LOGINเสียงระฆังดังขึ้นเป็นครั้งที่สาม ประตูหินขนาดใหญ่ของหุบเขาหมื่นอสูรค่อยๆเปิดออกเผยให้เห็นเส้นทางที่ทอดลึกเข้าไปในป่าทึบ
ผู้เข้าแข่งขันหลายร้อยคนยืนเรียงรายอยู่บริเวณลานด้านหน้าแต่ละคนต่างมีสีหน้าตื่นเต้น บ้างตรวจสอบอาวุธ บ้างเตรียมยันต์และโอสถ บางคนถึงกับนำสัตว์อสูรคู่ใจออกมาอวดโฉม มีทั้งเสือเขี้ยวเพลิง หมาป่าหิมะ เหยี่ยวปีกเหล็กและแม้กระทั่งงูเกล็ดหยกที่เลื้อยพันอยู่บนแขนเจ้าของ ท่ามกลางสัตว์อสูรเหล่านั้นมีเพียงตัวหนึ่งที่ดูไม่เข้าพวกอย่างยิ่งเต่าดำตัวหนึ่งกำลังนอนหมอบอยู่บนไหล่ของหญิงสาวในชุดผ้าสีเรียบมันหลับตาพริ้ม ไม่สนใจเสียงรอบข้างแม้แต่น้อย “นั่นสัตว์อสูรของเจ้าหรือ?” เสียงถามดังขึ้นจากด้านหลัง หลินเสี่ยวเหยาหันไปมอง ชายหนุ่มร่างสูงคนหนึ่งกำลังยืนมองเต่าบนไหล่นางด้วยสีหน้าประหลาดใจ “ใช่” “เจ้าเอามันมาร่วมการแข่งขันจริงๆ หรือ?” “แล้วมีปัญหาอะไร?” ชายหนุ่มมองเต่าดำอีกครั้ง ก่อนจะหลุดหัวเราะ “ข้าแค่สงสัยว่าเจ้าจะให้มันทำอะไร นอนเฝ้ากระเป๋าหรือ?” คนรอบข้างได้ยินก็พากันหัวเราะตาม “ข้าคิดว่าอย่างน้อยควรนำสัตว์อสูรที่วิ่งได้มาสักตัว” “บางทีนางอาจคิดว่าเต่าจะชนะการแข่งขันด้วยการเดินไปถึงเส้นชัยก่อนคนอื่น” “ฮ่า ๆ ๆ!” ไป๋จื่อยืนอยู่ข้างเสี่ยวเหยา ใบหน้าเริ่มแดงด้วยความอับอาย “พวกเจ้าอย่าหัวเราะสิ มันอาจมีความสามารถพิเศษก็ได้!” ชายหนุ่มคนเดิมยิ้มเยาะ “ความสามารถพิเศษ? เช่นหดหัวลงกระดองหรือ?” เสวียนกุยลืมตาขึ้นช้าๆ “เด็กน้อย...” “อะไร?” เสี่ยวเหยากระซิบ “ข้าขอกัดเขาสักคำได้หรือไม่?” “ไม่ได้” “เหตุใด?” “ถ้าเจ้ากัดคนในการแข่งขันเราอาจถูกตัดสิทธิ์ได้ อดทนไว้” เต่าดำถอนหายใจอย่างไม่พอใจ ก่อนจะหดหัวกลับเข้าไปในกระดอง ไป๋หลีมองภาพนั้นแล้วหัวเราะเบาๆ “ข้าว่าเจ้าเหมาะกับการเลี้ยงสัตว์อสูรจริงๆ” “แน่นอน ข้าเลี้ยงได้ทุกชนิดขอเพียงมันไม่กินเงินข้ามากเกินไป” “เช่นนั้นเจ้าอาจต้องผิดหวังกับเต่าตัวนี้แล้ว” เสี่ยวเหยาหันไปมองกระเป๋านางนึกถึงหินวิญญาณที่ถูกเสวียนกุยกินไปก่อนหน้านี้แล้วก็รู้สึกปวดใจขึ้นมาเล็กน้อย ก่อนเริ่มการแข่งขันผู้จัดงานได้เรียกผู้เข้าแข่งขันทั้งหมดมารวมตัวกันหน้าลานประกาศชายชราสวมชุดคลุมสีเขียวเข้มยืนอยู่บนแท่นสูง ด้านหลังมีธงประจำการแข่งขันปักเรียงราย “ข้าคือผู้อาวุโสหลัว ผู้ดูแลการแข่งขันล่าสัตว์อสูรในปีนี้” เสียงของเขาดังก้องไปทั่วลาน “การแข่งขันแบ่งออกเป็นสามช่วง ผู้เข้าแข่งขันจะได้รับป้ายหยกหนึ่งชิ้นเมื่อเข้าสู่ป่าชั้นนอกป้ายหยกจะบันทึกจำนวนตราสัตว์อสูรที่พวกเจ้ารวบรวมได้” เขายกมือขึ้นชายหนุ่มคนหนึ่งนำกล่องไม้ขนาดใหญ่ออกมาภายในบรรจุป้ายหยกหลายร้อยชิ้น “ช่วงแรกพวกเจ้าต้องรวบรวมตราสัตว์อสูรระดับต่ำให้ได้อย่างน้อยห้าชิ้นภายในสองวันผู้ที่ทำได้จะได้รับสิทธิ์ผ่านเข้าสู่เขตป่าชั้นกลาง” เสียงพูดคุยดังขึ้นทันที “ห้าชิ้นในสองวันไม่ยากเกินไป” “สำหรับพวกเราที่มีสัตว์อสูรระดับสูงถือว่าสบายมาก” ผู้อาวุโสหลัวรอจนเสียงเงียบลง ก่อนจะกล่าวต่อ “มีข้อห้ามสามประการ หนึ่งห้ามสังหารผู้เข้าแข่งขันด้วยกัน สองห้ามล่าสัตว์อสูรที่อยู่นอกบัญชีที่กำหนด สามห้ามทำลายเขตค่ายกลของหุบเขาโดยเจตนา” เขาหยุดเล็กน้อย “ผู้ที่ฝ่าฝืนจะถูกตัดสิทธิ์ทันที” เสี่ยวเหยารับป้ายหยกจากเจ้าหน้าที่ พลิกดูด้านหลังพบว่ามีลวดลายวงกลมเล็กๆ อยู่ตรงกลาง “ป้ายนี้ใช้บันทึกจำนวนตราอย่างไร?” นางถาม เจ้าหน้าที่ตอบว่า “เมื่อสัมผัสกับตราสัตว์อสูรป้ายจะดูดซับร่องรอยปราณและบันทึกจำนวนให้เองไม่จำเป็นต้องเก็บซากสัตว์อสูรกลับมา” “สะดวกดี” นางเก็บป้ายหยกลงในถุงผ้า ทันใดนั้นเสียงหนึ่งก็ดังขึ้น “แม่นางหลิน” เสี่ยวเหยาหันไป เซี่ยจิ่นกำลังเดินเข้ามาพร้อมสัตว์อสูรเสือดาวตัวเดิม มันมีขนสีทองอ่อน ลายดำพาดตามลำตัวและดวงตาสีอำพันที่ดูว่องไว “เจ้าเตรียมตัวดีแล้วหรือ?” “พอสมควร” สายตาของเซี่ยจิ่นเลื่อนไปยังเต่าดำ “ข้าหวังว่าเราจะได้พบกันในรอบต่อไป” เสี่ยวเหยายิ้ม “หากเจ้าไม่หลงป่าเสียก่อน” เซี่ยจิ่นหัวเราะ “ข้าจะจำคำพูดนี้ไว้” เขาหันไปมองเสวียนกุยอีกครั้ง ก่อนจะเดินกลับไปหากลุ่มของตน ไป๋จื่อกระซิบ “คุณชายเซี่ยดูเป็นมิตรดีนะ” “คนที่ยิ้มเก่งไม่ได้แปลว่าเป็นคนดีเสมอไป” เสี่ยวเหยาตอบ “แล้วเจ้าคิดว่าเขาเป็นคนแบบไหน?” “ยังไม่รู้” นางมองแผ่นหลังของเซี่ยจิ่น “แต่คนที่ควบคุมสัตว์อสูรได้ดี ย่อมไม่ใช่คนที่สบประมาทได้” เมื่อเสียงระฆังดังขึ้นอีกครั้งผู้เข้าแข่งขันทั้งหมดก็เริ่มเคลื่อนตัวเข้าสู่ป่า ช่วงแรกเส้นทางค่อนข้างกว้างมีต้นไม้ใหญ่เรียงรายอยู่สองข้างทางพื้นดินปกคลุมด้วยใบไม้แห้งและรากไม้ที่โผล่พ้นดิน เสียงฝีเท้าและเสียงสัตว์อสูรดังปะปนกันไปทั่ว เสี่ยวเหยาไม่ได้รีบร้อนนางหยิบแผนที่ขึ้นมาเทียบกับภูมิประเทศ “เราควรไปทางตะวันออกเฉียงเหนือ” กู้เหิงกล่าว “บริเวณนั้นมีแหล่งน้ำและมักพบสัตว์อสูรระดับต่ำ” ไป๋จื่อพยักหน้า “ข้าเห็นด้วย หากอยู่ใกล้แหล่งน้ำเราจะหาที่พักได้ง่ายด้วย” ไป๋หลียกมือขึ้น “และหาของกินได้ง่ายด้วย” เสี่ยวเหยามองเขา “เจ้าคิดถึงแต่เรื่องกินหรือ?” “การเดินทางโดยไม่มีอาหารเป็นเรื่องน่าเศร้า” “ข้าจะพยายามไม่ให้เจ้าต้องเศร้า” พวกเขาเลือกเส้นทางที่ไม่ค่อยมีคนเดินก่อนจะเข้าสู่ป่าลึกขึ้นเรื่อยๆเมื่อเดินไปได้ประมาณครึ่งชั่วยาม เสี่ยวเหยาก็หยุดลง “มีร่องรอยอยู่ตรงนี้” นางก้มลงมองพื้นพบว่าดินบริเวณหนึ่งมีรอยเท้าขนาดเล็กจำนวนมากรอยเหล่านั้นกระจายอยู่รอบโคนต้นไม้ก่อนจะมุ่งหน้าไปทางพุ่มไม้ด้านซ้าย กู้เหิงชักกระบี่ออกเล็กน้อย “สัตว์อสูรหรือ?” “น่าจะใช่” ไป๋จื่อหยิบยันต์ป้องกันขึ้นมาเตรียมพร้อม ทันใดนั้นพุ่มไม้ก็สั่นไหว ฟึ่บ! กระต่ายขนสีเทาตัวหนึ่งกระโจนออกมามันมีเขี้ยวสีเงินยื่นพ้นริมฝีปากทั้งสองข้าง ดวงตาสีแดงเข้มจ้องมองพวกเขาอย่างระแวดระวัง “กระต่ายเขี้ยวเงิน” กู้เหิงกล่าว “เป็นสัตว์อสูรระดับต่ำ มีความเร็วสูงแต่พลังโจมตีไม่มาก” “จับได้หรือไม่?” เสี่ยวเหยาถาม “ได้ แต่ต้องระวังเขี้ยวของมัน” นางมองกระต่ายตัวนั้นอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหันไปมองเสวียนกุย “เจ้าจัดการได้ไหม?” เต่าดำลืมตาขึ้นอย่างเชื่องช้า “ข้าเป็นผู้พิทักษ์สามภพ ไม่ใช่นักล่ากระต่าย” “เช่นนั้นก็ช่วยเฝ้ากระเป๋าไป” “ข้าเฝ้ามาตลอดอยู่แล้ว!” เสี่ยวเหยาหัวเราะ ก่อนจะหยิบเชือกเส้นเล็กออกมา “กู้เหิง เจ้าไล่มันไปทางซ้าย ไป๋จื่อเตรียมยันต์ดักทางส่วนไป๋หลีช่วยบังทิศทางหนี” ทั้งสามคนมองนางพร้อมกัน “เจ้าจะทำอะไร?” กู้เหิงถาม “ข้าจะทำให้มันวิ่งไปในทางที่เราต้องการ” นางหยิบผลไม้แห้งชิ้นหนึ่งออกมาจากถุงเสบียงแล้ววางไว้ตรงหน้าพุ่มไม้กระต่ายเขี้ยวเงินขยับจมูกสูดกลิ่นอยู่สองสามครั้งก่อนจะค่อยๆเดินเข้าหา “มันชอบกินผลไม้หรือ?” ไป๋จื่อกระซิบ “ไม่รู้” “แล้วเจ้าเอาออกมาทำไม?” “ข้าอยากรู้เหมือนกัน” ไป๋จื่อแทบสำลักลมหายใจแต่ก่อนที่เขาจะได้พูดอะไร กระต่ายก็พุ่งเข้าหาผลไม้ทันที กู้เหิงขยับตามสัญญาณของเสี่ยวเหยาใช้ปลายกระบี่แตะพื้นด้านข้างทำให้กระต่ายตกใจและเปลี่ยนทิศทาง ไป๋หลีปล่อยภาพลวงตาเป็นพุ่มไม้หนาทึบขวางทางหนีด้านหน้ากระต่ายกระโดดเปลี่ยนทางอีกครั้งคราวนี้มันพุ่งตรงเข้าสู่แนวเชือกที่เสี่ยวเหยาขึงไว้ระหว่างรากไม้ พรึ่บ! เชือกรัดขาหลังของมันเอาไว้กระต่ายดิ้นอย่างแรงแต่ยิ่งดิ้นก็ยิ่งพันแน่น กู้เหิงรีบเข้าไปใช้ผ้าคลุมห่อมันไว้ ก่อนจะปลดตราสัตว์อสูรออกจากตัวป้ายหยกในมือเสี่ยวเหยาส่องแสงขึ้นหนึ่งครั้ง “ได้แล้วหนึ่งชิ้น” นางยิ้มอย่างพอใจ ไป๋จื่อมองกระต่ายที่ถูกจับอย่างง่ายดาย ก่อนจะหันมามองนาง “เจ้าวางแผนไว้ตั้งแต่แรกหรือ?” “ไม่ทั้งหมด” “แล้วส่วนไหนที่ไม่ได้วางแผน?” “ส่วนที่มันจะยอมกินผลไม้ของข้า” ไป๋หลีหัวเราะออกมา “ข้าชอบวิธีของเจ้า” เมื่อได้ตราชิ้นแรกพวกเขาก็เดินทางต่อไปยังแหล่งน้ำตามแผนที่แต่ยิ่งเข้าไปลึกเท่าไร เสี่ยวเหยาก็ยิ่งรู้สึกว่าป่าแห่งนี้มีบางอย่างผิดปกติ ต้นไม้บางต้นมีรากชอนไชขึ้นมาจากพื้นดินทั้งที่ในแผนที่ระบุว่าเป็นพื้นที่ราบบางจุดมีร่องรอยของลำธารแต่กลับไม่มีน้ำไหลอยู่เลยที่แปลกที่สุดคือรอยเท้าของสัตว์อสูรบางชนิดหายไปอย่างกะทันหันราวกับพวกมันทั้งหมดหนีออกจากพื้นที่นี้ เสี่ยวเหยาหยุดเดินอีกครั้ง “พวกเจ้ารู้สึกหรือไม่?” กู้เหิงพยักหน้า “มีบางอย่างไม่ถูกต้อง” ไป๋จื่อหยิบเข็มทิศปราณออกมาเข็มสีเงินที่อยู่ตรงกลางหมุนวนอย่างรวดเร็วก่อนจะหยุดชี้ไปทางทิศตะวันออก “พลังปราณใต้พื้นดินกำลังเคลื่อนที่” “ค่ายกลธรรมชาติหรือ?” เสี่ยวเหยาถาม “อาจเป็นไปได้ แต่ข้าไม่เคยเห็นมันเปลี่ยนทิศเร็วขนาดนี้” ไป๋หลีมองไปรอบๆ “ข้าไม่ชอบป่าที่เงียบเกินไปเลย” ทันใดนั้น เสียงคำรามต่ำๆก็ดังขึ้นจากด้านหลัง โฮก! ทุกคนหันกลับไปพร้อมกัน สัตว์อสูรตัวหนึ่งยืนอยู่ระหว่างต้นไม้ มันมีรูปร่างคล้ายหมาป่าแต่ลำตัวใหญ่กว่าหมาป่าทั่วไปเกือบสองเท่าขนสีดำมีประกายสีเขียวเข้ม ดวงตาสีเหลืองจับจ้องพวกเขา กู้เหิงยกกระบี่ขึ้น “หมาป่าเงา เป็นสัตว์อสูรระดับกลาง ไม่ควรปรากฏในเขตป่าชั้นนอก” เสี่ยวเหยากวาดตามองรอบบริเวณ “มีตัวเดียวหรือ?” เสียงฝีเท้าดังขึ้นจากด้านซ้ายอีกตัวหนึ่งเดินออกมาจากพุ่มไม้จากนั้นอีกสองตัวไม่นานนัก พวกเขาก็ถูกล้อมไว้โดยหมาป่าเงาสี่ตัว ไป๋จื่อหน้าซีด “นี่มันไม่ใช่เรื่องปกติแล้ว!” เสวียนกุยยื่นหัวออกมา มองหมาป่าเหล่านั้นด้วยแววตาเคร่งขรึม “พวกมันกำลังถูกบางอย่างชักนำ” “อะไรชักนำ?” เสี่ยวเหยาถาม “ข้าไม่รู้แต่พลังปราณของพวกมันปั่นป่วน” หมาป่าตัวที่อยู่ตรงหน้าส่งเสียงคำรามก่อนจะพุ่งเข้าใส่ทันที “ระวัง!” กู้เหิงก้าวออกไปข้างหน้ากระบี่ในมือฟันเฉียงเข้าหาหมาป่าแต่เจ้าสัตว์อสูรกลับเบี่ยงตัวหลบได้อย่างรวดเร็ว ก่อนจะใช้กรงเล็บตะปบสวนกลับ เคร้ง! กู้เหิงยกกระบี่ขึ้นรับแรงปะทะทำให้เขาถอยหลังไปสองก้าวหมาป่าอีกตัวอาศัยจังหวะนั้นพุ่งอ้อมเข้าด้านข้าง “ไป๋จื่อ!” “รู้แล้ว!” ยันต์สีเหลืองสามแผ่นถูกโยนออกไป ปรากฏเป็นม่านแสงกั้นทางหมาป่าตัวนั้นแต่พลังของมันมีมากเกินกว่าจะหยุดได้อย่างสมบูรณ์ ม่านแสงสั่นไหวจนเกิดรอยร้าว ไป๋หลีขยับมือภาพลวงตาของต้นไม้ใหญ่ปรากฏขึ้นตรงหน้าหมาป่าทำให้มันชะงักไปชั่วขณะ “เสี่ยวเหยา!” นางไม่รอให้ใครเรียกซ้ำรีบก้มลงมองพื้นเส้นปราณสีเขียวเข้มไหลออกจากตัวหมาป่าทั้งสี่ ก่อนจะทอดยาวลงไปใต้ดินมันไม่ได้ไหลเวียนตามธรรมชาติแต่กำลังถูกดึงไปยังทิศทางเดียวกันลึกเข้าไปในป่า เสี่ยวเหยาขมวดคิ้ว “อย่าเพิ่งฆ่าพวกมัน!” กู้เหิงหันมามอง “เหตุใด?” “พวกมันไม่ได้โจมตีเพราะหิวหรือปกป้องอาณาเขตมีบางอย่างควบคุมพวกมันอยู่” หมาป่าตัวหนึ่งพุ่งเข้าใส่นาง เสี่ยวเหยากลิ้งหลบไปด้านข้างปลายกรงเล็บเฉียดไหล่จนผ้าขาด นางคว้าก้อนหินขว้างใส่ขาหลังของมันเพื่อเบี่ยงจังหวะก่อนจะรีบถอยออกจากระยะโจมตี “กู้เหิง! อย่าโจมตีหัวลองทำให้พวกมันเสียหลัก!” กู้เหิงเปลี่ยนวิธีทันทีเขาไม่ฟันใส่ลำตัวหมาป่าอีกแต่ใช้สันกระบี่กระแทกพื้นและขัดจังหวะการเคลื่อนไหวของมัน ไป๋จื่อใช้ยันต์ตรึงเท้าสองตัวส่วนไป๋หลีสร้างภาพลวงตาแยกพวกมันออกจากกันเพียงไม่นาน หมาป่าทั้งสี่ก็ถอยห่างออกไปพวกมันยังคงส่งเสียงคำรามแต่ไม่มีตัวใดกล้าเข้ามาใกล้อีก เสี่ยวเหยามองเส้นปราณที่ค่อยๆจางหายไปใต้พื้น “พวกมันกำลังหนีอะไรบางอย่าง” กู้เหิงเก็บกระบี่ลงเล็กน้อย “เจ้าหมายความว่าในป่าลึกมีสิ่งที่น่ากลัวกว่าพวกมัน?” “อาจเป็นเช่นนั้น” นางเงยหน้ามองแนวต้นไม้ที่ทอดยาวไปทางทิศตะวันออก “และสิ่งนั้นอาจเกี่ยวข้องกับพลังปราณใต้ดินที่เสวียนกุยพูดถึง” หลังจากหลุดจากฝูงหมาป่าพวกเขาไม่ได้เดินลึกเข้าไปอีกแต่เลือกพักอยู่บริเวณเนินหินที่มีทางหนีหลายด้าน ไป๋จื่อรีบตรวจสอบยันต์ที่เหลือ “ข้าใช้ยันต์ไปหลายแผ่นแล้ว หากเจอสัตว์อสูรระดับกลางอีกคงไม่ดีแน่” กู้เหิงตรวจดูรอยขาดบนเสื้อของเสี่ยวเหยา “เจ้าได้รับบาดเจ็บหรือไม่?” “แค่ถลอก” “ควรทายา” เขายื่นขวดยาให้นาง เสี่ยวเหยารับมาแล้วพยักหน้า “ขอบใจ” ไป๋หลีนั่งอยู่บนก้อนหินเปิดห่อขนมอย่างใจเย็น “ข้ามีเรื่องอยากถาม” เสี่ยวเหยาหันไปมอง “อะไร?” “เจ้าสังเกตเห็นเส้นปราณของหมาป่าได้อย่างไร?” นางนิ่งไปเล็กน้อย “ข้าเห็นมันมาตั้งแต่เด็ก” ไป๋หลีหรี่ตา “เป็นความสามารถติดตัว?” “ประมาณนั้น” “แล้วมันมีข้อจำกัดหรือไม่?” เสี่ยวเหยามองเขาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบตามตรง “ถ้าใช้มากเกินไปจะปวดหัวและมองเห็นไม่ชัด อีกอย่างหากพลังปราณเปลี่ยนแปลงเร็วเกินไปข้าก็อาจมองผิดได้” ไป๋หลีพยักหน้า ไม่ซักถามต่อ “เช่นนั้นอย่าฝืนใช้มันมากเกินไป” เสี่ยวเหยาชะงักเล็กน้อยนางไม่ได้คาดคิดว่าอีกฝ่ายจะพูดเช่นนี้ “ข้ารู้แล้ว” ในตอนนั้นเอง เสวียนกุยก็ขยับตัวออกจากกระเป๋ามันมองไปยังทิศทางที่หมาป่าหายไป “ข้ารู้สึกได้แล้ว” “อะไร?” “มีเส้นปราณขนาดใหญ่ฝังอยู่ใต้หุบเขามันกำลังดูดพลังจากสัตว์อสูรโดยรอบ” ไป๋จื่อหน้าตึงขึ้น “ถ้าเป็นเช่นนั้นหุบเขาหมื่นอสูรอาจมีค่ายกลขนาดใหญ่ซ่อนอยู่จริงๆ” เสี่ยวเหยาก้มมองแผนที่ในมือสัญลักษณ์สามวงยังคงเรืองแสงจางๆนางใช้นิ้วแตะลงบนตำแหน่งใจกลางหุบเขา “เราจะต้องหาต้นตอของมันให้เจอ” กู้เหิงพยักหน้า “แต่ก่อนอื่นเราต้องผ่านการแข่งขันรอบแรกให้ได้” เสี่ยวเหยาหัวเราะพลางพยักหน้า “ถูกต้อง ข้ายังต้องการหินวิญญาณและรางวัลชนะเลิศอยู่” ไป๋หลีหยิบขนมอีกชิ้นเข้าปาก “ข้าคิดว่าเจ้าคงไม่ยอมกลับมือเปล่าแน่” “แน่นอน” นางเก็บแผนที่ลง ก่อนจะลุกขึ้นยืน “พรุ่งนี้เราจะออกเดินทางแต่เช้าวันนี้พักให้เต็มที่” ในเวลาเดียวกันบริเวณใจกลางหุบเขาหมื่นอสูรใต้รากไม้โบราณขนาดมหึมา มีแท่นหินทรงกลมฝังอยู่ในพื้นดินลวดลายบนแท่นหินส่องแสงสีแดงสลับดำเป็นระยะ ชายชราคนหนึ่งยืนอยู่หน้าแท่นนั้น เขาสวมชุดคลุมสีเทาและมีตราสัญลักษณ์ของผู้จัดการแข่งขันติดอยู่ที่อกเขายื่นมือแตะลงบนลวดลาย ก่อนจะกล่าวเสียงเบา “พลังที่รวบรวมได้ยังไม่เพียงพอ” เสียงหนึ่งดังขึ้นจากความมืด “ผู้เข้าแข่งขันเริ่มเข้ามาแล้วพลังปราณจากพวกเขาจะช่วยเติมเต็มค่ายกลได้” ชายชราพยักหน้า “ดี อย่าให้ใครเข้าใกล้รากไม้โบราณก่อนเวลา” เขาหันไปมองความมืดเบื้องหน้า “โดยเฉพาะหญิงสาวที่มีเต่าดำอยู่กับตัว” บนแท่นหินแสงสีทองจางๆปรากฏขึ้นเพียงชั่วพริบตาราวกับบางสิ่งที่หลับใหลมานานกำลังรับรู้ถึงการมาถึงของเจ้าของที่แท้จริงหลังจากฝูงหมาป่าเงาถอยหนีไป กลุ่มของหลินเสี่ยวเหยาก็ไม่ได้รีบร้อนออกเดินทางต่อทันที นางยืนอยู่บนโขดหินมองสำรวจแนวต้นไม้รอบตัวก่อนจะก้มลงมองตราหยกประจำตัวที่เอวแสงสีเงินบนตราหยกยังคงสว่างอยู่ แต่ตำแหน่งที่พวกเขาอยู่กลับไม่ตรงกับเส้นทางบนแผนที่เสียแล้ว“มีอะไรหรือ?” กู้เหิงถาม“เราหลงทางแล้ว”ไป๋จื่อที่กำลังดื่มน้ำอยู่แทบสำลัก“อะไรนะ! เพิ่งเดินมาได้ไม่เท่าไรเองนะ!”“ใจเย็นก่อน ข้ายังไม่ได้บอกว่าหลงทางแบบไม่มีทางกลับ” เสี่ยวเหยากระโดดลงจากโขดหินปัดฝุ่นบนกระโปรง “ข้าแค่สงสัยว่าป่ากำลังเคลื่อนที่”ไป๋หลีเลิกคิ้วมองต้นไม้สูงใหญ่ที่เรียงรายอยู่เบื้องหน้า“ต้นไม้เดินได้หรือ?”“ถ้าเป็นเช่นนั้นจริงข้าคงไม่แปลกใจเท่ากับที่เจ้าจะยอมเดินเองโดยไม่ต้องให้ใครจ่ายค่าอาหาร”“นี่เจ้ากำลังดูถูกข้าอยู่หรือ?”“เปล่า ข้ากำลังพูดถึงข้อเท็จจริง”เสวียนกุยที่อยู่ในตะกร้าบนหลังนางส่งเสียงหึ!“พวกมนุษย์ช่างพูดมากเสียจริง เดินต่อไปก็รู้เอง”เสี่ยวเหยาเหลือบมองมัน “เจ้ารู้ว่าเกิดอะไรขึ้นใช่หรือไม่?”“ข้าแค่รู้สึกว่าพื้นดินกำลังขยับ”“แล้วทำไมไม่บอกตั้งแต่แรก?”“เพราะข้าอยากนอน”นางสูดลมหายใจลึก พยายามข่มใจไม่ให
เสียงระฆังดังขึ้นเป็นครั้งที่สาม ประตูหินขนาดใหญ่ของหุบเขาหมื่นอสูรค่อยๆเปิดออกเผยให้เห็นเส้นทางที่ทอดลึกเข้าไปในป่าทึบผู้เข้าแข่งขันหลายร้อยคนยืนเรียงรายอยู่บริเวณลานด้านหน้าแต่ละคนต่างมีสีหน้าตื่นเต้น บ้างตรวจสอบอาวุธ บ้างเตรียมยันต์และโอสถ บางคนถึงกับนำสัตว์อสูรคู่ใจออกมาอวดโฉมมีทั้งเสือเขี้ยวเพลิง หมาป่าหิมะ เหยี่ยวปีกเหล็กและแม้กระทั่งงูเกล็ดหยกที่เลื้อยพันอยู่บนแขนเจ้าของท่ามกลางสัตว์อสูรเหล่านั้นมีเพียงตัวหนึ่งที่ดูไม่เข้าพวกอย่างยิ่งเต่าดำตัวหนึ่งกำลังนอนหมอบอยู่บนไหล่ของหญิงสาวในชุดผ้าสีเรียบมันหลับตาพริ้ม ไม่สนใจเสียงรอบข้างแม้แต่น้อย“นั่นสัตว์อสูรของเจ้าหรือ?”เสียงถามดังขึ้นจากด้านหลังหลินเสี่ยวเหยาหันไปมอง ชายหนุ่มร่างสูงคนหนึ่งกำลังยืนมองเต่าบนไหล่นางด้วยสีหน้าประหลาดใจ“ใช่”“เจ้าเอามันมาร่วมการแข่งขันจริงๆ หรือ?”“แล้วมีปัญหาอะไร?”ชายหนุ่มมองเต่าดำอีกครั้ง ก่อนจะหลุดหัวเราะ“ข้าแค่สงสัยว่าเจ้าจะให้มันทำอะไร นอนเฝ้ากระเป๋าหรือ?”คนรอบข้างได้ยินก็พากันหัวเราะตาม“ข้าคิดว่าอย่างน้อยควรนำสัตว์อสูรที่วิ่งได้มาสักตัว”“บางทีนางอาจคิดว่าเต่าจะชนะการแข่งขันด้วยการเดินไปถ
หลังจากเหตุการณ์ถูกซุ่มโจมตีบนถนนสายตะวันตกกลุ่มของหลินเสี่ยวเหยาก็เดินทางต่อโดยไม่มีใครคิดจะเสียเวลาอยู่กับที่นานนักเถี่ยซานถูกมัดทิ้งไว้ให้คนของทางการจัดการ ส่วนหลักฐานที่พบในตัวเขาถูกเสี่ยวเหยาเก็บไว้ทั้งหมดโดยเฉพาะป้ายเหล็กสีดำที่สลักคำว่า‘หอค้ารัตติกาล’นางไม่รู้ว่ากลุ่มคนเหล่านั้นมีอำนาจมากเพียงใดแต่สิ่งหนึ่งที่แน่ใจคือพวกมันไม่ได้ต้องการเพียงสัตว์อสูรหายากธรรมดาแต่พวกมันต้องการเสวียนกุย“ข้าหิวแล้ว”เสียงของไป๋หลีดังขึ้นท่ามกลางความเงียบเสี่ยวเหยาหันไปมองเขา“เจ้าเพิ่งกินขนมไปเมื่อครู่”“ขนมไม่ใช่อาหาร”“เช่นนั้นผลไม้ในมือเจ้าคืออะไร?”“ของว่าง”“แล้วเนื้อแห้งที่อยู่ในถุงข้างเอว?”“เสบียงฉุกเฉิน”เสี่ยวเหยาหยุดเดินหันไปมองชายหนุ่มชุดขาวตั้งแต่หัวจรดเท้า“ข้าสงสัยว่าเจ้ามีถุงเก็บอาหารซ่อนอยู่ในมิติส่วนตัวหรือไม่”ไป๋หลียิ้ม“เจ้าสนใจหรือ?”“ข้าเพียงคิดว่าเจ้าจะกินหมดเมื่อไร”ไป๋จื่อหัวเราะพรืดก่อนจะรีบหันหน้าหนีเมื่อเห็นไป๋หลีมองมากู้เหิงที่เดินอยู่ด้านหลังส่ายหน้าเบาๆเขาเคยเดินทางร่วมกับผู้ฝึกตนหลายกลุ่มแต่ไม่เคยพบกลุ่มใดที่พูดคุยเรื่องอาหารได้ตลอดทางเช่นนี้มาก่อน“อีกไม่ไกล
ถนนสายตะวันตกทอดยาวผ่านป่าโปร่งก่อนจะค่อยๆแคบลงเมื่อเข้าใกล้เขตภูเขา ต้นไม้สองข้างทางสูงใหญ่จนแสงแดดส่องลงมาได้เป็นหย่อมๆกลิ่นดินชื้นและใบไม้แห้งลอยปะปนอยู่ในอากาศหลินเสี่ยวเหยาเดินนำหน้ามือหนึ่งถือแผนที่อีกมือแกว่งกิ่งไม้เล่นอย่างไม่รีบร้อนด้านหลังเป็นไป๋จื่อที่แบกสัมภาระจนหลังแทบหักส่วนไป๋หลีเดินสบายๆพร้อมห่อขนมในมือ“ข้าขอถามอะไรสักอย่างได้หรือไม่” ไป๋จื่อเอ่ยขึ้น“ถามสิ” เสี่ยวเหยาตอบ“เหตุใดคนที่ซื้อของน้อยที่สุดจึงต้องแบกสัมภาระมากที่สุด?”“เพราะคนที่ซื้อของมากที่สุดมีฐานะดี ส่วนคนที่ซื้อของน้อยที่สุดมีแรงงานเหลือเฟือ”ไป๋จื่อหันไปมองไป๋หลี“เจ้าฟังแล้วไม่รู้สึกละอายใจบ้างหรือ?”ไป๋หลีหยิบขนมเข้าปากอย่างสง่างาม“ไม่เลย”“...”“อีกอย่างเจ้าดูแข็งแรงดีข้าจึงไว้วางใจให้ช่วยงาน”“ข้าเป็นนักพรต ไม่ใช่ล่อบรรทุกของ!”เสียงเถียงกันทำให้เสี่ยวเหยาหลุดหัวเราะ นางกำลังจะเดินต่อแต่จู่ๆเสวียนกุยที่อยู่ในกระเป๋าก็ยื่นหัวออกมา“หยุดก่อน” น้ำเสียงของมันจริงจังกว่าปกติเสี่ยวเหยาชะงักทันที“มีอะไร?”“ข้างหน้าไม่ปกติ”นางกวาดตามองทางเดินเบื้องหน้า ต้นไม้ยังคงนิ่งไม่มีเสียงของสัตว์ไม่มีแม้แต่เสี
เสียงไก่ขันดังขึ้นแสงแดดลอดผ่านหน้าต่างโรงเตี๊ยมเข้ามา บนโต๊ะไม้เต็มไปด้วยห่อสัมภาระหลินเสี่ยวเหยานั่งอยู่บนเก้าอี้กำลังนับเงินในถุงผ้าอย่างตั้งใจหนึ่งตำลึง...สองตำลึง...สามตำลึง...นางถอนหายใจยาว“เงินที่หามาได้ช่างอยู่กับข้าไม่นานเสียจริง”“เพราะเจ้าใช้เงินซื้อของกินมากเกินไปต่างหาก” ไป๋จื่อที่กำลังม้วนยันต์ใส่กระบอกไม้เอ่ยขึ้นเสี่ยวเหยาหันไปมองเขา “เจ้าพูดเหมือนคนที่ไม่เคยกินข้าวของข้าอย่างนั้นแหละ”“ข้า...ข้ากินเพราะจำเป็นต้องใช้พลังปราณ!”“อ้อ เช่นนั้นเมื่อวานเจ้ากินไก่ย่างสองตัวก็เพราะใช้พลังปราณสินะ”ไป๋จื่อเงียบไปทันทีอีกด้านหนึ่ง ไป๋หลีกำลังนั่งเอนหลังอย่างสบายใจเขาถือถ้วยชาร้อนด้วยท่าทางสง่างามราวกับไม่ได้ยินบทสนทนาของทั้งสองคน“อย่าทะเลาะกันเลยวันนี้ข้าจะเลี้ยงเอง”เสี่ยวเหยาหันขวับ “จริงหรือ?”“แน่นอน”“รวมขนมด้วย?”“รวมด้วย”“รวมของกินระหว่างทาง?”รอยยิ้มของไป๋หลีชะงักไปเล็กน้อย“...เจ้าจะเดินทางหรือจะเปิดโรงครัวเคลื่อนที่กันแน่?”“ข้าก็แค่ตรวจสอบความจริงใจของสหายร่วมทาง”เสวียนกุยที่นอนหมอบอยู่ในกระเป๋าผ้าบนเก้าอี้พลันยื่นหัวออกมา“ข้าต้องการหินวิญญาณ”เสี่ยวเหยากดหั
ยามเช้าหลังฝนตกเมืองหลัวเฟิงถูกปกคลุมด้วยไอหมอกบางๆหลังคากระเบื้องเปียกชื้นสะท้อนแสงอาทิตย์ ถนนหินเต็มไปด้วยแอ่งน้ำเล็กๆพ่อค้าเริ่มตั้งแผงขายของกันตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่างดีกลิ่นแป้งนึ่งและเนื้อย่างลอยมาจากร้านอาหารริมทางหลินเสี่ยวเหยากำลังนั่งกินบะหมี่เนื้ออยู่หน้าร้านแห่งหนึ่งตรงข้ามนางคือไป๋จื่อนักพรตหนุ่มที่ยังคงมีสีหน้าไม่ค่อยสดใสนักหลังจากถูกลากเข้าไปพัวพันกับเรื่องโรงเตี๊ยมผีหลอกเมื่อวานส่วนข้างเท้าของเสี่ยวเหยามีเต่าสีดำตัวหนึ่งกำลังนอนตากแดดอย่างเกียจคร้าน“เจ้าจะเดินทางไปหุบเขาหมื่นอสูรจริงหรือ?” ไป๋จื่อถาม“จริง”“ที่นั่นอันตรายมากนะมีสัตว์อสูรระดับสูงอยู่หลายชนิด อีกทั้งยังมีเขตอาคมเก่าแก่ที่แม้แต่ผู้ฝึกตนระดับสูงก็ไม่กล้าเข้าใกล้”เสี่ยวเหยาคีบเนื้อเข้าปาก“ข้ารู้”“แล้วเจ้ายังจะไป?”“ข้าต้องไปหาเงิน”ไป๋จื่อยกมือกุมขมับ“ข้าเพิ่งบอกว่าอันตราย!”“ข้าก็เพิ่งบอกว่าต้องหาเงิน”“…”เขาเริ่มรู้สึกว่าการพูดคุยกับนางเป็นเรื่องเหนื่อยยากกว่าการวาดค่ายกลเสียอีกเสี่ยวเหยาวางตะเกียบลงแล้วหยิบแผนที่เก่าออกมาคลี่บนโต๊ะ“ข้าตรวจสอบเส้นทางแล้วหากออกจากเมืองทางประตูตะวันตกจะต้องผ่านป่าส







