LOGINก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!
เสียงเคาะประตูดังขึ้นเป็นครั้งที่สาม “แม่นางหลินเปิดประตูเถอะ พวกข้ามีเรื่องจะพูดด้วย” เสี่ยวเหยาถือมีดสั้นไว้ในมือดวงตากวาดมองประตูก่อนเหลือบไปทางหน้าต่างด้านหลัง ห้องพักชั้นสองของโรงเตี๊ยมแห่งนี้มีหน้าต่างหันออกสู่ตรอกแคบๆด้านล่างเป็นหลังคาโรงเก็บฟืนหากปีนออกไปก็สามารถกระโดดลงบนกองฟางได้ ทางหนีไม่ค่อยสะดวกแต่ก็ดีกว่าถูกคนสามคนล้อมอยู่ในห้อง “พวกเจ้าต้องการอะไร?” นางถามผ่านประตู “พวกข้าแค่อยากสอบถามเรื่องเต่าตัวนั้น” เสี่ยวเหยาหรี่ตา “เต่าตัวไหน?” ด้านนอกเงียบไปชั่วครู่ “เต่าที่พวกข้าขายให้เจ้าเมื่อกลางวันนั่นแหละ” “อ้อ ขายไปแล้วก็เป็นของข้าพวกเจ้าจะสอบถามอะไรอีก?” “พวกข้าเพิ่งนึกขึ้นได้ว่ามันมีราคาสูงกว่านั้น จึงอยากขอซื้อคืน” เสี่ยวเหยาหันไปมองกรงบนโต๊ะ เสวียนกุยยื่นหัวออกมาเล็กน้อย ดวงตาสีทองหม่นมองนางราวกับกำลังรอฟังคำตอบ นางยิ้มบาง “ได้สิ” ด้านนอกมีเสียงขยับตัวทันที “จริงหรือ?” “แน่นอน แต่ข้าต้องคิดราคาก่อน” “เท่าไร?” “หนึ่งร้อยตำลึง” “อะไรนะ!” เสี่ยวเหยาเอียงศีรษะ “พวกเจ้าบอกเองไม่ใช่หรือว่ามันมีราคาสูง?” “เจ้าเด็กนี่! อย่ามาเล่นลิ้น!” น้ำเสียงของชายด้านนอกเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด เสี่ยวเหยาถอยห่างจากประตูหนึ่งก้าว “ถ้าไม่ซื้อก็กลับไปเถอะข้าจะนอนแล้ว” ปัง! เสียงฝ่าเท้ากระแทกประตูดังสนั่นกลอนประตูสั่นจนฝุ่นร่วงลงมา เสี่ยวเหยาสบถเบาๆดูเหมือนพวกมันไม่ได้ตั้งใจมาซื้อคืนตั้งแต่แรกมันมาปล้นชัดๆ! “เสวียนกุย” “อะไร?” “เจ้ามีวิชาอะไรที่ใช้ไล่คนได้หรือไม่?” “มี” “เช่นนั้นก็รีบใช้สิ” “ข้าไม่อยากขยับ” “…” เสี่ยวเหยาหลับตาลงครู่หนึ่ง นางเพิ่งใช้เงินสามเหรียญทองแดงซื้อปัญหามาแท้ๆนางไม่ได้เปิดประตูแต่เดินไปยังหน้าต่างอย่างเงียบเชียบ มือหนึ่งเปิดหน้าต่าง อีกมือหยิบเชือกที่ใช้ผูกสัมภาระออกมานางผูกปลายเชือกเข้ากับขาโต๊ะแล้วโยนอีกปลายลงไปยังหลังคาโรงเก็บฟืนแต่ก่อนจะปีนออกไปเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากด้านล่าง “พวกเจ้าทำอะไรกันอยู่?” เสี่ยวเหยาชะโงกหน้าลงไปมอง ใต้แสงโคมหน้าตรอกมีชายหนุ่มชุดดำยืนอยู่เขาสวมเสื้อคลุมเดินทางสีเข้มผมยาวรวบสูงด้วยปิ่นไม้เรียบง่ายข้างเอวเหน็บกระบี่ยาวหนึ่งเล่มใบหน้าคมคายท่าทางสงบนิ่ง ชายคนหนึ่งที่อยู่หน้าประตูหันไปมอง ก่อนขมวดคิ้ว “ไม่ใช่เรื่องของเจ้า” “พวกเจ้ากำลังจะพังประตูโรงเตี๊ยม” “แล้วอย่างไร?” ชายหนุ่มเหลือบมองประตูที่สั่นคลอน ก่อนกล่าวเสียงเรียบ “หากพังแล้วต้องชดใช้” ชายร่างใหญ่หัวเราะ “เจ้าจะให้พวกข้าชดใช้อย่างไร?” ชายหนุ่มไม่ได้ตอบเขาเพียงขยับมือไปจับด้ามกระบี่ ชั่วพริบตาเดียวกระบี่ก็ออกจากฝักครึ่งหนึ่ง เคร้ง! เสียงโลหะกระทบกันดังขึ้นชายร่างใหญ่ที่กำลังจะเตะประตูถอยกรูดมือขวาถูกสันกระบี่กระแทกจนชา “เจ้ากล้าลงมือกับพวกข้า?” “ข้าเตือนแล้ว” น้ำเสียงของชายหนุ่มยังคงราบเรียบ เสี่ยวเหยาที่มองจากหน้าต่างเลิกคิ้วคนผู้นี้ดูเหมือนจะมีฝีมือไม่น้อยแต่ดูจากท่าทางแล้วคงเป็นพวกยึดกฎระเบียบมากเกินไป นางไม่ค่อยชอบคนแบบนี้นัก ชายร่างใหญ่สองคนชักอาวุธออกมา อีกคนหยิบมีดสั้นจากเอวแล้วอ้อมไปด้านหลังชายหนุ่มชุดดำขยับเท้าเข้าสู่ท่าตั้งรับเขาชักกระบี่ออกเต็มเล่ม แสงเย็นวาบสะท้อนใต้โคมไฟ “พวกเจ้ามีสามคน ข้ามีคนเดียวอย่าคิดว่าข้าจะเกรงใจ” “ปากดี!” คนแรกพุ่งเข้ามาพร้อมดาบเล่มใหญ่ฟันจากบนลงล่าง ชายหนุ่มเบี่ยงตัวไปทางซ้ายครึ่งก้าว ยกกระบี่รับเฉียงเพื่อเบี่ยงคมดาบออกจากแนวลำตัวจากนั้นหมุนข้อมือแทงสวนไปยังไหล่ของอีกฝ่ายคู่ต่อสู้รีบถอยแต่ปลายกระบี่ยังเฉือนแขนเสื้อขาดเป็นทางยาว คนที่สองฉวยจังหวะเข้าประชิดจากด้านข้าง มีดสั้นแทงตรงเข้าหาชายโครงชายหนุ่มหมุนกระบี่กลับมาปัดได้ทันทว่าแรงปะทะทำให้แขนขวาของเขาสั่นเล็กน้อยอีกฝ่ายใช้โอกาสนั้นเตะเข้าที่เข่าเขาจนชายหนุ่มถอยหนึ่งก้าว เสี่ยวเหยามองอยู่ด้านบนพลางขมวดคิ้วกระบวนท่ากระบี่ของคนผู้นี้งดงามก็จริง แต่ทุกกระบวนท่าตรงไปตรงมาเกินไปเขาเน้นป้องกันด้านหน้าจึงเปิดช่องโหว่ด้านล่างให้คู่ต่อสู้ได้ง่าย ส่วนคนร้ายทั้งสามฝีมือต่อสู้ไม่ได้สูงนักแต่รู้จักแบ่งรับหน้าที่กันดีคนหนึ่งบุกตรง อีกคนเข้าประชิด ส่วนคนสุดท้ายคอยหาจังหวะโจมตีจากด้านหลังหากปล่อยไว้นาน ชายหนุ่มอาจเสียเปรียบ “ระวังด้านหลัง!” เสี่ยวเหยาตะโกนเตือน ชายหนุ่มหันกลับไปทันทีแต่คนที่อ้อมไปด้านหลังไม่ได้โจมตีเขามันกลับพุ่งตรงมาทางหน้าต่างของนาง! “ส่งเต่ามา!” เสี่ยวเหยาถอยหลังทันทีมีดสั้นในมือยกขึ้นรับแขนของอีกฝ่ายแต่แรงของชายร่างใหญ่ทำให้นางเสียหลักชนโต๊ะถ้วยชาหล่นแตกกระจาย เพล้ง! “เจ้าคิดว่าซ่อนมันไว้แล้วพวกข้าจะหาไม่เจอหรือ?” “พวกเจ้าสามคนขายของแล้วกลับมาปล้นคนซื้อ นี่เป็นธรรมเนียมตลาดชายแดนหรือ?” “หุบปาก!” ชายคนนั้นคว้าข้อมือนาง เสี่ยวเหยาหมุนข้อมือหลบไม่ฝืนต้านแรงตรงๆแล้วใช้สันมีดกระแทกหลังมืออีกฝ่าย “อึก!” ชายร่างใหญ่ชักมือกลับ นางอาศัยจังหวะนั้นถอยไปด้านข้าง แต่ยังไม่ทันตั้งหลักอีกฝ่ายก็พุ่งเข้ามาอีกครั้ง เสี่ยวเหยากัดฟันนางไม่ใช่คนที่ชอบต่อสู้ด้วยกำลังอยู่แล้วสิ่งที่นางถนัดคือมองหาจุดอ่อนฝ่ายตรงข้าม นางถอยไปยืนข้างโต๊ะจงใจทำท่าทางเสียหลักชายร่างใหญ่เห็นดังนั้นจึงรีบคว้าตัวนางแต่เท้าของเขาเหยียบลงบนพื้นเปียกพอดี ร่างใหญ่พลันเสียสมดุลลื่นไถลไปข้างหน้า โครม! หน้าผากเขากระแทกขอบโต๊ะเต็มแรง เสี่ยวเหยากะพริบตา “ขอโทษด้วย พื้นมันลื่น” ด้านนอกชายหนุ่มชุดดำได้ยินเสียงดังจากในห้องจึงหันไปมองเพียงชั่วขณะ คนร้ายคนหนึ่งก็ฉวยโอกาสฟันดาบเข้าใส่เขารีบยกกระบี่ขึ้นป้องกัน เคร้ง! แรงกระแทกทำให้เขาถอยไปสองก้าว “มัวแต่มองอะไรอยู่!” ชายร่างใหญ่หัวเราะเยาะชายหนุ่มขมวดคิ้วก่อนเปลี่ยนท่ากระบี่อย่างรวดเร็วปลายกระบี่วาดต่ำ บังคับให้คู่ต่อสู้ยกเท้าหลบ จากนั้นพลิกข้อมือแทงไปยังช่องว่างใต้แขนคนร้ายร้องลั่นเมื่อกระบี่เฉือนต้นแขนเขาจนเลือดซึม อีกคนพุ่งเข้ามาจากด้านข้างชายหนุ่มใช้ฝักกระบี่กระแทกเข้าที่ข้อมืออีกฝ่ายทำให้อาวุธหลุดจากมือกระทบพื้นแต่คนสุดท้ายกลับหยิบตาข่ายสีดำออกมาจากถุงผ้า “จับมัน!” ตาข่ายถูกสะบัดออกกลางอากาศชายหนุ่มยกกระบี่ขึ้นฟาดฟันแต่ตาข่ายกลับแยกออกเป็นเส้นเล็กๆและพันเข้ากับใบกระบี่เขากระชากกระบี่กลับอย่างแรง ทว่าตาข่ายกลับรัดแน่นขึ้น! “อาวุธดีๆก็ไร้ประโยชน์เมื่อถูกพันธนาการ!” ชายร่างใหญ่หัวเราะ เสี่ยวเหยาที่เพิ่งเดินออกมาจากห้องเห็นเหตุการณ์พอดีนางมองตาข่ายอยู่ครู่หนึ่งเส้นพลังที่ซ่อนอยู่ตามปมเชือกปรากฏขึ้นในสายตา มันไม่ใช่ตาข่ายธรรมดาแต่มีแผ่นยันต์เล็กๆฝังอยู่ตามมุมทั้งสี่เมื่อผู้ถูกจับใช้ปราณต้านทานตาข่ายจะดูดพลังจากอาวุธและรัดแน่นกว่าเดิม “อย่าใช้ปราณ!” เสี่ยวเหยาตะโกน ชายหนุ่มหันมามองนาง “อะไรนะ?” “อย่าฝืนใช้ปราณ! ยิ่งใช้มันยิ่งรัด!” ชายหนุ่มชะงัก เสี่ยวเหยาหยิบถ้วยชาที่แตกอยู่บนพื้นขึ้นมาชิ้นหนึ่งแล้วขว้างไปยังโคมไฟเหนือศีรษะของคนร้าย เพล้ง! โคมไฟแตกเศษไม้และน้ำมันตกลงมาคนร้ายสะดุ้งรีบถอยหลบในจังหวะนั้นเองเสี่ยวเหยาก็หยิบก้อนหินจากกระถางต้นไม้ข้างประตูขว้างใส่ปมเชือกด้านล่างของตาข่าย ปึก! ปมเชือกสั่นไหว “ตรงนั้น!” ชายหนุ่มเข้าใจทันทีเขาลดแรงต้าน ไม่ฝืนกระชากกระบี่แล้วพลิกข้อมือใช้สันกระบี่กระแทกจุดที่เสี่ยวเหยาชี้ปมเชือกคลายออกเล็กน้อยเขาฉวยโอกาสดึงกระบี่กลับ แล้วฟันตาข่ายขาดเป็นสองส่วน คนร้ายทั้งสามหน้าถอดสี “ถอย!” แต่มีหรือที่เสี่ยวเหยาไม่ปล่อยให้พวกมันหนีง่ายๆนางหยิบถาดไม้ที่วางอยู่ข้างประตูขึ้นมาโยนออกไปถาดไม้ลอยไปกระแทกเข่าของคนที่กำลังวิ่งหนีอีกฝ่ายสะดุดล้มหน้าคะมำ ชายหนุ่มก้าวตามเข้าไปใช้สันกระบี่ฟาดเข้าที่หลังคอจนหมดสติ คนที่เหลือเห็นท่าไม่ดีจึงรีบหนีไปทางตรอกชายหนุ่มกำลังจะตามแต่เสียงของเสี่ยวเหยาดังขึ้นเสียก่อน “หยุดก่อน!” “มีอะไร?” “เจ้าจะไปไหน?” “ตามจับพวกมัน” “แล้วประตูห้องข้าล่ะ?” ชายหนุ่มชะงัก เสี่ยวเหยาชี้ไปยังประตูไม้ที่มีรอยแตกเป็นทางยาว “ใครจะชดใช้?” “…” “แล้วถ้วยชาที่แตก โต๊ะที่เสียหาย และค่าที่พักที่ข้าต้องเสียเวลาทะเลาะกับพวกมันอีกล่ะ?” ชายหนุ่มนิ่งไป “ข้าไม่ได้ทำประตูพัง” “แต่เจ้าเป็นคนเข้ามาต่อสู้” “ข้าช่วยเจ้า” “ข้าก็ไม่ได้ขอให้ช่วย” ชายหนุ่มมองนางด้วยสีหน้าซับซ้อนเป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่เขาไม่รู้ว่าควรตอบอะไร ไม่นานนักเจ้าของโรงเตี๊ยมก็วิ่งขึ้นมาดูความเสียหายเมื่อเห็นประตูพัง โต๊ะแตกและถ้วยชากระจายเต็มพื้นเขาถึงกับยกมือกุมหน้าผาก “โอ๊ย! นี่มันเกิดอะไรขึ้นกัน!” เสี่ยวเหยาชี้ไปยังชายหนุ่มชุดดำทันที “ท่านลุง เขาเป็นคนเริ่มต่อสู้” ชายหนุ่มหันมามองนาง “ข้า?” “หากท่านไม่เชื่อ ข้าสามารถเล่าเหตุการณ์ตั้งแต่ต้นให้ฟังได้” เจ้าของโรงเตี๊ยมมองชายหนุ่มแล้วมองประตู “คุณชาย ท่านต้องชดใช้ค่าเสียหายแล้ว” ชายหนุ่มถอนหายใจเบาๆ “เท่าไร?” เสี่ยวเหยาชูนิ้วขึ้นสามนิ้ว “สามตำลึง” เจ้าของโรงเตี๊ยมรีบพยักหน้า “ใช่ๆอย่างน้อยสามตำลึง!” ชายหนุ่มหยิบเงินออกมาวางบนโต๊ะเสี่ยวเหยาเหลือบมองเงินเหล่านั้นแล้วรีบยื่นมือไปรับ “ขอบคุณคุณชาย” ชายหนุ่มมองนางนิ่งๆ “เจ้าเป็นคนเก็บเงิน?” “ข้าจะนำไปให้เจ้าของโรงเตี๊ยมเอง” นางตอบอย่างจริงใจเสียจนคนฟังแทบไม่รู้จะสงสัยตรงไหน ชายหนุ่มไม่ได้พูดอะไรอีกหลังจัดการเรื่องค่าเสียหายเรียบร้อยชายหนุ่มก็เดินออกไปที่ลานหน้าโรงเตี๊ยม เสี่ยวเหยากำลังจะกลับเข้าห้องแต่กลับถูกเขาเรียกไว้ “แม่นาง” นางหันมา “มีอะไรอีก?” “ข้าชื่อกู้เหิงเป็นศิษย์สำนักกระบี่ ข้าต้องขอบคุณเจ้าที่เตือนเรื่องตาข่าย” เสี่ยวเหยาพยักหน้า “ไม่เป็นไร” “แต่ข้ามีเรื่องสงสัย” “ว่ามา” “เจ้าเห็นกลไกของตาข่ายได้อย่างไร?” เสี่ยวเหยายิ้ม “เพราะข้าสายตาดี” กู้เหิงมองนางเห็นได้ชัดว่าเขาไม่เชื่อนางทั้งหมด “แล้วเหตุใดเจ้าจึงรู้ว่าข้าต้องโจมตีตรงปมนั้น?” “เพราะข้าเห็นมัน” “เห็นอะไร?” “เห็นจุดที่ควรตี” กู้เหิงเงียบไปคำตอบนี้ไม่ต่างจากไม่ได้ตอบ เสี่ยวเหยาหมุนตัวเตรียมเดินกลับห้องแต่เสียงของเขาก็ดังขึ้นอีกครั้ง “เต่าตัวนั้น เจ้าได้มาจากไหน?” นางหยุดเดินทันทีดวงตาค่อยๆหรี่ลง “เหตุใดเจ้าถึงสนใจ?” “ข้าเห็นมันอยู่ในห้อง” “แล้ว?” “ข้ารู้สึกว่ามันไม่ใช่สัตว์อสูรธรรมดา” เสี่ยวเหยามองชายหนุ่มอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนยิ้มอย่างเป็นมิตร “คุณชายกู้คงเข้าใจผิดแล้วมันเป็นเพียงเต่าดำธรรมดาข้าซื้อมาจากตลาดสามเหรียญทองแดงเอง” กู้เหิงขมวดคิ้ว “สามเหรียญทองแดง?” “ใช่” “เต่าที่มีลวดลายสีทองบนกระดองน่ะหรือ?” เสี่ยวเหยาไม่ตอบ กู้เหิงมองไปยังห้องพักของนาง “ข้าเคยเห็นลวดลายคล้ายกันในตำราของสำนักแต่ไม่เคยเห็นของจริง” เสี่ยวเหยารู้สึกถึงความยุ่งยากที่กำลังคืบคลานเข้ามาดูเหมือนเต่าตัวนี้จะไม่ใช่แค่พูดมากและกินหินวิญญาณเก่งเท่านั้นมันยังเป็นของหายากที่มีคนรู้จักอีกด้วย “คุณชายกู้” “ว่าอย่างไร?” “ข้าขอแนะนำอย่างหนึ่ง” “อะไร?” “อย่าสนใจเต่าของข้า” นางพูดจบก็เดินเข้าห้องปิดประตูบานที่เหลืออยู่ครึ่งหนึ่งทันที กู้เหิงยืนอยู่ที่เดิมเขามองประตูที่ปิดลง ก่อนถอนหายใจเด็กสาวผู้นี้ช่างประหลาดนักทั้งที่ดูเหมือนผู้ฝึกตนธรรมดาแต่กลับมองเห็นจุดอ่อนของตาข่ายพันธนาการได้ภายในพริบตา อีกทั้งยังไม่หวั่นไหวแม้ต้องเผชิญหน้ากับคนร้ายตั้งสามคน ที่สำคัญ… นางยังเก็บเงินค่าชดใช้จากเขาได้อย่างหน้าตาเฉยกู้เหิงก้มมองถุงเงินของตนเองคืนนี้เขาเสียเงินไปสามตำลึงโดยไม่รู้ตัวเสียแล้ว ภายในห้องพัก เสี่ยวเหยาปิดหน้าต่างลงกลอนประตู แล้วเดินไปยังกรงเต่า “เสวียนกุย” “หืม?” “เจ้ารู้จักกู้เหิงหรือไม่?” “ไม่รู้จัก” “แล้วลวดลายบนกระดองเจ้าเป็นอะไร?” “ความลับ” “เจ้ามีศัตรูหรือไม่?” “มี” เสี่ยวเหยาชะงัก “กี่คน?” “จำไม่ได้” “…” นางยกมือกุมขมับ “เจ้าจำไม่ได้ว่ามีศัตรูกี่คนแต่จำได้ว่าข้าต้องเลี้ยงเจ้า?” เสวียนกุยหดหัวลงไปครึ่งหนึ่ง “เรื่องกินเป็นเรื่องสำคัญ” เสี่ยวเหยาสูดลมหายใจเข้าลึกนางเริ่มสงสัยแล้วว่าตัวเองซื้อเต่าหรือซื้อเจ้าหนี้กันแน่แต่ก่อนจะทันได้พูดอะไร เสวียนกุยก็เอ่ยขึ้นอย่างกะทันหัน “มนุษย์ตัวเล็ก” “อะไร?” “คนที่มาหาเจ้าเมื่อครู่ ไม่ได้ต้องการซื้อข้าคืน” เสี่ยวเหยาหันมามอง “แล้วต้องการอะไร?” “พวกมันต้องการเอาข้าไปส่งให้ใครบางคน” “ใคร?” เต่าดำลืมตาขึ้นดวงตาสีทองมีประกายเย็นวาบ “คนที่กำลังตามหากุญแจประตูสามภพ” เสี่ยวเหยานิ่งไปคำพูดนี้ทำให้นางนึกถึงอักขระสีทองที่เห็นบนกระดองเมื่อช่วงบ่าย ประตูสามภพ… นางยังไม่ทันได้ถามต่อเสวียนกุยก็หลับตาลงอีกครั้ง “พรุ่งนี้ออกเดินทาง” “ไปไหน?” “หุบเขาหมื่นอสูร” เสี่ยวเหยาขมวดคิ้ว “เหตุใดข้าต้องไป?” “เพราะมีสิ่งที่ข้าต้องการอยู่ที่นั่น” “แล้วข้าจะได้อะไร?” เต่าดำเงียบไปนาน ก่อนตอบเสียงเรียบ “ข้าจะไม่กินหินวิญญาณของเจ้าเป็นเวลาสามวัน” เสี่ยวเหยามองมันอย่างไม่อยากเชื่อ “เจ้าคิดว่าสามวันมีค่ามากนักหรือ?” “ห้าวัน” “ไม่ไป!” “เจ็ดวัน” “ตกลง!” เสี่ยวเหยาตอบเร็วเสียจนตัวเองยังตกใจ นางถอนหายใจช่างเถอะอย่างน้อยก็ประหยัดหินวิญญาณได้ตั้งเจ็ดวันหลังจากฝูงหมาป่าเงาถอยหนีไป กลุ่มของหลินเสี่ยวเหยาก็ไม่ได้รีบร้อนออกเดินทางต่อทันที นางยืนอยู่บนโขดหินมองสำรวจแนวต้นไม้รอบตัวก่อนจะก้มลงมองตราหยกประจำตัวที่เอวแสงสีเงินบนตราหยกยังคงสว่างอยู่ แต่ตำแหน่งที่พวกเขาอยู่กลับไม่ตรงกับเส้นทางบนแผนที่เสียแล้ว“มีอะไรหรือ?” กู้เหิงถาม“เราหลงทางแล้ว”ไป๋จื่อที่กำลังดื่มน้ำอยู่แทบสำลัก“อะไรนะ! เพิ่งเดินมาได้ไม่เท่าไรเองนะ!”“ใจเย็นก่อน ข้ายังไม่ได้บอกว่าหลงทางแบบไม่มีทางกลับ” เสี่ยวเหยากระโดดลงจากโขดหินปัดฝุ่นบนกระโปรง “ข้าแค่สงสัยว่าป่ากำลังเคลื่อนที่”ไป๋หลีเลิกคิ้วมองต้นไม้สูงใหญ่ที่เรียงรายอยู่เบื้องหน้า“ต้นไม้เดินได้หรือ?”“ถ้าเป็นเช่นนั้นจริงข้าคงไม่แปลกใจเท่ากับที่เจ้าจะยอมเดินเองโดยไม่ต้องให้ใครจ่ายค่าอาหาร”“นี่เจ้ากำลังดูถูกข้าอยู่หรือ?”“เปล่า ข้ากำลังพูดถึงข้อเท็จจริง”เสวียนกุยที่อยู่ในตะกร้าบนหลังนางส่งเสียงหึ!“พวกมนุษย์ช่างพูดมากเสียจริง เดินต่อไปก็รู้เอง”เสี่ยวเหยาเหลือบมองมัน “เจ้ารู้ว่าเกิดอะไรขึ้นใช่หรือไม่?”“ข้าแค่รู้สึกว่าพื้นดินกำลังขยับ”“แล้วทำไมไม่บอกตั้งแต่แรก?”“เพราะข้าอยากนอน”นางสูดลมหายใจลึก พยายามข่มใจไม่ให
เสียงระฆังดังขึ้นเป็นครั้งที่สาม ประตูหินขนาดใหญ่ของหุบเขาหมื่นอสูรค่อยๆเปิดออกเผยให้เห็นเส้นทางที่ทอดลึกเข้าไปในป่าทึบผู้เข้าแข่งขันหลายร้อยคนยืนเรียงรายอยู่บริเวณลานด้านหน้าแต่ละคนต่างมีสีหน้าตื่นเต้น บ้างตรวจสอบอาวุธ บ้างเตรียมยันต์และโอสถ บางคนถึงกับนำสัตว์อสูรคู่ใจออกมาอวดโฉมมีทั้งเสือเขี้ยวเพลิง หมาป่าหิมะ เหยี่ยวปีกเหล็กและแม้กระทั่งงูเกล็ดหยกที่เลื้อยพันอยู่บนแขนเจ้าของท่ามกลางสัตว์อสูรเหล่านั้นมีเพียงตัวหนึ่งที่ดูไม่เข้าพวกอย่างยิ่งเต่าดำตัวหนึ่งกำลังนอนหมอบอยู่บนไหล่ของหญิงสาวในชุดผ้าสีเรียบมันหลับตาพริ้ม ไม่สนใจเสียงรอบข้างแม้แต่น้อย“นั่นสัตว์อสูรของเจ้าหรือ?”เสียงถามดังขึ้นจากด้านหลังหลินเสี่ยวเหยาหันไปมอง ชายหนุ่มร่างสูงคนหนึ่งกำลังยืนมองเต่าบนไหล่นางด้วยสีหน้าประหลาดใจ“ใช่”“เจ้าเอามันมาร่วมการแข่งขันจริงๆ หรือ?”“แล้วมีปัญหาอะไร?”ชายหนุ่มมองเต่าดำอีกครั้ง ก่อนจะหลุดหัวเราะ“ข้าแค่สงสัยว่าเจ้าจะให้มันทำอะไร นอนเฝ้ากระเป๋าหรือ?”คนรอบข้างได้ยินก็พากันหัวเราะตาม“ข้าคิดว่าอย่างน้อยควรนำสัตว์อสูรที่วิ่งได้มาสักตัว”“บางทีนางอาจคิดว่าเต่าจะชนะการแข่งขันด้วยการเดินไปถ
หลังจากเหตุการณ์ถูกซุ่มโจมตีบนถนนสายตะวันตกกลุ่มของหลินเสี่ยวเหยาก็เดินทางต่อโดยไม่มีใครคิดจะเสียเวลาอยู่กับที่นานนักเถี่ยซานถูกมัดทิ้งไว้ให้คนของทางการจัดการ ส่วนหลักฐานที่พบในตัวเขาถูกเสี่ยวเหยาเก็บไว้ทั้งหมดโดยเฉพาะป้ายเหล็กสีดำที่สลักคำว่า‘หอค้ารัตติกาล’นางไม่รู้ว่ากลุ่มคนเหล่านั้นมีอำนาจมากเพียงใดแต่สิ่งหนึ่งที่แน่ใจคือพวกมันไม่ได้ต้องการเพียงสัตว์อสูรหายากธรรมดาแต่พวกมันต้องการเสวียนกุย“ข้าหิวแล้ว”เสียงของไป๋หลีดังขึ้นท่ามกลางความเงียบเสี่ยวเหยาหันไปมองเขา“เจ้าเพิ่งกินขนมไปเมื่อครู่”“ขนมไม่ใช่อาหาร”“เช่นนั้นผลไม้ในมือเจ้าคืออะไร?”“ของว่าง”“แล้วเนื้อแห้งที่อยู่ในถุงข้างเอว?”“เสบียงฉุกเฉิน”เสี่ยวเหยาหยุดเดินหันไปมองชายหนุ่มชุดขาวตั้งแต่หัวจรดเท้า“ข้าสงสัยว่าเจ้ามีถุงเก็บอาหารซ่อนอยู่ในมิติส่วนตัวหรือไม่”ไป๋หลียิ้ม“เจ้าสนใจหรือ?”“ข้าเพียงคิดว่าเจ้าจะกินหมดเมื่อไร”ไป๋จื่อหัวเราะพรืดก่อนจะรีบหันหน้าหนีเมื่อเห็นไป๋หลีมองมากู้เหิงที่เดินอยู่ด้านหลังส่ายหน้าเบาๆเขาเคยเดินทางร่วมกับผู้ฝึกตนหลายกลุ่มแต่ไม่เคยพบกลุ่มใดที่พูดคุยเรื่องอาหารได้ตลอดทางเช่นนี้มาก่อน“อีกไม่ไกล
ถนนสายตะวันตกทอดยาวผ่านป่าโปร่งก่อนจะค่อยๆแคบลงเมื่อเข้าใกล้เขตภูเขา ต้นไม้สองข้างทางสูงใหญ่จนแสงแดดส่องลงมาได้เป็นหย่อมๆกลิ่นดินชื้นและใบไม้แห้งลอยปะปนอยู่ในอากาศหลินเสี่ยวเหยาเดินนำหน้ามือหนึ่งถือแผนที่อีกมือแกว่งกิ่งไม้เล่นอย่างไม่รีบร้อนด้านหลังเป็นไป๋จื่อที่แบกสัมภาระจนหลังแทบหักส่วนไป๋หลีเดินสบายๆพร้อมห่อขนมในมือ“ข้าขอถามอะไรสักอย่างได้หรือไม่” ไป๋จื่อเอ่ยขึ้น“ถามสิ” เสี่ยวเหยาตอบ“เหตุใดคนที่ซื้อของน้อยที่สุดจึงต้องแบกสัมภาระมากที่สุด?”“เพราะคนที่ซื้อของมากที่สุดมีฐานะดี ส่วนคนที่ซื้อของน้อยที่สุดมีแรงงานเหลือเฟือ”ไป๋จื่อหันไปมองไป๋หลี“เจ้าฟังแล้วไม่รู้สึกละอายใจบ้างหรือ?”ไป๋หลีหยิบขนมเข้าปากอย่างสง่างาม“ไม่เลย”“...”“อีกอย่างเจ้าดูแข็งแรงดีข้าจึงไว้วางใจให้ช่วยงาน”“ข้าเป็นนักพรต ไม่ใช่ล่อบรรทุกของ!”เสียงเถียงกันทำให้เสี่ยวเหยาหลุดหัวเราะ นางกำลังจะเดินต่อแต่จู่ๆเสวียนกุยที่อยู่ในกระเป๋าก็ยื่นหัวออกมา“หยุดก่อน” น้ำเสียงของมันจริงจังกว่าปกติเสี่ยวเหยาชะงักทันที“มีอะไร?”“ข้างหน้าไม่ปกติ”นางกวาดตามองทางเดินเบื้องหน้า ต้นไม้ยังคงนิ่งไม่มีเสียงของสัตว์ไม่มีแม้แต่เสี
เสียงไก่ขันดังขึ้นแสงแดดลอดผ่านหน้าต่างโรงเตี๊ยมเข้ามา บนโต๊ะไม้เต็มไปด้วยห่อสัมภาระหลินเสี่ยวเหยานั่งอยู่บนเก้าอี้กำลังนับเงินในถุงผ้าอย่างตั้งใจหนึ่งตำลึง...สองตำลึง...สามตำลึง...นางถอนหายใจยาว“เงินที่หามาได้ช่างอยู่กับข้าไม่นานเสียจริง”“เพราะเจ้าใช้เงินซื้อของกินมากเกินไปต่างหาก” ไป๋จื่อที่กำลังม้วนยันต์ใส่กระบอกไม้เอ่ยขึ้นเสี่ยวเหยาหันไปมองเขา “เจ้าพูดเหมือนคนที่ไม่เคยกินข้าวของข้าอย่างนั้นแหละ”“ข้า...ข้ากินเพราะจำเป็นต้องใช้พลังปราณ!”“อ้อ เช่นนั้นเมื่อวานเจ้ากินไก่ย่างสองตัวก็เพราะใช้พลังปราณสินะ”ไป๋จื่อเงียบไปทันทีอีกด้านหนึ่ง ไป๋หลีกำลังนั่งเอนหลังอย่างสบายใจเขาถือถ้วยชาร้อนด้วยท่าทางสง่างามราวกับไม่ได้ยินบทสนทนาของทั้งสองคน“อย่าทะเลาะกันเลยวันนี้ข้าจะเลี้ยงเอง”เสี่ยวเหยาหันขวับ “จริงหรือ?”“แน่นอน”“รวมขนมด้วย?”“รวมด้วย”“รวมของกินระหว่างทาง?”รอยยิ้มของไป๋หลีชะงักไปเล็กน้อย“...เจ้าจะเดินทางหรือจะเปิดโรงครัวเคลื่อนที่กันแน่?”“ข้าก็แค่ตรวจสอบความจริงใจของสหายร่วมทาง”เสวียนกุยที่นอนหมอบอยู่ในกระเป๋าผ้าบนเก้าอี้พลันยื่นหัวออกมา“ข้าต้องการหินวิญญาณ”เสี่ยวเหยากดหั
ยามเช้าหลังฝนตกเมืองหลัวเฟิงถูกปกคลุมด้วยไอหมอกบางๆหลังคากระเบื้องเปียกชื้นสะท้อนแสงอาทิตย์ ถนนหินเต็มไปด้วยแอ่งน้ำเล็กๆพ่อค้าเริ่มตั้งแผงขายของกันตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่างดีกลิ่นแป้งนึ่งและเนื้อย่างลอยมาจากร้านอาหารริมทางหลินเสี่ยวเหยากำลังนั่งกินบะหมี่เนื้ออยู่หน้าร้านแห่งหนึ่งตรงข้ามนางคือไป๋จื่อนักพรตหนุ่มที่ยังคงมีสีหน้าไม่ค่อยสดใสนักหลังจากถูกลากเข้าไปพัวพันกับเรื่องโรงเตี๊ยมผีหลอกเมื่อวานส่วนข้างเท้าของเสี่ยวเหยามีเต่าสีดำตัวหนึ่งกำลังนอนตากแดดอย่างเกียจคร้าน“เจ้าจะเดินทางไปหุบเขาหมื่นอสูรจริงหรือ?” ไป๋จื่อถาม“จริง”“ที่นั่นอันตรายมากนะมีสัตว์อสูรระดับสูงอยู่หลายชนิด อีกทั้งยังมีเขตอาคมเก่าแก่ที่แม้แต่ผู้ฝึกตนระดับสูงก็ไม่กล้าเข้าใกล้”เสี่ยวเหยาคีบเนื้อเข้าปาก“ข้ารู้”“แล้วเจ้ายังจะไป?”“ข้าต้องไปหาเงิน”ไป๋จื่อยกมือกุมขมับ“ข้าเพิ่งบอกว่าอันตราย!”“ข้าก็เพิ่งบอกว่าต้องหาเงิน”“…”เขาเริ่มรู้สึกว่าการพูดคุยกับนางเป็นเรื่องเหนื่อยยากกว่าการวาดค่ายกลเสียอีกเสี่ยวเหยาวางตะเกียบลงแล้วหยิบแผนที่เก่าออกมาคลี่บนโต๊ะ“ข้าตรวจสอบเส้นทางแล้วหากออกจากเมืองทางประตูตะวันตกจะต้องผ่านป่าส







