหยิบแผนที่เก่าออกมาคลี่บนโต๊ะ“ข้าตรวจสอบเส้นทางแล้วหากออกจากเมืองทางประตูตะวันตกจะต้องผ่านป่าส







