Share

4 ประหลาดทั้งกลุ่ม

Author: L01
last update publish date: 2026-11-18 08:52:04

ยามเช้าหลังฝนตกเมืองหลัวเฟิงถูกปกคลุมด้วยไอหมอกบางๆหลังคากระเบื้องเปียกชื้นสะท้อนแสงอาทิตย์ ถนนหินเต็มไปด้วยแอ่งน้ำเล็กๆพ่อค้าเริ่มตั้งแผงขายของกันตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่างดีกลิ่นแป้งนึ่งและเนื้อย่างลอยมาจากร้านอาหารริมทาง

หลินเสี่ยวเหยากำลังนั่งกินบะหมี่เนื้ออยู่หน้าร้านแห่งหนึ่ง

ตรงข้ามนางคือไป๋จื่อนักพรตหนุ่มที่ยังคงมีสีหน้าไม่ค่อยสดใสนักหลังจากถูกลากเข้าไปพัวพันกับเรื่องโรงเตี๊ยมผีหลอกเมื่อวาน

ส่วนข้างเท้าของเสี่ยวเหยามีเต่าสีดำตัวหนึ่งกำลังนอนตากแดดอย่างเกียจคร้าน

“เจ้าจะเดินทางไปหุบเขาหมื่นอสูรจริงหรือ?” ไป๋จื่อถาม

“จริง”

“ที่นั่นอันตรายมากนะมีสัตว์อสูรระดับสูงอยู่หลายชนิด อีกทั้งยังมีเขตอาคมเก่าแก่ที่แม้แต่ผู้ฝึกตนระดับสูงก็ไม่กล้าเข้าใกล้”

เสี่ยวเหยาคีบเนื้อเข้าปาก

“ข้ารู้”

“แล้วเจ้ายังจะไป?”

“ข้าต้องไปหาเงิน”

ไป๋จื่อยกมือกุมขมับ

“ข้าเพิ่งบอกว่าอันตราย!”

“ข้าก็เพิ่งบอกว่าต้องหาเงิน”

“…”

เขาเริ่มรู้สึกว่าการพูดคุยกับนางเป็นเรื่องเหนื่อยยากกว่าการวาดค่ายกลเสียอีก

เสี่ยวเหยาวางตะเกียบลงแล้วหยิบแผนที่เก่าออกมาคลี่บนโต๊ะ

“ข้าตรวจสอบเส้นทางแล้วหากออกจากเมืองทางประตูตะวันตกจะต้องผ่านป่าสนดำ จากนั้นเดินทางอีกสองวันจึงถึงหุบเขาหมื่นอสูร”

ไป๋จื่อก้มมองแผนที่ “เส้นทางนี้ผ่านหมู่บ้านร้างด้วย”

“อืม”

“ข้าเคยได้ยินว่ามีโจรดักปล้นอยู่แถวนั้น”

เสี่ยวเหยาพยักหน้า

“เช่นนั้นเราก็ไม่ควรเดินผ่านตอนกลางคืน”

“เราหรือ?” ไป๋จื่อชะงัก

“ใครบอกว่าข้าจะไปกับเจ้า?”

เสี่ยวเหยาเงยหน้าขึ้น

“เจ้าไม่ได้บอกว่าจะร่วมเดินทางหรือ?”

“ข้าบอกว่าจะช่วยดูค่ายกลและให้คำแนะนำไม่ได้บอกว่าจะไปด้วย!”

“อ้อ” นางพยักหน้าอย่างเข้าใจจากนั้นก็ก้มหน้ากินบะหมี่ต่อ

ไป๋จื่อมองนางอย่างระแวง “เจ้าคิดอะไรอยู่?”

“เปล่า”

“ทำไมถึงยิ้ม?”

“ข้ากำลังคิดว่าหากเจ้าไม่ไปข้าคงต้องหาคนอื่นมาช่วยดูค่ายกล”

ไป๋จื่อรีบยืดตัว “เจ้าจะหาคนอื่น?”

“ใช่”

“คนที่มีความรู้ด้านค่ายกลไม่ได้หาได้ง่ายๆหรอกนะ!”

“เช่นนั้นเจ้าก็ไปกับข้าสิ”

“…”

เสี่ยวเหยายิ้มหวาน

“อาหารสามมื้อต่อวัน ข้าเลี้ยงเอง”

ไป๋จื่อมองชามบะหมี่ของนางก่อนมองหมั่นโถวที่วางอยู่ข้างโต๊ะสุดท้ายเขาก็กระแอมเบาๆ

“ข้าจะไปด้วยก็ได้ ถือว่าเดินทางเพื่อฝึกฝนวิชา”

เสี่ยวเหยาพยักหน้า  “ดีมาก” 

นางหยิบหมั่นโถวอีกลูกส่งให้ “นี่คือค่ามัดจำ”

ไป๋จื่อรับไปอย่างงุนงง

หลังอาหารเช้าทั้งสองเดินทางไปยังตลาดตะวันออกเพื่อซื้อเสบียงระหว่างทางมีผู้คนเดินสวนกันอย่างคึกคักเสียงเกวียนและเสียงเรียกขายสินค้าดังต่อเนื่อง

เสี่ยวเหยาแวะซื้อเชือกสมุนไพรห้ามเลือดและขนมแห้งหลายห่อ

ไป๋จื่อยืนมองนางต่อรองราคากับแม่ค้าอย่างคล่องแคล่ว

“ท่านป้า เชือกเส้นนี้มีรอยขาดตรงกลาง ข้าซื้อไปก็ใช้ได้ไม่เต็มเส้นลดให้สองส่วนได้หรือไม่?”

“ไม่ได้หรอกแม่หนู!”

“เช่นนั้นข้าซื้อสองเส้นแต่ท่านแถมผ้าพันแผลให้ข้าได้หรือไม่?”

“เอาไปๆ!”

เสี่ยวเหยารับของมาอย่างพอใจส่วนไป๋จื่อส่ายหน้าอย่างจนใจ

“เจ้าไม่เหมือนผู้ฝึกตนเลยสักนิด”

“แล้วผู้ฝึกตนต้องเป็นอย่างไร?”

“ก็ต้องสนใจการฝึกปราณ กระบี่ โอสถและวิถีแห่งสวรรค์”

“สิ่งเหล่านั้นกินได้หรือไม่?”

ไป๋จื่อเงียบ

นางเดินต่อไปก่อนหยุดอยู่หน้าแผงขายผลไม้ “ท่านลุง ผลไม้ลูกนี้ราคาเท่าไร?”

“สิบอีแปะ”

“ห้าลูกสิบอีแปะได้หรือไม่?”

“ไม่ได้!”

เสี่ยวเหยากำลังจะเริ่มต่อรองอีกครั้ง ทว่าเสียงหนึ่งกลับดังขึ้นจากด้านหลัง

“หากแม่นางต้องการ ข้าซื้อให้ทั้งหมดก็ได้” เสียงนั้นนุ่มนวลยิ่ง

เสี่ยวเหยาหันกลับไปเห็นชายหนุ่มชุดขาวคนหนึ่งยืนอยู่ไม่ไกล ใบหน้าหล่อเหลา ผิวขาวสะอาด ดวงตาเรียวยาวมีประกายขี้เล่น พัดสีขาวในมือถูกกางออกอย่างเชื่องช้า...ไป๋หลี

“คุณชายไป๋?” ไป๋จื่อเอ่ยอย่างประหลาดใจ

ชายหนุ่มยิ้ม

“นักพรตไป๋จื่อ ช่างบังเอิญจริงๆ”

เสี่ยวเหยามองผลไม้บนแผงก่อนหันไปหาเขา “ท่านพูดจริงหรือ?”

“แน่นอน”

“เช่นนั้นข้าเอาทั้งหมด”

ไป๋หลียิ้มค้างไปเล็กน้อย ส่วนแม่ค้าผลไม้รีบหยิบตะกร้าส่งให้ทันที

“ทั้งหมดสามสิบลูก หกตำลึง!”

ไป๋หลีมองตะกร้าผลไม้กองใหญ่ ก่อนหัวเราะเบาๆ

“แม่นางช่างไม่เกรงใจเลย”

“ท่านเป็นคนเสนอเอง”

เสี่ยวเหยาตอบพลางรับตะกร้ามาถือ

ไป๋จื่อแอบหัวเราะอยู่ด้านหลัง

ชายหนุ่มชุดขาวมองหญิงสาวตรงหน้าอย่างสนใจนางไม่เหมือนสตรีทั่วไปที่เขาเคยพบ ไม่ประจบ ไม่เกรงกลัว ไม่พยายามเอาใจเขาทั้งยังกล้าต่อรองทุกอย่างโดยไม่สนว่าเขาจะเป็นใคร ช่างน่าสนใจจริงๆ

“คุณชายไป๋มาที่นี่ทำไมหรือ?” เสี่ยวเหยาถาม

“ข้ากำลังตามหาสหาย”

“พบแล้วหรือยัง?”

“ยัง”

“เช่นนั้นขอให้โชคดี”

นางพูดจบก็หันหลังเตรียมเดินต่อ

ไป๋หลีหัวเราะ

“แม่นางไม่คิดจะถามหรือว่าข้าตามหาใคร?”

“ไม่จำเป็น”

“หากข้าบอกว่าข้ากำลังตามหาเจ้าเล่า?”

เสี่ยวเหยาหยุดเดินนางหันกลับมามองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า

“ท่านตามหาข้าทำไม?”

“ข้าบอกแล้วว่าต้องการหาคนร่วมเดินทาง”

“ข้าก็มีคนร่วมทางแล้ว”

นางชี้ไป๋จื่อ ไป๋จื่อรีบยืดอกอย่างภาคภูมิใจแต่ไป๋หลีกลับยิ้มกว้าง

“นักพรตไป๋จื่อหรือ? ข้าคิดว่าเขาน่าจะต้องการคนช่วยดูแลมากกว่าการดูแลผู้อื่น”

ไป๋จื่อหน้าแดงด้วยความโกรธ

“เจ้าหมายความว่าอย่างไร!”

“ข้าเพียงพูดตามความจริง”

“ข้าเป็นถึงนักพรตผู้เชี่ยวชาญด้านค่ายกล!”

“เช่นนั้นก็ดีแล้ว อย่างน้อยเวลาพวกเราหลงทางจะได้มีคนวาดแผนที่ใหม่”

“เจ้า!”

เสี่ยวเหยามองทั้งสองคนสลับกัน

“พวกเจ้ารู้จักกันหรือ?”

ไป๋จื่อกอดอก

“เคยพบกันครั้งหนึ่งเขาเป็นพ่อค้าจอมเจ้าเล่ห์ลวงหลอกคนไปทั่ว”

ไป๋หลียกพัดปิดปาก

“ข้าเป็นเพียงพ่อค้าที่มีน้ำใจ”

“เหอะ! น้ำใจของเจ้ามีราคาทั้งนั้น!”

เสี่ยวเหยาพยักหน้า

“เช่นนั้นก็เหมาะกับข้า”

ทั้งสองหันมามองนาง

“ข้าชอบคนที่พูดเรื่องเงินตรงๆได้”

ไป๋หลีหัวเราะออกมาอีกครั้ง

ยามสาย ทั้งสามเดินไปยังโรงเตี๊ยมแห่งหนึ่งเพื่อพักดื่มชาเสี่ยวเหยาวางตะกร้าผลไม้ลงบนโต๊ะ ก่อนหยิบแผนที่หุบเขาหมื่นอสูรออกมา

ไป๋หลีเหลือบมอง

“พวกเจ้าจะไปหุบเขาหมื่นอสูร?”

“ใช่”

“ไปทำอะไร?”

“หาเงิน”

ไป๋หลีหัวเราะ

“เหตุผลนี้ช่างเรียบง่ายจริงๆ” เขาขยับพัดเล็กน้อยก่อนหยิบแผ่นกระดาษออกจากแขนเสื้อ

“ข้าก็มีธุระที่นั่นพอดี”

เสี่ยวเหยาเลิกคิ้ว

“ธุระอะไร?”

“ตามหาสมุนไพรหายากชนิดหนึ่ง”

“ขายได้เท่าไร?”

“มากพอสมควร”

“เช่นนั้นท่านก็ไปคนเดียวสิ”

ไป๋หลีหัวเราะจนดวงตาโค้งลง

“แม่นาง เจ้าช่างตัดบทคนเก่งนัก”

“ข้าไม่ชอบเดินทางกับคนแปลกหน้า”

“แต่เราเคยพบกันแล้ว”

“นั่นไม่ได้แปลว่ารู้จักกันดี”

ไป๋หลีวางพัดลงบนโต๊ะ

“เช่นนั้นข้าขอแนะนำตัวใหม่ ข้าชื่อไป๋หลีเป็นพ่อค้าพเนจร มีความรู้ด้านสมุนไพรและการพรางตัวอีกทั้งยังสามารถจัดการเรื่องการเจรจาได้”

ไป๋จื่อแค่นเสียง

“เจ้าลืมบอกว่าเจ้าชอบหลอกคน”

“นั่นเรียกว่าหนึ่งทักษะทางการค้า”

เสี่ยวเหยามองเขาอย่างพิจารณา

“ท่านต่อสู้ได้หรือไม่?”

“พอป้องกันตัวได้”

“ใช้วิชาอะไร?”

“วิชาที่เหมาะกับสถานการณ์”

“หมายความว่า?”

ไป๋หลียิ้ม

“หมายความว่าข้าไม่ชอบต่อสู้ตรงๆ”

เสี่ยวเหยาพยักหน้า

“ดี ข้าก็ไม่ชอบ”

ไป๋หลีชะงักไปเล็กน้อยดูเหมือนทั้งสองจะมีบางอย่างคล้ายกัน

ระหว่างที่กำลังพูดคุย เสี่ยวเหยารู้สึกถึงสายตาคู่หนึ่งที่จับจ้องมาจากโต๊ะด้านหลังนางไม่หันไปทันที เพียงยกถ้วยชาขึ้นจิบบนโต๊ะนั้นมีชายสามคนสวมชุดสีเทาหนึ่งในนั้นมีรอยสักรูปเขี้ยวตรงข้อมือ พวกเขากำลังมองไป๋หลี

นางเหลือบมองผ่านเงาสะท้อนบนถ้วยชาคนเหล่านั้นไม่ได้สนใจแผนที่หรือเสบียงแต่กลับจ้องชายชุดขาวราวกับกำลังตามหาใครบางคน เสี่ยวเหยาจึงวางถ้วยชาลงพลางเอ่ยขึ้น

“คุณชายไป๋”

“หืม?”

“ท่านมีหนี้หรือ?”

ไป๋หลีเลิกคิ้ว

“เหตุใดจึงถามเช่นนั้น?”

“เพราะมีคนกำลังมองท่านอยู่”

ไป๋หลีเหลือบไปด้านหลังเพียงเล็กน้อย รอยยิ้มบนใบหน้าไม่เปลี่ยน

“อ้อ คนรู้จักเก่า”

“ท่านติดเงินพวกเขา?”

“ไม่เชิง”

“เช่นนั้นติดอะไร?”

“ติดหาง”

ไป๋จื่อขมวดคิ้ว

“หาง?”

ไป๋หลียกพัดขึ้นปิดใบหน้า

“เรื่องยาวน่ะ”

เสี่ยวเหยามองเขาอยู่ครู่หนึ่ง

“หากเป็นเรื่องอันตราย ข้าไม่รับผิดชอบนะ”

“ไม่ต้องห่วง ข้าไม่ทำให้เจ้าเดือดร้อน”

ทันทีที่เขาพูดจบ ชายชุดเทาทั้งสามก็ลุกขึ้นจากโต๊ะคนหนึ่งเดินตรงเข้ามา

“คุณชาย ในที่สุดก็พบตัวท่านแล้ว”

ไป๋หลีถอนหายใจ

“พวกเจ้ายังตามข้าอยู่อีกหรือ?”

“นายท่านสั่งให้ท่านกลับไป”

“ข้าบอกแล้วว่าไม่กลับ”

ชายชุดเทาก้าวเข้ามาใกล้

“ท่านไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ”

ไป๋หลียิ้ม

“ข้ามีสิทธิ์เลือกว่าจะกลับหรือไม่กลับ” บรรยากาศบนโต๊ะเงียบลง

เสี่ยวเหยาวางตะเกียบนางไม่ชอบเรื่องยุ่งยากเลยจริงๆ

ชายชุดเทาคนแรกยกมือขึ้นแสงสีดำปรากฏตรงฝ่ามือ ก่อนกลายเป็นเส้นเชือกบางๆพุ่งเข้าหาไป๋หลีแต่ก่อนที่เชือกจะสัมผัสตัวเขา ภาพร่างของไป๋หลีก็พลันสั่นไหว

พรึ่บ!

ชายหนุ่มชุดขาวที่นั่งอยู่บนเก้าอี้หายไปเส้นเชือกพุ่งทะลุอากาศ ก่อนพันเข้ากับเสาไม้ด้านหลัง

“ภาพลวงตา!” ชายชุดเท้าสบถ

เสียงหัวเราะดังมาจากบนคานไม้

“ถูกต้อง”

ไป๋หลีนั่งห้อยขาอยู่บนคานเหนือศีรษะเขากางพัดช้าๆ “แต่พวกเจ้ารู้ตัวช้าไปหน่อยนะ ใช้ได้ที่ไหนกัน”

ชายชุดเทาสองคนรีบกระโดดขึ้นไปตาม

ไป๋หลีสะบัดพัดหนึ่งครั้งละอองแสงสีขาวกระจายทั่วอากาศภาพในโรงเตี๊ยมพลันบิดเบี้ยว โต๊ะเก้าอี้ดูเหมือนเคลื่อนตำแหน่ง ผู้คนที่อยู่ในร้านกลายเป็นเงาซ้อนกันหลายร่าง

ชายชุดเทาทั้งสองหยุดชะงัก

 “อย่าเชื่อภาพที่เห็น!”คนหนึ่งตะโกนแต่คำเตือนมาช้าไป

พวกเขาพุ่งชนกันกลางอากาศ ก่อนตกลงมาบนโต๊ะอาหารอย่างแรง

โครม! 

จานชามแตกกระจายลูกค้ารอบข้างร้องตกใจแล้วรีบวิ่งหนี

ไป๋จื่อยืนขึ้นทันที

“พวกเจ้าทำร้านเขาพังแล้ว!”

เสี่ยวเหยาหันไปมองเขา

“ตอนนี้เจ้าห่วงร้านหรือ?”

“ข้าแค่คิดว่าต้องมีคนจ่ายค่าเสียหาย!”

เสี่ยวเหยาพยักหน้า

“เห็นด้วย”

ชายชุดเทาคนที่สามอาศัยจังหวะชุลมุนพุ่งเข้าหาไป๋หลีจากด้านหลังแต่เสี่ยวเหยากลับมองเห็นเงาเคลื่อนไหวจากพื้น

นางหยิบช้อนโลหะบนโต๊ะดีดออกไป

ฟิ้ว!

ช้อนกระทบข้อมือชายคนนั้นอย่างแม่นยำอาวุธในมือเขาหลุดตกลงบนพื้น

เคร้ง!

ไป๋หลีหันกลับมาพอดีก่อนสะบัดพัดสร้างภาพลวงตาซ้อนอีกชั้นชายชุดเท้าหลงทิศทาง พุ่งไปชนประตูโรงเตี๊ยมจนล้มกลิ้งออกไปด้านนอก

“พอได้แล้ว!”

เสียงหนึ่งดังขึ้นชายชุดเทาทั้งสามมองหน้ากัน ก่อนรีบถอยหนี

“คุณชาย ท่านหนีไม่พ้นหรอก!”

ไป๋หลียิ้ม

“ข้าหนีเก่งกว่าที่เจ้าคิด”

เมื่อคนทั้งสามหายไป บรรยากาศในโรงเตี๊ยมก็เริ่มสงบลงแต่เจ้าของร้านกลับเดินเข้ามาพร้อมใบหน้าที่บึ้งตึง

“พวกท่านทำโต๊ะข้าแตกไปสามตัว!”

เสี่ยวเหยาชี้ไป๋หลีทันที

“เขาเป็นคนเริ่ม”

ไป๋หลีหันมามองนาง

“แม่นาง?”

“ข้าเพียงบอกความจริง”

ไป๋หลีหัวเราะอย่างยอมแพ้ ก่อนหยิบเงินจ่ายค่าเสียหายให้เจ้าของร้าน เสี่ยวเหยาพยักหน้าอย่างพึงพอใจ

“ดีมาก”

หลังออกจากโรงเตี๊ยมทั้งสามเดินไปยังประตูเมืองไป๋จื่อยังคงสงสัยเรื่องของไป๋หลี

“เจ้าเป็นใครกันแน่?”

ไป๋หลียิ้ม

“ข้าบอกแล้วว่าข้าเป็นพ่อค้า”

“พ่อค้าทั่วไปไม่มีวิชาภาพลวงตาเช่นเจ้าแน่”

“แล้วนักพรตทั่วไปควรกลัวผีจนร้องลั่นหรือ”

ไป๋จื่อหน้าแดง

“ข้าไม่ได้กลัว!”

เสี่ยวเหยาหัวเราะทั้งสอง

“เอาล่ะ พอได้แล้ว”

นางหันไปหาไป๋หลี

“ท่านอยากร่วมเดินทางกับพวกข้าจริงหรือ?”

“จริง”

“มีเงื่อนไขสองข้อ”

“ว่ามา”

“หนึ่งท่านต้องจ่ายค่าอาหารตามที่ตกลงไว้ สองหากมีคนตามล่าท่านอีกท่านต้องบอกความจริงกับพวกข้า”

ไป๋หลียิ้ม

“ตกลง”

เสี่ยวเหยายื่นมือออกไป

“เช่นนั้นยินดีต้อนรับ”

ไป๋หลีจับมือนางอย่างเป็นกันเอง

“ยินดีที่ได้ร่วมทาง”

ไป๋จื่อมองทั้งสอง ก่อนถอนหายใจเขาเริ่มรู้สึกว่าตัวเองเป็นคนปกติที่สุดในกลุ่มนี้แล้ว

ตกเย็นทั้งสามเดินทางกลับมายังโรงเตี๊ยมเพื่อเตรียมออกจากเมืองในวันรุ่งขึ้นเสี่ยวเหยาเปิดประตูห้องวางสัมภาระลงแล้วปล่อยเสวียนกุยออกจากกรง

“วันนี้มีสมาชิกใหม่”

เต่าดำลืมตาขึ้น

“ใคร?”

ไป๋หลีเดินเข้ามาพอดีเมื่อเห็นเต่าสีดำ เขาก็หยุดก้าวทันทีรอยยิ้มบนใบหน้าค่อยๆ จางลง

“นี่มัน…”

เสี่ยวเหยาหันมามอง

“ท่านรู้จักหรือ?”

ไป๋หลีไม่ได้ตอบทันที เขาเดินเข้าไปใกล้เต่าอย่างระมัดระวัง

เสวียนกุยเองก็เงยหน้าขึ้นมองเขาดวงตาสีทองของทั้งสองสบกัน

ชั่วขณะหนึ่งบรรยากาศในห้องคล้ายหยุดนิ่งไป๋หลีจึงเอ่ยขึ้น

“กระดองดำ ลวดลายทองสามวง…”

เขาหัวเราะออกมาแต่แววตากลับไม่มีแววขบขันแม้แต่น้อย

“แม่นางหลิน เจ้าไปได้ของชิ้นนี้มาจากที่ใด?”

เสี่ยวเหยาตอบอย่างตรงไปตรงมา

“ตลาดสัตว์อสูร สามเหรียญทองแดง”

ไป๋หลีเงียบไปจากนั้นจึงยกมือขึ้นปิดหน้า

“สวรรค์…เจ้าไปซื้อผู้พิทักษ์โบราณมาด้วยเงินสามเหรียญทองแดงอย่างนั้นหรือ?”

ไป๋จื่ออ้าปากค้าง

“ผู้พิทักษ์โบราณ?”

เสวียนกุยเชิดหน้าเล็กน้อย

“ในที่สุดก็มีคนมีความรู้”

เสี่ยวเหยาหันมองเต่า

“เจ้าบอกข้าว่าเจ้าเป็นผู้พิทักษ์แต่ไม่ได้บอกว่ามีชื่อเสียงขนาดนี้”

เสวียนกุยตอบเสียงเรียบ

“ข้าคิดว่าเจ้าน่าจะรู้อยู่แล้ว”

“ข้ารู้แค่ว่าเจ้ากินหินวิญญาณเก่ง!”

ไป๋หลีหัวเราะจนไหล่สั่น

“ข้าชักชอบการเดินทางครั้งนี้แล้วสิ”

คืนนั้น หลังทุกคนแยกย้ายกันพักผ่อนไป๋หลีกลับไม่ได้เข้านอนทันทีเขายืนอยู่ริมหน้าต่าง มองออกไปยังท้องฟ้ามืดครึ้มเงาสีขาวจางๆปรากฏขึ้นตรงปลายนิ้วของเขา ก่อนแปรเปลี่ยนเป็นรูปร่างคล้ายหางจิ้งจอก

เขาหลุบตาลง

“ผู้พิทักษ์เต่าดำกลับมาแล้ว…” น้ำเสียงของเขาแผ่วเบาจนแทบกลืนไปกับอากาศ

“ดูเหมือนเรื่องที่ข้าหนีมานานจะเริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง”

ด้านหลังประตูห้องเปิดออกอย่างเงียบเชียบเสี่ยวเหยายืนอยู่ตรงนั้น มือหนึ่งถือถ้วยน้ำอีกมือจับขนมที่กินเหลือ

“คุณชายไป๋”

เขาหันกลับมา

“มีอะไรหรือ?”

“ท่านบอกว่าจะเลี้ยงอาหารข้าตลอดการเดินทางใช่หรือไม่?”

ไป๋หลีมองขนมในมือนางก่อนหัวเราะออกมา

“ใช่”

“ดี พรุ่งนี้ข้าอยากกินเป็ดย่าง”

“ได้”

“สองตัว”

“…”

ไป๋หลีมองหญิงสาวที่ยืนรอคำตอบอย่างจริงจัง ก่อนยิ้มอย่างจนใจ

“ตกลง สองตัว”

เสี่ยวเหยาพยักหน้าอย่างพึงพอใจ

“เช่นนั้นราตรีสวัสดิ์”

นางหมุนตัวเดินกลับห้องทันที

ไป๋หลีมองตามแผ่นหลังของนาง ก่อนส่ายหน้าอย่างขบขันผู้พิทักษ์โบราณที่หายสาบสูญมาหลายร้อยปีกลับถูกซื้อด้วยเงินเพียงสามเหรียญทองแดงเนี่ยนะ น่าขันสิ้นดี! 

 

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • ขบวนการตัวตึง ป่วนสามภพ   9 เส้นทางที่กำลังเปลี่ยนไป

    หลังจากฝูงหมาป่าเงาถอยหนีไป กลุ่มของหลินเสี่ยวเหยาก็ไม่ได้รีบร้อนออกเดินทางต่อทันที นางยืนอยู่บนโขดหินมองสำรวจแนวต้นไม้รอบตัวก่อนจะก้มลงมองตราหยกประจำตัวที่เอวแสงสีเงินบนตราหยกยังคงสว่างอยู่ แต่ตำแหน่งที่พวกเขาอยู่กลับไม่ตรงกับเส้นทางบนแผนที่เสียแล้ว“มีอะไรหรือ?” กู้เหิงถาม“เราหลงทางแล้ว”ไป๋จื่อที่กำลังดื่มน้ำอยู่แทบสำลัก“อะไรนะ! เพิ่งเดินมาได้ไม่เท่าไรเองนะ!”“ใจเย็นก่อน ข้ายังไม่ได้บอกว่าหลงทางแบบไม่มีทางกลับ” เสี่ยวเหยากระโดดลงจากโขดหินปัดฝุ่นบนกระโปรง “ข้าแค่สงสัยว่าป่ากำลังเคลื่อนที่”ไป๋หลีเลิกคิ้วมองต้นไม้สูงใหญ่ที่เรียงรายอยู่เบื้องหน้า“ต้นไม้เดินได้หรือ?”“ถ้าเป็นเช่นนั้นจริงข้าคงไม่แปลกใจเท่ากับที่เจ้าจะยอมเดินเองโดยไม่ต้องให้ใครจ่ายค่าอาหาร”“นี่เจ้ากำลังดูถูกข้าอยู่หรือ?”“เปล่า ข้ากำลังพูดถึงข้อเท็จจริง”เสวียนกุยที่อยู่ในตะกร้าบนหลังนางส่งเสียงหึ!“พวกมนุษย์ช่างพูดมากเสียจริง เดินต่อไปก็รู้เอง”เสี่ยวเหยาเหลือบมองมัน “เจ้ารู้ว่าเกิดอะไรขึ้นใช่หรือไม่?”“ข้าแค่รู้สึกว่าพื้นดินกำลังขยับ”“แล้วทำไมไม่บอกตั้งแต่แรก?”“เพราะข้าอยากนอน”นางสูดลมหายใจลึก พยายามข่มใจไม่ให

  • ขบวนการตัวตึง ป่วนสามภพ   8 สัตว์อสูรของเจ้า?

    เสียงระฆังดังขึ้นเป็นครั้งที่สาม ประตูหินขนาดใหญ่ของหุบเขาหมื่นอสูรค่อยๆเปิดออกเผยให้เห็นเส้นทางที่ทอดลึกเข้าไปในป่าทึบผู้เข้าแข่งขันหลายร้อยคนยืนเรียงรายอยู่บริเวณลานด้านหน้าแต่ละคนต่างมีสีหน้าตื่นเต้น บ้างตรวจสอบอาวุธ บ้างเตรียมยันต์และโอสถ บางคนถึงกับนำสัตว์อสูรคู่ใจออกมาอวดโฉมมีทั้งเสือเขี้ยวเพลิง หมาป่าหิมะ เหยี่ยวปีกเหล็กและแม้กระทั่งงูเกล็ดหยกที่เลื้อยพันอยู่บนแขนเจ้าของท่ามกลางสัตว์อสูรเหล่านั้นมีเพียงตัวหนึ่งที่ดูไม่เข้าพวกอย่างยิ่งเต่าดำตัวหนึ่งกำลังนอนหมอบอยู่บนไหล่ของหญิงสาวในชุดผ้าสีเรียบมันหลับตาพริ้ม ไม่สนใจเสียงรอบข้างแม้แต่น้อย“นั่นสัตว์อสูรของเจ้าหรือ?”เสียงถามดังขึ้นจากด้านหลังหลินเสี่ยวเหยาหันไปมอง ชายหนุ่มร่างสูงคนหนึ่งกำลังยืนมองเต่าบนไหล่นางด้วยสีหน้าประหลาดใจ“ใช่”“เจ้าเอามันมาร่วมการแข่งขันจริงๆ หรือ?”“แล้วมีปัญหาอะไร?”ชายหนุ่มมองเต่าดำอีกครั้ง ก่อนจะหลุดหัวเราะ“ข้าแค่สงสัยว่าเจ้าจะให้มันทำอะไร นอนเฝ้ากระเป๋าหรือ?”คนรอบข้างได้ยินก็พากันหัวเราะตาม“ข้าคิดว่าอย่างน้อยควรนำสัตว์อสูรที่วิ่งได้มาสักตัว”“บางทีนางอาจคิดว่าเต่าจะชนะการแข่งขันด้วยการเดินไปถ

  • ขบวนการตัวตึง ป่วนสามภพ   7 หุบเขาหมื่นอสูร

    หลังจากเหตุการณ์ถูกซุ่มโจมตีบนถนนสายตะวันตกกลุ่มของหลินเสี่ยวเหยาก็เดินทางต่อโดยไม่มีใครคิดจะเสียเวลาอยู่กับที่นานนักเถี่ยซานถูกมัดทิ้งไว้ให้คนของทางการจัดการ ส่วนหลักฐานที่พบในตัวเขาถูกเสี่ยวเหยาเก็บไว้ทั้งหมดโดยเฉพาะป้ายเหล็กสีดำที่สลักคำว่า‘หอค้ารัตติกาล’นางไม่รู้ว่ากลุ่มคนเหล่านั้นมีอำนาจมากเพียงใดแต่สิ่งหนึ่งที่แน่ใจคือพวกมันไม่ได้ต้องการเพียงสัตว์อสูรหายากธรรมดาแต่พวกมันต้องการเสวียนกุย“ข้าหิวแล้ว”เสียงของไป๋หลีดังขึ้นท่ามกลางความเงียบเสี่ยวเหยาหันไปมองเขา“เจ้าเพิ่งกินขนมไปเมื่อครู่”“ขนมไม่ใช่อาหาร”“เช่นนั้นผลไม้ในมือเจ้าคืออะไร?”“ของว่าง”“แล้วเนื้อแห้งที่อยู่ในถุงข้างเอว?”“เสบียงฉุกเฉิน”เสี่ยวเหยาหยุดเดินหันไปมองชายหนุ่มชุดขาวตั้งแต่หัวจรดเท้า“ข้าสงสัยว่าเจ้ามีถุงเก็บอาหารซ่อนอยู่ในมิติส่วนตัวหรือไม่”ไป๋หลียิ้ม“เจ้าสนใจหรือ?”“ข้าเพียงคิดว่าเจ้าจะกินหมดเมื่อไร”ไป๋จื่อหัวเราะพรืดก่อนจะรีบหันหน้าหนีเมื่อเห็นไป๋หลีมองมากู้เหิงที่เดินอยู่ด้านหลังส่ายหน้าเบาๆเขาเคยเดินทางร่วมกับผู้ฝึกตนหลายกลุ่มแต่ไม่เคยพบกลุ่มใดที่พูดคุยเรื่องอาหารได้ตลอดทางเช่นนี้มาก่อน“อีกไม่ไกล

  • ขบวนการตัวตึง ป่วนสามภพ   6 ค่ายกล!

    ถนนสายตะวันตกทอดยาวผ่านป่าโปร่งก่อนจะค่อยๆแคบลงเมื่อเข้าใกล้เขตภูเขา ต้นไม้สองข้างทางสูงใหญ่จนแสงแดดส่องลงมาได้เป็นหย่อมๆกลิ่นดินชื้นและใบไม้แห้งลอยปะปนอยู่ในอากาศหลินเสี่ยวเหยาเดินนำหน้ามือหนึ่งถือแผนที่อีกมือแกว่งกิ่งไม้เล่นอย่างไม่รีบร้อนด้านหลังเป็นไป๋จื่อที่แบกสัมภาระจนหลังแทบหักส่วนไป๋หลีเดินสบายๆพร้อมห่อขนมในมือ“ข้าขอถามอะไรสักอย่างได้หรือไม่” ไป๋จื่อเอ่ยขึ้น“ถามสิ” เสี่ยวเหยาตอบ“เหตุใดคนที่ซื้อของน้อยที่สุดจึงต้องแบกสัมภาระมากที่สุด?”“เพราะคนที่ซื้อของมากที่สุดมีฐานะดี ส่วนคนที่ซื้อของน้อยที่สุดมีแรงงานเหลือเฟือ”ไป๋จื่อหันไปมองไป๋หลี“เจ้าฟังแล้วไม่รู้สึกละอายใจบ้างหรือ?”ไป๋หลีหยิบขนมเข้าปากอย่างสง่างาม“ไม่เลย”“...”“อีกอย่างเจ้าดูแข็งแรงดีข้าจึงไว้วางใจให้ช่วยงาน”“ข้าเป็นนักพรต ไม่ใช่ล่อบรรทุกของ!”เสียงเถียงกันทำให้เสี่ยวเหยาหลุดหัวเราะ นางกำลังจะเดินต่อแต่จู่ๆเสวียนกุยที่อยู่ในกระเป๋าก็ยื่นหัวออกมา“หยุดก่อน” น้ำเสียงของมันจริงจังกว่าปกติเสี่ยวเหยาชะงักทันที“มีอะไร?”“ข้างหน้าไม่ปกติ”นางกวาดตามองทางเดินเบื้องหน้า ต้นไม้ยังคงนิ่งไม่มีเสียงของสัตว์ไม่มีแม้แต่เสี

  • ขบวนการตัวตึง ป่วนสามภพ   5 เผ่าจิ้งจอกเก้าหาง

    เสียงไก่ขันดังขึ้นแสงแดดลอดผ่านหน้าต่างโรงเตี๊ยมเข้ามา บนโต๊ะไม้เต็มไปด้วยห่อสัมภาระหลินเสี่ยวเหยานั่งอยู่บนเก้าอี้กำลังนับเงินในถุงผ้าอย่างตั้งใจหนึ่งตำลึง...สองตำลึง...สามตำลึง...นางถอนหายใจยาว“เงินที่หามาได้ช่างอยู่กับข้าไม่นานเสียจริง”“เพราะเจ้าใช้เงินซื้อของกินมากเกินไปต่างหาก” ไป๋จื่อที่กำลังม้วนยันต์ใส่กระบอกไม้เอ่ยขึ้นเสี่ยวเหยาหันไปมองเขา “เจ้าพูดเหมือนคนที่ไม่เคยกินข้าวของข้าอย่างนั้นแหละ”“ข้า...ข้ากินเพราะจำเป็นต้องใช้พลังปราณ!”“อ้อ เช่นนั้นเมื่อวานเจ้ากินไก่ย่างสองตัวก็เพราะใช้พลังปราณสินะ”ไป๋จื่อเงียบไปทันทีอีกด้านหนึ่ง ไป๋หลีกำลังนั่งเอนหลังอย่างสบายใจเขาถือถ้วยชาร้อนด้วยท่าทางสง่างามราวกับไม่ได้ยินบทสนทนาของทั้งสองคน“อย่าทะเลาะกันเลยวันนี้ข้าจะเลี้ยงเอง”เสี่ยวเหยาหันขวับ “จริงหรือ?”“แน่นอน”“รวมขนมด้วย?”“รวมด้วย”“รวมของกินระหว่างทาง?”รอยยิ้มของไป๋หลีชะงักไปเล็กน้อย“...เจ้าจะเดินทางหรือจะเปิดโรงครัวเคลื่อนที่กันแน่?”“ข้าก็แค่ตรวจสอบความจริงใจของสหายร่วมทาง”เสวียนกุยที่นอนหมอบอยู่ในกระเป๋าผ้าบนเก้าอี้พลันยื่นหัวออกมา“ข้าต้องการหินวิญญาณ”เสี่ยวเหยากดหั

  • ขบวนการตัวตึง ป่วนสามภพ   4 ประหลาดทั้งกลุ่ม

    ยามเช้าหลังฝนตกเมืองหลัวเฟิงถูกปกคลุมด้วยไอหมอกบางๆหลังคากระเบื้องเปียกชื้นสะท้อนแสงอาทิตย์ ถนนหินเต็มไปด้วยแอ่งน้ำเล็กๆพ่อค้าเริ่มตั้งแผงขายของกันตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่างดีกลิ่นแป้งนึ่งและเนื้อย่างลอยมาจากร้านอาหารริมทางหลินเสี่ยวเหยากำลังนั่งกินบะหมี่เนื้ออยู่หน้าร้านแห่งหนึ่งตรงข้ามนางคือไป๋จื่อนักพรตหนุ่มที่ยังคงมีสีหน้าไม่ค่อยสดใสนักหลังจากถูกลากเข้าไปพัวพันกับเรื่องโรงเตี๊ยมผีหลอกเมื่อวานส่วนข้างเท้าของเสี่ยวเหยามีเต่าสีดำตัวหนึ่งกำลังนอนตากแดดอย่างเกียจคร้าน“เจ้าจะเดินทางไปหุบเขาหมื่นอสูรจริงหรือ?” ไป๋จื่อถาม“จริง”“ที่นั่นอันตรายมากนะมีสัตว์อสูรระดับสูงอยู่หลายชนิด อีกทั้งยังมีเขตอาคมเก่าแก่ที่แม้แต่ผู้ฝึกตนระดับสูงก็ไม่กล้าเข้าใกล้”เสี่ยวเหยาคีบเนื้อเข้าปาก“ข้ารู้”“แล้วเจ้ายังจะไป?”“ข้าต้องไปหาเงิน”ไป๋จื่อยกมือกุมขมับ“ข้าเพิ่งบอกว่าอันตราย!”“ข้าก็เพิ่งบอกว่าต้องหาเงิน”“…”เขาเริ่มรู้สึกว่าการพูดคุยกับนางเป็นเรื่องเหนื่อยยากกว่าการวาดค่ายกลเสียอีกเสี่ยวเหยาวางตะเกียบลงแล้วหยิบแผนที่เก่าออกมาคลี่บนโต๊ะ“ข้าตรวจสอบเส้นทางแล้วหากออกจากเมืองทางประตูตะวันตกจะต้องผ่านป่าส

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status