Home / แฟนตาซี / ขบวนการตัวตึง ป่วนสามภพ / 5 เผ่าจิ้งจอกเก้าหาง

Share

5 เผ่าจิ้งจอกเก้าหาง

Author: L01
last update publish date: 2026-11-18 17:53:27

เสียงไก่ขันดังขึ้นแสงแดดลอดผ่านหน้าต่างโรงเตี๊ยมเข้ามา บนโต๊ะไม้เต็มไปด้วยห่อสัมภาระ

หลินเสี่ยวเหยานั่งอยู่บนเก้าอี้กำลังนับเงินในถุงผ้าอย่างตั้งใจ

หนึ่งตำลึง...สองตำลึง...สามตำลึง...

นางถอนหายใจยาว

“เงินที่หามาได้ช่างอยู่กับข้าไม่นานเสียจริง”

“เพราะเจ้าใช้เงินซื้อของกินมากเกินไปต่างหาก” ไป๋จื่อที่กำลังม้วนยันต์ใส่กระบอกไม้เอ่ยขึ้น

เสี่ยวเหยาหันไปมองเขา “เจ้าพูดเหมือนคนที่ไม่เคยกินข้าวของข้าอย่างนั้นแหละ”

“ข้า...ข้ากินเพราะจำเป็นต้องใช้พลังปราณ!”

“อ้อ เช่นนั้นเมื่อวานเจ้ากินไก่ย่างสองตัวก็เพราะใช้พลังปราณสินะ”

ไป๋จื่อเงียบไปทันที

อีกด้านหนึ่ง ไป๋หลีกำลังนั่งเอนหลังอย่างสบายใจเขาถือถ้วยชาร้อนด้วยท่าทางสง่างามราวกับไม่ได้ยินบทสนทนาของทั้งสองคน

“อย่าทะเลาะกันเลยวันนี้ข้าจะเลี้ยงเอง”

เสี่ยวเหยาหันขวับ “จริงหรือ?”

“แน่นอน”

“รวมขนมด้วย?”

“รวมด้วย”

“รวมของกินระหว่างทาง?”

รอยยิ้มของไป๋หลีชะงักไปเล็กน้อย

“...เจ้าจะเดินทางหรือจะเปิดโรงครัวเคลื่อนที่กันแน่?”

“ข้าก็แค่ตรวจสอบความจริงใจของสหายร่วมทาง”

เสวียนกุยที่นอนหมอบอยู่ในกระเป๋าผ้าบนเก้าอี้พลันยื่นหัวออกมา

“ข้าต้องการหินวิญญาณ”

เสี่ยวเหยากดหัวมันกลับลงไปทันที

“เจ้าต้องการนอนเงียบๆ”

“เด็กน้อยไร้คุณธรรม!”

“เต่าแก่ไร้ประโยชน์!”

ไป๋จื่อยกมือกุมขมับเขาเริ่มสงสัยแล้วว่าการร่วมเดินทางกับคนเหล่านี้จะทำให้อายุขัยของเขาสั้นลงหรือไม่

ตลาดฝั่งตะวันออกคึกคักตั้งแต่เช้าเพราะข่าวการแข่งขันล่าสัตว์อสูรในหุบเขาหมื่นอสูรแพร่กระจายไปทั่วเมืองแล้ว ผู้ฝึกตนจำนวนมากต่างมุ่งหน้าไปยังหุบเขาแต่ก่อนจะเข้าไป พวกเขาจำเป็นต้องมีแผนที่เส้นทางเพราะพื้นที่ด้านในเต็มไปด้วยค่ายกลธรรมชาติและเขตอันตรายที่เปลี่ยนแปลงอยู่ตลอดเวลา

ร้านขายข่าวแห่งหนึ่งตั้งอยู่ท้ายตลาด ป้ายไม้เก่าเขียนไว้ว่า

หอสารพัดข่าว

ภายในร้านมีผู้คนจับกลุ่มพูดคุยกันอย่างคึกคัก

“ได้ยินว่ามีแผนที่หุบเขาหมื่นอสูรฉบับเก่าหลุดออกมา!”

“ฉบับเก่าหรือ? แผนที่ของหุบเขานั่นเปลี่ยนทุกปีจะใช้ได้จริงหรือ?”

“ข้าได้ยินว่ามีตำแหน่งแหล่งหินวิญญาณโบราณอยู่ด้วย!”

เสี่ยวเหยาหยุดฟังทันทีนางหันไปมองไป๋หลี

“มีแหล่งหินวิญญาณด้วย”

“ข้าได้ยินแล้ว”

“เราไปดูหรือไม่?”

“แน่นอน ข้าก็อยากรู้ว่าแผนที่นั้นมีอะไร”

ไป๋จื่อมองทั้งสองคนสลับกัน

“พวกเจ้าสองคนสนใจแผนที่หรือสนใจหินวิญญาณกันแน่?”

“ทั้งสองอย่าง” เสี่ยวเหยาตอบโดยไม่ลังเล

ภายในห้องประมูลขนาดเล็กมีชายวัยกลางคนสวมชุดสีเทานั่งอยู่หลังโต๊ะเขาวางแผ่นหนังสัตว์สามม้วนลงตรงหน้า

“แผนที่ทั้งสามฉบับล้วนเป็นของที่ได้มาจากนักสำรวจหุบเขาหมื่นอสูร มีเพียงฉบับเดียวเท่านั้นที่เป็นของแท้ ส่วนอีกสองฉบับเป็นของปลอมที่ถูกทำขึ้นเลียนแบบ”

เสียงฮือฮาดังขึ้นทั่วห้อง

“แล้วจะรู้ได้อย่างไรว่าอันไหนจริง?”

ชายผู้นั้นยิ้ม

“นั่นเป็นเรื่องที่พวกท่านต้องพิจารณาเอง”

เสี่ยวเหยานั่งอยู่ด้านหลังสุดนางไม่ได้รีบร้อนเข้าไปดูแผนที่แต่กลับกวาดสายตามองผู้คนในห้องแทน

มีชายร่างใหญ่สองคนที่ดูเหมือนนักล่าสัตว์อสูร มีหญิงสาวสวมผ้าคลุมหน้า มีชายชราที่ถือไม้เท้าหัวหยกและยังมีชายหนุ่มอีกคนที่สวมชุดศิษย์สำนักสีเขียวกำลังจ้องแผนที่ด้วยสายตาจริงจัง

น่าสนใจ...

การประมูลเริ่มต้นขึ้น

แผนที่ม้วนแรกถูกคลี่ออกบนโต๊ะ เป็นภาพวาดเส้นทางจากทางเข้าหุบเขาไปยังป่าทางเหนือ มีสัญลักษณ์บ่อน้ำและถ้ำหลายแห่งกำกับไว้

เสี่ยวเหยาหรี่ตา เส้นปราณบนแผ่นหนังปรากฏขึ้นในสายตาของนางมันมีจุดเชื่อมต่อสามแห่งที่ดูผิดปกตินางเพ่งมองอีกเล็กน้อย ก่อนจะเบือนหน้า

“ปลอม”

ไป๋จื่อกระซิบ “เจ้ามั่นใจหรือ?”

“เส้นทางด้านเหนือมีลำธารไหลผ่าน แต่แผนที่ระบุว่ามีบ่อน้ำแห้งอยู่ตรงนั้น อีกอย่างจุดเชื่อมปราณสามแห่งถูกวาดซ้ำกันอย่างจงใจ”

“บางทีผู้วาดอาจผิดพลาดก็ได้”

“ความผิดพลาดไม่ทำให้เส้นปราณเชื่อมกันเป็นวงปิดหรอก”

ไป๋จื่อชะโงกมองอีกครั้ง ก่อนจะพยักหน้าอย่างชื่นชม

“สายตาเจ้าไม่ธรรมดาจริงๆ”

เสี่ยวเหยาพยักหน้ารับอย่างภาคภูมิใจ “แน่นอน สายตาข้ามีราคา”

“ราคาเท่าไร?”

“ขึ้นอยู่กับว่าเจ้าจะจ่ายไหวหรือไม่”

ไป๋จื่อรีบหันกลับไปนั่งตรงๆ

แผนที่ม้วนที่สองถูกเปิดออกคราวนี้เป็นภาพแสดงเส้นทางผ่านป่าทางตะวันตก มีเครื่องหมายสีแดงหลายจุดและมีสัญลักษณ์คล้ายกรงเล็บอยู่ตรงมุมหนึ่ง

เสี่ยวเหยาเพ่งมอง

เส้นปราณบนแผ่นหนังมีการไหลเวียนที่ผิดปกติ จุดหนึ่งถูกซ่อนอยู่ใต้รอยหมึกแต่กลับมีพลังปราณบางเบาไหลย้อนออกมานางยกมือแตะคาง

“ฉบับนี้ก็ปลอม”

“เหตุใด?” ไป๋หลีถาม

“มันไม่ได้วาดจากภูมิประเทศจริงแต่ลอกเส้นทางจากแผนที่อีกฉบับหนึ่งแล้วกลับด้าน”

ไป๋จื่อขมวดคิ้ว

“ถ้ากลับด้านแล้วจะเกิดอะไรขึ้น?”

“คนที่เดินตามจะไปถึงหน้าผาแทนที่จะเป็นทางลาด”

“นี่มันแผนที่ฆ่าคนชัดๆ!”

“เพราะฉะนั้นคนทำแผนที่จึงไม่ได้หวังขายแผนที่อย่างเดียว”

เสี่ยวเหยามองชายที่นำแผนที่ออกมาประมูล

“เขาหวังให้คนซื้อไปตายต่างหาก”

ไป๋หลีหมุนถ้วยชาในมือ มุมปากยกยิ้มอย่างสนใจ

“ดูเหมือนเจ้าจะพบเรื่องสนุกเข้าแล้ว”

“ไม่สนุกหรอก” เสี่ยวเหยาตอบ “ถ้าคนซื้อแผนที่ปลอมไปแล้วตายใครจะจ่ายค่าตอบแทนให้ข้าเล่า?”

แผนที่ม้วนที่สามถูกนำออกมา คราวนี้เสี่ยวเหยานั่งตัวตรง

แผนที่มีรอยขาดตรงมุมซ้ายเส้นทางส่วนใหญ่ถูกวาดด้วยหมึกสีดำแต่ตรงใจกลางกลับมีสัญลักษณ์สีทองจางๆคล้ายวงแหวนสามวงซ้อนกัน นางจ้องมองมันนานกว่าครั้งก่อน

เส้นปราณบนแผ่นหนังไม่เหมือนแผนที่สองฉบับแรกมันไหลเวียนเป็นธรรมชาติ มีบางส่วนขาดหายไปตามรอยฉีกของแผ่นหนังแต่จุดเชื่อมต่อด้านล่างกลับมีลักษณะคล้ายกับลวดลายบนกระดองของเสวียนกุย เสี่ยวเหยาหันไปมองกระเป๋าผ้า

“เสวียนกุย”

“อะไร?”

“เจ้าดูสัญลักษณ์นั่นสิ”

เต่าดำค่อยๆยื่นหัวออกมามันมองแผนที่เพียงครู่เดียวดวงตาที่ปกติขี้เกียจกลับหรี่ลงอย่างจริงจัง

“นั่น...”

“อะไร?”

“เป็นลวดลายเดียวกับกระดองข้า”

เสี่ยวเหยานิ่งไป

“หมายความว่าแผนที่ฉบับนี้เป็นของจริง?”

“ข้าไม่แน่ใจ ความทรงจำของข้ายังไม่กลับมาทั้งหมดแต่สัญลักษณ์นั้นไม่ใช่สิ่งที่คนธรรมดาจะวาดเลียนแบบได้”

“เช่นนั้นเราต้องได้มันมา”

“ราคาเริ่มต้นห้าสิบตำลึง!” ผู้ประมูลประกาศ

“หกสิบ!”

“แปดสิบ!”

“หนึ่งร้อย!”

ราคาพุ่งขึ้นอย่างรวดเร็วเสี่ยวเหยามองถุงเงินของตนเองก่อนจะค่อยๆหันไปมองไป๋หลี

ไป๋หลียิ้มรับอย่างรู้ทัน

“อย่ามองข้าเช่นนั้น ข้าเพิ่งเลี้ยงอาหารเช้าพวกเจ้าไป”

“เจ้ารับปากว่าจะออกค่าใช้จ่ายระหว่างเดินทาง”

“ค่าอาหาร ไม่ใช่ค่าแผนที่”

“แต่ถ้าไม่มีแผนที่เราอาจหลงป่าและต้องเสียเงินซื้ออาหารเพิ่ม”

ไป๋หลีชะงัก

“เหตุผลนี้...”

“ฟังดูสมเหตุสมผลใช่หรือไม่?”

“ไม่สมเหตุสมผลเลยสักนิด!”

แต่ก่อนที่ทั้งคู่จะเถียงกันต่อเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากด้านหน้า

“สามร้อยตำลึง!”

ชายร่างใหญ่ที่นั่งอยู่แถวหน้าเสนอราคาอย่างไม่ลังเล

เสี่ยวเหยาหรี่ตาคนผู้นี้เสนอราคาสูงเกินไป ทั้งที่ยังไม่ได้ตรวจสอบแผนที่อย่างละเอียดมีบางอย่างไม่ชอบมาพากล

“สี่ร้อยตำลึง!” ชายหนุ่มชุดเขียวเสนอราคาแข่ง

ชายร่างใหญ่หัวเราะเสียงดัง “ห้าร้อย!”

บรรยากาศในห้องเริ่มตึงเครียด เสี่ยวเหยากลับยกมือขึ้นช้าๆ

“หกร้อยตำลึง”

ทุกสายตาหันมาหานาง

ชายร่างใหญ่หรี่ตา “แม่นางตัวน้อย เจ้ารู้หรือไม่ว่าแผนที่นี้มีมูลค่าเพียงใด?”

“รู้สิ ถึงได้เสนอราคา”

“เจ้ามีเงินจ่ายหรือ?”

เสี่ยวเหยาหยิบถุงเงินออกมาวางบนโต๊ะดังปึก!

“มีอยู่เท่านี้แต่ถ้าไม่พอข้าสามารถเสนอข้อมูลแลกเปลี่ยนได้”

ผู้ประมูลสนใจทันที

“ข้อมูลอะไร?”

เสี่ยวเหยายิ้ม

“ข้ารู้ว่าแผนที่สองฉบับแรกเป็นของปลอมและคนที่ทำมันขึ้นมาอยู่ในห้องนี้”

บรรยากาศเงียบลงทันที

ชายร่างใหญ่ลุกพรวด

“พูดเหลวไหล!”

เสี่ยวเหยาไม่หันไปมองเขาด้วยซ้ำ

“ข้ายังไม่ได้บอกว่าเป็นใคร เหตุใดท่านจึงร้อนตัว?”

ชายร่างใหญ่หน้าเปลี่ยนสี

หญิงสาวที่สวมผ้าคลุมหน้าขยับตัวเล็กน้อยส่วนชายชราที่ถือไม้เท้ากลับเคาะพื้นเบาๆสองครั้ง

เสี่ยวเหยาสังเกตเห็นทั้งหมด นางยิ้มมุมปาก “ดูเหมือนข้าจะพูดถูกเสียด้วย”

“เด็กน้อย อย่ามาก่อเรื่อง!” ชายร่างใหญ่ตวาด

“ข้าไม่ได้ก่อเรื่อง ข้าแค่ไม่อยากให้คนอื่นเสียเงินซื้อของปลอม”

“เจ้ามีหลักฐานหรือ?”

“มีสิ”

เสี่ยวเหยาชี้ไปยังแผนที่ม้วนแรก

“แผนที่ฉบับแรกมีเส้นปราณสามจุดเชื่อมเป็นวงปิดแต่เส้นทางจริงในหุบเขาไม่มีทางเชื่อมกันเช่นนั้น ส่วนฉบับที่สองถูกกลับด้านจากแผนที่ต้นฉบับจุดทางลาดจึงกลายเป็นหน้าผา”

นางหยุดเล็กน้อย ก่อนชี้ไปยังชายร่างใหญ่

“และคนที่พยายามผลักดันให้แผนที่ทั้งสองฉบับถูกขายในราคาสูง...ก็คือท่าน”

“ไร้สาระ!”

“ถ้าไม่เชื่อ เราลองตรวจดูดีหรือไม่?”

เสี่ยวเหยาหันไปหาผู้ประมูล

“ขอหมึกปราณหนึ่งหยด”

ผู้ประมูลลังเล ก่อนจะหยิบขวดหมึกเล็กๆส่งให้นาง

เสี่ยวเหยาหยดหมึกลงบนจุดเชื่อมของแผนที่ฉบับแรก

ทันใดนั้น เส้นหมึกสีดำก็ส่องแสงขึ้นเป็นวงกลมก่อนจะเกิดประกายสีแดงวาบ

ไป๋จื่อที่มองอยู่พลันร้องขึ้น

“นั่นเป็นค่ายกลสะท้อนปราณ! หากผู้ใช้พลังปราณเปิดใช้งานแผนที่จะดูดพลังกลับไปยังจุดต้นทาง!”

ผู้คนแตกตื่น เสี่ยวเหยาหันไปมองแผนที่ฉบับที่สอง

“ส่วนฉบับนี้...”

ไป๋จื่อหยิบยันต์ออกมาแตะลงบนมุมแผ่นหนังแสงสีขาววาบขึ้น เส้นทางที่ถูกวาดไว้ค่อยๆกลับด้านต่อหน้าทุกคน

“เป็นภาพลวงตาทับซ้อน!” ไป๋จื่อร้อง “คนที่ไม่รู้วิธีแก้จะเห็นเส้นทางผิด!”

เสียงด่าทอและความโกลาหลดังขึ้นทันที ชายร่างใหญ่ฉวยโอกาสพุ่งไปคว้าแผนที่ฉบับที่สามแต่ไป๋หลีขยับนิ้วเพียงเล็กน้อยภาพของแผนที่บนโต๊ะพลันแยกออกเป็นสามชุด

ชายผู้นั้นคว้าได้เพียงอากาศ

“อะไรนะ!”

“ใจเย็นๆสิ” ไป๋หลียิ้ม “ของสำคัญเช่นนี้เหตุใดต้องรีบร้อน?”

ชายร่างใหญ่หมุนตัวหมายจะหนีแต่เสี่ยวเหยาขยับเท้าเตะขาโต๊ะ

โต๊ะไม้เลื่อนออกไปขวางทางชายผู้นั้นสะดุดจนเสียหลักล้มหน้าคะมำลงกับพื้นเสียงดัง

ตุ้บ!

เสี่ยวเหยาก้มมองเขา

“เดินระวังหน่อยสิ พื้นมันลื่นนะ”

ไป๋จื่อมองนางอย่างอึ้งๆเมื่อครู่เขาเห็นชัดว่านางตั้งใจเตะโต๊ะ

ความวุ่นวายกินเวลาไม่นานชายร่างใหญ่ถูกผู้ประมูลและคนดูแลร้านจับตัวไว้ ส่วนชายชราที่ถือไม้เท้ากับหญิงสาวสวมผ้าคลุมหน้าฉวยโอกาสหลบออกไปทางประตูด้านข้าง

เสี่ยวเหยาไม่ได้ตามไปนางสนใจสิ่งที่อยู่ตรงหน้ามากกว่า

ผู้ประมูลถอนหายใจอย่างโล่งอก ก่อนจะหยิบแผนที่ฉบับที่สามส่งให้นาง

“แม่นางช่วยเปิดโปงคนร้ายได้ แผนที่นี้ขอมอบให้เจ้า”

เสี่ยวเหยารับมาอย่างยินดี

“ขอบคุณมาก”

ไป๋หลีมองนาง

“ไม่ต่อรองราคาสักหน่อยหรือ?”

“ของฟรีจะต่อรองทำไม?”

“ข้าเริ่มเข้าใจแล้วว่าเหตุใดเจ้าจึงมีเงินเก็บน้อย”

“เพราะคนร่วมทางของข้าชอบพูดมาก”

“...”

ไป๋จื่อกลั้นหัวเราะจนไหล่สั่น

เมื่อออกจากหอสารพัดข่าวทั้งสามคนหยุดพักที่ร้านน้ำชาเล็กๆริมถนนก่อน

เสี่ยวเหยาคลี่แผนที่ออกอีกครั้งคราวนี้นางมองเห็นรายละเอียดที่ซ่อนอยู่ตรงขอบแผ่นหนังมีเส้นเล็กๆสามเส้นเชื่อมเข้าหากัน ก่อนจะบรรจบที่สัญลักษณ์วงแหวนสามวง

เสวียนกุยยื่นหัวออกมาจากกระเป๋า

“นำแผนที่มาให้ข้าดู”

เสี่ยวเหยาวางแผนที่ลงตรงหน้ามันทันทีที่ปลายเท้าของมันสัมผัสแผ่นหนัง ลวดลายสามวงก็เปล่งแสงสีทองจางๆ ภาพเส้นทางบนแผนที่เปลี่ยนไปจากเส้นทางธรรมดากลายเป็นเส้นปราณที่เชื่อมต่อกันใต้พื้นดิน เส้นหนึ่งทอดยาวเข้าไปในหุบเขาหมื่นอสูร อีกเส้นหนึ่งมุ่งไปยังพื้นที่ต้องห้ามทางตะวันตกและตรงใจกลางมีอักษรโบราณปรากฏขึ้นสามตัว ประตูสามภพ

ไป๋จื่อหน้าซีด

“นี่...ไม่ใช่แค่แผนที่หุบเขาหมื่นอสูรแล้ว”

ไป๋หลีวางถ้วยชาลงอย่างช้าๆรอยยิ้มขี้เล่นบนใบหน้าจางหายไป

“ข้าเคยเห็นสัญลักษณ์นี้ในตำราเก่าของเผ่าจิ้งจอก”

เสี่ยวเหยาหันไปหาเขา

“เจ้ารู้อะไร?”

ไป๋หลีเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“ประตูสามภพเป็นสิ่งที่ไม่ควรถูกเปิดอีกครั้ง”

เสวียนกุยหลับตาลง

“เพราะมันไม่ใช่ประตูที่เปิดเพื่อให้ผู้คนผ่านทาง...”

มันหยุดไปครู่หนึ่ง

“แต่มันเป็นประตูที่แบ่งเขตแดนระหว่างสามภพหากสมดุลถูกทำลายสิ่งที่อยู่หลังประตูอาจหลุดออกมา”

เสี่ยวเหยามองแผนที่ตรงหน้านางไม่ใช่คนที่ชอบยุ่งเรื่องวุ่นวายใหญ่โตแต่เมื่อเรื่องใหญ่โตเดินมาหาถึงที่ แถมยังมีหินวิญญาณซ่อนอยู่ในนั้นนางก็ไม่อาจแสร้งทำเป็นมองไม่เห็นได้

“เช่นนั้นเรายิ่งต้องไปหุบเขาหมื่นอสูร”

ไป๋จื่ออ้าปากค้าง

“เจ้าไม่ได้ยินหรือว่ามันอันตราย?”

“ได้ยิน”

“แล้วเหตุใดถึงยังจะไป?”

เสี่ยวเหยาพับแผนที่เก็บเข้ากระเป๋า

“เพราะหากมีคนกำลังตามหาประตูสามภพอยู่จริงเราก็ควรรู้ก่อนว่าพวกเขาต้องการอะไร” นางยิ้ม

“อีกอย่าง...ข้าไม่ชอบให้ใครมาหลอกขายของปลอมแล้วหนีไปอย่างลอยนวล”

ไป๋หลีหัวเราะชอบใจ

“เหตุผลของเจ้าช่างน่าประทับใจจริงๆ”

“ขอบคุณ”

“ข้ายังไม่ได้ชม”

“แต่ข้ารับคำชมแล้ว”

ขณะเดียวกัน บนชั้นสองของโรงน้ำชาอีกฝั่งถนนชายชราถือไม้เท้ากำลังยืนอยู่ริมหน้าต่างเขามองกลุ่มคนทั้งสามผ่านช่องไม้แคบๆหญิงสาวสวมผ้าคลุมหน้าที่หนีออกมาพร้อมเขาเอ่ยเสียงต่ำ

“พวกมันได้แผนที่ฉบับจริงไปแล้ว”

ชายชราพยักหน้า

“และเต่าดำก็เริ่มตอบสนองต่อแผนที่แล้ว”

“เราจะลงมือเมื่อใด?”

ชายชราหรี่ตา

“อย่าเพิ่งแตะต้องพวกมัน คนที่มองเห็นเส้นปราณได้ย่อมไม่ใช่คนธรรมดา ส่วนชายชุดขาวนั่น...”

เขาหยุดพูดไปครู่หนึ่ง

“ข้าจำกลิ่นอายของมันได้”

หญิงสาวชะงัก

“ท่านหมายถึง...”

“เผ่าจิ้งจอกเก้าหาง”

ชายชรากำไม้เท้าแน่น

“ดูเหมือนเรื่องนี้จะน่าสนใจกว่าที่คิด”

ในยามบ่ายเสี่ยวเหยาสะพายสัมภาระเตรียมออกจากเมือง ไป๋จื่อเดินตามหลังพร้อมกระบอกยันต์สองใบส่วนไป๋หลีถือห่อขนมและผลไม้เต็มสองมือ

“ข้าถามจริงๆนะ” ไป๋จื่อเอ่ย “เหตุใดพวกเราต้องซื้อขนมมากมายขนาดนี้?”

ไป๋หลีตอบอย่างสง่างาม

“เพราะตลอดการเดินทางจะได้มีความสุข”

เสี่ยวเหยาพยักหน้าเห็นด้วย

“ถูกต้อง ขนมคือสิ่งสำคัญ”

“แล้วหินวิญญาณล่ะ?” เสวียนกุยถามจากกระเป๋า

“ย่อมสำคัญกว่า” เสี่ยวเหยาตอบทันที

เต่าดำพยักหน้าอย่างพึงพอใจ

ทั้งสี่เดินออกจากประตูเมืองไปตามถนนสายตะวันตกมุ่งหน้าสู่หุบเขาหมื่นอสูรแต่ก่อนที่พวกเขาจะเดินพ้นแนวต้นไม้เสี่ยวเหยากลับหยุดฝีเท้าลง

นางมองเห็นเงาคนสองเงาเคลื่อนไหวอยู่บนเนินดินไกลออกไปไม่ใช่เงาของนักเดินทางสัญจรธรรมดาหนึ่งในนั้นถือหน้าไม้ อีกคนสะพายม้วนเชือกสีดำ

เสี่ยวเหยาหรี่ตา

“ดูเหมือนเราจะมีคนมาส่งถึงหน้าประตูเสียแล้ว”

ไป๋หลีถอนหายใจ

“ข้าเริ่มคิดแล้วว่าการมีสหายร่วมทางเป็นเรื่องสิ้นเปลือง”

“เจ้าจ่ายค่าอาหารไปแล้วจะหนีตอนนี้ไม่ได้”

“ข้าควรเรียกค่าเสี่ยงภัยเพิ่มหรือไม่?”

“ไม่ได้”

เสวียนกุยค่อยๆยื่นหัวออกจากกระเป๋า “มีคนกำลังตามล่าเรา”

เสี่ยวเหยากระชับสายสะพายแน่นนางยิ้มมุมปากก่อนเอ่ย

“เช่นนั้นก็ปล่อยให้พวกเขาตามมา”

นางหันหลังเดินต่อ

“ข้าอยากรู้เหมือนกันว่าพวกมันเป็นใคร”

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • ขบวนการตัวตึง ป่วนสามภพ   9 เส้นทางที่กำลังเปลี่ยนไป

    หลังจากฝูงหมาป่าเงาถอยหนีไป กลุ่มของหลินเสี่ยวเหยาก็ไม่ได้รีบร้อนออกเดินทางต่อทันที นางยืนอยู่บนโขดหินมองสำรวจแนวต้นไม้รอบตัวก่อนจะก้มลงมองตราหยกประจำตัวที่เอวแสงสีเงินบนตราหยกยังคงสว่างอยู่ แต่ตำแหน่งที่พวกเขาอยู่กลับไม่ตรงกับเส้นทางบนแผนที่เสียแล้ว“มีอะไรหรือ?” กู้เหิงถาม“เราหลงทางแล้ว”ไป๋จื่อที่กำลังดื่มน้ำอยู่แทบสำลัก“อะไรนะ! เพิ่งเดินมาได้ไม่เท่าไรเองนะ!”“ใจเย็นก่อน ข้ายังไม่ได้บอกว่าหลงทางแบบไม่มีทางกลับ” เสี่ยวเหยากระโดดลงจากโขดหินปัดฝุ่นบนกระโปรง “ข้าแค่สงสัยว่าป่ากำลังเคลื่อนที่”ไป๋หลีเลิกคิ้วมองต้นไม้สูงใหญ่ที่เรียงรายอยู่เบื้องหน้า“ต้นไม้เดินได้หรือ?”“ถ้าเป็นเช่นนั้นจริงข้าคงไม่แปลกใจเท่ากับที่เจ้าจะยอมเดินเองโดยไม่ต้องให้ใครจ่ายค่าอาหาร”“นี่เจ้ากำลังดูถูกข้าอยู่หรือ?”“เปล่า ข้ากำลังพูดถึงข้อเท็จจริง”เสวียนกุยที่อยู่ในตะกร้าบนหลังนางส่งเสียงหึ!“พวกมนุษย์ช่างพูดมากเสียจริง เดินต่อไปก็รู้เอง”เสี่ยวเหยาเหลือบมองมัน “เจ้ารู้ว่าเกิดอะไรขึ้นใช่หรือไม่?”“ข้าแค่รู้สึกว่าพื้นดินกำลังขยับ”“แล้วทำไมไม่บอกตั้งแต่แรก?”“เพราะข้าอยากนอน”นางสูดลมหายใจลึก พยายามข่มใจไม่ให

  • ขบวนการตัวตึง ป่วนสามภพ   8 สัตว์อสูรของเจ้า?

    เสียงระฆังดังขึ้นเป็นครั้งที่สาม ประตูหินขนาดใหญ่ของหุบเขาหมื่นอสูรค่อยๆเปิดออกเผยให้เห็นเส้นทางที่ทอดลึกเข้าไปในป่าทึบผู้เข้าแข่งขันหลายร้อยคนยืนเรียงรายอยู่บริเวณลานด้านหน้าแต่ละคนต่างมีสีหน้าตื่นเต้น บ้างตรวจสอบอาวุธ บ้างเตรียมยันต์และโอสถ บางคนถึงกับนำสัตว์อสูรคู่ใจออกมาอวดโฉมมีทั้งเสือเขี้ยวเพลิง หมาป่าหิมะ เหยี่ยวปีกเหล็กและแม้กระทั่งงูเกล็ดหยกที่เลื้อยพันอยู่บนแขนเจ้าของท่ามกลางสัตว์อสูรเหล่านั้นมีเพียงตัวหนึ่งที่ดูไม่เข้าพวกอย่างยิ่งเต่าดำตัวหนึ่งกำลังนอนหมอบอยู่บนไหล่ของหญิงสาวในชุดผ้าสีเรียบมันหลับตาพริ้ม ไม่สนใจเสียงรอบข้างแม้แต่น้อย“นั่นสัตว์อสูรของเจ้าหรือ?”เสียงถามดังขึ้นจากด้านหลังหลินเสี่ยวเหยาหันไปมอง ชายหนุ่มร่างสูงคนหนึ่งกำลังยืนมองเต่าบนไหล่นางด้วยสีหน้าประหลาดใจ“ใช่”“เจ้าเอามันมาร่วมการแข่งขันจริงๆ หรือ?”“แล้วมีปัญหาอะไร?”ชายหนุ่มมองเต่าดำอีกครั้ง ก่อนจะหลุดหัวเราะ“ข้าแค่สงสัยว่าเจ้าจะให้มันทำอะไร นอนเฝ้ากระเป๋าหรือ?”คนรอบข้างได้ยินก็พากันหัวเราะตาม“ข้าคิดว่าอย่างน้อยควรนำสัตว์อสูรที่วิ่งได้มาสักตัว”“บางทีนางอาจคิดว่าเต่าจะชนะการแข่งขันด้วยการเดินไปถ

  • ขบวนการตัวตึง ป่วนสามภพ   7 หุบเขาหมื่นอสูร

    หลังจากเหตุการณ์ถูกซุ่มโจมตีบนถนนสายตะวันตกกลุ่มของหลินเสี่ยวเหยาก็เดินทางต่อโดยไม่มีใครคิดจะเสียเวลาอยู่กับที่นานนักเถี่ยซานถูกมัดทิ้งไว้ให้คนของทางการจัดการ ส่วนหลักฐานที่พบในตัวเขาถูกเสี่ยวเหยาเก็บไว้ทั้งหมดโดยเฉพาะป้ายเหล็กสีดำที่สลักคำว่า‘หอค้ารัตติกาล’นางไม่รู้ว่ากลุ่มคนเหล่านั้นมีอำนาจมากเพียงใดแต่สิ่งหนึ่งที่แน่ใจคือพวกมันไม่ได้ต้องการเพียงสัตว์อสูรหายากธรรมดาแต่พวกมันต้องการเสวียนกุย“ข้าหิวแล้ว”เสียงของไป๋หลีดังขึ้นท่ามกลางความเงียบเสี่ยวเหยาหันไปมองเขา“เจ้าเพิ่งกินขนมไปเมื่อครู่”“ขนมไม่ใช่อาหาร”“เช่นนั้นผลไม้ในมือเจ้าคืออะไร?”“ของว่าง”“แล้วเนื้อแห้งที่อยู่ในถุงข้างเอว?”“เสบียงฉุกเฉิน”เสี่ยวเหยาหยุดเดินหันไปมองชายหนุ่มชุดขาวตั้งแต่หัวจรดเท้า“ข้าสงสัยว่าเจ้ามีถุงเก็บอาหารซ่อนอยู่ในมิติส่วนตัวหรือไม่”ไป๋หลียิ้ม“เจ้าสนใจหรือ?”“ข้าเพียงคิดว่าเจ้าจะกินหมดเมื่อไร”ไป๋จื่อหัวเราะพรืดก่อนจะรีบหันหน้าหนีเมื่อเห็นไป๋หลีมองมากู้เหิงที่เดินอยู่ด้านหลังส่ายหน้าเบาๆเขาเคยเดินทางร่วมกับผู้ฝึกตนหลายกลุ่มแต่ไม่เคยพบกลุ่มใดที่พูดคุยเรื่องอาหารได้ตลอดทางเช่นนี้มาก่อน“อีกไม่ไกล

  • ขบวนการตัวตึง ป่วนสามภพ   6 ค่ายกล!

    ถนนสายตะวันตกทอดยาวผ่านป่าโปร่งก่อนจะค่อยๆแคบลงเมื่อเข้าใกล้เขตภูเขา ต้นไม้สองข้างทางสูงใหญ่จนแสงแดดส่องลงมาได้เป็นหย่อมๆกลิ่นดินชื้นและใบไม้แห้งลอยปะปนอยู่ในอากาศหลินเสี่ยวเหยาเดินนำหน้ามือหนึ่งถือแผนที่อีกมือแกว่งกิ่งไม้เล่นอย่างไม่รีบร้อนด้านหลังเป็นไป๋จื่อที่แบกสัมภาระจนหลังแทบหักส่วนไป๋หลีเดินสบายๆพร้อมห่อขนมในมือ“ข้าขอถามอะไรสักอย่างได้หรือไม่” ไป๋จื่อเอ่ยขึ้น“ถามสิ” เสี่ยวเหยาตอบ“เหตุใดคนที่ซื้อของน้อยที่สุดจึงต้องแบกสัมภาระมากที่สุด?”“เพราะคนที่ซื้อของมากที่สุดมีฐานะดี ส่วนคนที่ซื้อของน้อยที่สุดมีแรงงานเหลือเฟือ”ไป๋จื่อหันไปมองไป๋หลี“เจ้าฟังแล้วไม่รู้สึกละอายใจบ้างหรือ?”ไป๋หลีหยิบขนมเข้าปากอย่างสง่างาม“ไม่เลย”“...”“อีกอย่างเจ้าดูแข็งแรงดีข้าจึงไว้วางใจให้ช่วยงาน”“ข้าเป็นนักพรต ไม่ใช่ล่อบรรทุกของ!”เสียงเถียงกันทำให้เสี่ยวเหยาหลุดหัวเราะ นางกำลังจะเดินต่อแต่จู่ๆเสวียนกุยที่อยู่ในกระเป๋าก็ยื่นหัวออกมา“หยุดก่อน” น้ำเสียงของมันจริงจังกว่าปกติเสี่ยวเหยาชะงักทันที“มีอะไร?”“ข้างหน้าไม่ปกติ”นางกวาดตามองทางเดินเบื้องหน้า ต้นไม้ยังคงนิ่งไม่มีเสียงของสัตว์ไม่มีแม้แต่เสี

  • ขบวนการตัวตึง ป่วนสามภพ   5 เผ่าจิ้งจอกเก้าหาง

    เสียงไก่ขันดังขึ้นแสงแดดลอดผ่านหน้าต่างโรงเตี๊ยมเข้ามา บนโต๊ะไม้เต็มไปด้วยห่อสัมภาระหลินเสี่ยวเหยานั่งอยู่บนเก้าอี้กำลังนับเงินในถุงผ้าอย่างตั้งใจหนึ่งตำลึง...สองตำลึง...สามตำลึง...นางถอนหายใจยาว“เงินที่หามาได้ช่างอยู่กับข้าไม่นานเสียจริง”“เพราะเจ้าใช้เงินซื้อของกินมากเกินไปต่างหาก” ไป๋จื่อที่กำลังม้วนยันต์ใส่กระบอกไม้เอ่ยขึ้นเสี่ยวเหยาหันไปมองเขา “เจ้าพูดเหมือนคนที่ไม่เคยกินข้าวของข้าอย่างนั้นแหละ”“ข้า...ข้ากินเพราะจำเป็นต้องใช้พลังปราณ!”“อ้อ เช่นนั้นเมื่อวานเจ้ากินไก่ย่างสองตัวก็เพราะใช้พลังปราณสินะ”ไป๋จื่อเงียบไปทันทีอีกด้านหนึ่ง ไป๋หลีกำลังนั่งเอนหลังอย่างสบายใจเขาถือถ้วยชาร้อนด้วยท่าทางสง่างามราวกับไม่ได้ยินบทสนทนาของทั้งสองคน“อย่าทะเลาะกันเลยวันนี้ข้าจะเลี้ยงเอง”เสี่ยวเหยาหันขวับ “จริงหรือ?”“แน่นอน”“รวมขนมด้วย?”“รวมด้วย”“รวมของกินระหว่างทาง?”รอยยิ้มของไป๋หลีชะงักไปเล็กน้อย“...เจ้าจะเดินทางหรือจะเปิดโรงครัวเคลื่อนที่กันแน่?”“ข้าก็แค่ตรวจสอบความจริงใจของสหายร่วมทาง”เสวียนกุยที่นอนหมอบอยู่ในกระเป๋าผ้าบนเก้าอี้พลันยื่นหัวออกมา“ข้าต้องการหินวิญญาณ”เสี่ยวเหยากดหั

  • ขบวนการตัวตึง ป่วนสามภพ   4 ประหลาดทั้งกลุ่ม

    ยามเช้าหลังฝนตกเมืองหลัวเฟิงถูกปกคลุมด้วยไอหมอกบางๆหลังคากระเบื้องเปียกชื้นสะท้อนแสงอาทิตย์ ถนนหินเต็มไปด้วยแอ่งน้ำเล็กๆพ่อค้าเริ่มตั้งแผงขายของกันตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่างดีกลิ่นแป้งนึ่งและเนื้อย่างลอยมาจากร้านอาหารริมทางหลินเสี่ยวเหยากำลังนั่งกินบะหมี่เนื้ออยู่หน้าร้านแห่งหนึ่งตรงข้ามนางคือไป๋จื่อนักพรตหนุ่มที่ยังคงมีสีหน้าไม่ค่อยสดใสนักหลังจากถูกลากเข้าไปพัวพันกับเรื่องโรงเตี๊ยมผีหลอกเมื่อวานส่วนข้างเท้าของเสี่ยวเหยามีเต่าสีดำตัวหนึ่งกำลังนอนตากแดดอย่างเกียจคร้าน“เจ้าจะเดินทางไปหุบเขาหมื่นอสูรจริงหรือ?” ไป๋จื่อถาม“จริง”“ที่นั่นอันตรายมากนะมีสัตว์อสูรระดับสูงอยู่หลายชนิด อีกทั้งยังมีเขตอาคมเก่าแก่ที่แม้แต่ผู้ฝึกตนระดับสูงก็ไม่กล้าเข้าใกล้”เสี่ยวเหยาคีบเนื้อเข้าปาก“ข้ารู้”“แล้วเจ้ายังจะไป?”“ข้าต้องไปหาเงิน”ไป๋จื่อยกมือกุมขมับ“ข้าเพิ่งบอกว่าอันตราย!”“ข้าก็เพิ่งบอกว่าต้องหาเงิน”“…”เขาเริ่มรู้สึกว่าการพูดคุยกับนางเป็นเรื่องเหนื่อยยากกว่าการวาดค่ายกลเสียอีกเสี่ยวเหยาวางตะเกียบลงแล้วหยิบแผนที่เก่าออกมาคลี่บนโต๊ะ“ข้าตรวจสอบเส้นทางแล้วหากออกจากเมืองทางประตูตะวันตกจะต้องผ่านป่าส

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status