Share

6 ค่ายกล!

Author: L01
last update publish date: 2026-11-18 17:53:49

ถนนสายตะวันตกทอดยาวผ่านป่าโปร่งก่อนจะค่อยๆแคบลงเมื่อเข้าใกล้เขตภูเขา ต้นไม้สองข้างทางสูงใหญ่จนแสงแดดส่องลงมาได้เป็นหย่อมๆกลิ่นดินชื้นและใบไม้แห้งลอยปะปนอยู่ในอากาศ

หลินเสี่ยวเหยาเดินนำหน้ามือหนึ่งถือแผนที่อีกมือแกว่งกิ่งไม้เล่นอย่างไม่รีบร้อน

ด้านหลังเป็นไป๋จื่อที่แบกสัมภาระจนหลังแทบหักส่วนไป๋หลีเดินสบายๆพร้อมห่อขนมในมือ

“ข้าขอถามอะไรสักอย่างได้หรือไม่” ไป๋จื่อเอ่ยขึ้น

“ถามสิ” เสี่ยวเหยาตอบ

“เหตุใดคนที่ซื้อของน้อยที่สุดจึงต้องแบกสัมภาระมากที่สุด?”

“เพราะคนที่ซื้อของมากที่สุดมีฐานะดี ส่วนคนที่ซื้อของน้อยที่สุดมีแรงงานเหลือเฟือ”

ไป๋จื่อหันไปมองไป๋หลี

“เจ้าฟังแล้วไม่รู้สึกละอายใจบ้างหรือ?”

ไป๋หลีหยิบขนมเข้าปากอย่างสง่างาม

“ไม่เลย”

“...”

“อีกอย่างเจ้าดูแข็งแรงดีข้าจึงไว้วางใจให้ช่วยงาน”

“ข้าเป็นนักพรต ไม่ใช่ล่อบรรทุกของ!”

เสียงเถียงกันทำให้เสี่ยวเหยาหลุดหัวเราะ นางกำลังจะเดินต่อแต่จู่ๆเสวียนกุยที่อยู่ในกระเป๋าก็ยื่นหัวออกมา

“หยุดก่อน” น้ำเสียงของมันจริงจังกว่าปกติ

เสี่ยวเหยาชะงักทันที

“มีอะไร?”

“ข้างหน้าไม่ปกติ”

นางกวาดตามองทางเดินเบื้องหน้า ต้นไม้ยังคงนิ่งไม่มีเสียงของสัตว์ไม่มีแม้แต่เสียงนก เงียบเกินไป

เสี่ยวเหยาค่อยๆลดแผนที่ในมือลง

“ทุกคน อย่าเพิ่งเดินต่อ”

ไป๋จื่อรีบหยุดตามส่วนไป๋หลีเก็บขนมเข้าถุงอย่างไม่เต็มใจนัก

“มีคนอยู่หรือ?”

“ไม่รู้” เสี่ยวเหยาตอบ “แต่มีบางอย่างอยู่บนพื้น”

นางก้มลงมองดินตรงหน้าเห็นรอยใบไม้แห้งที่กระจายตัวไม่เป็นธรรมชาติบางจุดมีเศษกิ่งไม้เล็กๆวางทับอยู่หากไม่สังเกตให้ดี คงคิดว่าเป็นเพียงร่องรอยจากลมพัดเท่านั้นแต่เส้นปราณบางๆที่นางมองเห็นกลับเชื่อมโยงกันอยู่ใต้ใบไม้เหล่านั้น

ค่ายกล!

“ถอยกลับไปก่อน” นางสั่ง ทว่ายังไม่ทันที่ทุกคนจะขยับเสียงกลไกก็ดังขึ้นจากใต้ดิน

แกร๊ก!

เส้นเชือกสีดำพุ่งขึ้นจากพื้นราวกับงูหลายสิบตัวมันแผ่กระจายออกเป็นตาข่ายขนาดใหญ่ปิดกั้นเส้นทางทั้งด้านหน้าและด้านหลังเอาไว้

“ระวัง!”

กู้เหิงไม่รู้มาจากไหนเขากระโจนออกจากแนวต้นไม้พร้อมชักกระบี่ฟันตาข่ายที่กำลังพุ่งเข้าหาเสี่ยวเหยา

เคร้ง!

ประกายไฟกระเด็นออกจากคมกระบี่ แต่เชือกสีดำกลับไม่ขาดแม้แต่น้อย

“ถอยออกมา!” เขาตะโกน

เสี่ยวเหยาคว้ากระเป๋าผ้าขึ้นมากอด ก่อนกลิ้งหลบไปด้านข้างตาข่ายผนึกปราณตกลงกระแทกพื้นตรงจุดที่นางยืนอยู่เมื่อครู่

ไป๋จื่อรีบหยิบยันต์ออกมา

“ค่ายกลผนึกปราณ! ทุกคนห้ามปล่อยพลังโดยไม่จำเป็น!”

แต่คำเตือนมาช้าไปตาข่ายอีกผืนตกลงคลุมกู้เหิงจากด้านบนเขายกกระบี่ขึ้นต้าน ทว่าทันทีที่คมกระบี่สัมผัสเชือกพลังปราณในร่างกลับถูกดูดออกไปอย่างรวดเร็ว

“อึก!”

เข่าข้างหนึ่งเขาทรุดลงกับพื้น

“กู้เหิง!” เสี่ยวเหยาร้องเรียก

ชายหนุ่มกัดฟันพยายามใช้แรงตัดเชือกแต่ยิ่งออกแรงเท่าไหร่ตาข่ายกลับยิ่งรัดแน่นมากเท่านั้น

“อย่าฝืน!” เสี่ยวเหยาตะโกน “มันกำลังดูดปราณเจ้า!”

กู้เหิงหยุดมือทันที

เสียงหัวเราะดังขึ้นจากบนเนินดิน

“สมกับเป็นคนที่ข้าตามหาในที่สุดก็หนีไม่พ้นอยู่ดี”

ชายร่างสูงสวมเสื้อหนังสัตว์เดินออกมาจากแนวไม้บนหลังสะพายหน้าไม้ขนาดใหญ่ข้างเอวมีมีดสั้นหลายเล่มใบหน้าของเขามีรอยแผลเป็นพาดจากคิ้วลงมาถึงแก้ม

เถี่ยซาน!

ด้านหลังมีลูกน้องอีกสี่คนกำลังขยับเข้าล้อมพวกเขา เถี่ยซานมองกู้เหิงก่อนจะเลื่อนสายตามาหยุดที่กระเป๋าของเสี่ยวเหยา

“ส่งเต่าดำมาแล้วข้าจะปล่อยพวกเจ้าไป”

เสี่ยวเหยาก้มมองกระเป๋า

“เจ้าตามพวกเรามาไกลเพียงนี้เพราะเต่าตัวเดียวหรือ?”

“มันไม่ใช่เต่าธรรมดา”

“ข้ารู้ มันกินเก่งกว่าชาวบ้านทั่วไปมาก”

เสวียนกุยโผล่หัวออกมาจากกระเป๋าทันที

“เด็กน้อย! อย่าเอาข้าไปเปรียบเทียบกับคนธรรมดา!”

เถี่ยซานแค่นหัวเราะ

“ดูเหมือนเจ้าจะยังไม่รู้ว่าตัวเองครอบครองอะไรอยู่ ส่งมันมา!”

“ถ้าข้าไม่ส่งล่ะ?”

ชายร่างสูงยกมือขึ้นลูกน้องสองคนขยับหน้าไม้พร้อมกัน

“เช่นนั้นพวกเจ้าทั้งหมดก็ต้องตายอยู่ที่นี่”

เสี่ยวเหยากวาดตามองสถานการณ์อย่างรวดเร็วตาข่ายสามผืนปิดทางถอยไว้หมดแล้ว กู้เหิงติดอยู่ตรงกลาง ส่วนไป๋จื่อกับไป๋หลีถูกบีบให้อยู่คนละด้าน

ค่ายกลใต้ดินมีเส้นปราณเชื่อมกับหลักเหล็กสี่ต้นที่ปักอยู่รอบพื้นที่ หากทำลายหลักเหล็กได้ตาข่ายอาจหยุดทำงานแต่ปัญหาคือพวกนางไม่มีเวลามากนัก

“ไป๋จื่อ!” นางตะโกน “เจ้าพอจะตัดค่ายกลได้หรือไม่?”

“ได้ แต่ต้องเข้าไปใกล้หลักเหล็ก!”

“เช่นนั้นข้าจะเปิดทางให้”

เสี่ยวเหยาหันไปหาไป๋หลี

“เจ้าช่วยถ่วงเวลาพวกมัน”

ไป๋หลียิ้มบางๆ

“ข้ากำลังคิดอยู่พอดีว่าจะใช้ใครเป็นตัวล่อ”

“ห้ามใช้ข้า”

“น่าเสียดาย”

เขาดีดนิ้วเบาๆร่างของไป๋หลีที่ยืนอยู่ข้างต้นไม้พลันแยกออกเป็นสามร่างแต่ละร่างมีสีหน้าและท่าทางเหมือนตัวจริงทุกประการ

ลูกน้องเถี่ยซานชะงัก ก่อนจะยิงหน้าไม้ใส่ร่างที่อยู่ใกล้ที่สุด

ฉึก!

ลูกดอกทะลุผ่านภาพลวงตาไปปักต้นไม้ด้านหลัง

“ทางนี้!”

เสียงของไป๋หลีดังมาจากอีกด้านหนึ่งร่างทั้งสามวิ่งแยกกันไปคนละทางทำให้คนถือหน้าไม้ต้องแบ่งกำลังไล่ตาม

เถี่ยซานขมวดคิ้ว

“อย่าหลงกล! ภาพลวงตา!”

เขายกหน้าไม้ขึ้นเล็งไปยังไป๋หลีตัวจริงแต่ชายชุดขาวกลับหมุนตัวหลบอย่างง่ายดายก่อนจะคว้ากิ่งไม้ขึ้นมาดีดใส่ข้อมือของอีกฝ่าย

หน้าไม้กระแทกพื้น

“เจ้าเด็กจิ้งจอก!”

ไป๋หลีหัวเราะ

“เรียกข้าว่าคุณชายไป๋ก็ได้ฟังดูไพเราะกว่าเยอะ”

ขณะเดียวกัน เสี่ยวเหยากำลังมองหาจุดอ่อนของตาข่ายเส้นปราณสีดำไหลเวียนไปตามเชือกทุกเส้นก่อนจะรวมตัวกันที่ปมด้านล่างนางเพ่งมองจนภาพตรงหน้าเริ่มสั่นไหว

จุดเชื่อมอยู่ตรงไหนกันแน่?

เส้นปราณบางส่วนเคลื่อนไหวตลอดเวลาเหมือนมีคนควบคุมจากระยะไกลนางขยับเข้าไปใกล้อีกก้าว ทันใดนั้นเสียงลูกดอกกรีดอากาศก็ดังขึ้น

ฟิ้ว!

เสี่ยวเหยาเอียงตัวหลบลูกดอกเฉียดแก้มไปปักต้นไม้ด้านหลังเลือดเส้นบางๆไหลลงมาตามผิวแก้มนาง

“ระวังหน่อย แม่นาง!” กู้เหิงตะโกนเขายังถูกตาข่ายรัดอยู่แต่พยายามขยับตัวเพื่อบังลูกดอกให้เสี่ยวเหยา

“เจ้าห่วงตัวเองก่อนเถอะ!”

เสี่ยวเหยาหยิบก้อนหินจากพื้นขึ้นมา ปาใส่ชายที่ถือหน้าไม้ก้อนหินไม่ได้หนักมาก แต่กระแทกเข้าที่สันมือพอดีลูกดอกที่กำลังจะยิงจึงพุ่งเฉียงออกไป

นางฉวยจังหวะนั้นวิ่งไปยังหลักเหล็กต้นหนึ่ง “ไป๋จื่อ! หลักเหล็กด้านซ้าย!”

“เห็นแล้ว!”

ไป๋จื่อหยิบยันต์สีเหลืองสามแผ่นออกมาเขากัดปลายนิ้วแตะเลือดลงบนยันต์ ก่อนจะร่ายคาถาเสียงดัง

“สวรรค์เปิดทาง ปราณย้อนคืน!”

ยันต์ทั้งสามลอยขึ้นกลางอากาศแล้วพุ่งเข้าไปติดบนหลักเหล็กแสงสีเหลืองสว่างวาบ เส้นปราณใต้พื้นดินสั่นสะเทือน ตาข่ายที่คลุมกู้เหิงคลายออกเล็กน้อย

“ตอนนี้ล่ะ!” เสี่ยวเหยาตะโกน

กู้เหิงใช้จังหวะนั้นพลิกข้อมือเปลี่ยนจากการฟันตรงๆเป็นการสอดคมกระบี่เข้าไปใต้ปมเชือกแล้วบิดด้ามกระบี่อย่างแรง

ฉึก!

เชือกเส้นหนึ่งขาดออก ตาข่ายหย่อนลงทันที เขากระโจนออกมาก่อนจะฟันตาข่ายอีกผืนที่กำลังพุ่งเข้าหาไป๋จื่อคราวนี้คมกระบี่ไม่ได้ปะทะกับเส้นเชือกโดยตรงแต่เลือกตัดตรงจุดที่เส้นปราณรวมตัวกันตาข่ายขาดออกเป็นสองส่วน

กู้เหิงหันมองเสี่ยวเหยา

“เจ้ามองเห็นจุดอ่อนของมันได้อย่างไร?”

“ไว้ค่อยถามตอนนี้ยังมีคนอยากฆ่าเราอยู่”

เถี่ยซานเห็นแผนการของตนกำลังพังทลายลงจึงหยิบถุงผ้าสีดำออกจากเอวแล้วโยนลงพื้นควันสีเทาพวยพุ่งกระจายไปทั่วบริเวณ

“ปิดจมูก!” ไป๋จื่อร้องเตือน

กลิ่นฉุนแสบจมูกกระจายไปทั่วป่า เสี่ยวเหยารีบยกแขนเสื้อขึ้นปิดจมูกแต่ควันกลับทำให้ภาพตรงหน้าพร่ามัวเงาคนหลายเงาเคลื่อนไหวผ่านม่านควัน

“พวกมันกำลังหนี!” กู้เหิงกล่าว

“ไม่ใช่!” เสี่ยวเหยาตะโกน “มันกำลังเปลี่ยนตำแหน่ง!”

เสียงโลหะกระทบกันดังขึ้นจากด้านหลังเสี่ยวเหยาหันกลับไปเห็นตาข่ายอีกผืนกำลังพุ่งเข้าหาไป๋จื่อนางรีบคว้าคอเสื้อเขาดึงหลบ

ตาข่ายตกลงคลุมพื้นตรงจุดที่เขายืนอยู่เมื่อครู่

“ขอบคุณ...”

“ถ้าเจ้าโดนจับข้าต้องแบกยันต์เองทั้งหมดข้าไม่ยอมแน่”

ไป๋จื่อกลืนน้ำลาย

“เจ้าเป็นห่วงข้าก็บอกมาเถอะ”

“อย่าคิดไปเอง”

เสียงหัวเราะดังขึ้นจากด้านหลัง

“ข้าชอบเวลาพวกเจ้าคุยกันนะ ฟังแล้วเพลินดี”

ไป๋หลียืนอยู่บนกิ่งไม้ มือหนึ่งถือหน้าไม้ที่แย่งมาจากลูกน้องเถี่ยซาน

“แต่ข้าว่าเราควรรีบจบเรื่องนี้เสียทีก่อนที่ขนมของข้าจะเปียกหมด”

เขายกหน้าไม้ขึ้นยิงลูกดอกใส่เชือกที่ผูกกับหลักเหล็กด้านหลังเถี่ยซาน

ฉึก!

เชือกขาดผึงค่ายกลสั่นสะเทือนอีกครั้ง

เสี่ยวเหยาเห็นเส้นปราณใต้ดินเปลี่ยนทิศนางรีบตะโกนบอกกู้เหิง

“หลักเหล็กต้นที่สาม! ฟันตรงฐาน!”

กู้เหิงพุ่งเข้าไปทันทีเขากระโดดข้ามรากไม้ใหญ่หมุนตัวกลางอากาศแล้วฟันกระบี่ลงตรงฐานหลักเหล็ก

เคร้ง!

หลักเหล็กเอียงลงเส้นปราณที่เชื่อมอยู่ขาดสะบั้นตาข่ายทั้งหมดพลันร่วงลงกับพื้น

“ตอนนี้แหละ!”

เสี่ยวเหยาคว้ากิ่งไม้แห้งขึ้นมาปาใส่เถี่ยซานเพื่อเบี่ยงความสนใจก่อนจะวิ่งเข้าไปเตะข้อมือของเขาจนหน้าไม้หลุดจากมือ

เถี่ยซานหันกลับมาตวัดมีดสั้น เสี่ยวเหยาถอยหลบแต่ปลายมีดเฉือนแขนเสื้อนางจนขาด

กู้เหิงเข้ามาขวางทันทีคมกระบี่ปะทะมีดสั้นเสียงดังเคร้ง เถี่ยซานถอยหลังไปสองก้าวแต่ยังไม่ยอมแพ้เขาเปลี่ยนมือจับมีดแล้วแทงสวนเข้าหาลำตัวของกู้เหิง

กู้เหิงเบี่ยงตัวหลบปลายมีดเฉียดชายเสื้อไปเพียงเล็กน้อยก่อนจะใช้สันกระบี่กระแทกเข้าที่ข้อมืออีกฝ่ายจนมีดหล่นลงพื้น

เสี่ยวเหยาเห็นโอกาสจึงหยิบเชือกที่ตกอยู่ข้างเท้าโยนไปคล้องข้อเท้าเถี่ยซานแล้วดึงเต็มแรงร่างสูงเสียหลักล้มลงกับพื้นเสียงดัง

ตุ้บ!

“อั่ก!”

เสี่ยวเหยาเดินเข้าไปหยุดตรงหน้าเขา

“ข้าถามอะไรหน่อยได้หรือไม่?”

เถี่ยซานถ่มเลือดออกจากมุมปาก

“ข้าไม่มีอะไรจะบอกเจ้า!”

“ใครเป็นคนจ้าง?”

“ฝันไปเถอะ!”

เสี่ยวเหยาพยักหน้าอย่างเข้าใจก่อนจะหันไปมองกระเป๋าผ้าของตัวเอง

“เสวียนกุยเจ้ามีวิธีทำให้เขาพูดหรือไม่?”

เต่าดำยื่นหัวออกมาอย่างเชื่องช้า

“มี”

เถี่ยซานหน้าเปลี่ยนสีทันที

เสวียนกุยอ้าปากเล็กน้อยพ่นละอองน้ำใส่หน้าเขา

“นี่คือวิธีของข้า”

เสี่ยวเหยานิ่งไป

“...”

ไป๋หลีหัวเราะจนต้องจับกิ่งไม้ไว้

ส่วนไป๋จื่อยกมือปิดหน้า

หลังจัดการลูกน้องที่เหลือได้ พวกเขามัดเถี่ยซานไว้กับต้นไม้และค้นตัวเขาอย่างละเอียด พบเงินจำนวนหนึ่ง ยาแก้พิษสองขวด มีดสั้นและแผ่นป้ายเหล็กสีดำที่สลักรูปเขี้ยวสัตว์ไว้

เสี่ยวเหยาหยิบแผ่นป้ายขึ้นมาพลิกดูด้านหลังมีตัวอักษรเล็กๆสลักอยู่ หอค้ารัตติกาล

“เคยได้ยินหรือไม่?” นางถามไป๋จื่อ

ไป๋จื่อขมวดคิ้ว

“เป็นกลุ่มค้าของผิดกฎหมายบางครั้งซื้อขายสัตว์อสูรหายาก บางครั้งก็รับจ้างลักลอบขนย้ายสิ่งของข้าเคยได้ยินว่าพวกเขามีเครือข่ายอยู่หลายเมือง”

เสี่ยวเหยาหันไปหาเถี่ยซาน

“เจ้ารับงานจากหอค้ารัตติกาล?”

ชายผู้นั้นเม้มปากแน่น

“ข้าแค่รับงานจับเต่าไม่รู้เรื่องอื่น”

“แล้วคนที่จ้างเจ้าต้องการอะไรจากเต่าตัวนี้?”

เถี่ยซานเงียบไปนาน ก่อนจะพูดออกมา “เขาต้องการสิ่งที่อยู่บนกระดองของมัน...ตราประตูสามภพ”

เสวียนกุยพลันนิ่งงัน

เสี่ยวเหยาก้มมองมัน

“เจ้ารู้จักคนที่จ้างหรือไม่?”

เต่าดำหลุบตาลง

“ไม่รู้ชื่อแต่คนที่ต้องการตรานี้ไม่ใช่คนธรรมดา”

เถี่ยซานหัวเราะก่อนเอ่ยน้ำเสียงเย้ยหยัน

“พวกเจ้ารู้แล้วจะทำอะไรได้?คนที่อยู่เบื้องหลังมีอำนาจมากกว่าที่พวกเจ้าจะจินตนาการได้”

เสี่ยวเหยาถอนหายใจ

“ข้าไม่ได้อยากมีศัตรูมากมายเลยนะ” นางเก็บแผ่นป้ายเหล็กใส่ถุง

“แต่ดูเหมือนพวกเขาจะไม่ถามความสมัครใจของข้า”

เมื่อแน่ใจว่าไม่มีคนตามมาอีกพวกเขาจึงพักอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่

กู้เหิงนั่งตรวจบาดแผลที่แขนแม้จะไม่ลึกมากแต่พลังปราณที่ถูกตาข่ายดูดไปจึฝทำให้ร่างกายยังคงอ่อนแรง

เสี่ยวเหยานั่งลงข้างๆแล้วยื่นยาขวดเล็กให้เขา “ทาเสีย”

“ขอบใจ”

“ไม่ต้องขอบใจ ข้าซื้อมาแพง”

กู้เหิงยิ้มแห้ง

“เจ้าคิดค่าทุกอย่างจริงๆ”

“แน่นอน การเดินทางต้องใช้เงิน”

เขามองกระเป๋าที่มีเต่าดำโผล่หัวออกมา

“ข้าเคยเห็นสัญลักษณ์บนกระดองเต่าในตำราเก่าของสำนักพันกระบี่แต่ไม่คิดว่ามันจะเกี่ยวข้องกับประตูสามภพจริงๆ”

“เจ้ารู้จักสำนักพันกระบี่ด้วยหรือ?” ไป๋จื่อถาม

“ข้าเคยเป็นศิษย์อยู่ที่นั่นก่อนจะออกเดินทาง”

เสี่ยวเหยาเลิกคิ้ว

“แล้วเหตุใดจึงออกมา?”

กู้เหิงเงียบไปครู่หนึ่ง

“ข้าอยากรู้ว่ากระบี่ของตนเองมีความหมายอย่างไร ไม่ใช่แค่เรียนตามตำรา”

เสี่ยวเหยาพยักหน้า

“ฟังดูดี”

“เจ้าล่ะ? เหตุใดจึงออกเดินทาง?”

นางมองไปยังป่าเบื้องหน้า

“ข้าอยากหาเงิน”

กู้เหิงมองนางอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะหัวเราะออกมา

“ข้าคิดว่าเจ้าจะมีคำตอบที่ลึกซึ้งกว่านี้เสียอีก”

“เงินทำให้กินอิ่ม มีที่นอนและไม่ต้องกังวลว่าจะถูกใครไล่ออกจากโรงเตี๊ยมข้าคิดว่านั่นลึกซึ้งมากแล้ว”

ไป๋หลีที่นั่งกินขนมอยู่ไม่ไกลพยักหน้าเห็นด้วย “ข้าชอบความคิดของนาง”

ไป๋จื่อถอนหายใจ

“พวกเจ้าสองคนช่างเหมาะสมกันจริงๆ”

ก่อนออกเดินทางเสี่ยวเหยาหยิบแผนที่หุบเขาหมื่นอสูรออกมากางอีกครั้งแสงสีทองบนสัญลักษณ์สามวงยังคงส่องสว่างจางๆ

เสวียนกุยจ้องมันอยู่นาน

“เส้นทางนี้จะพาเราไปยังจุดที่ข้าเคยหลับใหล”

“อยู่ที่ไหน?”

“ใจกลางหุบเขาหมื่นอสูร ใต้รากของต้นไม้โบราณ”

เสี่ยวเหยามองเส้นทางที่ทอดลึกเข้าไปในหุบเขา

“เช่นนั้นเราจะไปที่นั่นก่อน”

กู้เหิงเก็บกระบี่เข้าฝัก

“ข้าจะเดินทางไปกับพวกเจ้า”

ไป๋จื่อหันขวับ

“เดี๋ยวก่อน! นี่หมายความว่าข้าต้องแบกสัมภาระเพิ่มอีกหรือ?”

“ไม่ต้องห่วง” เสี่ยวเหยาตอบ “เขาเป็นนักกระบี่น่าจะแบกของได้มากกว่าเจ้า”

“ข้าไม่เคยบอกว่าจะช่วยแบกของ”

“ตอนนี้เจ้าบอกแล้ว”

กู้เหิงมองทั้งสองคนสลับกันก่อนจะถอนหายใจเบาๆดูเหมือนการเดินทางครั้งนี้จะไม่สงบสุขอย่างที่เขาคิด

ส่วนไป๋หลีกลับหัวเราะชอบใจ

“ดีเลย ต่อไปข้าจะได้มีคนช่วยแบกของกิน”

“เจ้า!” ไป๋จื่อแทบกระโดดใส่

เสียงเถียงกันดังไปตามทางเดินในป่าไม่มีใครสังเกตเห็นเลยว่าบนยอดเขาห่างออกไปไม่ไกลมีเงาคนผู้หนึ่งกำลังยืนมองพวกเขาอยู่ ชายคนนั้นสวมชุดสีดำในมือถือตราหยกที่มีสัญลักษณ์สามวงเมื่อเห็นแสงบนตราหยกส่องสว่างเขาก็ยิ้มเย็น

“ในที่สุด...ผู้พิทักษ์ก็ปรากฏตัวแล้ว”

เขาหมุนตัวเดินหายเข้าไปในเงาไม้

“แจ้งนายท่าน เต่าดำกำลังมุ่งหน้าไปยังหุบเขาหมื่นอสูร”

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • ขบวนการตัวตึง ป่วนสามภพ   9 เส้นทางที่กำลังเปลี่ยนไป

    หลังจากฝูงหมาป่าเงาถอยหนีไป กลุ่มของหลินเสี่ยวเหยาก็ไม่ได้รีบร้อนออกเดินทางต่อทันที นางยืนอยู่บนโขดหินมองสำรวจแนวต้นไม้รอบตัวก่อนจะก้มลงมองตราหยกประจำตัวที่เอวแสงสีเงินบนตราหยกยังคงสว่างอยู่ แต่ตำแหน่งที่พวกเขาอยู่กลับไม่ตรงกับเส้นทางบนแผนที่เสียแล้ว“มีอะไรหรือ?” กู้เหิงถาม“เราหลงทางแล้ว”ไป๋จื่อที่กำลังดื่มน้ำอยู่แทบสำลัก“อะไรนะ! เพิ่งเดินมาได้ไม่เท่าไรเองนะ!”“ใจเย็นก่อน ข้ายังไม่ได้บอกว่าหลงทางแบบไม่มีทางกลับ” เสี่ยวเหยากระโดดลงจากโขดหินปัดฝุ่นบนกระโปรง “ข้าแค่สงสัยว่าป่ากำลังเคลื่อนที่”ไป๋หลีเลิกคิ้วมองต้นไม้สูงใหญ่ที่เรียงรายอยู่เบื้องหน้า“ต้นไม้เดินได้หรือ?”“ถ้าเป็นเช่นนั้นจริงข้าคงไม่แปลกใจเท่ากับที่เจ้าจะยอมเดินเองโดยไม่ต้องให้ใครจ่ายค่าอาหาร”“นี่เจ้ากำลังดูถูกข้าอยู่หรือ?”“เปล่า ข้ากำลังพูดถึงข้อเท็จจริง”เสวียนกุยที่อยู่ในตะกร้าบนหลังนางส่งเสียงหึ!“พวกมนุษย์ช่างพูดมากเสียจริง เดินต่อไปก็รู้เอง”เสี่ยวเหยาเหลือบมองมัน “เจ้ารู้ว่าเกิดอะไรขึ้นใช่หรือไม่?”“ข้าแค่รู้สึกว่าพื้นดินกำลังขยับ”“แล้วทำไมไม่บอกตั้งแต่แรก?”“เพราะข้าอยากนอน”นางสูดลมหายใจลึก พยายามข่มใจไม่ให

  • ขบวนการตัวตึง ป่วนสามภพ   8 สัตว์อสูรของเจ้า?

    เสียงระฆังดังขึ้นเป็นครั้งที่สาม ประตูหินขนาดใหญ่ของหุบเขาหมื่นอสูรค่อยๆเปิดออกเผยให้เห็นเส้นทางที่ทอดลึกเข้าไปในป่าทึบผู้เข้าแข่งขันหลายร้อยคนยืนเรียงรายอยู่บริเวณลานด้านหน้าแต่ละคนต่างมีสีหน้าตื่นเต้น บ้างตรวจสอบอาวุธ บ้างเตรียมยันต์และโอสถ บางคนถึงกับนำสัตว์อสูรคู่ใจออกมาอวดโฉมมีทั้งเสือเขี้ยวเพลิง หมาป่าหิมะ เหยี่ยวปีกเหล็กและแม้กระทั่งงูเกล็ดหยกที่เลื้อยพันอยู่บนแขนเจ้าของท่ามกลางสัตว์อสูรเหล่านั้นมีเพียงตัวหนึ่งที่ดูไม่เข้าพวกอย่างยิ่งเต่าดำตัวหนึ่งกำลังนอนหมอบอยู่บนไหล่ของหญิงสาวในชุดผ้าสีเรียบมันหลับตาพริ้ม ไม่สนใจเสียงรอบข้างแม้แต่น้อย“นั่นสัตว์อสูรของเจ้าหรือ?”เสียงถามดังขึ้นจากด้านหลังหลินเสี่ยวเหยาหันไปมอง ชายหนุ่มร่างสูงคนหนึ่งกำลังยืนมองเต่าบนไหล่นางด้วยสีหน้าประหลาดใจ“ใช่”“เจ้าเอามันมาร่วมการแข่งขันจริงๆ หรือ?”“แล้วมีปัญหาอะไร?”ชายหนุ่มมองเต่าดำอีกครั้ง ก่อนจะหลุดหัวเราะ“ข้าแค่สงสัยว่าเจ้าจะให้มันทำอะไร นอนเฝ้ากระเป๋าหรือ?”คนรอบข้างได้ยินก็พากันหัวเราะตาม“ข้าคิดว่าอย่างน้อยควรนำสัตว์อสูรที่วิ่งได้มาสักตัว”“บางทีนางอาจคิดว่าเต่าจะชนะการแข่งขันด้วยการเดินไปถ

  • ขบวนการตัวตึง ป่วนสามภพ   7 หุบเขาหมื่นอสูร

    หลังจากเหตุการณ์ถูกซุ่มโจมตีบนถนนสายตะวันตกกลุ่มของหลินเสี่ยวเหยาก็เดินทางต่อโดยไม่มีใครคิดจะเสียเวลาอยู่กับที่นานนักเถี่ยซานถูกมัดทิ้งไว้ให้คนของทางการจัดการ ส่วนหลักฐานที่พบในตัวเขาถูกเสี่ยวเหยาเก็บไว้ทั้งหมดโดยเฉพาะป้ายเหล็กสีดำที่สลักคำว่า‘หอค้ารัตติกาล’นางไม่รู้ว่ากลุ่มคนเหล่านั้นมีอำนาจมากเพียงใดแต่สิ่งหนึ่งที่แน่ใจคือพวกมันไม่ได้ต้องการเพียงสัตว์อสูรหายากธรรมดาแต่พวกมันต้องการเสวียนกุย“ข้าหิวแล้ว”เสียงของไป๋หลีดังขึ้นท่ามกลางความเงียบเสี่ยวเหยาหันไปมองเขา“เจ้าเพิ่งกินขนมไปเมื่อครู่”“ขนมไม่ใช่อาหาร”“เช่นนั้นผลไม้ในมือเจ้าคืออะไร?”“ของว่าง”“แล้วเนื้อแห้งที่อยู่ในถุงข้างเอว?”“เสบียงฉุกเฉิน”เสี่ยวเหยาหยุดเดินหันไปมองชายหนุ่มชุดขาวตั้งแต่หัวจรดเท้า“ข้าสงสัยว่าเจ้ามีถุงเก็บอาหารซ่อนอยู่ในมิติส่วนตัวหรือไม่”ไป๋หลียิ้ม“เจ้าสนใจหรือ?”“ข้าเพียงคิดว่าเจ้าจะกินหมดเมื่อไร”ไป๋จื่อหัวเราะพรืดก่อนจะรีบหันหน้าหนีเมื่อเห็นไป๋หลีมองมากู้เหิงที่เดินอยู่ด้านหลังส่ายหน้าเบาๆเขาเคยเดินทางร่วมกับผู้ฝึกตนหลายกลุ่มแต่ไม่เคยพบกลุ่มใดที่พูดคุยเรื่องอาหารได้ตลอดทางเช่นนี้มาก่อน“อีกไม่ไกล

  • ขบวนการตัวตึง ป่วนสามภพ   6 ค่ายกล!

    ถนนสายตะวันตกทอดยาวผ่านป่าโปร่งก่อนจะค่อยๆแคบลงเมื่อเข้าใกล้เขตภูเขา ต้นไม้สองข้างทางสูงใหญ่จนแสงแดดส่องลงมาได้เป็นหย่อมๆกลิ่นดินชื้นและใบไม้แห้งลอยปะปนอยู่ในอากาศหลินเสี่ยวเหยาเดินนำหน้ามือหนึ่งถือแผนที่อีกมือแกว่งกิ่งไม้เล่นอย่างไม่รีบร้อนด้านหลังเป็นไป๋จื่อที่แบกสัมภาระจนหลังแทบหักส่วนไป๋หลีเดินสบายๆพร้อมห่อขนมในมือ“ข้าขอถามอะไรสักอย่างได้หรือไม่” ไป๋จื่อเอ่ยขึ้น“ถามสิ” เสี่ยวเหยาตอบ“เหตุใดคนที่ซื้อของน้อยที่สุดจึงต้องแบกสัมภาระมากที่สุด?”“เพราะคนที่ซื้อของมากที่สุดมีฐานะดี ส่วนคนที่ซื้อของน้อยที่สุดมีแรงงานเหลือเฟือ”ไป๋จื่อหันไปมองไป๋หลี“เจ้าฟังแล้วไม่รู้สึกละอายใจบ้างหรือ?”ไป๋หลีหยิบขนมเข้าปากอย่างสง่างาม“ไม่เลย”“...”“อีกอย่างเจ้าดูแข็งแรงดีข้าจึงไว้วางใจให้ช่วยงาน”“ข้าเป็นนักพรต ไม่ใช่ล่อบรรทุกของ!”เสียงเถียงกันทำให้เสี่ยวเหยาหลุดหัวเราะ นางกำลังจะเดินต่อแต่จู่ๆเสวียนกุยที่อยู่ในกระเป๋าก็ยื่นหัวออกมา“หยุดก่อน” น้ำเสียงของมันจริงจังกว่าปกติเสี่ยวเหยาชะงักทันที“มีอะไร?”“ข้างหน้าไม่ปกติ”นางกวาดตามองทางเดินเบื้องหน้า ต้นไม้ยังคงนิ่งไม่มีเสียงของสัตว์ไม่มีแม้แต่เสี

  • ขบวนการตัวตึง ป่วนสามภพ   5 เผ่าจิ้งจอกเก้าหาง

    เสียงไก่ขันดังขึ้นแสงแดดลอดผ่านหน้าต่างโรงเตี๊ยมเข้ามา บนโต๊ะไม้เต็มไปด้วยห่อสัมภาระหลินเสี่ยวเหยานั่งอยู่บนเก้าอี้กำลังนับเงินในถุงผ้าอย่างตั้งใจหนึ่งตำลึง...สองตำลึง...สามตำลึง...นางถอนหายใจยาว“เงินที่หามาได้ช่างอยู่กับข้าไม่นานเสียจริง”“เพราะเจ้าใช้เงินซื้อของกินมากเกินไปต่างหาก” ไป๋จื่อที่กำลังม้วนยันต์ใส่กระบอกไม้เอ่ยขึ้นเสี่ยวเหยาหันไปมองเขา “เจ้าพูดเหมือนคนที่ไม่เคยกินข้าวของข้าอย่างนั้นแหละ”“ข้า...ข้ากินเพราะจำเป็นต้องใช้พลังปราณ!”“อ้อ เช่นนั้นเมื่อวานเจ้ากินไก่ย่างสองตัวก็เพราะใช้พลังปราณสินะ”ไป๋จื่อเงียบไปทันทีอีกด้านหนึ่ง ไป๋หลีกำลังนั่งเอนหลังอย่างสบายใจเขาถือถ้วยชาร้อนด้วยท่าทางสง่างามราวกับไม่ได้ยินบทสนทนาของทั้งสองคน“อย่าทะเลาะกันเลยวันนี้ข้าจะเลี้ยงเอง”เสี่ยวเหยาหันขวับ “จริงหรือ?”“แน่นอน”“รวมขนมด้วย?”“รวมด้วย”“รวมของกินระหว่างทาง?”รอยยิ้มของไป๋หลีชะงักไปเล็กน้อย“...เจ้าจะเดินทางหรือจะเปิดโรงครัวเคลื่อนที่กันแน่?”“ข้าก็แค่ตรวจสอบความจริงใจของสหายร่วมทาง”เสวียนกุยที่นอนหมอบอยู่ในกระเป๋าผ้าบนเก้าอี้พลันยื่นหัวออกมา“ข้าต้องการหินวิญญาณ”เสี่ยวเหยากดหั

  • ขบวนการตัวตึง ป่วนสามภพ   4 ประหลาดทั้งกลุ่ม

    ยามเช้าหลังฝนตกเมืองหลัวเฟิงถูกปกคลุมด้วยไอหมอกบางๆหลังคากระเบื้องเปียกชื้นสะท้อนแสงอาทิตย์ ถนนหินเต็มไปด้วยแอ่งน้ำเล็กๆพ่อค้าเริ่มตั้งแผงขายของกันตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่างดีกลิ่นแป้งนึ่งและเนื้อย่างลอยมาจากร้านอาหารริมทางหลินเสี่ยวเหยากำลังนั่งกินบะหมี่เนื้ออยู่หน้าร้านแห่งหนึ่งตรงข้ามนางคือไป๋จื่อนักพรตหนุ่มที่ยังคงมีสีหน้าไม่ค่อยสดใสนักหลังจากถูกลากเข้าไปพัวพันกับเรื่องโรงเตี๊ยมผีหลอกเมื่อวานส่วนข้างเท้าของเสี่ยวเหยามีเต่าสีดำตัวหนึ่งกำลังนอนตากแดดอย่างเกียจคร้าน“เจ้าจะเดินทางไปหุบเขาหมื่นอสูรจริงหรือ?” ไป๋จื่อถาม“จริง”“ที่นั่นอันตรายมากนะมีสัตว์อสูรระดับสูงอยู่หลายชนิด อีกทั้งยังมีเขตอาคมเก่าแก่ที่แม้แต่ผู้ฝึกตนระดับสูงก็ไม่กล้าเข้าใกล้”เสี่ยวเหยาคีบเนื้อเข้าปาก“ข้ารู้”“แล้วเจ้ายังจะไป?”“ข้าต้องไปหาเงิน”ไป๋จื่อยกมือกุมขมับ“ข้าเพิ่งบอกว่าอันตราย!”“ข้าก็เพิ่งบอกว่าต้องหาเงิน”“…”เขาเริ่มรู้สึกว่าการพูดคุยกับนางเป็นเรื่องเหนื่อยยากกว่าการวาดค่ายกลเสียอีกเสี่ยวเหยาวางตะเกียบลงแล้วหยิบแผนที่เก่าออกมาคลี่บนโต๊ะ“ข้าตรวจสอบเส้นทางแล้วหากออกจากเมืองทางประตูตะวันตกจะต้องผ่านป่าส

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status