LOGINเสียงไก่ขันดังขึ้นแสงแดดลอดผ่านหน้าต่างโรงเตี๊ยมเข้ามา บนโต๊ะไม้เต็มไปด้วยห่อสัมภาระ
หลินเสี่ยวเหยานั่งอยู่บนเก้าอี้กำลังนับเงินในถุงผ้าอย่างตั้งใจ หนึ่งตำลึง...สองตำลึง...สามตำลึง... นางถอนหายใจยาว “เงินที่หามาได้ช่างอยู่กับข้าไม่นานเสียจริง” “เพราะเจ้าใช้เงินซื้อของกินมากเกินไปต่างหาก” ไป๋จื่อที่กำลังม้วนยันต์ใส่กระบอกไม้เอ่ยขึ้น เสี่ยวเหยาหันไปมองเขา “เจ้าพูดเหมือนคนที่ไม่เคยกินข้าวของข้าอย่างนั้นแหละ” “ข้า...ข้ากินเพราะจำเป็นต้องใช้พลังปราณ!” “อ้อ เช่นนั้นเมื่อวานเจ้ากินไก่ย่างสองตัวก็เพราะใช้พลังปราณสินะ” ไป๋จื่อเงียบไปทันที อีกด้านหนึ่ง ไป๋หลีกำลังนั่งเอนหลังอย่างสบายใจเขาถือถ้วยชาร้อนด้วยท่าทางสง่างามราวกับไม่ได้ยินบทสนทนาของทั้งสองคน “อย่าทะเลาะกันเลยวันนี้ข้าจะเลี้ยงเอง” เสี่ยวเหยาหันขวับ “จริงหรือ?” “แน่นอน” “รวมขนมด้วย?” “รวมด้วย” “รวมของกินระหว่างทาง?” รอยยิ้มของไป๋หลีชะงักไปเล็กน้อย “...เจ้าจะเดินทางหรือจะเปิดโรงครัวเคลื่อนที่กันแน่?” “ข้าก็แค่ตรวจสอบความจริงใจของสหายร่วมทาง” เสวียนกุยที่นอนหมอบอยู่ในกระเป๋าผ้าบนเก้าอี้พลันยื่นหัวออกมา “ข้าต้องการหินวิญญาณ” เสี่ยวเหยากดหัวมันกลับลงไปทันที “เจ้าต้องการนอนเงียบๆ” “เด็กน้อยไร้คุณธรรม!” “เต่าแก่ไร้ประโยชน์!” ไป๋จื่อยกมือกุมขมับเขาเริ่มสงสัยแล้วว่าการร่วมเดินทางกับคนเหล่านี้จะทำให้อายุขัยของเขาสั้นลงหรือไม่ ตลาดฝั่งตะวันออกคึกคักตั้งแต่เช้าเพราะข่าวการแข่งขันล่าสัตว์อสูรในหุบเขาหมื่นอสูรแพร่กระจายไปทั่วเมืองแล้ว ผู้ฝึกตนจำนวนมากต่างมุ่งหน้าไปยังหุบเขาแต่ก่อนจะเข้าไป พวกเขาจำเป็นต้องมีแผนที่เส้นทางเพราะพื้นที่ด้านในเต็มไปด้วยค่ายกลธรรมชาติและเขตอันตรายที่เปลี่ยนแปลงอยู่ตลอดเวลา ร้านขายข่าวแห่งหนึ่งตั้งอยู่ท้ายตลาด ป้ายไม้เก่าเขียนไว้ว่า หอสารพัดข่าว ภายในร้านมีผู้คนจับกลุ่มพูดคุยกันอย่างคึกคัก “ได้ยินว่ามีแผนที่หุบเขาหมื่นอสูรฉบับเก่าหลุดออกมา!” “ฉบับเก่าหรือ? แผนที่ของหุบเขานั่นเปลี่ยนทุกปีจะใช้ได้จริงหรือ?” “ข้าได้ยินว่ามีตำแหน่งแหล่งหินวิญญาณโบราณอยู่ด้วย!” เสี่ยวเหยาหยุดฟังทันทีนางหันไปมองไป๋หลี “มีแหล่งหินวิญญาณด้วย” “ข้าได้ยินแล้ว” “เราไปดูหรือไม่?” “แน่นอน ข้าก็อยากรู้ว่าแผนที่นั้นมีอะไร” ไป๋จื่อมองทั้งสองคนสลับกัน “พวกเจ้าสองคนสนใจแผนที่หรือสนใจหินวิญญาณกันแน่?” “ทั้งสองอย่าง” เสี่ยวเหยาตอบโดยไม่ลังเล ภายในห้องประมูลขนาดเล็กมีชายวัยกลางคนสวมชุดสีเทานั่งอยู่หลังโต๊ะเขาวางแผ่นหนังสัตว์สามม้วนลงตรงหน้า “แผนที่ทั้งสามฉบับล้วนเป็นของที่ได้มาจากนักสำรวจหุบเขาหมื่นอสูร มีเพียงฉบับเดียวเท่านั้นที่เป็นของแท้ ส่วนอีกสองฉบับเป็นของปลอมที่ถูกทำขึ้นเลียนแบบ” เสียงฮือฮาดังขึ้นทั่วห้อง “แล้วจะรู้ได้อย่างไรว่าอันไหนจริง?” ชายผู้นั้นยิ้ม “นั่นเป็นเรื่องที่พวกท่านต้องพิจารณาเอง” เสี่ยวเหยานั่งอยู่ด้านหลังสุดนางไม่ได้รีบร้อนเข้าไปดูแผนที่แต่กลับกวาดสายตามองผู้คนในห้องแทน มีชายร่างใหญ่สองคนที่ดูเหมือนนักล่าสัตว์อสูร มีหญิงสาวสวมผ้าคลุมหน้า มีชายชราที่ถือไม้เท้าหัวหยกและยังมีชายหนุ่มอีกคนที่สวมชุดศิษย์สำนักสีเขียวกำลังจ้องแผนที่ด้วยสายตาจริงจัง น่าสนใจ... การประมูลเริ่มต้นขึ้น แผนที่ม้วนแรกถูกคลี่ออกบนโต๊ะ เป็นภาพวาดเส้นทางจากทางเข้าหุบเขาไปยังป่าทางเหนือ มีสัญลักษณ์บ่อน้ำและถ้ำหลายแห่งกำกับไว้ เสี่ยวเหยาหรี่ตา เส้นปราณบนแผ่นหนังปรากฏขึ้นในสายตาของนางมันมีจุดเชื่อมต่อสามแห่งที่ดูผิดปกตินางเพ่งมองอีกเล็กน้อย ก่อนจะเบือนหน้า “ปลอม” ไป๋จื่อกระซิบ “เจ้ามั่นใจหรือ?” “เส้นทางด้านเหนือมีลำธารไหลผ่าน แต่แผนที่ระบุว่ามีบ่อน้ำแห้งอยู่ตรงนั้น อีกอย่างจุดเชื่อมปราณสามแห่งถูกวาดซ้ำกันอย่างจงใจ” “บางทีผู้วาดอาจผิดพลาดก็ได้” “ความผิดพลาดไม่ทำให้เส้นปราณเชื่อมกันเป็นวงปิดหรอก” ไป๋จื่อชะโงกมองอีกครั้ง ก่อนจะพยักหน้าอย่างชื่นชม “สายตาเจ้าไม่ธรรมดาจริงๆ” เสี่ยวเหยาพยักหน้ารับอย่างภาคภูมิใจ “แน่นอน สายตาข้ามีราคา” “ราคาเท่าไร?” “ขึ้นอยู่กับว่าเจ้าจะจ่ายไหวหรือไม่” ไป๋จื่อรีบหันกลับไปนั่งตรงๆ แผนที่ม้วนที่สองถูกเปิดออกคราวนี้เป็นภาพแสดงเส้นทางผ่านป่าทางตะวันตก มีเครื่องหมายสีแดงหลายจุดและมีสัญลักษณ์คล้ายกรงเล็บอยู่ตรงมุมหนึ่ง เสี่ยวเหยาเพ่งมอง เส้นปราณบนแผ่นหนังมีการไหลเวียนที่ผิดปกติ จุดหนึ่งถูกซ่อนอยู่ใต้รอยหมึกแต่กลับมีพลังปราณบางเบาไหลย้อนออกมานางยกมือแตะคาง “ฉบับนี้ก็ปลอม” “เหตุใด?” ไป๋หลีถาม “มันไม่ได้วาดจากภูมิประเทศจริงแต่ลอกเส้นทางจากแผนที่อีกฉบับหนึ่งแล้วกลับด้าน” ไป๋จื่อขมวดคิ้ว “ถ้ากลับด้านแล้วจะเกิดอะไรขึ้น?” “คนที่เดินตามจะไปถึงหน้าผาแทนที่จะเป็นทางลาด” “นี่มันแผนที่ฆ่าคนชัดๆ!” “เพราะฉะนั้นคนทำแผนที่จึงไม่ได้หวังขายแผนที่อย่างเดียว” เสี่ยวเหยามองชายที่นำแผนที่ออกมาประมูล “เขาหวังให้คนซื้อไปตายต่างหาก” ไป๋หลีหมุนถ้วยชาในมือ มุมปากยกยิ้มอย่างสนใจ “ดูเหมือนเจ้าจะพบเรื่องสนุกเข้าแล้ว” “ไม่สนุกหรอก” เสี่ยวเหยาตอบ “ถ้าคนซื้อแผนที่ปลอมไปแล้วตายใครจะจ่ายค่าตอบแทนให้ข้าเล่า?” แผนที่ม้วนที่สามถูกนำออกมา คราวนี้เสี่ยวเหยานั่งตัวตรง แผนที่มีรอยขาดตรงมุมซ้ายเส้นทางส่วนใหญ่ถูกวาดด้วยหมึกสีดำแต่ตรงใจกลางกลับมีสัญลักษณ์สีทองจางๆคล้ายวงแหวนสามวงซ้อนกัน นางจ้องมองมันนานกว่าครั้งก่อน เส้นปราณบนแผ่นหนังไม่เหมือนแผนที่สองฉบับแรกมันไหลเวียนเป็นธรรมชาติ มีบางส่วนขาดหายไปตามรอยฉีกของแผ่นหนังแต่จุดเชื่อมต่อด้านล่างกลับมีลักษณะคล้ายกับลวดลายบนกระดองของเสวียนกุย เสี่ยวเหยาหันไปมองกระเป๋าผ้า “เสวียนกุย” “อะไร?” “เจ้าดูสัญลักษณ์นั่นสิ” เต่าดำค่อยๆยื่นหัวออกมามันมองแผนที่เพียงครู่เดียวดวงตาที่ปกติขี้เกียจกลับหรี่ลงอย่างจริงจัง “นั่น...” “อะไร?” “เป็นลวดลายเดียวกับกระดองข้า” เสี่ยวเหยานิ่งไป “หมายความว่าแผนที่ฉบับนี้เป็นของจริง?” “ข้าไม่แน่ใจ ความทรงจำของข้ายังไม่กลับมาทั้งหมดแต่สัญลักษณ์นั้นไม่ใช่สิ่งที่คนธรรมดาจะวาดเลียนแบบได้” “เช่นนั้นเราต้องได้มันมา” “ราคาเริ่มต้นห้าสิบตำลึง!” ผู้ประมูลประกาศ “หกสิบ!” “แปดสิบ!” “หนึ่งร้อย!” ราคาพุ่งขึ้นอย่างรวดเร็วเสี่ยวเหยามองถุงเงินของตนเองก่อนจะค่อยๆหันไปมองไป๋หลี ไป๋หลียิ้มรับอย่างรู้ทัน “อย่ามองข้าเช่นนั้น ข้าเพิ่งเลี้ยงอาหารเช้าพวกเจ้าไป” “เจ้ารับปากว่าจะออกค่าใช้จ่ายระหว่างเดินทาง” “ค่าอาหาร ไม่ใช่ค่าแผนที่” “แต่ถ้าไม่มีแผนที่เราอาจหลงป่าและต้องเสียเงินซื้ออาหารเพิ่ม” ไป๋หลีชะงัก “เหตุผลนี้...” “ฟังดูสมเหตุสมผลใช่หรือไม่?” “ไม่สมเหตุสมผลเลยสักนิด!” แต่ก่อนที่ทั้งคู่จะเถียงกันต่อเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากด้านหน้า “สามร้อยตำลึง!” ชายร่างใหญ่ที่นั่งอยู่แถวหน้าเสนอราคาอย่างไม่ลังเล เสี่ยวเหยาหรี่ตาคนผู้นี้เสนอราคาสูงเกินไป ทั้งที่ยังไม่ได้ตรวจสอบแผนที่อย่างละเอียดมีบางอย่างไม่ชอบมาพากล “สี่ร้อยตำลึง!” ชายหนุ่มชุดเขียวเสนอราคาแข่ง ชายร่างใหญ่หัวเราะเสียงดัง “ห้าร้อย!” บรรยากาศในห้องเริ่มตึงเครียด เสี่ยวเหยากลับยกมือขึ้นช้าๆ “หกร้อยตำลึง” ทุกสายตาหันมาหานาง ชายร่างใหญ่หรี่ตา “แม่นางตัวน้อย เจ้ารู้หรือไม่ว่าแผนที่นี้มีมูลค่าเพียงใด?” “รู้สิ ถึงได้เสนอราคา” “เจ้ามีเงินจ่ายหรือ?” เสี่ยวเหยาหยิบถุงเงินออกมาวางบนโต๊ะดังปึก! “มีอยู่เท่านี้แต่ถ้าไม่พอข้าสามารถเสนอข้อมูลแลกเปลี่ยนได้” ผู้ประมูลสนใจทันที “ข้อมูลอะไร?” เสี่ยวเหยายิ้ม “ข้ารู้ว่าแผนที่สองฉบับแรกเป็นของปลอมและคนที่ทำมันขึ้นมาอยู่ในห้องนี้” บรรยากาศเงียบลงทันที ชายร่างใหญ่ลุกพรวด “พูดเหลวไหล!” เสี่ยวเหยาไม่หันไปมองเขาด้วยซ้ำ “ข้ายังไม่ได้บอกว่าเป็นใคร เหตุใดท่านจึงร้อนตัว?” ชายร่างใหญ่หน้าเปลี่ยนสี หญิงสาวที่สวมผ้าคลุมหน้าขยับตัวเล็กน้อยส่วนชายชราที่ถือไม้เท้ากลับเคาะพื้นเบาๆสองครั้ง เสี่ยวเหยาสังเกตเห็นทั้งหมด นางยิ้มมุมปาก “ดูเหมือนข้าจะพูดถูกเสียด้วย” “เด็กน้อย อย่ามาก่อเรื่อง!” ชายร่างใหญ่ตวาด “ข้าไม่ได้ก่อเรื่อง ข้าแค่ไม่อยากให้คนอื่นเสียเงินซื้อของปลอม” “เจ้ามีหลักฐานหรือ?” “มีสิ” เสี่ยวเหยาชี้ไปยังแผนที่ม้วนแรก “แผนที่ฉบับแรกมีเส้นปราณสามจุดเชื่อมเป็นวงปิดแต่เส้นทางจริงในหุบเขาไม่มีทางเชื่อมกันเช่นนั้น ส่วนฉบับที่สองถูกกลับด้านจากแผนที่ต้นฉบับจุดทางลาดจึงกลายเป็นหน้าผา” นางหยุดเล็กน้อย ก่อนชี้ไปยังชายร่างใหญ่ “และคนที่พยายามผลักดันให้แผนที่ทั้งสองฉบับถูกขายในราคาสูง...ก็คือท่าน” “ไร้สาระ!” “ถ้าไม่เชื่อ เราลองตรวจดูดีหรือไม่?” เสี่ยวเหยาหันไปหาผู้ประมูล “ขอหมึกปราณหนึ่งหยด” ผู้ประมูลลังเล ก่อนจะหยิบขวดหมึกเล็กๆส่งให้นาง เสี่ยวเหยาหยดหมึกลงบนจุดเชื่อมของแผนที่ฉบับแรก ทันใดนั้น เส้นหมึกสีดำก็ส่องแสงขึ้นเป็นวงกลมก่อนจะเกิดประกายสีแดงวาบ ไป๋จื่อที่มองอยู่พลันร้องขึ้น “นั่นเป็นค่ายกลสะท้อนปราณ! หากผู้ใช้พลังปราณเปิดใช้งานแผนที่จะดูดพลังกลับไปยังจุดต้นทาง!” ผู้คนแตกตื่น เสี่ยวเหยาหันไปมองแผนที่ฉบับที่สอง “ส่วนฉบับนี้...” ไป๋จื่อหยิบยันต์ออกมาแตะลงบนมุมแผ่นหนังแสงสีขาววาบขึ้น เส้นทางที่ถูกวาดไว้ค่อยๆกลับด้านต่อหน้าทุกคน “เป็นภาพลวงตาทับซ้อน!” ไป๋จื่อร้อง “คนที่ไม่รู้วิธีแก้จะเห็นเส้นทางผิด!” เสียงด่าทอและความโกลาหลดังขึ้นทันที ชายร่างใหญ่ฉวยโอกาสพุ่งไปคว้าแผนที่ฉบับที่สามแต่ไป๋หลีขยับนิ้วเพียงเล็กน้อยภาพของแผนที่บนโต๊ะพลันแยกออกเป็นสามชุด ชายผู้นั้นคว้าได้เพียงอากาศ “อะไรนะ!” “ใจเย็นๆสิ” ไป๋หลียิ้ม “ของสำคัญเช่นนี้เหตุใดต้องรีบร้อน?” ชายร่างใหญ่หมุนตัวหมายจะหนีแต่เสี่ยวเหยาขยับเท้าเตะขาโต๊ะ โต๊ะไม้เลื่อนออกไปขวางทางชายผู้นั้นสะดุดจนเสียหลักล้มหน้าคะมำลงกับพื้นเสียงดัง ตุ้บ! เสี่ยวเหยาก้มมองเขา “เดินระวังหน่อยสิ พื้นมันลื่นนะ” ไป๋จื่อมองนางอย่างอึ้งๆเมื่อครู่เขาเห็นชัดว่านางตั้งใจเตะโต๊ะ ความวุ่นวายกินเวลาไม่นานชายร่างใหญ่ถูกผู้ประมูลและคนดูแลร้านจับตัวไว้ ส่วนชายชราที่ถือไม้เท้ากับหญิงสาวสวมผ้าคลุมหน้าฉวยโอกาสหลบออกไปทางประตูด้านข้าง เสี่ยวเหยาไม่ได้ตามไปนางสนใจสิ่งที่อยู่ตรงหน้ามากกว่า ผู้ประมูลถอนหายใจอย่างโล่งอก ก่อนจะหยิบแผนที่ฉบับที่สามส่งให้นาง “แม่นางช่วยเปิดโปงคนร้ายได้ แผนที่นี้ขอมอบให้เจ้า” เสี่ยวเหยารับมาอย่างยินดี “ขอบคุณมาก” ไป๋หลีมองนาง “ไม่ต่อรองราคาสักหน่อยหรือ?” “ของฟรีจะต่อรองทำไม?” “ข้าเริ่มเข้าใจแล้วว่าเหตุใดเจ้าจึงมีเงินเก็บน้อย” “เพราะคนร่วมทางของข้าชอบพูดมาก” “...” ไป๋จื่อกลั้นหัวเราะจนไหล่สั่น เมื่อออกจากหอสารพัดข่าวทั้งสามคนหยุดพักที่ร้านน้ำชาเล็กๆริมถนนก่อน เสี่ยวเหยาคลี่แผนที่ออกอีกครั้งคราวนี้นางมองเห็นรายละเอียดที่ซ่อนอยู่ตรงขอบแผ่นหนังมีเส้นเล็กๆสามเส้นเชื่อมเข้าหากัน ก่อนจะบรรจบที่สัญลักษณ์วงแหวนสามวง เสวียนกุยยื่นหัวออกมาจากกระเป๋า “นำแผนที่มาให้ข้าดู” เสี่ยวเหยาวางแผนที่ลงตรงหน้ามันทันทีที่ปลายเท้าของมันสัมผัสแผ่นหนัง ลวดลายสามวงก็เปล่งแสงสีทองจางๆ ภาพเส้นทางบนแผนที่เปลี่ยนไปจากเส้นทางธรรมดากลายเป็นเส้นปราณที่เชื่อมต่อกันใต้พื้นดิน เส้นหนึ่งทอดยาวเข้าไปในหุบเขาหมื่นอสูร อีกเส้นหนึ่งมุ่งไปยังพื้นที่ต้องห้ามทางตะวันตกและตรงใจกลางมีอักษรโบราณปรากฏขึ้นสามตัว ประตูสามภพ ไป๋จื่อหน้าซีด “นี่...ไม่ใช่แค่แผนที่หุบเขาหมื่นอสูรแล้ว” ไป๋หลีวางถ้วยชาลงอย่างช้าๆรอยยิ้มขี้เล่นบนใบหน้าจางหายไป “ข้าเคยเห็นสัญลักษณ์นี้ในตำราเก่าของเผ่าจิ้งจอก” เสี่ยวเหยาหันไปหาเขา “เจ้ารู้อะไร?” ไป๋หลีเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงจริงจัง “ประตูสามภพเป็นสิ่งที่ไม่ควรถูกเปิดอีกครั้ง” เสวียนกุยหลับตาลง “เพราะมันไม่ใช่ประตูที่เปิดเพื่อให้ผู้คนผ่านทาง...” มันหยุดไปครู่หนึ่ง “แต่มันเป็นประตูที่แบ่งเขตแดนระหว่างสามภพหากสมดุลถูกทำลายสิ่งที่อยู่หลังประตูอาจหลุดออกมา” เสี่ยวเหยามองแผนที่ตรงหน้านางไม่ใช่คนที่ชอบยุ่งเรื่องวุ่นวายใหญ่โตแต่เมื่อเรื่องใหญ่โตเดินมาหาถึงที่ แถมยังมีหินวิญญาณซ่อนอยู่ในนั้นนางก็ไม่อาจแสร้งทำเป็นมองไม่เห็นได้ “เช่นนั้นเรายิ่งต้องไปหุบเขาหมื่นอสูร” ไป๋จื่ออ้าปากค้าง “เจ้าไม่ได้ยินหรือว่ามันอันตราย?” “ได้ยิน” “แล้วเหตุใดถึงยังจะไป?” เสี่ยวเหยาพับแผนที่เก็บเข้ากระเป๋า “เพราะหากมีคนกำลังตามหาประตูสามภพอยู่จริงเราก็ควรรู้ก่อนว่าพวกเขาต้องการอะไร” นางยิ้ม “อีกอย่าง...ข้าไม่ชอบให้ใครมาหลอกขายของปลอมแล้วหนีไปอย่างลอยนวล” ไป๋หลีหัวเราะชอบใจ “เหตุผลของเจ้าช่างน่าประทับใจจริงๆ” “ขอบคุณ” “ข้ายังไม่ได้ชม” “แต่ข้ารับคำชมแล้ว” ขณะเดียวกัน บนชั้นสองของโรงน้ำชาอีกฝั่งถนนชายชราถือไม้เท้ากำลังยืนอยู่ริมหน้าต่างเขามองกลุ่มคนทั้งสามผ่านช่องไม้แคบๆหญิงสาวสวมผ้าคลุมหน้าที่หนีออกมาพร้อมเขาเอ่ยเสียงต่ำ “พวกมันได้แผนที่ฉบับจริงไปแล้ว” ชายชราพยักหน้า “และเต่าดำก็เริ่มตอบสนองต่อแผนที่แล้ว” “เราจะลงมือเมื่อใด?” ชายชราหรี่ตา “อย่าเพิ่งแตะต้องพวกมัน คนที่มองเห็นเส้นปราณได้ย่อมไม่ใช่คนธรรมดา ส่วนชายชุดขาวนั่น...” เขาหยุดพูดไปครู่หนึ่ง “ข้าจำกลิ่นอายของมันได้” หญิงสาวชะงัก “ท่านหมายถึง...” “เผ่าจิ้งจอกเก้าหาง” ชายชรากำไม้เท้าแน่น “ดูเหมือนเรื่องนี้จะน่าสนใจกว่าที่คิด” ในยามบ่ายเสี่ยวเหยาสะพายสัมภาระเตรียมออกจากเมือง ไป๋จื่อเดินตามหลังพร้อมกระบอกยันต์สองใบส่วนไป๋หลีถือห่อขนมและผลไม้เต็มสองมือ “ข้าถามจริงๆนะ” ไป๋จื่อเอ่ย “เหตุใดพวกเราต้องซื้อขนมมากมายขนาดนี้?” ไป๋หลีตอบอย่างสง่างาม “เพราะตลอดการเดินทางจะได้มีความสุข” เสี่ยวเหยาพยักหน้าเห็นด้วย “ถูกต้อง ขนมคือสิ่งสำคัญ” “แล้วหินวิญญาณล่ะ?” เสวียนกุยถามจากกระเป๋า “ย่อมสำคัญกว่า” เสี่ยวเหยาตอบทันที เต่าดำพยักหน้าอย่างพึงพอใจ ทั้งสี่เดินออกจากประตูเมืองไปตามถนนสายตะวันตกมุ่งหน้าสู่หุบเขาหมื่นอสูรแต่ก่อนที่พวกเขาจะเดินพ้นแนวต้นไม้เสี่ยวเหยากลับหยุดฝีเท้าลง นางมองเห็นเงาคนสองเงาเคลื่อนไหวอยู่บนเนินดินไกลออกไปไม่ใช่เงาของนักเดินทางสัญจรธรรมดาหนึ่งในนั้นถือหน้าไม้ อีกคนสะพายม้วนเชือกสีดำ เสี่ยวเหยาหรี่ตา “ดูเหมือนเราจะมีคนมาส่งถึงหน้าประตูเสียแล้ว” ไป๋หลีถอนหายใจ “ข้าเริ่มคิดแล้วว่าการมีสหายร่วมทางเป็นเรื่องสิ้นเปลือง” “เจ้าจ่ายค่าอาหารไปแล้วจะหนีตอนนี้ไม่ได้” “ข้าควรเรียกค่าเสี่ยงภัยเพิ่มหรือไม่?” “ไม่ได้” เสวียนกุยค่อยๆยื่นหัวออกจากกระเป๋า “มีคนกำลังตามล่าเรา” เสี่ยวเหยากระชับสายสะพายแน่นนางยิ้มมุมปากก่อนเอ่ย “เช่นนั้นก็ปล่อยให้พวกเขาตามมา” นางหันหลังเดินต่อ “ข้าอยากรู้เหมือนกันว่าพวกมันเป็นใคร”หลังจากฝูงหมาป่าเงาถอยหนีไป กลุ่มของหลินเสี่ยวเหยาก็ไม่ได้รีบร้อนออกเดินทางต่อทันที นางยืนอยู่บนโขดหินมองสำรวจแนวต้นไม้รอบตัวก่อนจะก้มลงมองตราหยกประจำตัวที่เอวแสงสีเงินบนตราหยกยังคงสว่างอยู่ แต่ตำแหน่งที่พวกเขาอยู่กลับไม่ตรงกับเส้นทางบนแผนที่เสียแล้ว“มีอะไรหรือ?” กู้เหิงถาม“เราหลงทางแล้ว”ไป๋จื่อที่กำลังดื่มน้ำอยู่แทบสำลัก“อะไรนะ! เพิ่งเดินมาได้ไม่เท่าไรเองนะ!”“ใจเย็นก่อน ข้ายังไม่ได้บอกว่าหลงทางแบบไม่มีทางกลับ” เสี่ยวเหยากระโดดลงจากโขดหินปัดฝุ่นบนกระโปรง “ข้าแค่สงสัยว่าป่ากำลังเคลื่อนที่”ไป๋หลีเลิกคิ้วมองต้นไม้สูงใหญ่ที่เรียงรายอยู่เบื้องหน้า“ต้นไม้เดินได้หรือ?”“ถ้าเป็นเช่นนั้นจริงข้าคงไม่แปลกใจเท่ากับที่เจ้าจะยอมเดินเองโดยไม่ต้องให้ใครจ่ายค่าอาหาร”“นี่เจ้ากำลังดูถูกข้าอยู่หรือ?”“เปล่า ข้ากำลังพูดถึงข้อเท็จจริง”เสวียนกุยที่อยู่ในตะกร้าบนหลังนางส่งเสียงหึ!“พวกมนุษย์ช่างพูดมากเสียจริง เดินต่อไปก็รู้เอง”เสี่ยวเหยาเหลือบมองมัน “เจ้ารู้ว่าเกิดอะไรขึ้นใช่หรือไม่?”“ข้าแค่รู้สึกว่าพื้นดินกำลังขยับ”“แล้วทำไมไม่บอกตั้งแต่แรก?”“เพราะข้าอยากนอน”นางสูดลมหายใจลึก พยายามข่มใจไม่ให
เสียงระฆังดังขึ้นเป็นครั้งที่สาม ประตูหินขนาดใหญ่ของหุบเขาหมื่นอสูรค่อยๆเปิดออกเผยให้เห็นเส้นทางที่ทอดลึกเข้าไปในป่าทึบผู้เข้าแข่งขันหลายร้อยคนยืนเรียงรายอยู่บริเวณลานด้านหน้าแต่ละคนต่างมีสีหน้าตื่นเต้น บ้างตรวจสอบอาวุธ บ้างเตรียมยันต์และโอสถ บางคนถึงกับนำสัตว์อสูรคู่ใจออกมาอวดโฉมมีทั้งเสือเขี้ยวเพลิง หมาป่าหิมะ เหยี่ยวปีกเหล็กและแม้กระทั่งงูเกล็ดหยกที่เลื้อยพันอยู่บนแขนเจ้าของท่ามกลางสัตว์อสูรเหล่านั้นมีเพียงตัวหนึ่งที่ดูไม่เข้าพวกอย่างยิ่งเต่าดำตัวหนึ่งกำลังนอนหมอบอยู่บนไหล่ของหญิงสาวในชุดผ้าสีเรียบมันหลับตาพริ้ม ไม่สนใจเสียงรอบข้างแม้แต่น้อย“นั่นสัตว์อสูรของเจ้าหรือ?”เสียงถามดังขึ้นจากด้านหลังหลินเสี่ยวเหยาหันไปมอง ชายหนุ่มร่างสูงคนหนึ่งกำลังยืนมองเต่าบนไหล่นางด้วยสีหน้าประหลาดใจ“ใช่”“เจ้าเอามันมาร่วมการแข่งขันจริงๆ หรือ?”“แล้วมีปัญหาอะไร?”ชายหนุ่มมองเต่าดำอีกครั้ง ก่อนจะหลุดหัวเราะ“ข้าแค่สงสัยว่าเจ้าจะให้มันทำอะไร นอนเฝ้ากระเป๋าหรือ?”คนรอบข้างได้ยินก็พากันหัวเราะตาม“ข้าคิดว่าอย่างน้อยควรนำสัตว์อสูรที่วิ่งได้มาสักตัว”“บางทีนางอาจคิดว่าเต่าจะชนะการแข่งขันด้วยการเดินไปถ
หลังจากเหตุการณ์ถูกซุ่มโจมตีบนถนนสายตะวันตกกลุ่มของหลินเสี่ยวเหยาก็เดินทางต่อโดยไม่มีใครคิดจะเสียเวลาอยู่กับที่นานนักเถี่ยซานถูกมัดทิ้งไว้ให้คนของทางการจัดการ ส่วนหลักฐานที่พบในตัวเขาถูกเสี่ยวเหยาเก็บไว้ทั้งหมดโดยเฉพาะป้ายเหล็กสีดำที่สลักคำว่า‘หอค้ารัตติกาล’นางไม่รู้ว่ากลุ่มคนเหล่านั้นมีอำนาจมากเพียงใดแต่สิ่งหนึ่งที่แน่ใจคือพวกมันไม่ได้ต้องการเพียงสัตว์อสูรหายากธรรมดาแต่พวกมันต้องการเสวียนกุย“ข้าหิวแล้ว”เสียงของไป๋หลีดังขึ้นท่ามกลางความเงียบเสี่ยวเหยาหันไปมองเขา“เจ้าเพิ่งกินขนมไปเมื่อครู่”“ขนมไม่ใช่อาหาร”“เช่นนั้นผลไม้ในมือเจ้าคืออะไร?”“ของว่าง”“แล้วเนื้อแห้งที่อยู่ในถุงข้างเอว?”“เสบียงฉุกเฉิน”เสี่ยวเหยาหยุดเดินหันไปมองชายหนุ่มชุดขาวตั้งแต่หัวจรดเท้า“ข้าสงสัยว่าเจ้ามีถุงเก็บอาหารซ่อนอยู่ในมิติส่วนตัวหรือไม่”ไป๋หลียิ้ม“เจ้าสนใจหรือ?”“ข้าเพียงคิดว่าเจ้าจะกินหมดเมื่อไร”ไป๋จื่อหัวเราะพรืดก่อนจะรีบหันหน้าหนีเมื่อเห็นไป๋หลีมองมากู้เหิงที่เดินอยู่ด้านหลังส่ายหน้าเบาๆเขาเคยเดินทางร่วมกับผู้ฝึกตนหลายกลุ่มแต่ไม่เคยพบกลุ่มใดที่พูดคุยเรื่องอาหารได้ตลอดทางเช่นนี้มาก่อน“อีกไม่ไกล
ถนนสายตะวันตกทอดยาวผ่านป่าโปร่งก่อนจะค่อยๆแคบลงเมื่อเข้าใกล้เขตภูเขา ต้นไม้สองข้างทางสูงใหญ่จนแสงแดดส่องลงมาได้เป็นหย่อมๆกลิ่นดินชื้นและใบไม้แห้งลอยปะปนอยู่ในอากาศหลินเสี่ยวเหยาเดินนำหน้ามือหนึ่งถือแผนที่อีกมือแกว่งกิ่งไม้เล่นอย่างไม่รีบร้อนด้านหลังเป็นไป๋จื่อที่แบกสัมภาระจนหลังแทบหักส่วนไป๋หลีเดินสบายๆพร้อมห่อขนมในมือ“ข้าขอถามอะไรสักอย่างได้หรือไม่” ไป๋จื่อเอ่ยขึ้น“ถามสิ” เสี่ยวเหยาตอบ“เหตุใดคนที่ซื้อของน้อยที่สุดจึงต้องแบกสัมภาระมากที่สุด?”“เพราะคนที่ซื้อของมากที่สุดมีฐานะดี ส่วนคนที่ซื้อของน้อยที่สุดมีแรงงานเหลือเฟือ”ไป๋จื่อหันไปมองไป๋หลี“เจ้าฟังแล้วไม่รู้สึกละอายใจบ้างหรือ?”ไป๋หลีหยิบขนมเข้าปากอย่างสง่างาม“ไม่เลย”“...”“อีกอย่างเจ้าดูแข็งแรงดีข้าจึงไว้วางใจให้ช่วยงาน”“ข้าเป็นนักพรต ไม่ใช่ล่อบรรทุกของ!”เสียงเถียงกันทำให้เสี่ยวเหยาหลุดหัวเราะ นางกำลังจะเดินต่อแต่จู่ๆเสวียนกุยที่อยู่ในกระเป๋าก็ยื่นหัวออกมา“หยุดก่อน” น้ำเสียงของมันจริงจังกว่าปกติเสี่ยวเหยาชะงักทันที“มีอะไร?”“ข้างหน้าไม่ปกติ”นางกวาดตามองทางเดินเบื้องหน้า ต้นไม้ยังคงนิ่งไม่มีเสียงของสัตว์ไม่มีแม้แต่เสี
เสียงไก่ขันดังขึ้นแสงแดดลอดผ่านหน้าต่างโรงเตี๊ยมเข้ามา บนโต๊ะไม้เต็มไปด้วยห่อสัมภาระหลินเสี่ยวเหยานั่งอยู่บนเก้าอี้กำลังนับเงินในถุงผ้าอย่างตั้งใจหนึ่งตำลึง...สองตำลึง...สามตำลึง...นางถอนหายใจยาว“เงินที่หามาได้ช่างอยู่กับข้าไม่นานเสียจริง”“เพราะเจ้าใช้เงินซื้อของกินมากเกินไปต่างหาก” ไป๋จื่อที่กำลังม้วนยันต์ใส่กระบอกไม้เอ่ยขึ้นเสี่ยวเหยาหันไปมองเขา “เจ้าพูดเหมือนคนที่ไม่เคยกินข้าวของข้าอย่างนั้นแหละ”“ข้า...ข้ากินเพราะจำเป็นต้องใช้พลังปราณ!”“อ้อ เช่นนั้นเมื่อวานเจ้ากินไก่ย่างสองตัวก็เพราะใช้พลังปราณสินะ”ไป๋จื่อเงียบไปทันทีอีกด้านหนึ่ง ไป๋หลีกำลังนั่งเอนหลังอย่างสบายใจเขาถือถ้วยชาร้อนด้วยท่าทางสง่างามราวกับไม่ได้ยินบทสนทนาของทั้งสองคน“อย่าทะเลาะกันเลยวันนี้ข้าจะเลี้ยงเอง”เสี่ยวเหยาหันขวับ “จริงหรือ?”“แน่นอน”“รวมขนมด้วย?”“รวมด้วย”“รวมของกินระหว่างทาง?”รอยยิ้มของไป๋หลีชะงักไปเล็กน้อย“...เจ้าจะเดินทางหรือจะเปิดโรงครัวเคลื่อนที่กันแน่?”“ข้าก็แค่ตรวจสอบความจริงใจของสหายร่วมทาง”เสวียนกุยที่นอนหมอบอยู่ในกระเป๋าผ้าบนเก้าอี้พลันยื่นหัวออกมา“ข้าต้องการหินวิญญาณ”เสี่ยวเหยากดหั
ยามเช้าหลังฝนตกเมืองหลัวเฟิงถูกปกคลุมด้วยไอหมอกบางๆหลังคากระเบื้องเปียกชื้นสะท้อนแสงอาทิตย์ ถนนหินเต็มไปด้วยแอ่งน้ำเล็กๆพ่อค้าเริ่มตั้งแผงขายของกันตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่างดีกลิ่นแป้งนึ่งและเนื้อย่างลอยมาจากร้านอาหารริมทางหลินเสี่ยวเหยากำลังนั่งกินบะหมี่เนื้ออยู่หน้าร้านแห่งหนึ่งตรงข้ามนางคือไป๋จื่อนักพรตหนุ่มที่ยังคงมีสีหน้าไม่ค่อยสดใสนักหลังจากถูกลากเข้าไปพัวพันกับเรื่องโรงเตี๊ยมผีหลอกเมื่อวานส่วนข้างเท้าของเสี่ยวเหยามีเต่าสีดำตัวหนึ่งกำลังนอนตากแดดอย่างเกียจคร้าน“เจ้าจะเดินทางไปหุบเขาหมื่นอสูรจริงหรือ?” ไป๋จื่อถาม“จริง”“ที่นั่นอันตรายมากนะมีสัตว์อสูรระดับสูงอยู่หลายชนิด อีกทั้งยังมีเขตอาคมเก่าแก่ที่แม้แต่ผู้ฝึกตนระดับสูงก็ไม่กล้าเข้าใกล้”เสี่ยวเหยาคีบเนื้อเข้าปาก“ข้ารู้”“แล้วเจ้ายังจะไป?”“ข้าต้องไปหาเงิน”ไป๋จื่อยกมือกุมขมับ“ข้าเพิ่งบอกว่าอันตราย!”“ข้าก็เพิ่งบอกว่าต้องหาเงิน”“…”เขาเริ่มรู้สึกว่าการพูดคุยกับนางเป็นเรื่องเหนื่อยยากกว่าการวาดค่ายกลเสียอีกเสี่ยวเหยาวางตะเกียบลงแล้วหยิบแผนที่เก่าออกมาคลี่บนโต๊ะ“ข้าตรวจสอบเส้นทางแล้วหากออกจากเมืองทางประตูตะวันตกจะต้องผ่านป่าส







