LOGINถนนสายตะวันตกทอดยาวผ่านป่าโปร่งก่อนจะค่อยๆแคบลงเมื่อเข้าใกล้เขตภูเขา ต้นไม้สองข้างทางสูงใหญ่จนแสงแดดส่องลงมาได้เป็นหย่อมๆกลิ่นดินชื้นและใบไม้แห้งลอยปะปนอยู่ในอากาศ
หลินเสี่ยวเหยาเดินนำหน้ามือหนึ่งถือแผนที่อีกมือแกว่งกิ่งไม้เล่นอย่างไม่รีบร้อน ด้านหลังเป็นไป๋จื่อที่แบกสัมภาระจนหลังแทบหักส่วนไป๋หลีเดินสบายๆพร้อมห่อขนมในมือ “ข้าขอถามอะไรสักอย่างได้หรือไม่” ไป๋จื่อเอ่ยขึ้น “ถามสิ” เสี่ยวเหยาตอบ “เหตุใดคนที่ซื้อของน้อยที่สุดจึงต้องแบกสัมภาระมากที่สุด?” “เพราะคนที่ซื้อของมากที่สุดมีฐานะดี ส่วนคนที่ซื้อของน้อยที่สุดมีแรงงานเหลือเฟือ” ไป๋จื่อหันไปมองไป๋หลี “เจ้าฟังแล้วไม่รู้สึกละอายใจบ้างหรือ?” ไป๋หลีหยิบขนมเข้าปากอย่างสง่างาม “ไม่เลย” “...” “อีกอย่างเจ้าดูแข็งแรงดีข้าจึงไว้วางใจให้ช่วยงาน” “ข้าเป็นนักพรต ไม่ใช่ล่อบรรทุกของ!” เสียงเถียงกันทำให้เสี่ยวเหยาหลุดหัวเราะ นางกำลังจะเดินต่อแต่จู่ๆเสวียนกุยที่อยู่ในกระเป๋าก็ยื่นหัวออกมา “หยุดก่อน” น้ำเสียงของมันจริงจังกว่าปกติ เสี่ยวเหยาชะงักทันที “มีอะไร?” “ข้างหน้าไม่ปกติ” นางกวาดตามองทางเดินเบื้องหน้า ต้นไม้ยังคงนิ่งไม่มีเสียงของสัตว์ไม่มีแม้แต่เสียงนก เงียบเกินไป เสี่ยวเหยาค่อยๆลดแผนที่ในมือลง “ทุกคน อย่าเพิ่งเดินต่อ” ไป๋จื่อรีบหยุดตามส่วนไป๋หลีเก็บขนมเข้าถุงอย่างไม่เต็มใจนัก “มีคนอยู่หรือ?” “ไม่รู้” เสี่ยวเหยาตอบ “แต่มีบางอย่างอยู่บนพื้น” นางก้มลงมองดินตรงหน้าเห็นรอยใบไม้แห้งที่กระจายตัวไม่เป็นธรรมชาติบางจุดมีเศษกิ่งไม้เล็กๆวางทับอยู่หากไม่สังเกตให้ดี คงคิดว่าเป็นเพียงร่องรอยจากลมพัดเท่านั้นแต่เส้นปราณบางๆที่นางมองเห็นกลับเชื่อมโยงกันอยู่ใต้ใบไม้เหล่านั้น ค่ายกล! “ถอยกลับไปก่อน” นางสั่ง ทว่ายังไม่ทันที่ทุกคนจะขยับเสียงกลไกก็ดังขึ้นจากใต้ดิน แกร๊ก! เส้นเชือกสีดำพุ่งขึ้นจากพื้นราวกับงูหลายสิบตัวมันแผ่กระจายออกเป็นตาข่ายขนาดใหญ่ปิดกั้นเส้นทางทั้งด้านหน้าและด้านหลังเอาไว้ “ระวัง!” กู้เหิงไม่รู้มาจากไหนเขากระโจนออกจากแนวต้นไม้พร้อมชักกระบี่ฟันตาข่ายที่กำลังพุ่งเข้าหาเสี่ยวเหยา เคร้ง! ประกายไฟกระเด็นออกจากคมกระบี่ แต่เชือกสีดำกลับไม่ขาดแม้แต่น้อย “ถอยออกมา!” เขาตะโกน เสี่ยวเหยาคว้ากระเป๋าผ้าขึ้นมากอด ก่อนกลิ้งหลบไปด้านข้างตาข่ายผนึกปราณตกลงกระแทกพื้นตรงจุดที่นางยืนอยู่เมื่อครู่ ไป๋จื่อรีบหยิบยันต์ออกมา “ค่ายกลผนึกปราณ! ทุกคนห้ามปล่อยพลังโดยไม่จำเป็น!” แต่คำเตือนมาช้าไปตาข่ายอีกผืนตกลงคลุมกู้เหิงจากด้านบนเขายกกระบี่ขึ้นต้าน ทว่าทันทีที่คมกระบี่สัมผัสเชือกพลังปราณในร่างกลับถูกดูดออกไปอย่างรวดเร็ว “อึก!” เข่าข้างหนึ่งเขาทรุดลงกับพื้น “กู้เหิง!” เสี่ยวเหยาร้องเรียก ชายหนุ่มกัดฟันพยายามใช้แรงตัดเชือกแต่ยิ่งออกแรงเท่าไหร่ตาข่ายกลับยิ่งรัดแน่นมากเท่านั้น “อย่าฝืน!” เสี่ยวเหยาตะโกน “มันกำลังดูดปราณเจ้า!” กู้เหิงหยุดมือทันที เสียงหัวเราะดังขึ้นจากบนเนินดิน “สมกับเป็นคนที่ข้าตามหาในที่สุดก็หนีไม่พ้นอยู่ดี” ชายร่างสูงสวมเสื้อหนังสัตว์เดินออกมาจากแนวไม้บนหลังสะพายหน้าไม้ขนาดใหญ่ข้างเอวมีมีดสั้นหลายเล่มใบหน้าของเขามีรอยแผลเป็นพาดจากคิ้วลงมาถึงแก้ม เถี่ยซาน! ด้านหลังมีลูกน้องอีกสี่คนกำลังขยับเข้าล้อมพวกเขา เถี่ยซานมองกู้เหิงก่อนจะเลื่อนสายตามาหยุดที่กระเป๋าของเสี่ยวเหยา “ส่งเต่าดำมาแล้วข้าจะปล่อยพวกเจ้าไป” เสี่ยวเหยาก้มมองกระเป๋า “เจ้าตามพวกเรามาไกลเพียงนี้เพราะเต่าตัวเดียวหรือ?” “มันไม่ใช่เต่าธรรมดา” “ข้ารู้ มันกินเก่งกว่าชาวบ้านทั่วไปมาก” เสวียนกุยโผล่หัวออกมาจากกระเป๋าทันที “เด็กน้อย! อย่าเอาข้าไปเปรียบเทียบกับคนธรรมดา!” เถี่ยซานแค่นหัวเราะ “ดูเหมือนเจ้าจะยังไม่รู้ว่าตัวเองครอบครองอะไรอยู่ ส่งมันมา!” “ถ้าข้าไม่ส่งล่ะ?” ชายร่างสูงยกมือขึ้นลูกน้องสองคนขยับหน้าไม้พร้อมกัน “เช่นนั้นพวกเจ้าทั้งหมดก็ต้องตายอยู่ที่นี่” เสี่ยวเหยากวาดตามองสถานการณ์อย่างรวดเร็วตาข่ายสามผืนปิดทางถอยไว้หมดแล้ว กู้เหิงติดอยู่ตรงกลาง ส่วนไป๋จื่อกับไป๋หลีถูกบีบให้อยู่คนละด้าน ค่ายกลใต้ดินมีเส้นปราณเชื่อมกับหลักเหล็กสี่ต้นที่ปักอยู่รอบพื้นที่ หากทำลายหลักเหล็กได้ตาข่ายอาจหยุดทำงานแต่ปัญหาคือพวกนางไม่มีเวลามากนัก “ไป๋จื่อ!” นางตะโกน “เจ้าพอจะตัดค่ายกลได้หรือไม่?” “ได้ แต่ต้องเข้าไปใกล้หลักเหล็ก!” “เช่นนั้นข้าจะเปิดทางให้” เสี่ยวเหยาหันไปหาไป๋หลี “เจ้าช่วยถ่วงเวลาพวกมัน” ไป๋หลียิ้มบางๆ “ข้ากำลังคิดอยู่พอดีว่าจะใช้ใครเป็นตัวล่อ” “ห้ามใช้ข้า” “น่าเสียดาย” เขาดีดนิ้วเบาๆร่างของไป๋หลีที่ยืนอยู่ข้างต้นไม้พลันแยกออกเป็นสามร่างแต่ละร่างมีสีหน้าและท่าทางเหมือนตัวจริงทุกประการ ลูกน้องเถี่ยซานชะงัก ก่อนจะยิงหน้าไม้ใส่ร่างที่อยู่ใกล้ที่สุด ฉึก! ลูกดอกทะลุผ่านภาพลวงตาไปปักต้นไม้ด้านหลัง “ทางนี้!” เสียงของไป๋หลีดังมาจากอีกด้านหนึ่งร่างทั้งสามวิ่งแยกกันไปคนละทางทำให้คนถือหน้าไม้ต้องแบ่งกำลังไล่ตาม เถี่ยซานขมวดคิ้ว “อย่าหลงกล! ภาพลวงตา!” เขายกหน้าไม้ขึ้นเล็งไปยังไป๋หลีตัวจริงแต่ชายชุดขาวกลับหมุนตัวหลบอย่างง่ายดายก่อนจะคว้ากิ่งไม้ขึ้นมาดีดใส่ข้อมือของอีกฝ่าย หน้าไม้กระแทกพื้น “เจ้าเด็กจิ้งจอก!” ไป๋หลีหัวเราะ “เรียกข้าว่าคุณชายไป๋ก็ได้ฟังดูไพเราะกว่าเยอะ” ขณะเดียวกัน เสี่ยวเหยากำลังมองหาจุดอ่อนของตาข่ายเส้นปราณสีดำไหลเวียนไปตามเชือกทุกเส้นก่อนจะรวมตัวกันที่ปมด้านล่างนางเพ่งมองจนภาพตรงหน้าเริ่มสั่นไหว จุดเชื่อมอยู่ตรงไหนกันแน่? เส้นปราณบางส่วนเคลื่อนไหวตลอดเวลาเหมือนมีคนควบคุมจากระยะไกลนางขยับเข้าไปใกล้อีกก้าว ทันใดนั้นเสียงลูกดอกกรีดอากาศก็ดังขึ้น ฟิ้ว! เสี่ยวเหยาเอียงตัวหลบลูกดอกเฉียดแก้มไปปักต้นไม้ด้านหลังเลือดเส้นบางๆไหลลงมาตามผิวแก้มนาง “ระวังหน่อย แม่นาง!” กู้เหิงตะโกนเขายังถูกตาข่ายรัดอยู่แต่พยายามขยับตัวเพื่อบังลูกดอกให้เสี่ยวเหยา “เจ้าห่วงตัวเองก่อนเถอะ!” เสี่ยวเหยาหยิบก้อนหินจากพื้นขึ้นมา ปาใส่ชายที่ถือหน้าไม้ก้อนหินไม่ได้หนักมาก แต่กระแทกเข้าที่สันมือพอดีลูกดอกที่กำลังจะยิงจึงพุ่งเฉียงออกไป นางฉวยจังหวะนั้นวิ่งไปยังหลักเหล็กต้นหนึ่ง “ไป๋จื่อ! หลักเหล็กด้านซ้าย!” “เห็นแล้ว!” ไป๋จื่อหยิบยันต์สีเหลืองสามแผ่นออกมาเขากัดปลายนิ้วแตะเลือดลงบนยันต์ ก่อนจะร่ายคาถาเสียงดัง “สวรรค์เปิดทาง ปราณย้อนคืน!” ยันต์ทั้งสามลอยขึ้นกลางอากาศแล้วพุ่งเข้าไปติดบนหลักเหล็กแสงสีเหลืองสว่างวาบ เส้นปราณใต้พื้นดินสั่นสะเทือน ตาข่ายที่คลุมกู้เหิงคลายออกเล็กน้อย “ตอนนี้ล่ะ!” เสี่ยวเหยาตะโกน กู้เหิงใช้จังหวะนั้นพลิกข้อมือเปลี่ยนจากการฟันตรงๆเป็นการสอดคมกระบี่เข้าไปใต้ปมเชือกแล้วบิดด้ามกระบี่อย่างแรง ฉึก! เชือกเส้นหนึ่งขาดออก ตาข่ายหย่อนลงทันที เขากระโจนออกมาก่อนจะฟันตาข่ายอีกผืนที่กำลังพุ่งเข้าหาไป๋จื่อคราวนี้คมกระบี่ไม่ได้ปะทะกับเส้นเชือกโดยตรงแต่เลือกตัดตรงจุดที่เส้นปราณรวมตัวกันตาข่ายขาดออกเป็นสองส่วน กู้เหิงหันมองเสี่ยวเหยา “เจ้ามองเห็นจุดอ่อนของมันได้อย่างไร?” “ไว้ค่อยถามตอนนี้ยังมีคนอยากฆ่าเราอยู่” เถี่ยซานเห็นแผนการของตนกำลังพังทลายลงจึงหยิบถุงผ้าสีดำออกจากเอวแล้วโยนลงพื้นควันสีเทาพวยพุ่งกระจายไปทั่วบริเวณ “ปิดจมูก!” ไป๋จื่อร้องเตือน กลิ่นฉุนแสบจมูกกระจายไปทั่วป่า เสี่ยวเหยารีบยกแขนเสื้อขึ้นปิดจมูกแต่ควันกลับทำให้ภาพตรงหน้าพร่ามัวเงาคนหลายเงาเคลื่อนไหวผ่านม่านควัน “พวกมันกำลังหนี!” กู้เหิงกล่าว “ไม่ใช่!” เสี่ยวเหยาตะโกน “มันกำลังเปลี่ยนตำแหน่ง!” เสียงโลหะกระทบกันดังขึ้นจากด้านหลังเสี่ยวเหยาหันกลับไปเห็นตาข่ายอีกผืนกำลังพุ่งเข้าหาไป๋จื่อนางรีบคว้าคอเสื้อเขาดึงหลบ ตาข่ายตกลงคลุมพื้นตรงจุดที่เขายืนอยู่เมื่อครู่ “ขอบคุณ...” “ถ้าเจ้าโดนจับข้าต้องแบกยันต์เองทั้งหมดข้าไม่ยอมแน่” ไป๋จื่อกลืนน้ำลาย “เจ้าเป็นห่วงข้าก็บอกมาเถอะ” “อย่าคิดไปเอง” เสียงหัวเราะดังขึ้นจากด้านหลัง “ข้าชอบเวลาพวกเจ้าคุยกันนะ ฟังแล้วเพลินดี” ไป๋หลียืนอยู่บนกิ่งไม้ มือหนึ่งถือหน้าไม้ที่แย่งมาจากลูกน้องเถี่ยซาน “แต่ข้าว่าเราควรรีบจบเรื่องนี้เสียทีก่อนที่ขนมของข้าจะเปียกหมด” เขายกหน้าไม้ขึ้นยิงลูกดอกใส่เชือกที่ผูกกับหลักเหล็กด้านหลังเถี่ยซาน ฉึก! เชือกขาดผึงค่ายกลสั่นสะเทือนอีกครั้ง เสี่ยวเหยาเห็นเส้นปราณใต้ดินเปลี่ยนทิศนางรีบตะโกนบอกกู้เหิง “หลักเหล็กต้นที่สาม! ฟันตรงฐาน!” กู้เหิงพุ่งเข้าไปทันทีเขากระโดดข้ามรากไม้ใหญ่หมุนตัวกลางอากาศแล้วฟันกระบี่ลงตรงฐานหลักเหล็ก เคร้ง! หลักเหล็กเอียงลงเส้นปราณที่เชื่อมอยู่ขาดสะบั้นตาข่ายทั้งหมดพลันร่วงลงกับพื้น “ตอนนี้แหละ!” เสี่ยวเหยาคว้ากิ่งไม้แห้งขึ้นมาปาใส่เถี่ยซานเพื่อเบี่ยงความสนใจก่อนจะวิ่งเข้าไปเตะข้อมือของเขาจนหน้าไม้หลุดจากมือ เถี่ยซานหันกลับมาตวัดมีดสั้น เสี่ยวเหยาถอยหลบแต่ปลายมีดเฉือนแขนเสื้อนางจนขาด กู้เหิงเข้ามาขวางทันทีคมกระบี่ปะทะมีดสั้นเสียงดังเคร้ง เถี่ยซานถอยหลังไปสองก้าวแต่ยังไม่ยอมแพ้เขาเปลี่ยนมือจับมีดแล้วแทงสวนเข้าหาลำตัวของกู้เหิง กู้เหิงเบี่ยงตัวหลบปลายมีดเฉียดชายเสื้อไปเพียงเล็กน้อยก่อนจะใช้สันกระบี่กระแทกเข้าที่ข้อมืออีกฝ่ายจนมีดหล่นลงพื้น เสี่ยวเหยาเห็นโอกาสจึงหยิบเชือกที่ตกอยู่ข้างเท้าโยนไปคล้องข้อเท้าเถี่ยซานแล้วดึงเต็มแรงร่างสูงเสียหลักล้มลงกับพื้นเสียงดัง ตุ้บ! “อั่ก!” เสี่ยวเหยาเดินเข้าไปหยุดตรงหน้าเขา “ข้าถามอะไรหน่อยได้หรือไม่?” เถี่ยซานถ่มเลือดออกจากมุมปาก “ข้าไม่มีอะไรจะบอกเจ้า!” “ใครเป็นคนจ้าง?” “ฝันไปเถอะ!” เสี่ยวเหยาพยักหน้าอย่างเข้าใจก่อนจะหันไปมองกระเป๋าผ้าของตัวเอง “เสวียนกุยเจ้ามีวิธีทำให้เขาพูดหรือไม่?” เต่าดำยื่นหัวออกมาอย่างเชื่องช้า “มี” เถี่ยซานหน้าเปลี่ยนสีทันที เสวียนกุยอ้าปากเล็กน้อยพ่นละอองน้ำใส่หน้าเขา “นี่คือวิธีของข้า” เสี่ยวเหยานิ่งไป “...” ไป๋หลีหัวเราะจนต้องจับกิ่งไม้ไว้ ส่วนไป๋จื่อยกมือปิดหน้า หลังจัดการลูกน้องที่เหลือได้ พวกเขามัดเถี่ยซานไว้กับต้นไม้และค้นตัวเขาอย่างละเอียด พบเงินจำนวนหนึ่ง ยาแก้พิษสองขวด มีดสั้นและแผ่นป้ายเหล็กสีดำที่สลักรูปเขี้ยวสัตว์ไว้ เสี่ยวเหยาหยิบแผ่นป้ายขึ้นมาพลิกดูด้านหลังมีตัวอักษรเล็กๆสลักอยู่ หอค้ารัตติกาล “เคยได้ยินหรือไม่?” นางถามไป๋จื่อ ไป๋จื่อขมวดคิ้ว “เป็นกลุ่มค้าของผิดกฎหมายบางครั้งซื้อขายสัตว์อสูรหายาก บางครั้งก็รับจ้างลักลอบขนย้ายสิ่งของข้าเคยได้ยินว่าพวกเขามีเครือข่ายอยู่หลายเมือง” เสี่ยวเหยาหันไปหาเถี่ยซาน “เจ้ารับงานจากหอค้ารัตติกาล?” ชายผู้นั้นเม้มปากแน่น “ข้าแค่รับงานจับเต่าไม่รู้เรื่องอื่น” “แล้วคนที่จ้างเจ้าต้องการอะไรจากเต่าตัวนี้?” เถี่ยซานเงียบไปนาน ก่อนจะพูดออกมา “เขาต้องการสิ่งที่อยู่บนกระดองของมัน...ตราประตูสามภพ” เสวียนกุยพลันนิ่งงัน เสี่ยวเหยาก้มมองมัน “เจ้ารู้จักคนที่จ้างหรือไม่?” เต่าดำหลุบตาลง “ไม่รู้ชื่อแต่คนที่ต้องการตรานี้ไม่ใช่คนธรรมดา” เถี่ยซานหัวเราะก่อนเอ่ยน้ำเสียงเย้ยหยัน “พวกเจ้ารู้แล้วจะทำอะไรได้?คนที่อยู่เบื้องหลังมีอำนาจมากกว่าที่พวกเจ้าจะจินตนาการได้” เสี่ยวเหยาถอนหายใจ “ข้าไม่ได้อยากมีศัตรูมากมายเลยนะ” นางเก็บแผ่นป้ายเหล็กใส่ถุง “แต่ดูเหมือนพวกเขาจะไม่ถามความสมัครใจของข้า” เมื่อแน่ใจว่าไม่มีคนตามมาอีกพวกเขาจึงพักอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ กู้เหิงนั่งตรวจบาดแผลที่แขนแม้จะไม่ลึกมากแต่พลังปราณที่ถูกตาข่ายดูดไปจึฝทำให้ร่างกายยังคงอ่อนแรง เสี่ยวเหยานั่งลงข้างๆแล้วยื่นยาขวดเล็กให้เขา “ทาเสีย” “ขอบใจ” “ไม่ต้องขอบใจ ข้าซื้อมาแพง” กู้เหิงยิ้มแห้ง “เจ้าคิดค่าทุกอย่างจริงๆ” “แน่นอน การเดินทางต้องใช้เงิน” เขามองกระเป๋าที่มีเต่าดำโผล่หัวออกมา “ข้าเคยเห็นสัญลักษณ์บนกระดองเต่าในตำราเก่าของสำนักพันกระบี่แต่ไม่คิดว่ามันจะเกี่ยวข้องกับประตูสามภพจริงๆ” “เจ้ารู้จักสำนักพันกระบี่ด้วยหรือ?” ไป๋จื่อถาม “ข้าเคยเป็นศิษย์อยู่ที่นั่นก่อนจะออกเดินทาง” เสี่ยวเหยาเลิกคิ้ว “แล้วเหตุใดจึงออกมา?” กู้เหิงเงียบไปครู่หนึ่ง “ข้าอยากรู้ว่ากระบี่ของตนเองมีความหมายอย่างไร ไม่ใช่แค่เรียนตามตำรา” เสี่ยวเหยาพยักหน้า “ฟังดูดี” “เจ้าล่ะ? เหตุใดจึงออกเดินทาง?” นางมองไปยังป่าเบื้องหน้า “ข้าอยากหาเงิน” กู้เหิงมองนางอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะหัวเราะออกมา “ข้าคิดว่าเจ้าจะมีคำตอบที่ลึกซึ้งกว่านี้เสียอีก” “เงินทำให้กินอิ่ม มีที่นอนและไม่ต้องกังวลว่าจะถูกใครไล่ออกจากโรงเตี๊ยมข้าคิดว่านั่นลึกซึ้งมากแล้ว” ไป๋หลีที่นั่งกินขนมอยู่ไม่ไกลพยักหน้าเห็นด้วย “ข้าชอบความคิดของนาง” ไป๋จื่อถอนหายใจ “พวกเจ้าสองคนช่างเหมาะสมกันจริงๆ” ก่อนออกเดินทางเสี่ยวเหยาหยิบแผนที่หุบเขาหมื่นอสูรออกมากางอีกครั้งแสงสีทองบนสัญลักษณ์สามวงยังคงส่องสว่างจางๆ เสวียนกุยจ้องมันอยู่นาน “เส้นทางนี้จะพาเราไปยังจุดที่ข้าเคยหลับใหล” “อยู่ที่ไหน?” “ใจกลางหุบเขาหมื่นอสูร ใต้รากของต้นไม้โบราณ” เสี่ยวเหยามองเส้นทางที่ทอดลึกเข้าไปในหุบเขา “เช่นนั้นเราจะไปที่นั่นก่อน” กู้เหิงเก็บกระบี่เข้าฝัก “ข้าจะเดินทางไปกับพวกเจ้า” ไป๋จื่อหันขวับ “เดี๋ยวก่อน! นี่หมายความว่าข้าต้องแบกสัมภาระเพิ่มอีกหรือ?” “ไม่ต้องห่วง” เสี่ยวเหยาตอบ “เขาเป็นนักกระบี่น่าจะแบกของได้มากกว่าเจ้า” “ข้าไม่เคยบอกว่าจะช่วยแบกของ” “ตอนนี้เจ้าบอกแล้ว” กู้เหิงมองทั้งสองคนสลับกันก่อนจะถอนหายใจเบาๆดูเหมือนการเดินทางครั้งนี้จะไม่สงบสุขอย่างที่เขาคิด ส่วนไป๋หลีกลับหัวเราะชอบใจ “ดีเลย ต่อไปข้าจะได้มีคนช่วยแบกของกิน” “เจ้า!” ไป๋จื่อแทบกระโดดใส่ เสียงเถียงกันดังไปตามทางเดินในป่าไม่มีใครสังเกตเห็นเลยว่าบนยอดเขาห่างออกไปไม่ไกลมีเงาคนผู้หนึ่งกำลังยืนมองพวกเขาอยู่ ชายคนนั้นสวมชุดสีดำในมือถือตราหยกที่มีสัญลักษณ์สามวงเมื่อเห็นแสงบนตราหยกส่องสว่างเขาก็ยิ้มเย็น “ในที่สุด...ผู้พิทักษ์ก็ปรากฏตัวแล้ว” เขาหมุนตัวเดินหายเข้าไปในเงาไม้ “แจ้งนายท่าน เต่าดำกำลังมุ่งหน้าไปยังหุบเขาหมื่นอสูร”หลังจากฝูงหมาป่าเงาถอยหนีไป กลุ่มของหลินเสี่ยวเหยาก็ไม่ได้รีบร้อนออกเดินทางต่อทันที นางยืนอยู่บนโขดหินมองสำรวจแนวต้นไม้รอบตัวก่อนจะก้มลงมองตราหยกประจำตัวที่เอวแสงสีเงินบนตราหยกยังคงสว่างอยู่ แต่ตำแหน่งที่พวกเขาอยู่กลับไม่ตรงกับเส้นทางบนแผนที่เสียแล้ว“มีอะไรหรือ?” กู้เหิงถาม“เราหลงทางแล้ว”ไป๋จื่อที่กำลังดื่มน้ำอยู่แทบสำลัก“อะไรนะ! เพิ่งเดินมาได้ไม่เท่าไรเองนะ!”“ใจเย็นก่อน ข้ายังไม่ได้บอกว่าหลงทางแบบไม่มีทางกลับ” เสี่ยวเหยากระโดดลงจากโขดหินปัดฝุ่นบนกระโปรง “ข้าแค่สงสัยว่าป่ากำลังเคลื่อนที่”ไป๋หลีเลิกคิ้วมองต้นไม้สูงใหญ่ที่เรียงรายอยู่เบื้องหน้า“ต้นไม้เดินได้หรือ?”“ถ้าเป็นเช่นนั้นจริงข้าคงไม่แปลกใจเท่ากับที่เจ้าจะยอมเดินเองโดยไม่ต้องให้ใครจ่ายค่าอาหาร”“นี่เจ้ากำลังดูถูกข้าอยู่หรือ?”“เปล่า ข้ากำลังพูดถึงข้อเท็จจริง”เสวียนกุยที่อยู่ในตะกร้าบนหลังนางส่งเสียงหึ!“พวกมนุษย์ช่างพูดมากเสียจริง เดินต่อไปก็รู้เอง”เสี่ยวเหยาเหลือบมองมัน “เจ้ารู้ว่าเกิดอะไรขึ้นใช่หรือไม่?”“ข้าแค่รู้สึกว่าพื้นดินกำลังขยับ”“แล้วทำไมไม่บอกตั้งแต่แรก?”“เพราะข้าอยากนอน”นางสูดลมหายใจลึก พยายามข่มใจไม่ให
เสียงระฆังดังขึ้นเป็นครั้งที่สาม ประตูหินขนาดใหญ่ของหุบเขาหมื่นอสูรค่อยๆเปิดออกเผยให้เห็นเส้นทางที่ทอดลึกเข้าไปในป่าทึบผู้เข้าแข่งขันหลายร้อยคนยืนเรียงรายอยู่บริเวณลานด้านหน้าแต่ละคนต่างมีสีหน้าตื่นเต้น บ้างตรวจสอบอาวุธ บ้างเตรียมยันต์และโอสถ บางคนถึงกับนำสัตว์อสูรคู่ใจออกมาอวดโฉมมีทั้งเสือเขี้ยวเพลิง หมาป่าหิมะ เหยี่ยวปีกเหล็กและแม้กระทั่งงูเกล็ดหยกที่เลื้อยพันอยู่บนแขนเจ้าของท่ามกลางสัตว์อสูรเหล่านั้นมีเพียงตัวหนึ่งที่ดูไม่เข้าพวกอย่างยิ่งเต่าดำตัวหนึ่งกำลังนอนหมอบอยู่บนไหล่ของหญิงสาวในชุดผ้าสีเรียบมันหลับตาพริ้ม ไม่สนใจเสียงรอบข้างแม้แต่น้อย“นั่นสัตว์อสูรของเจ้าหรือ?”เสียงถามดังขึ้นจากด้านหลังหลินเสี่ยวเหยาหันไปมอง ชายหนุ่มร่างสูงคนหนึ่งกำลังยืนมองเต่าบนไหล่นางด้วยสีหน้าประหลาดใจ“ใช่”“เจ้าเอามันมาร่วมการแข่งขันจริงๆ หรือ?”“แล้วมีปัญหาอะไร?”ชายหนุ่มมองเต่าดำอีกครั้ง ก่อนจะหลุดหัวเราะ“ข้าแค่สงสัยว่าเจ้าจะให้มันทำอะไร นอนเฝ้ากระเป๋าหรือ?”คนรอบข้างได้ยินก็พากันหัวเราะตาม“ข้าคิดว่าอย่างน้อยควรนำสัตว์อสูรที่วิ่งได้มาสักตัว”“บางทีนางอาจคิดว่าเต่าจะชนะการแข่งขันด้วยการเดินไปถ
หลังจากเหตุการณ์ถูกซุ่มโจมตีบนถนนสายตะวันตกกลุ่มของหลินเสี่ยวเหยาก็เดินทางต่อโดยไม่มีใครคิดจะเสียเวลาอยู่กับที่นานนักเถี่ยซานถูกมัดทิ้งไว้ให้คนของทางการจัดการ ส่วนหลักฐานที่พบในตัวเขาถูกเสี่ยวเหยาเก็บไว้ทั้งหมดโดยเฉพาะป้ายเหล็กสีดำที่สลักคำว่า‘หอค้ารัตติกาล’นางไม่รู้ว่ากลุ่มคนเหล่านั้นมีอำนาจมากเพียงใดแต่สิ่งหนึ่งที่แน่ใจคือพวกมันไม่ได้ต้องการเพียงสัตว์อสูรหายากธรรมดาแต่พวกมันต้องการเสวียนกุย“ข้าหิวแล้ว”เสียงของไป๋หลีดังขึ้นท่ามกลางความเงียบเสี่ยวเหยาหันไปมองเขา“เจ้าเพิ่งกินขนมไปเมื่อครู่”“ขนมไม่ใช่อาหาร”“เช่นนั้นผลไม้ในมือเจ้าคืออะไร?”“ของว่าง”“แล้วเนื้อแห้งที่อยู่ในถุงข้างเอว?”“เสบียงฉุกเฉิน”เสี่ยวเหยาหยุดเดินหันไปมองชายหนุ่มชุดขาวตั้งแต่หัวจรดเท้า“ข้าสงสัยว่าเจ้ามีถุงเก็บอาหารซ่อนอยู่ในมิติส่วนตัวหรือไม่”ไป๋หลียิ้ม“เจ้าสนใจหรือ?”“ข้าเพียงคิดว่าเจ้าจะกินหมดเมื่อไร”ไป๋จื่อหัวเราะพรืดก่อนจะรีบหันหน้าหนีเมื่อเห็นไป๋หลีมองมากู้เหิงที่เดินอยู่ด้านหลังส่ายหน้าเบาๆเขาเคยเดินทางร่วมกับผู้ฝึกตนหลายกลุ่มแต่ไม่เคยพบกลุ่มใดที่พูดคุยเรื่องอาหารได้ตลอดทางเช่นนี้มาก่อน“อีกไม่ไกล
ถนนสายตะวันตกทอดยาวผ่านป่าโปร่งก่อนจะค่อยๆแคบลงเมื่อเข้าใกล้เขตภูเขา ต้นไม้สองข้างทางสูงใหญ่จนแสงแดดส่องลงมาได้เป็นหย่อมๆกลิ่นดินชื้นและใบไม้แห้งลอยปะปนอยู่ในอากาศหลินเสี่ยวเหยาเดินนำหน้ามือหนึ่งถือแผนที่อีกมือแกว่งกิ่งไม้เล่นอย่างไม่รีบร้อนด้านหลังเป็นไป๋จื่อที่แบกสัมภาระจนหลังแทบหักส่วนไป๋หลีเดินสบายๆพร้อมห่อขนมในมือ“ข้าขอถามอะไรสักอย่างได้หรือไม่” ไป๋จื่อเอ่ยขึ้น“ถามสิ” เสี่ยวเหยาตอบ“เหตุใดคนที่ซื้อของน้อยที่สุดจึงต้องแบกสัมภาระมากที่สุด?”“เพราะคนที่ซื้อของมากที่สุดมีฐานะดี ส่วนคนที่ซื้อของน้อยที่สุดมีแรงงานเหลือเฟือ”ไป๋จื่อหันไปมองไป๋หลี“เจ้าฟังแล้วไม่รู้สึกละอายใจบ้างหรือ?”ไป๋หลีหยิบขนมเข้าปากอย่างสง่างาม“ไม่เลย”“...”“อีกอย่างเจ้าดูแข็งแรงดีข้าจึงไว้วางใจให้ช่วยงาน”“ข้าเป็นนักพรต ไม่ใช่ล่อบรรทุกของ!”เสียงเถียงกันทำให้เสี่ยวเหยาหลุดหัวเราะ นางกำลังจะเดินต่อแต่จู่ๆเสวียนกุยที่อยู่ในกระเป๋าก็ยื่นหัวออกมา“หยุดก่อน” น้ำเสียงของมันจริงจังกว่าปกติเสี่ยวเหยาชะงักทันที“มีอะไร?”“ข้างหน้าไม่ปกติ”นางกวาดตามองทางเดินเบื้องหน้า ต้นไม้ยังคงนิ่งไม่มีเสียงของสัตว์ไม่มีแม้แต่เสี
เสียงไก่ขันดังขึ้นแสงแดดลอดผ่านหน้าต่างโรงเตี๊ยมเข้ามา บนโต๊ะไม้เต็มไปด้วยห่อสัมภาระหลินเสี่ยวเหยานั่งอยู่บนเก้าอี้กำลังนับเงินในถุงผ้าอย่างตั้งใจหนึ่งตำลึง...สองตำลึง...สามตำลึง...นางถอนหายใจยาว“เงินที่หามาได้ช่างอยู่กับข้าไม่นานเสียจริง”“เพราะเจ้าใช้เงินซื้อของกินมากเกินไปต่างหาก” ไป๋จื่อที่กำลังม้วนยันต์ใส่กระบอกไม้เอ่ยขึ้นเสี่ยวเหยาหันไปมองเขา “เจ้าพูดเหมือนคนที่ไม่เคยกินข้าวของข้าอย่างนั้นแหละ”“ข้า...ข้ากินเพราะจำเป็นต้องใช้พลังปราณ!”“อ้อ เช่นนั้นเมื่อวานเจ้ากินไก่ย่างสองตัวก็เพราะใช้พลังปราณสินะ”ไป๋จื่อเงียบไปทันทีอีกด้านหนึ่ง ไป๋หลีกำลังนั่งเอนหลังอย่างสบายใจเขาถือถ้วยชาร้อนด้วยท่าทางสง่างามราวกับไม่ได้ยินบทสนทนาของทั้งสองคน“อย่าทะเลาะกันเลยวันนี้ข้าจะเลี้ยงเอง”เสี่ยวเหยาหันขวับ “จริงหรือ?”“แน่นอน”“รวมขนมด้วย?”“รวมด้วย”“รวมของกินระหว่างทาง?”รอยยิ้มของไป๋หลีชะงักไปเล็กน้อย“...เจ้าจะเดินทางหรือจะเปิดโรงครัวเคลื่อนที่กันแน่?”“ข้าก็แค่ตรวจสอบความจริงใจของสหายร่วมทาง”เสวียนกุยที่นอนหมอบอยู่ในกระเป๋าผ้าบนเก้าอี้พลันยื่นหัวออกมา“ข้าต้องการหินวิญญาณ”เสี่ยวเหยากดหั
ยามเช้าหลังฝนตกเมืองหลัวเฟิงถูกปกคลุมด้วยไอหมอกบางๆหลังคากระเบื้องเปียกชื้นสะท้อนแสงอาทิตย์ ถนนหินเต็มไปด้วยแอ่งน้ำเล็กๆพ่อค้าเริ่มตั้งแผงขายของกันตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่างดีกลิ่นแป้งนึ่งและเนื้อย่างลอยมาจากร้านอาหารริมทางหลินเสี่ยวเหยากำลังนั่งกินบะหมี่เนื้ออยู่หน้าร้านแห่งหนึ่งตรงข้ามนางคือไป๋จื่อนักพรตหนุ่มที่ยังคงมีสีหน้าไม่ค่อยสดใสนักหลังจากถูกลากเข้าไปพัวพันกับเรื่องโรงเตี๊ยมผีหลอกเมื่อวานส่วนข้างเท้าของเสี่ยวเหยามีเต่าสีดำตัวหนึ่งกำลังนอนตากแดดอย่างเกียจคร้าน“เจ้าจะเดินทางไปหุบเขาหมื่นอสูรจริงหรือ?” ไป๋จื่อถาม“จริง”“ที่นั่นอันตรายมากนะมีสัตว์อสูรระดับสูงอยู่หลายชนิด อีกทั้งยังมีเขตอาคมเก่าแก่ที่แม้แต่ผู้ฝึกตนระดับสูงก็ไม่กล้าเข้าใกล้”เสี่ยวเหยาคีบเนื้อเข้าปาก“ข้ารู้”“แล้วเจ้ายังจะไป?”“ข้าต้องไปหาเงิน”ไป๋จื่อยกมือกุมขมับ“ข้าเพิ่งบอกว่าอันตราย!”“ข้าก็เพิ่งบอกว่าต้องหาเงิน”“…”เขาเริ่มรู้สึกว่าการพูดคุยกับนางเป็นเรื่องเหนื่อยยากกว่าการวาดค่ายกลเสียอีกเสี่ยวเหยาวางตะเกียบลงแล้วหยิบแผนที่เก่าออกมาคลี่บนโต๊ะ“ข้าตรวจสอบเส้นทางแล้วหากออกจากเมืองทางประตูตะวันตกจะต้องผ่านป่าส







