Share

8 สัตว์อสูรของเจ้า?

Author: L01
last update publish date: 2026-11-20 11:30:13

เสียงระฆังดังขึ้นเป็นครั้งที่สาม ประตูหินขนาดใหญ่ของหุบเขาหมื่นอสูรค่อยๆเปิดออกเผยให้เห็นเส้นทางที่ทอดลึกเข้าไปในป่าทึบ

ผู้เข้าแข่งขันหลายร้อยคนยืนเรียงรายอยู่บริเวณลานด้านหน้าแต่ละคนต่างมีสีหน้าตื่นเต้น บ้างตรวจสอบอาวุธ บ้างเตรียมยันต์และโอสถ บางคนถึงกับนำสัตว์อสูรคู่ใจออกมาอวดโฉม

มีทั้งเสือเขี้ยวเพลิง หมาป่าหิมะ เหยี่ยวปีกเหล็กและแม้กระทั่งงูเกล็ดหยกที่เลื้อยพันอยู่บนแขนเจ้าของ

ท่ามกลางสัตว์อสูรเหล่านั้นมีเพียงตัวหนึ่งที่ดูไม่เข้าพวกอย่างยิ่งเต่าดำตัวหนึ่งกำลังนอนหมอบอยู่บนไหล่ของหญิงสาวในชุดผ้าสีเรียบมันหลับตาพริ้ม ไม่สนใจเสียงรอบข้างแม้แต่น้อย

“นั่นสัตว์อสูรของเจ้าหรือ?”

เสียงถามดังขึ้นจากด้านหลัง

หลินเสี่ยวเหยาหันไปมอง ชายหนุ่มร่างสูงคนหนึ่งกำลังยืนมองเต่าบนไหล่นางด้วยสีหน้าประหลาดใจ

“ใช่”

“เจ้าเอามันมาร่วมการแข่งขันจริงๆ หรือ?”

“แล้วมีปัญหาอะไร?”

ชายหนุ่มมองเต่าดำอีกครั้ง ก่อนจะหลุดหัวเราะ

“ข้าแค่สงสัยว่าเจ้าจะให้มันทำอะไร นอนเฝ้ากระเป๋าหรือ?”

คนรอบข้างได้ยินก็พากันหัวเราะตาม

“ข้าคิดว่าอย่างน้อยควรนำสัตว์อสูรที่วิ่งได้มาสักตัว”

“บางทีนางอาจคิดว่าเต่าจะชนะการแข่งขันด้วยการเดินไปถึงเส้นชัยก่อนคนอื่น”

“ฮ่า ๆ ๆ!”

ไป๋จื่อยืนอยู่ข้างเสี่ยวเหยา ใบหน้าเริ่มแดงด้วยความอับอาย

“พวกเจ้าอย่าหัวเราะสิ มันอาจมีความสามารถพิเศษก็ได้!”

ชายหนุ่มคนเดิมยิ้มเยาะ

“ความสามารถพิเศษ? เช่นหดหัวลงกระดองหรือ?”

เสวียนกุยลืมตาขึ้นช้าๆ

“เด็กน้อย...”

“อะไร?” เสี่ยวเหยากระซิบ

“ข้าขอกัดเขาสักคำได้หรือไม่?”

“ไม่ได้”

“เหตุใด?”

“ถ้าเจ้ากัดคนในการแข่งขันเราอาจถูกตัดสิทธิ์ได้ อดทนไว้”

เต่าดำถอนหายใจอย่างไม่พอใจ ก่อนจะหดหัวกลับเข้าไปในกระดอง

ไป๋หลีมองภาพนั้นแล้วหัวเราะเบาๆ

“ข้าว่าเจ้าเหมาะกับการเลี้ยงสัตว์อสูรจริงๆ”

“แน่นอน ข้าเลี้ยงได้ทุกชนิดขอเพียงมันไม่กินเงินข้ามากเกินไป”

“เช่นนั้นเจ้าอาจต้องผิดหวังกับเต่าตัวนี้แล้ว”

เสี่ยวเหยาหันไปมองกระเป๋านางนึกถึงหินวิญญาณที่ถูกเสวียนกุยกินไปก่อนหน้านี้แล้วก็รู้สึกปวดใจขึ้นมาเล็กน้อย

ก่อนเริ่มการแข่งขันผู้จัดงานได้เรียกผู้เข้าแข่งขันทั้งหมดมารวมตัวกันหน้าลานประกาศชายชราสวมชุดคลุมสีเขียวเข้มยืนอยู่บนแท่นสูง ด้านหลังมีธงประจำการแข่งขันปักเรียงราย

“ข้าคือผู้อาวุโสหลัว ผู้ดูแลการแข่งขันล่าสัตว์อสูรในปีนี้” เสียงของเขาดังก้องไปทั่วลาน

“การแข่งขันแบ่งออกเป็นสามช่วง ผู้เข้าแข่งขันจะได้รับป้ายหยกหนึ่งชิ้นเมื่อเข้าสู่ป่าชั้นนอกป้ายหยกจะบันทึกจำนวนตราสัตว์อสูรที่พวกเจ้ารวบรวมได้”

เขายกมือขึ้นชายหนุ่มคนหนึ่งนำกล่องไม้ขนาดใหญ่ออกมาภายในบรรจุป้ายหยกหลายร้อยชิ้น

“ช่วงแรกพวกเจ้าต้องรวบรวมตราสัตว์อสูรระดับต่ำให้ได้อย่างน้อยห้าชิ้นภายในสองวันผู้ที่ทำได้จะได้รับสิทธิ์ผ่านเข้าสู่เขตป่าชั้นกลาง”

เสียงพูดคุยดังขึ้นทันที

“ห้าชิ้นในสองวันไม่ยากเกินไป”

“สำหรับพวกเราที่มีสัตว์อสูรระดับสูงถือว่าสบายมาก”

ผู้อาวุโสหลัวรอจนเสียงเงียบลง ก่อนจะกล่าวต่อ

“มีข้อห้ามสามประการ หนึ่งห้ามสังหารผู้เข้าแข่งขันด้วยกัน สองห้ามล่าสัตว์อสูรที่อยู่นอกบัญชีที่กำหนด สามห้ามทำลายเขตค่ายกลของหุบเขาโดยเจตนา”

เขาหยุดเล็กน้อย

“ผู้ที่ฝ่าฝืนจะถูกตัดสิทธิ์ทันที”

เสี่ยวเหยารับป้ายหยกจากเจ้าหน้าที่ พลิกดูด้านหลังพบว่ามีลวดลายวงกลมเล็กๆ อยู่ตรงกลาง

“ป้ายนี้ใช้บันทึกจำนวนตราอย่างไร?” นางถาม

เจ้าหน้าที่ตอบว่า

“เมื่อสัมผัสกับตราสัตว์อสูรป้ายจะดูดซับร่องรอยปราณและบันทึกจำนวนให้เองไม่จำเป็นต้องเก็บซากสัตว์อสูรกลับมา”

“สะดวกดี” นางเก็บป้ายหยกลงในถุงผ้า

ทันใดนั้นเสียงหนึ่งก็ดังขึ้น

“แม่นางหลิน”

เสี่ยวเหยาหันไป

เซี่ยจิ่นกำลังเดินเข้ามาพร้อมสัตว์อสูรเสือดาวตัวเดิม มันมีขนสีทองอ่อน ลายดำพาดตามลำตัวและดวงตาสีอำพันที่ดูว่องไว

“เจ้าเตรียมตัวดีแล้วหรือ?”

“พอสมควร”

สายตาของเซี่ยจิ่นเลื่อนไปยังเต่าดำ

“ข้าหวังว่าเราจะได้พบกันในรอบต่อไป”

เสี่ยวเหยายิ้ม

“หากเจ้าไม่หลงป่าเสียก่อน”

เซี่ยจิ่นหัวเราะ

“ข้าจะจำคำพูดนี้ไว้”

เขาหันไปมองเสวียนกุยอีกครั้ง ก่อนจะเดินกลับไปหากลุ่มของตน

ไป๋จื่อกระซิบ

“คุณชายเซี่ยดูเป็นมิตรดีนะ”

“คนที่ยิ้มเก่งไม่ได้แปลว่าเป็นคนดีเสมอไป” เสี่ยวเหยาตอบ

“แล้วเจ้าคิดว่าเขาเป็นคนแบบไหน?”

“ยังไม่รู้”

นางมองแผ่นหลังของเซี่ยจิ่น

“แต่คนที่ควบคุมสัตว์อสูรได้ดี ย่อมไม่ใช่คนที่สบประมาทได้”

เมื่อเสียงระฆังดังขึ้นอีกครั้งผู้เข้าแข่งขันทั้งหมดก็เริ่มเคลื่อนตัวเข้าสู่ป่า ช่วงแรกเส้นทางค่อนข้างกว้างมีต้นไม้ใหญ่เรียงรายอยู่สองข้างทางพื้นดินปกคลุมด้วยใบไม้แห้งและรากไม้ที่โผล่พ้นดิน เสียงฝีเท้าและเสียงสัตว์อสูรดังปะปนกันไปทั่ว

เสี่ยวเหยาไม่ได้รีบร้อนนางหยิบแผนที่ขึ้นมาเทียบกับภูมิประเทศ

“เราควรไปทางตะวันออกเฉียงเหนือ” กู้เหิงกล่าว “บริเวณนั้นมีแหล่งน้ำและมักพบสัตว์อสูรระดับต่ำ”

ไป๋จื่อพยักหน้า

“ข้าเห็นด้วย หากอยู่ใกล้แหล่งน้ำเราจะหาที่พักได้ง่ายด้วย”

ไป๋หลียกมือขึ้น

“และหาของกินได้ง่ายด้วย”

เสี่ยวเหยามองเขา

“เจ้าคิดถึงแต่เรื่องกินหรือ?”

“การเดินทางโดยไม่มีอาหารเป็นเรื่องน่าเศร้า”

“ข้าจะพยายามไม่ให้เจ้าต้องเศร้า”

พวกเขาเลือกเส้นทางที่ไม่ค่อยมีคนเดินก่อนจะเข้าสู่ป่าลึกขึ้นเรื่อยๆเมื่อเดินไปได้ประมาณครึ่งชั่วยาม เสี่ยวเหยาก็หยุดลง

“มีร่องรอยอยู่ตรงนี้”

นางก้มลงมองพื้นพบว่าดินบริเวณหนึ่งมีรอยเท้าขนาดเล็กจำนวนมากรอยเหล่านั้นกระจายอยู่รอบโคนต้นไม้ก่อนจะมุ่งหน้าไปทางพุ่มไม้ด้านซ้าย

กู้เหิงชักกระบี่ออกเล็กน้อย

“สัตว์อสูรหรือ?”

“น่าจะใช่”

ไป๋จื่อหยิบยันต์ป้องกันขึ้นมาเตรียมพร้อม ทันใดนั้นพุ่มไม้ก็สั่นไหว

ฟึ่บ!

กระต่ายขนสีเทาตัวหนึ่งกระโจนออกมามันมีเขี้ยวสีเงินยื่นพ้นริมฝีปากทั้งสองข้าง ดวงตาสีแดงเข้มจ้องมองพวกเขาอย่างระแวดระวัง

“กระต่ายเขี้ยวเงิน” กู้เหิงกล่าว “เป็นสัตว์อสูรระดับต่ำ มีความเร็วสูงแต่พลังโจมตีไม่มาก”

“จับได้หรือไม่?” เสี่ยวเหยาถาม

“ได้ แต่ต้องระวังเขี้ยวของมัน”

นางมองกระต่ายตัวนั้นอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหันไปมองเสวียนกุย “เจ้าจัดการได้ไหม?”

เต่าดำลืมตาขึ้นอย่างเชื่องช้า

“ข้าเป็นผู้พิทักษ์สามภพ ไม่ใช่นักล่ากระต่าย”

“เช่นนั้นก็ช่วยเฝ้ากระเป๋าไป”

“ข้าเฝ้ามาตลอดอยู่แล้ว!”

เสี่ยวเหยาหัวเราะ ก่อนจะหยิบเชือกเส้นเล็กออกมา

“กู้เหิง เจ้าไล่มันไปทางซ้าย ไป๋จื่อเตรียมยันต์ดักทางส่วนไป๋หลีช่วยบังทิศทางหนี”

ทั้งสามคนมองนางพร้อมกัน

“เจ้าจะทำอะไร?” กู้เหิงถาม

“ข้าจะทำให้มันวิ่งไปในทางที่เราต้องการ”

นางหยิบผลไม้แห้งชิ้นหนึ่งออกมาจากถุงเสบียงแล้ววางไว้ตรงหน้าพุ่มไม้กระต่ายเขี้ยวเงินขยับจมูกสูดกลิ่นอยู่สองสามครั้งก่อนจะค่อยๆเดินเข้าหา

“มันชอบกินผลไม้หรือ?” ไป๋จื่อกระซิบ

“ไม่รู้”

“แล้วเจ้าเอาออกมาทำไม?”

“ข้าอยากรู้เหมือนกัน”

ไป๋จื่อแทบสำลักลมหายใจแต่ก่อนที่เขาจะได้พูดอะไร กระต่ายก็พุ่งเข้าหาผลไม้ทันที

กู้เหิงขยับตามสัญญาณของเสี่ยวเหยาใช้ปลายกระบี่แตะพื้นด้านข้างทำให้กระต่ายตกใจและเปลี่ยนทิศทาง

ไป๋หลีปล่อยภาพลวงตาเป็นพุ่มไม้หนาทึบขวางทางหนีด้านหน้ากระต่ายกระโดดเปลี่ยนทางอีกครั้งคราวนี้มันพุ่งตรงเข้าสู่แนวเชือกที่เสี่ยวเหยาขึงไว้ระหว่างรากไม้

พรึ่บ!

เชือกรัดขาหลังของมันเอาไว้กระต่ายดิ้นอย่างแรงแต่ยิ่งดิ้นก็ยิ่งพันแน่น

กู้เหิงรีบเข้าไปใช้ผ้าคลุมห่อมันไว้ ก่อนจะปลดตราสัตว์อสูรออกจากตัวป้ายหยกในมือเสี่ยวเหยาส่องแสงขึ้นหนึ่งครั้ง

“ได้แล้วหนึ่งชิ้น” นางยิ้มอย่างพอใจ

ไป๋จื่อมองกระต่ายที่ถูกจับอย่างง่ายดาย ก่อนจะหันมามองนาง

“เจ้าวางแผนไว้ตั้งแต่แรกหรือ?”

“ไม่ทั้งหมด”

“แล้วส่วนไหนที่ไม่ได้วางแผน?”

“ส่วนที่มันจะยอมกินผลไม้ของข้า”

ไป๋หลีหัวเราะออกมา

“ข้าชอบวิธีของเจ้า”

เมื่อได้ตราชิ้นแรกพวกเขาก็เดินทางต่อไปยังแหล่งน้ำตามแผนที่แต่ยิ่งเข้าไปลึกเท่าไร เสี่ยวเหยาก็ยิ่งรู้สึกว่าป่าแห่งนี้มีบางอย่างผิดปกติ

ต้นไม้บางต้นมีรากชอนไชขึ้นมาจากพื้นดินทั้งที่ในแผนที่ระบุว่าเป็นพื้นที่ราบบางจุดมีร่องรอยของลำธารแต่กลับไม่มีน้ำไหลอยู่เลยที่แปลกที่สุดคือรอยเท้าของสัตว์อสูรบางชนิดหายไปอย่างกะทันหันราวกับพวกมันทั้งหมดหนีออกจากพื้นที่นี้ เสี่ยวเหยาหยุดเดินอีกครั้ง

“พวกเจ้ารู้สึกหรือไม่?”

กู้เหิงพยักหน้า

“มีบางอย่างไม่ถูกต้อง”

ไป๋จื่อหยิบเข็มทิศปราณออกมาเข็มสีเงินที่อยู่ตรงกลางหมุนวนอย่างรวดเร็วก่อนจะหยุดชี้ไปทางทิศตะวันออก

“พลังปราณใต้พื้นดินกำลังเคลื่อนที่”

“ค่ายกลธรรมชาติหรือ?” เสี่ยวเหยาถาม

“อาจเป็นไปได้ แต่ข้าไม่เคยเห็นมันเปลี่ยนทิศเร็วขนาดนี้”

ไป๋หลีมองไปรอบๆ

“ข้าไม่ชอบป่าที่เงียบเกินไปเลย”

ทันใดนั้น เสียงคำรามต่ำๆก็ดังขึ้นจากด้านหลัง

โฮก!

ทุกคนหันกลับไปพร้อมกัน

สัตว์อสูรตัวหนึ่งยืนอยู่ระหว่างต้นไม้ มันมีรูปร่างคล้ายหมาป่าแต่ลำตัวใหญ่กว่าหมาป่าทั่วไปเกือบสองเท่าขนสีดำมีประกายสีเขียวเข้ม ดวงตาสีเหลืองจับจ้องพวกเขา

กู้เหิงยกกระบี่ขึ้น

“หมาป่าเงา เป็นสัตว์อสูรระดับกลาง ไม่ควรปรากฏในเขตป่าชั้นนอก”

เสี่ยวเหยากวาดตามองรอบบริเวณ

“มีตัวเดียวหรือ?”

เสียงฝีเท้าดังขึ้นจากด้านซ้ายอีกตัวหนึ่งเดินออกมาจากพุ่มไม้จากนั้นอีกสองตัวไม่นานนัก พวกเขาก็ถูกล้อมไว้โดยหมาป่าเงาสี่ตัว

ไป๋จื่อหน้าซีด

“นี่มันไม่ใช่เรื่องปกติแล้ว!”

เสวียนกุยยื่นหัวออกมา มองหมาป่าเหล่านั้นด้วยแววตาเคร่งขรึม

“พวกมันกำลังถูกบางอย่างชักนำ”

“อะไรชักนำ?” เสี่ยวเหยาถาม

“ข้าไม่รู้แต่พลังปราณของพวกมันปั่นป่วน”

หมาป่าตัวที่อยู่ตรงหน้าส่งเสียงคำรามก่อนจะพุ่งเข้าใส่ทันที

“ระวัง!”

กู้เหิงก้าวออกไปข้างหน้ากระบี่ในมือฟันเฉียงเข้าหาหมาป่าแต่เจ้าสัตว์อสูรกลับเบี่ยงตัวหลบได้อย่างรวดเร็ว ก่อนจะใช้กรงเล็บตะปบสวนกลับ

เคร้ง!

กู้เหิงยกกระบี่ขึ้นรับแรงปะทะทำให้เขาถอยหลังไปสองก้าวหมาป่าอีกตัวอาศัยจังหวะนั้นพุ่งอ้อมเข้าด้านข้าง

“ไป๋จื่อ!”

“รู้แล้ว!”

ยันต์สีเหลืองสามแผ่นถูกโยนออกไป ปรากฏเป็นม่านแสงกั้นทางหมาป่าตัวนั้นแต่พลังของมันมีมากเกินกว่าจะหยุดได้อย่างสมบูรณ์ ม่านแสงสั่นไหวจนเกิดรอยร้าว

ไป๋หลีขยับมือภาพลวงตาของต้นไม้ใหญ่ปรากฏขึ้นตรงหน้าหมาป่าทำให้มันชะงักไปชั่วขณะ

“เสี่ยวเหยา!”

นางไม่รอให้ใครเรียกซ้ำรีบก้มลงมองพื้นเส้นปราณสีเขียวเข้มไหลออกจากตัวหมาป่าทั้งสี่ ก่อนจะทอดยาวลงไปใต้ดินมันไม่ได้ไหลเวียนตามธรรมชาติแต่กำลังถูกดึงไปยังทิศทางเดียวกันลึกเข้าไปในป่า

เสี่ยวเหยาขมวดคิ้ว

“อย่าเพิ่งฆ่าพวกมัน!”

กู้เหิงหันมามอง

“เหตุใด?”

“พวกมันไม่ได้โจมตีเพราะหิวหรือปกป้องอาณาเขตมีบางอย่างควบคุมพวกมันอยู่”

หมาป่าตัวหนึ่งพุ่งเข้าใส่นาง

เสี่ยวเหยากลิ้งหลบไปด้านข้างปลายกรงเล็บเฉียดไหล่จนผ้าขาด นางคว้าก้อนหินขว้างใส่ขาหลังของมันเพื่อเบี่ยงจังหวะก่อนจะรีบถอยออกจากระยะโจมตี

“กู้เหิง! อย่าโจมตีหัวลองทำให้พวกมันเสียหลัก!”

กู้เหิงเปลี่ยนวิธีทันทีเขาไม่ฟันใส่ลำตัวหมาป่าอีกแต่ใช้สันกระบี่กระแทกพื้นและขัดจังหวะการเคลื่อนไหวของมัน

ไป๋จื่อใช้ยันต์ตรึงเท้าสองตัวส่วนไป๋หลีสร้างภาพลวงตาแยกพวกมันออกจากกันเพียงไม่นาน หมาป่าทั้งสี่ก็ถอยห่างออกไปพวกมันยังคงส่งเสียงคำรามแต่ไม่มีตัวใดกล้าเข้ามาใกล้อีก

เสี่ยวเหยามองเส้นปราณที่ค่อยๆจางหายไปใต้พื้น

“พวกมันกำลังหนีอะไรบางอย่าง”

กู้เหิงเก็บกระบี่ลงเล็กน้อย

“เจ้าหมายความว่าในป่าลึกมีสิ่งที่น่ากลัวกว่าพวกมัน?”

“อาจเป็นเช่นนั้น”

นางเงยหน้ามองแนวต้นไม้ที่ทอดยาวไปทางทิศตะวันออก

“และสิ่งนั้นอาจเกี่ยวข้องกับพลังปราณใต้ดินที่เสวียนกุยพูดถึง”

หลังจากหลุดจากฝูงหมาป่าพวกเขาไม่ได้เดินลึกเข้าไปอีกแต่เลือกพักอยู่บริเวณเนินหินที่มีทางหนีหลายด้าน

ไป๋จื่อรีบตรวจสอบยันต์ที่เหลือ

“ข้าใช้ยันต์ไปหลายแผ่นแล้ว หากเจอสัตว์อสูรระดับกลางอีกคงไม่ดีแน่”

กู้เหิงตรวจดูรอยขาดบนเสื้อของเสี่ยวเหยา “เจ้าได้รับบาดเจ็บหรือไม่?”

“แค่ถลอก”

“ควรทายา” เขายื่นขวดยาให้นาง

เสี่ยวเหยารับมาแล้วพยักหน้า

“ขอบใจ”

ไป๋หลีนั่งอยู่บนก้อนหินเปิดห่อขนมอย่างใจเย็น “ข้ามีเรื่องอยากถาม”

เสี่ยวเหยาหันไปมอง

“อะไร?”

“เจ้าสังเกตเห็นเส้นปราณของหมาป่าได้อย่างไร?”

นางนิ่งไปเล็กน้อย

“ข้าเห็นมันมาตั้งแต่เด็ก”

ไป๋หลีหรี่ตา

“เป็นความสามารถติดตัว?”

“ประมาณนั้น”

“แล้วมันมีข้อจำกัดหรือไม่?”

เสี่ยวเหยามองเขาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบตามตรง

“ถ้าใช้มากเกินไปจะปวดหัวและมองเห็นไม่ชัด อีกอย่างหากพลังปราณเปลี่ยนแปลงเร็วเกินไปข้าก็อาจมองผิดได้”

ไป๋หลีพยักหน้า ไม่ซักถามต่อ

“เช่นนั้นอย่าฝืนใช้มันมากเกินไป”

เสี่ยวเหยาชะงักเล็กน้อยนางไม่ได้คาดคิดว่าอีกฝ่ายจะพูดเช่นนี้

“ข้ารู้แล้ว”

ในตอนนั้นเอง เสวียนกุยก็ขยับตัวออกจากกระเป๋ามันมองไปยังทิศทางที่หมาป่าหายไป

“ข้ารู้สึกได้แล้ว”

“อะไร?”

“มีเส้นปราณขนาดใหญ่ฝังอยู่ใต้หุบเขามันกำลังดูดพลังจากสัตว์อสูรโดยรอบ”

ไป๋จื่อหน้าตึงขึ้น

“ถ้าเป็นเช่นนั้นหุบเขาหมื่นอสูรอาจมีค่ายกลขนาดใหญ่ซ่อนอยู่จริงๆ”

เสี่ยวเหยาก้มมองแผนที่ในมือสัญลักษณ์สามวงยังคงเรืองแสงจางๆนางใช้นิ้วแตะลงบนตำแหน่งใจกลางหุบเขา

“เราจะต้องหาต้นตอของมันให้เจอ”

กู้เหิงพยักหน้า

“แต่ก่อนอื่นเราต้องผ่านการแข่งขันรอบแรกให้ได้”

เสี่ยวเหยาหัวเราะพลางพยักหน้า

“ถูกต้อง ข้ายังต้องการหินวิญญาณและรางวัลชนะเลิศอยู่”

ไป๋หลีหยิบขนมอีกชิ้นเข้าปาก

“ข้าคิดว่าเจ้าคงไม่ยอมกลับมือเปล่าแน่”

“แน่นอน”

นางเก็บแผนที่ลง ก่อนจะลุกขึ้นยืน

“พรุ่งนี้เราจะออกเดินทางแต่เช้าวันนี้พักให้เต็มที่”

ในเวลาเดียวกันบริเวณใจกลางหุบเขาหมื่นอสูรใต้รากไม้โบราณขนาดมหึมา มีแท่นหินทรงกลมฝังอยู่ในพื้นดินลวดลายบนแท่นหินส่องแสงสีแดงสลับดำเป็นระยะ

ชายชราคนหนึ่งยืนอยู่หน้าแท่นนั้น เขาสวมชุดคลุมสีเทาและมีตราสัญลักษณ์ของผู้จัดการแข่งขันติดอยู่ที่อกเขายื่นมือแตะลงบนลวดลาย ก่อนจะกล่าวเสียงเบา

“พลังที่รวบรวมได้ยังไม่เพียงพอ”

เสียงหนึ่งดังขึ้นจากความมืด

“ผู้เข้าแข่งขันเริ่มเข้ามาแล้วพลังปราณจากพวกเขาจะช่วยเติมเต็มค่ายกลได้”

ชายชราพยักหน้า

“ดี อย่าให้ใครเข้าใกล้รากไม้โบราณก่อนเวลา”

เขาหันไปมองความมืดเบื้องหน้า

“โดยเฉพาะหญิงสาวที่มีเต่าดำอยู่กับตัว”

บนแท่นหินแสงสีทองจางๆปรากฏขึ้นเพียงชั่วพริบตาราวกับบางสิ่งที่หลับใหลมานานกำลังรับรู้ถึงการมาถึงของเจ้าของที่แท้จริง

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • ขบวนการตัวตึง ป่วนสามภพ   9 เส้นทางที่กำลังเปลี่ยนไป

    หลังจากฝูงหมาป่าเงาถอยหนีไป กลุ่มของหลินเสี่ยวเหยาก็ไม่ได้รีบร้อนออกเดินทางต่อทันที นางยืนอยู่บนโขดหินมองสำรวจแนวต้นไม้รอบตัวก่อนจะก้มลงมองตราหยกประจำตัวที่เอวแสงสีเงินบนตราหยกยังคงสว่างอยู่ แต่ตำแหน่งที่พวกเขาอยู่กลับไม่ตรงกับเส้นทางบนแผนที่เสียแล้ว“มีอะไรหรือ?” กู้เหิงถาม“เราหลงทางแล้ว”ไป๋จื่อที่กำลังดื่มน้ำอยู่แทบสำลัก“อะไรนะ! เพิ่งเดินมาได้ไม่เท่าไรเองนะ!”“ใจเย็นก่อน ข้ายังไม่ได้บอกว่าหลงทางแบบไม่มีทางกลับ” เสี่ยวเหยากระโดดลงจากโขดหินปัดฝุ่นบนกระโปรง “ข้าแค่สงสัยว่าป่ากำลังเคลื่อนที่”ไป๋หลีเลิกคิ้วมองต้นไม้สูงใหญ่ที่เรียงรายอยู่เบื้องหน้า“ต้นไม้เดินได้หรือ?”“ถ้าเป็นเช่นนั้นจริงข้าคงไม่แปลกใจเท่ากับที่เจ้าจะยอมเดินเองโดยไม่ต้องให้ใครจ่ายค่าอาหาร”“นี่เจ้ากำลังดูถูกข้าอยู่หรือ?”“เปล่า ข้ากำลังพูดถึงข้อเท็จจริง”เสวียนกุยที่อยู่ในตะกร้าบนหลังนางส่งเสียงหึ!“พวกมนุษย์ช่างพูดมากเสียจริง เดินต่อไปก็รู้เอง”เสี่ยวเหยาเหลือบมองมัน “เจ้ารู้ว่าเกิดอะไรขึ้นใช่หรือไม่?”“ข้าแค่รู้สึกว่าพื้นดินกำลังขยับ”“แล้วทำไมไม่บอกตั้งแต่แรก?”“เพราะข้าอยากนอน”นางสูดลมหายใจลึก พยายามข่มใจไม่ให

  • ขบวนการตัวตึง ป่วนสามภพ   8 สัตว์อสูรของเจ้า?

    เสียงระฆังดังขึ้นเป็นครั้งที่สาม ประตูหินขนาดใหญ่ของหุบเขาหมื่นอสูรค่อยๆเปิดออกเผยให้เห็นเส้นทางที่ทอดลึกเข้าไปในป่าทึบผู้เข้าแข่งขันหลายร้อยคนยืนเรียงรายอยู่บริเวณลานด้านหน้าแต่ละคนต่างมีสีหน้าตื่นเต้น บ้างตรวจสอบอาวุธ บ้างเตรียมยันต์และโอสถ บางคนถึงกับนำสัตว์อสูรคู่ใจออกมาอวดโฉมมีทั้งเสือเขี้ยวเพลิง หมาป่าหิมะ เหยี่ยวปีกเหล็กและแม้กระทั่งงูเกล็ดหยกที่เลื้อยพันอยู่บนแขนเจ้าของท่ามกลางสัตว์อสูรเหล่านั้นมีเพียงตัวหนึ่งที่ดูไม่เข้าพวกอย่างยิ่งเต่าดำตัวหนึ่งกำลังนอนหมอบอยู่บนไหล่ของหญิงสาวในชุดผ้าสีเรียบมันหลับตาพริ้ม ไม่สนใจเสียงรอบข้างแม้แต่น้อย“นั่นสัตว์อสูรของเจ้าหรือ?”เสียงถามดังขึ้นจากด้านหลังหลินเสี่ยวเหยาหันไปมอง ชายหนุ่มร่างสูงคนหนึ่งกำลังยืนมองเต่าบนไหล่นางด้วยสีหน้าประหลาดใจ“ใช่”“เจ้าเอามันมาร่วมการแข่งขันจริงๆ หรือ?”“แล้วมีปัญหาอะไร?”ชายหนุ่มมองเต่าดำอีกครั้ง ก่อนจะหลุดหัวเราะ“ข้าแค่สงสัยว่าเจ้าจะให้มันทำอะไร นอนเฝ้ากระเป๋าหรือ?”คนรอบข้างได้ยินก็พากันหัวเราะตาม“ข้าคิดว่าอย่างน้อยควรนำสัตว์อสูรที่วิ่งได้มาสักตัว”“บางทีนางอาจคิดว่าเต่าจะชนะการแข่งขันด้วยการเดินไปถ

  • ขบวนการตัวตึง ป่วนสามภพ   7 หุบเขาหมื่นอสูร

    หลังจากเหตุการณ์ถูกซุ่มโจมตีบนถนนสายตะวันตกกลุ่มของหลินเสี่ยวเหยาก็เดินทางต่อโดยไม่มีใครคิดจะเสียเวลาอยู่กับที่นานนักเถี่ยซานถูกมัดทิ้งไว้ให้คนของทางการจัดการ ส่วนหลักฐานที่พบในตัวเขาถูกเสี่ยวเหยาเก็บไว้ทั้งหมดโดยเฉพาะป้ายเหล็กสีดำที่สลักคำว่า‘หอค้ารัตติกาล’นางไม่รู้ว่ากลุ่มคนเหล่านั้นมีอำนาจมากเพียงใดแต่สิ่งหนึ่งที่แน่ใจคือพวกมันไม่ได้ต้องการเพียงสัตว์อสูรหายากธรรมดาแต่พวกมันต้องการเสวียนกุย“ข้าหิวแล้ว”เสียงของไป๋หลีดังขึ้นท่ามกลางความเงียบเสี่ยวเหยาหันไปมองเขา“เจ้าเพิ่งกินขนมไปเมื่อครู่”“ขนมไม่ใช่อาหาร”“เช่นนั้นผลไม้ในมือเจ้าคืออะไร?”“ของว่าง”“แล้วเนื้อแห้งที่อยู่ในถุงข้างเอว?”“เสบียงฉุกเฉิน”เสี่ยวเหยาหยุดเดินหันไปมองชายหนุ่มชุดขาวตั้งแต่หัวจรดเท้า“ข้าสงสัยว่าเจ้ามีถุงเก็บอาหารซ่อนอยู่ในมิติส่วนตัวหรือไม่”ไป๋หลียิ้ม“เจ้าสนใจหรือ?”“ข้าเพียงคิดว่าเจ้าจะกินหมดเมื่อไร”ไป๋จื่อหัวเราะพรืดก่อนจะรีบหันหน้าหนีเมื่อเห็นไป๋หลีมองมากู้เหิงที่เดินอยู่ด้านหลังส่ายหน้าเบาๆเขาเคยเดินทางร่วมกับผู้ฝึกตนหลายกลุ่มแต่ไม่เคยพบกลุ่มใดที่พูดคุยเรื่องอาหารได้ตลอดทางเช่นนี้มาก่อน“อีกไม่ไกล

  • ขบวนการตัวตึง ป่วนสามภพ   6 ค่ายกล!

    ถนนสายตะวันตกทอดยาวผ่านป่าโปร่งก่อนจะค่อยๆแคบลงเมื่อเข้าใกล้เขตภูเขา ต้นไม้สองข้างทางสูงใหญ่จนแสงแดดส่องลงมาได้เป็นหย่อมๆกลิ่นดินชื้นและใบไม้แห้งลอยปะปนอยู่ในอากาศหลินเสี่ยวเหยาเดินนำหน้ามือหนึ่งถือแผนที่อีกมือแกว่งกิ่งไม้เล่นอย่างไม่รีบร้อนด้านหลังเป็นไป๋จื่อที่แบกสัมภาระจนหลังแทบหักส่วนไป๋หลีเดินสบายๆพร้อมห่อขนมในมือ“ข้าขอถามอะไรสักอย่างได้หรือไม่” ไป๋จื่อเอ่ยขึ้น“ถามสิ” เสี่ยวเหยาตอบ“เหตุใดคนที่ซื้อของน้อยที่สุดจึงต้องแบกสัมภาระมากที่สุด?”“เพราะคนที่ซื้อของมากที่สุดมีฐานะดี ส่วนคนที่ซื้อของน้อยที่สุดมีแรงงานเหลือเฟือ”ไป๋จื่อหันไปมองไป๋หลี“เจ้าฟังแล้วไม่รู้สึกละอายใจบ้างหรือ?”ไป๋หลีหยิบขนมเข้าปากอย่างสง่างาม“ไม่เลย”“...”“อีกอย่างเจ้าดูแข็งแรงดีข้าจึงไว้วางใจให้ช่วยงาน”“ข้าเป็นนักพรต ไม่ใช่ล่อบรรทุกของ!”เสียงเถียงกันทำให้เสี่ยวเหยาหลุดหัวเราะ นางกำลังจะเดินต่อแต่จู่ๆเสวียนกุยที่อยู่ในกระเป๋าก็ยื่นหัวออกมา“หยุดก่อน” น้ำเสียงของมันจริงจังกว่าปกติเสี่ยวเหยาชะงักทันที“มีอะไร?”“ข้างหน้าไม่ปกติ”นางกวาดตามองทางเดินเบื้องหน้า ต้นไม้ยังคงนิ่งไม่มีเสียงของสัตว์ไม่มีแม้แต่เสี

  • ขบวนการตัวตึง ป่วนสามภพ   5 เผ่าจิ้งจอกเก้าหาง

    เสียงไก่ขันดังขึ้นแสงแดดลอดผ่านหน้าต่างโรงเตี๊ยมเข้ามา บนโต๊ะไม้เต็มไปด้วยห่อสัมภาระหลินเสี่ยวเหยานั่งอยู่บนเก้าอี้กำลังนับเงินในถุงผ้าอย่างตั้งใจหนึ่งตำลึง...สองตำลึง...สามตำลึง...นางถอนหายใจยาว“เงินที่หามาได้ช่างอยู่กับข้าไม่นานเสียจริง”“เพราะเจ้าใช้เงินซื้อของกินมากเกินไปต่างหาก” ไป๋จื่อที่กำลังม้วนยันต์ใส่กระบอกไม้เอ่ยขึ้นเสี่ยวเหยาหันไปมองเขา “เจ้าพูดเหมือนคนที่ไม่เคยกินข้าวของข้าอย่างนั้นแหละ”“ข้า...ข้ากินเพราะจำเป็นต้องใช้พลังปราณ!”“อ้อ เช่นนั้นเมื่อวานเจ้ากินไก่ย่างสองตัวก็เพราะใช้พลังปราณสินะ”ไป๋จื่อเงียบไปทันทีอีกด้านหนึ่ง ไป๋หลีกำลังนั่งเอนหลังอย่างสบายใจเขาถือถ้วยชาร้อนด้วยท่าทางสง่างามราวกับไม่ได้ยินบทสนทนาของทั้งสองคน“อย่าทะเลาะกันเลยวันนี้ข้าจะเลี้ยงเอง”เสี่ยวเหยาหันขวับ “จริงหรือ?”“แน่นอน”“รวมขนมด้วย?”“รวมด้วย”“รวมของกินระหว่างทาง?”รอยยิ้มของไป๋หลีชะงักไปเล็กน้อย“...เจ้าจะเดินทางหรือจะเปิดโรงครัวเคลื่อนที่กันแน่?”“ข้าก็แค่ตรวจสอบความจริงใจของสหายร่วมทาง”เสวียนกุยที่นอนหมอบอยู่ในกระเป๋าผ้าบนเก้าอี้พลันยื่นหัวออกมา“ข้าต้องการหินวิญญาณ”เสี่ยวเหยากดหั

  • ขบวนการตัวตึง ป่วนสามภพ   4 ประหลาดทั้งกลุ่ม

    ยามเช้าหลังฝนตกเมืองหลัวเฟิงถูกปกคลุมด้วยไอหมอกบางๆหลังคากระเบื้องเปียกชื้นสะท้อนแสงอาทิตย์ ถนนหินเต็มไปด้วยแอ่งน้ำเล็กๆพ่อค้าเริ่มตั้งแผงขายของกันตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่างดีกลิ่นแป้งนึ่งและเนื้อย่างลอยมาจากร้านอาหารริมทางหลินเสี่ยวเหยากำลังนั่งกินบะหมี่เนื้ออยู่หน้าร้านแห่งหนึ่งตรงข้ามนางคือไป๋จื่อนักพรตหนุ่มที่ยังคงมีสีหน้าไม่ค่อยสดใสนักหลังจากถูกลากเข้าไปพัวพันกับเรื่องโรงเตี๊ยมผีหลอกเมื่อวานส่วนข้างเท้าของเสี่ยวเหยามีเต่าสีดำตัวหนึ่งกำลังนอนตากแดดอย่างเกียจคร้าน“เจ้าจะเดินทางไปหุบเขาหมื่นอสูรจริงหรือ?” ไป๋จื่อถาม“จริง”“ที่นั่นอันตรายมากนะมีสัตว์อสูรระดับสูงอยู่หลายชนิด อีกทั้งยังมีเขตอาคมเก่าแก่ที่แม้แต่ผู้ฝึกตนระดับสูงก็ไม่กล้าเข้าใกล้”เสี่ยวเหยาคีบเนื้อเข้าปาก“ข้ารู้”“แล้วเจ้ายังจะไป?”“ข้าต้องไปหาเงิน”ไป๋จื่อยกมือกุมขมับ“ข้าเพิ่งบอกว่าอันตราย!”“ข้าก็เพิ่งบอกว่าต้องหาเงิน”“…”เขาเริ่มรู้สึกว่าการพูดคุยกับนางเป็นเรื่องเหนื่อยยากกว่าการวาดค่ายกลเสียอีกเสี่ยวเหยาวางตะเกียบลงแล้วหยิบแผนที่เก่าออกมาคลี่บนโต๊ะ“ข้าตรวจสอบเส้นทางแล้วหากออกจากเมืองทางประตูตะวันตกจะต้องผ่านป่าส

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status