LOGINรุ่งเช้าของวันถัดมาหลินเสี่ยวเหยาตื่นขึ้นเพราะเสียงบางอย่างกำลังเคาะกรงเหล็ก
ก๊อก! ก๊อก! นางลืมตาขึ้นอย่างงัวเงียก่อนพลิกตัวมองไปทางโต๊ะเต่าสีดำตัวหนึ่งกำลังใช้ขาหน้าตบประตูกรงอย่างเชื่องช้า “ตื่นแล้วหรือ?” “ข้าหิว” “เมื่อวานเจ้าบอกว่าจะไม่กินหินวิญญาณเจ็ดวัน” “ข้าบอกว่าจะไม่กินหินวิญญาณ ไม่ได้บอกว่าจะไม่กินอย่างอื่น” เสี่ยวเหยาหลับตาลงอีกครั้ง “เช่นนั้นก็รอไป” “มนุษย์ตัวเล็ก เจ้าไม่รู้จักดูแลสัตว์อสูรหรือ?” “ข้ารู้จักดูแลตัวเองก่อน” นางลุกขึ้นนั่งหยิบเสื้อคลุมมาสวม ก่อนเปิดกรงให้เสวียนกุยออกมา เต่าดำคลานออกมาช้าๆแล้วหยุดอยู่ข้างถ้วยน้ำ “มีอาหารหรือไม่?” เสี่ยวเหยาหยิบหมั่นโถวครึ่งลูกวางลงตรงหน้ามัน เสวียนกุยมองอาหารก่อนมองนาง “นี่คือสิ่งที่เจ้ามอบให้ผู้พิทักษ์โบราณหรือ?” “ถ้าไม่กินก็อด” เต่าดำเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนก้มลงกัดหมั่นโถวอย่างเสียไม่ได้ เสี่ยวเหยายิ้มมุมปาก ดีมาก!อย่างน้อยก็ยังเลี้ยงง่ายกว่าที่คิด หลังจากจัดการอาหารเช้าเสร็จนางก็เก็บสัมภาระเตรียมออกจากโรงเตี๊ยมเพื่อหาซื้อแผนที่เส้นทางเพื่อไปเมืองถัดไปแต่เมื่อเดินลงมาถึงชั้นล่างเจ้าของโรงเตี๊ยมกลับเรียกนางไว้ “แม่นางหลิน เมื่อคืนท่านพักผ่อนได้หรือไม่?” “ก็พอได้เจ้าค่ะ” “เช่นนั้นดีแล้ว ช่วงนี้แถวนี้มีเรื่องประหลาดเกิดขึ้น” เสี่ยวเหยาหยุดมือที่กำลังเก็บถุงเงิน “เรื่องอะไรหรือ?” เจ้าของโรงเตี๊ยมลดเสียงลง “โรงเตี๊ยมเก่าทางตะวันตกของเมือง มีคนเข้าไปพักแล้วหายตัวไปสามคนในคืนเดียวบางคนบอกว่ามีผีสิงบางคนบอกว่ามีสัตว์อสูรออกล่า” เสี่ยวเหยากะพริบตา “แล้วเกี่ยวอะไรกับข้า?” เจ้าของโรงเตี๊ยมชะงักไปก่อนเอ่ยต่อ “ข้าแค่เล่าให้ฟัง…” “อ้อ ขอบคุณมากเจ้าค่ะ” นางยิ้มก่อนเดินออกจากโรงเตี๊ยมทันทีเรื่องผี เรื่องอสูร เรื่องคนหายไม่ใช่เรื่องที่นางควรเข้าไปยุ่งด้วยเลยสักนิดชีวิตสงบสุขหาเงินไปวันๆต่างหากที่ดีที่สุด ตลาดช่วงเช้ายังคงคึกคักไม่แพ้เมื่อวานเสี่ยวเหยาเดินเลือกซื้ออาหารแห้งและสมุนไพรสำหรับเดินทางระหว่างนั้นก็แวะดูแผงขายแผนที่อยู่หลายร้าน “แผนที่หุบเขาหมื่นอสูรหรือ? มีอยู่ แต่ราคาไม่ถูกนะ” พ่อค้าคนหนึ่งยกม้วนกระดาษขึ้นมา เสี่ยวเหยามองแผนที่แล้วถามราคา “สองตำลึง” “แพงไป” “แผนที่นี้วาดโดยผู้ฝึกตนที่เคยเข้าไปถึงเขตชั้นในเชียวนะ!” “เช่นนั้นเหตุใดท่านถึงยังยืนขายอยู่ในตลาดชั้นนอก?” พ่อค้าคนนั้นสำลัก “เจ้าเด็กนี่!” เสี่ยวเหยาหัวเราะเขาแล้วเดินต่อ นางยังไม่จำเป็นต้องซื้อแผนที่ในตอนนี้เพราะยังมีเวลาอีกหลายวันกว่าจะเดินทางไปถึงหุบเขาหมื่นอสูรแต่ขณะที่กำลังจะเลี้ยวเข้าตรอกเล็กๆสียงร้องตะโกนก็ดังมาจากทางด้านหน้า “ช่วยด้วย! มีคนติดอยู่ข้างใน!” คนจำนวนหนึ่งกำลังมุงอยู่หน้าโรงเตี๊ยมเก่าอาคารหลังนั้นมีป้ายไม้ผุพังแขวนเอียงอยู่เหนือประตู ตัวอักษรบนป้ายเลือนจนอ่านแทบไม่ออก หน้าต่างชั้นสองปิดสนิททุกบานทั้งที่เป็นเวลากลางวันแต่กลับมีหมอกสีเทาจางๆลอยออกมาจากช่องประตู เสี่ยวเหยาหยุดมองเพียงครู่เดียว “โรงเตี๊ยมผีหลอก?” นางพึมพำ เสียงชายชราคนหนึ่งดังขึ้นข้างตัว “ใช่แล้ว เมื่อคืนมีคนเข้าไปสามคน เช้านี้ยังไม่มีใครออกมาเลย” “ไม่มีใครเข้าไปช่วยหรือ?” “มีผู้ฝึกตนลองเข้าไปแล้วสองคนแต่พอเดินผ่านประตูพวกเขาก็วิ่งออกมาเหมือนหนีอะไรน่ากลัวมาน่ะสิ!” เสี่ยวเหยาหันไปมองประตูนางไม่เห็นพลังอาฆาตหรือปราณหยินเข้มข้นอย่างที่ควรจะเป็น หากเป็นวิญญาณร้ายจริงเส้นพลังรอบอาคารควรมีลักษณะกระจัดกระจายและเย็นเยียบกว่านี้แต่สิ่งที่นางเห็นกลับเป็นเส้นปราณบางๆที่ไหลวนเป็นวงกลมรอบโรงเตี๊ยม มีบางอย่างผิดปกติ “ใครก็ได้ ช่วยเข้าไปดูที!” เสียงร้องขอความช่วยเหลือดังขึ้นอีกครั้ง เสี่ยวเหยาถอนหายใจนางไม่อยากยุ่งเลยจริงๆแต่ถ้าปล่อยให้คนข้างในหายตัวไป อาจมีคนต้องเสียเงินตามหาหรือประกาศรางวัลอีกก็ได้นางชอบเงินรางวัลมากกว่าเรื่องผีสางอยู่แล้ว “หากข้าเข้าไปช่วยจะมีค่าตอบแทนหรือไม่?” คนที่ยืนอยู่ใกล้ประตูหันมามองนางอย่างตกใจ “แม่นาง เจ้าจะเข้าไปจริงหรือ?” “ข้าถามว่ามีค่าตอบแทนหรือไม่” ชายชราลังเล ก่อนตอบว่า “เจ้าของโรงเตี๊ยมประกาศให้สิบตำลึง หากช่วยคนออกมาได้” เสี่ยวเหยาพยักหน้าพึงพอใจ “เช่นนั้นข้าจะลองดู” ภายในโรงเตี๊ยมมืดกว่าที่คิด ทันทีที่ก้าวผ่านประตูกลิ่นไม้ชื้นและฝุ่นเก่าก็ลอยเข้าจมูก พื้นไม้ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดใต้ฝ่าเท้า โคมไฟตามผนังดับสนิททั้งหมดแสงจากด้านนอกส่องเข้ามาได้เพียงไม่กี่ก้าวก่อนถูกความมืดกลืนหายไป เสี่ยวเหยาหยิบลูกแก้วส่องแสงจากถุงผ้าออกมาแสงสีขาวนวลส่องให้เห็นโต๊ะเก้าอี้ที่ล้มระเนระนาด “มีใครอยู่หรือไม่?” ไม่มีเสียงตอบรับ นางก้าวไปข้างหน้าอย่างระมัดระวังทันใดนั้น เสียงฝีเท้าก็ดังขึ้นจากชั้นบน ตึก…ตึก…ตึก… เสี่ยวเหยาหยุดเดิน “ใคร?” เสียงฝีเท้าหยุดตาม นางเงยหน้ามองบันไดแล้วเงาสีขาวก็ปรากฏขึ้นตรงหัวบันไดมันมีรูปร่างคล้ายมนุษย์ผมยาวปิดใบหน้าเสื้อผ้าขาวซีดลากไปกับพื้น เงานั้นค่อยๆก้มศีรษะลงก่อนส่งเสียงหัวเราะแหบพร่า “ฮิ…ฮิ…ฮิ…” เสี่ยวเหยาจ้องมองอยู่ครู่หนึ่ง “เจ้าเป็นผีหรือ?” เงาสีขาวไม่ตอบมันค่อยๆลอยลงมาจากบันได เสี่ยวเหยาขยับถอยหลังหนึ่งก้าวไม่ใช่เพราะกลัวแต่เพราะนางกำลังพิจารณาเส้นพลังรอบตัวมันอยู่ แสงสีขาวที่มองเห็นได้จากลูกแก้วเผยให้เห็นเส้นปราณบางๆพาดผ่านพื้นไม้และเชื่อมต่อกับเงาสีขาว เสี่ยวเหยาหรี่ตา นี่ไม่ใช่ผีแต่เป็นภาพลวงตาที่เกิดจากค่ายกล นางก้มลงมองพื้นเห็นเส้นปราณทั้งหมดไหลไปยังจุดหนึ่งใต้บันได “มีคนวางค่ายกลไว้ที่นี่…” นางพึมพำ ทันใดนั้นเงาสีขาวก็พุ่งเข้ามา เสี่ยวเหยาก้มตัวหลบ พรึ่บ! ร่างสีขาวพุ่งผ่านเหนือศีรษะก่อนชนเข้ากับผนังด้านหลังแล้วแตกกระจายเป็นหมอก “ไม่เลว” นางพึมพำแต่ยังไม่ทันได้ขยับ เสียงหัวเราะอีกหลายเสียงก็ดังขึ้นจากรอบด้าน ฮิ…ฮิ…ฮิ… เงาสีขาวปรากฏขึ้นพร้อมกันถึงห้าร่างคราวนี้พวกมันไม่ได้ลอยลงมาจากบันไดแต่กลับโผล่ออกมาจากพื้น เพดาน และผนัง เสี่ยวเหยาขมวดคิ้ว ค่ายกลนี้สามารถสร้างภาพลวงตาได้หลายตำแหน่งและยิ่งมีคนเคลื่อนไหวมากเท่าไรภาพลวงตาก็ยิ่งเปลี่ยนทิศทางเร็วขึ้นเท่านั้น นางหยิบเหรียญทองแดงออกมาหนึ่งเหรียญแล้วดีดใส่เงาที่อยู่ใกล้ที่สุดเหรียญทะลุผ่านร่างไปโดยไม่มีผล “อย่างที่คิด” นางถอนหายใจ การโจมตีภาพลวงตาไม่มีประโยชน์สิ่งที่ต้องทำคือหาต้นกำเนิดของค่ายกล “เฮ้ย! เจ้าเป็นใคร?” เสียงตะโกนดังมาจากด้านหลัง เสี่ยวเหยาหันไปมองเห็นชายหนุ่มในชุดนักพรตสีขาวคนหนึ่งกำลังยืนอยู่ตรงทางเดินมือข้างหนึ่งถือพู่กันอีกข้างกำลังจับยันต์หลายแผ่นใบหน้าของเขาซีดเล็กน้อย “เจ้าเป็นผีหรือคน?” เสี่ยวเหยามองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า “ข้าก็ควรถามเจ้าเช่นกัน” ชายหนุ่มยกยันต์ขึ้นทันที “อย่าเข้ามา! ข้ามีอาคมกำราบผี!” เสี่ยวเหยาชี้ไปยังเงาสีขาวด้านหลังเขา “เช่นนั้นเจ้าก็จัดการตัวนั้นสิ” ชายหนุ่มหันขวับเงาสีขาวกำลังยืนอยู่ห่างจากเขาไม่ถึงสองก้าว “อ๊าก!” เขาร้องลั่นกระโดดถอยหลังจนเกือบล้ม ก่อนรีบโยนยันต์ออกไป ฟุ่บ! ยันต์แปะเข้ากับหน้าผากเงาสีขาวเกิดประกายแสงวาบแต่เงานั้นกลับไม่หายไปมันเพียงยกมือขึ้นดึงยันต์ออก แล้วหันมาจ้องเขา ชายหนุ่มหน้าซีดกว่าเดิม “เหตุใดถึงไม่ได้ผล!” “เพราะมันไม่ใช่ผี” เสี่ยวเหยาตอบ “หา?” “เป็นภาพลวงตาจากค่ายกล” ชายหนุ่มกะพริบตา “เจ้ารู้ได้อย่างไร?” “เพราะข้ามองเห็นเส้นปราณที่เชื่อมกับพวกมันอยู่” เขามองนางอย่างไม่เชื่อสายตา “เจ้ามองเห็นเส้นปราณ?” “ใช่” “เป็นไปไม่ได้!” เสี่ยวเหยาไม่สนใจจะอธิบายนางเดินไปยังจุดใต้บันไดแล้วคุกเข่าลงใช้ปลายนิ้วแตะพื้นไม้ “ตรงนี้มีพลังไหลผ่านมากที่สุ เจ้าช่วยข้าดูได้หรือไม่ว่ามีอะไรอยู่ใต้พื้น?” ชายหนุ่มรีบเดินเข้ามาแม้จะยังเหลียวมองเงาสีขาวอยู่เป็นระยะ “ข้าไป๋จื่อ เป็นนักพรตฝึกค่ายกลหากเป็นกลไกหรือยันต์ข้าน่าจะช่วยได้” “ดี งั้นช่วยดูหน่อย” ไป๋จื่อหยิบแผ่นยันต์ออกมาสองแผ่น วางลงบนพื้นคนละด้านจากนั้นใช้นิ้ววาดอักขระกลางอากาศ แสงสีเหลืองจางๆปรากฏขึ้นใต้พื้นไม้ “มีค่ายกลซ่อนอยู่จริงด้วย!” เขาขยับเข้าไปใกล้ “นี่เป็นค่ายกลรวมปราณขนาดเล็ก แต่มีการดัดแปลงให้สร้างภาพลวงตาโดยใช้พลังจากสิ่งมีชีวิตเป็นแกนกลาง” เสี่ยวเหยาหันมามอง “สิ่งมีชีวิต?” “อาจเป็นสัตว์อสูรตัวเล็กๆที่ถูกขังไว้ใต้พื้น” ทั้งสองมองหน้ากันจากนั้นเสี่ยวเหยาก็ยกมือชี้ไปยังมุมห้อง “ตรงนั้น” ไป๋จื่อมองตาม “เจ้ารู้ได้อย่างไร?” “เส้นปราณทั้งหมดไหลไปทางนั้น” ทั้งสองเดินไปยังมุมห้อง ซึ่งมีตู้ไม้เก่าตั้งบังอยู่ ไป๋จื่อใช้ยันต์ตรวจสอบก่อนพบช่องลับเล็กๆใต้ตู้เมื่อเปิดออกก็พบกรงไม้ขนาดเล็ก ภายในมีสัตว์อสูรขนสีเทาตัวหนึ่งนอนหอบหายใจอยู่มันมีขนาดเท่ากระต่ายแต่มีหูยาวและหางเป็นพวง ขาทั้งสี่ถูกพันด้วยเชือกสีดำ มีแผ่นยันต์ติดอยู่ตรงหน้าผาก ไป๋จื่อสูดลมหายใจ “สัตว์อสูรตัวนี้เป็นต้นกำเนิดพลังของค่ายกลจริงๆ” เสี่ยวเหยาก้มลงมอง สัตว์ตัวนั้นลืมตาขึ้นอย่างอ่อนแรงมันส่งเสียงร้องเบาๆ “แง้ว…” “ใครทำกับเจ้าเช่นนี้?” นางเอื้อมมือไปแตะกรง ไป๋จื่อรีบห้าม “อย่าเพิ่งแตะ! เชือกเส้นนี้เชื่อมกับค่ายกล หากดึงออกโดยไม่ระวังอาจทำให้พลังย้อนกลับไปทำร้ายมันได้” เสี่ยวเหยาชะงัก “เช่นนั้นต้องทำอย่างไร?” ไป๋จื่อขยับเข้ามาตรวจดู ก่อนหยิบพู่กันออกมา “ข้าจะเขียนยันต์ตัดวงจรแต่ต้องใช้เวลาเล็กน้อย” “นานเท่าไร?” “ประมาณหนึ่งก้านธูป” เสี่ยวเหยาหันไปมองเงาสีขาวที่ค่อยๆปรากฏตัวขึ้นอีกครั้ง “ข้าเกรงว่าเราจะไม่มีเวลามากขนาดนั้น” เงาสีขาวทั้งห้าร่างเริ่มเคลื่อนไหวพร้อมกันคราวนี้พวกมันไม่ได้พุ่งเข้าหาเสี่ยวเหยาแต่กลับล้อมไป๋จื่อไว้ นักพรตหนุ่มกลืนน้ำลายเสียงดัง อึก! “ทำไมมันต้องเลือกข้าด้วย!” “เพราะเจ้าถือยันต์อยู่” “แล้วเจ้าล่ะ?” “ข้าไม่ได้ถืออะไร” เสี่ยวเหยาตอบหน้าตาเฉย ไป๋จื่อแทบร้องไห้ “เจ้านี่มัน…” เงาร่างหนึ่งพุ่งเข้ามา เสี่ยวเหยาเตะเก้าอี้ไม้ให้ล้มขวางทางมันทะลุผ่านเก้าอี้ไปโดยไม่มีผลแต่การเคลื่อนไหวของมันทำให้เส้นปราณที่เชื่อมอยู่กับพื้นสั่นไหว นางมองเห็นแล้ว จุดเชื่อมต่อไม่ได้อยู่ที่ตัวเงาแต่อยู่ตรงแผ่นหยกเล็กๆที่ฝังไว้ใต้พื้นห้อง “ไป๋จื่อ!” “อะไร!” “เขียนยันต์ให้ข้าแล้วบอกวิธีทำลายแผ่นหยกใต้พื้น!” ไป๋จื่อรีบหยิบยันต์ออกมาเขียนอย่างรวดเร็ว “เจ้าต้องใช้ปราณกระแทกตรงจุดเชื่อมต่อทั้งสามจุดพร้อมกัน!” “ข้าไม่ได้ใช้ปราณเก่งขนาดนั้น” “เช่นนั้นก็ต้องใช้ยันต์สามแผ่น!” เสี่ยวเหยารับยันต์มา “เจ้าวางตำแหน่งให้ถูกข้าจะหาจุดให้” นางเพ่งมองเส้นพลังอีกครั้งแสงสีทองบางๆปรากฏขึ้นในดวงตา จุดแรกอยู่ใต้โต๊ะไม้ จุดที่สองอยู่ข้างบันได จุดที่สามอยู่หลังตู้เก็บของ “โต๊ะ บันได ตู้!” ไป๋จื่อรีบวางยันต์ตามตำแหน่งแต่ทันใดนั้นเงาสีขาวก็พุ่งเข้ามาจากด้านหลัง เสี่ยวเหยาหมุนตัวหลบแต่แขนเสื้อถูกเกี่ยวจนขาด นางเสียหลักไปชนเข้ากับผนัง “เร็วเข้า!” ไป๋จื่อตะโกน เสี่ยวเหยากัดฟันใช้ปลายนิ้วดีดเหรียญทองแดงออกไปเหรียญกระทบพื้นตรงจุดที่เส้นพลังรวมตัวกัน ติ๊ง! เสียงใสกังวานดังขึ้น ไป๋จื่อฉวยโอกาสวาดอักขระสุดท้ายลงบนยันต์ “ตัดวงจร!” แสงสีเหลืองสามสายพุ่งออกจากพื้นพร้อมกัน เปรี้ยง! เสียงระเบิดเบาๆดังขึ้นใต้พื้นไม้เงาสีขาวทั้งหมดหยุดนิ่ง ก่อนแตกสลายกลายเป็นละอองแสงหมอกสีเทาที่ปกคลุมโรงเตี๊ยมก็ค่อยๆจางลงไปด้วย แสงแดดจากหน้าต่างส่องเข้ามาอีกครั้งทุกอย่างกลับสู่ความเงียบสงบ ไป๋จื่อนั่งลงกับพื้นทันที “เกือบตายแล้ว…” เสี่ยวเหยาหอบหายใจเล็กน้อยการใช้สายตามองเส้นพลังนานเกินไปทำให้ขมับของนางปวดตุบๆภาพตรงหน้าพร่ามัวไปชั่วขณะ นางรีบหลับตาพักสายตาอยู่ครู่หนึ่งเมื่อเปิดตาอีกครั้ง สัตว์อสูรตัวเล็กในกรงก็เริ่มขยับตัว นางรีบเข้าไปปลดเชือกให้มัน “ไม่เป็นไรแล้ว” สัตว์ตัวนั้นส่งเสียงร้องเบาๆก่อนใช้หัวถูหลังมือนาง เสี่ยวเหยายิ้ม “ดูเหมือนมันจะขอบคุณข้านะ” ไป๋จื่อมองภาพตรงหน้า ก่อนพึมพำ “เจ้าใจดีไม่น้อยเลย” “ข้าก็เป็นคนดีอยู่แล้ว” เสี่ยวเหยาตอบ “แล้วค่าตอบแทนสิบตำลึง…” ไป๋จื่อหันมามองนาง “เจ้ายังคิดถึงเงินอีกหรือ?” “แน่นอน” นางยืนขึ้น ปัดฝุ่นบนเสื้อ “การช่วยคนไม่ควรทำให้ตัวเองขาดทุน” เมื่อทั้งสองออกมาจากโรงเตี๊ยมชาวเมืองที่รออยู่ด้านนอกต่างส่งเสียงฮือฮา “ออกมาแล้ว!” “โรงเตี๊ยมไม่มีกลิ่นอายผีแล้ว!” “พวกเขาช่วยคนข้างในได้หรือไม่?” เสี่ยวเหยาส่งสัตว์อสูรตัวเล็กให้ชายชราคนหนึ่งที่ดูแลมันได้ก่อนเดินไปหาเจ้าของโรงเตี๊ยม ชายวัยกลางคนรีบเข้ามาหา “แม่นาง! ท่านช่วยคนของข้าได้จริงๆ!” เขาหยิบถุงเงินออกมา “นี่คือค่าตอบแทนสิบตำลึงตามที่ประกาศไว้!” เสี่ยวเหยารับถุงเงินมาเปิดดูแล้วพยักหน้าอย่างพึงพอใจ “ครบถ้วน ขอบคุณมาก” ไป๋จื่อยืนมองนางอย่างพูดไม่ออก “เจ้าไม่คิดจะถามหรือว่าเหตุใดจึงมีค่ายกลเช่นนี้?” เสี่ยวเหยาหันมามอง “ถามไปแล้วจะได้เงินเพิ่มหรือ?” “…” ไป๋จื่อถอนหายใจเขาเริ่มเข้าใจแล้วว่าเหตุใดหญิงสาวผู้นี้จึงเดินทางคนเดียวได้อย่างสบายใจนางมีความสามารถในการทำให้คนอื่นปวดหัวน่ากลัวมากกว่าผีเสียอีก ยามบ่ายเสี่ยวเหยาและไป๋จื่อนั่งอยู่ในร้านน้ำชาข้างตลาดบนโต๊ะมีชาเขียวหนึ่งกา ขนมถั่วกวนสองจานและหมั่นโถวอีกสามลูก ไป๋จื่อกำลังเล่าเรื่องค่ายกลที่พบในโรงเตี๊ยมอย่างออกรส “ข้าคิดว่ามีคนตั้งใจใช้สัตว์อสูรตัวนั้นเป็นแกนพลังเพื่อหลอกลวงคนที่ผ่านไปมา บางทีอาจเป็นเพียงการทดลองค่ายกลหรืออาจมีจุดประสงค์อื่น” เสี่ยวเหยากัดขนมคำหนึ่ง “แล้วเจ้าคิดว่าใครเป็นคนทำ?” “ข้าไม่รู้แต่มีบางอย่างน่าสงสัย” ไป๋จื่อหยิบเศษแผ่นหยกสีดำออกมาจากถุงผ้า “นี่เป็นชิ้นส่วนที่พบใต้พื้นโรงเตี๊ยม” เสี่ยวเหยารับมาดู บนแผ่นหยกมีรอยสลักเป็นเส้นโค้งสามเส้นคล้ายลวดลายที่ปรากฏบนกระดองของเสวียนกุยนางพลิกแผ่นหยกไปมา “เจ้าเคยเห็นสัญลักษณ์นี้หรือไม่?” ไป๋จื่อส่ายหน้า “ไม่เคย แต่ดูเหมือนเป็นตราประทับของกลุ่มคนบางกลุ่ม” เสี่ยวเหยาเก็บแผ่นหยกลงในถุง “เช่นนั้นข้าขอเก็บไว้ก่อน” “เจ้าไม่คิดจะตรวจสอบหรือ?” “คิดสิ แต่ข้าจะตรวจสอบหลังจากกินขนมหมดแล้ว” ไป๋จื่อมองจานขนมที่เหลืออยู่ “เจ้า…” ยังไม่ทันพูดจบเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากโต๊ะด้านหลัง “แผ่นหยกนั้น เจ้าได้มาจากไหน?” ทั้งสองหันไปพร้อมกัน ชายหนุ่มคนหนึ่งนั่งอยู่ตรงนั้นเขาสวมชุดสีขาวสะอาด ผมยาวสีดำรวบไว้ด้วยเครื่องประดับหยก ใบหน้าหล่อเหลาเกินกว่าจะเป็นคนธรรมดา รอยยิ้มบนริมฝีปากดูเป็นมิตรแต่ดวงตากลับมีประกายเจ้าเล่ห์ เขาถือพัดพับไว้ในมือกำลังจ้องมองแผ่นหยกในมือเสี่ยวเหยา “ข้าถามว่าเจ้าได้มันมาจากไหน?” เสี่ยวเหยาเก็บแผ่นหยกทันที “ซื้อมา” ชายหนุ่มยิ้ม “ซื้อมาเท่าไร?” “หนึ่งร้อยตำลึง” ไป๋จื่อหันขวับ หนึ่งร้อยตำลึง? เมื่อครู่เขายังเห็นนางรับเงินสิบตำลึงจากเจ้าของโรงเตี๊ยมอยู่เลย! ชายหนุ่มชุดขาวหัวเราะเบาๆ “เช่นนั้นข้าขอซื้อคืนสองร้อยตำลึง” เสี่ยวเหยาวางขนมลง “ตกลง” ไป๋จื่อแทบสำลักชา ชายหนุ่มยิ้มกว้างกว่าเดิม “แม่นางช่างเป็นคนเข้าใจง่ายจริงๆ” เขายื่นมือออกมา “เช่นนั้นส่งมาเถอะ” เสี่ยวเหยาวางมือทับถุงเงิน “แต่ข้ายังไม่ได้บอกว่าจะขาย” รอยยิ้มของชายหนุ่มค้างอยู่เล็กน้อย “เจ้าพูดว่าตกลง” “ข้าตกลงว่าจะขายในราคาเท่านั้นแต่ยังไม่ได้ตกลงว่าจะขายให้ท่าน” ไป๋จื่อก้มหน้ากลั้นหัวเราะ ชายหนุ่มชุดขาวหรี่ตาลง ก่อนจะหัวเราะออกมาอย่างถูกใจ “น่าสนใจจริงๆ” เขาพับพัดลง “ข้าชื่อไป๋หลี” เสี่ยวเหยามองเขาอย่างระแวดระวัง “แล้วอย่างไร?” “ข้ากำลังมองหาคนร่วมเดินทาง” “ไม่รับ” “ข้ายังไม่ได้บอกว่าจะจ่ายเท่าไร” “ข้าก็ไม่รับ” ไป๋หลีหัวเราะ “เช่นนั้นหากข้าจ่ายค่าอาหารให้เจ้าตลอดการเดินทางล่ะ?” เสี่ยวเหยาหยุดมือที่กำลังหยิบขนมนางมองเขาอย่างพิจารณาอีกครั้ง “อาหารสามมื้อต่อวัน?” “ได้” “มีเนื้อหรือไม่?” “มี” “มีของหวานหรือไม่?” “มี” “แล้วมีเงินให้ข้าใช้ระหว่างทางหรือไม่?” ไป๋หลีชะงัก “แม่นาง เจ้าเดินทางเพื่อหาเงินหรือเพื่อกินกันแน่?” “ทั้งสองอย่าง” ไป๋หลียกพัดขึ้นปิดปาก หัวเราะจนไหล่สั่น “ตกลง ข้าจะจ่ายค่าอาหารให้” เสี่ยวเหยายื่นมือออกไปทันที “เช่นนั้นยินดีร่วมทาง” ไป๋จื่อมองทั้งสองคนสลับกันเขาเริ่มรู้สึกว่าตัวเองกำลังเข้าไปพัวพันกับกลุ่มคนประหลาดเข้าแล้ว หลังแยกจากร้านน้ำชาเสี่ยวเหยาก็กลับไปยังโรงเตี๊ยมทันทีที่เปิดประตูห้อง เสวียนกุยก็โผล่หัวออกมาจากกรง “เจ้ากลับมาแล้วหรือ?” “อืม” “ข้าหิว” เสี่ยวเหยาวางห่ออาหารลงบนโต๊ะ “วันนี้มีคนเลี้ยงอาหาร ข้าได้กำไรสิบตำลึง” เสวียนกุยพยักหน้าอย่างพึงพอใจ “ดี” นางหยิบเศษแผ่นหยกสีดำออกมา “เจ้ารู้จักสัญลักษณ์นี้หรือไม่?” เต่าดำมองแผ่นหยกดวงตาสีทองหรี่ลงทันทีมันยื่นหัวออกมาจากกระดองมากกว่าเดิม “เอามาให้ข้าดู” เสี่ยวเหยาวางแผ่นหยกลงตรงหน้า เสวียนกุยจ้องมันอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยเสียงต่ำ “ตราของผู้ที่กำลังตามหาข้า…” เสี่ยวเหยาขมวดคิ้ว “พวกมันเป็นใคร?” “ข้าไม่แน่ใจ” “อีกแล้วหรือ?” “ความทรงจำของข้ายังไม่กลับมา” เต่าดำหลับตาลงอย่างช้าๆ “แต่ข้าจำได้ว่า…พวกมันเคยพยายามเปิดประตูสามภพ” เสี่ยวเหยามองแผ่นหยกนางเริ่มรู้สึกแล้วว่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นช่วงนี้ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ “ดูเหมือนข้าจะต้องรีบเดินทางแล้ว” นางพึมพำ เสวียนกุยพยักหน้า “หุบเขาหมื่นอสูร…” “รู้แล้วน่า” เสี่ยวเหยาถอนหายใจะก่อนหันไปเก็บสัมภาระ ขณะเดียวกันนั้นบนหลังคาโรงเตี๊ยม ชายชุดดำคนหนึ่งกำลังมองผ่านช่องหน้าต่างเข้ามาเขายกมือขึ้นแตะเครื่องหมายสีดำที่ข้อมือ “พบร่องรอยแล้วขอรับ” เสียงจากเครื่องส่งสารดังแผ่วเบา “อยู่ที่ใด?” “เมืองหลัวเฟิง เด็กสาวผู้หนึ่งเป็นผู้ครอบครองเต่าดำกำลังเตรียมเดินทาง” ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนมีคำสั่งสั้นๆดังขึ้น “อย่าเพิ่งลงมือ ตามไปจนถึงหุบเขาหมื่นอสูร” ชายชุดดำรับคำแล้วเงาร่างก็หายไปจากหลังคาอย่างไร้ร่องรอยหลังจากฝูงหมาป่าเงาถอยหนีไป กลุ่มของหลินเสี่ยวเหยาก็ไม่ได้รีบร้อนออกเดินทางต่อทันที นางยืนอยู่บนโขดหินมองสำรวจแนวต้นไม้รอบตัวก่อนจะก้มลงมองตราหยกประจำตัวที่เอวแสงสีเงินบนตราหยกยังคงสว่างอยู่ แต่ตำแหน่งที่พวกเขาอยู่กลับไม่ตรงกับเส้นทางบนแผนที่เสียแล้ว“มีอะไรหรือ?” กู้เหิงถาม“เราหลงทางแล้ว”ไป๋จื่อที่กำลังดื่มน้ำอยู่แทบสำลัก“อะไรนะ! เพิ่งเดินมาได้ไม่เท่าไรเองนะ!”“ใจเย็นก่อน ข้ายังไม่ได้บอกว่าหลงทางแบบไม่มีทางกลับ” เสี่ยวเหยากระโดดลงจากโขดหินปัดฝุ่นบนกระโปรง “ข้าแค่สงสัยว่าป่ากำลังเคลื่อนที่”ไป๋หลีเลิกคิ้วมองต้นไม้สูงใหญ่ที่เรียงรายอยู่เบื้องหน้า“ต้นไม้เดินได้หรือ?”“ถ้าเป็นเช่นนั้นจริงข้าคงไม่แปลกใจเท่ากับที่เจ้าจะยอมเดินเองโดยไม่ต้องให้ใครจ่ายค่าอาหาร”“นี่เจ้ากำลังดูถูกข้าอยู่หรือ?”“เปล่า ข้ากำลังพูดถึงข้อเท็จจริง”เสวียนกุยที่อยู่ในตะกร้าบนหลังนางส่งเสียงหึ!“พวกมนุษย์ช่างพูดมากเสียจริง เดินต่อไปก็รู้เอง”เสี่ยวเหยาเหลือบมองมัน “เจ้ารู้ว่าเกิดอะไรขึ้นใช่หรือไม่?”“ข้าแค่รู้สึกว่าพื้นดินกำลังขยับ”“แล้วทำไมไม่บอกตั้งแต่แรก?”“เพราะข้าอยากนอน”นางสูดลมหายใจลึก พยายามข่มใจไม่ให
เสียงระฆังดังขึ้นเป็นครั้งที่สาม ประตูหินขนาดใหญ่ของหุบเขาหมื่นอสูรค่อยๆเปิดออกเผยให้เห็นเส้นทางที่ทอดลึกเข้าไปในป่าทึบผู้เข้าแข่งขันหลายร้อยคนยืนเรียงรายอยู่บริเวณลานด้านหน้าแต่ละคนต่างมีสีหน้าตื่นเต้น บ้างตรวจสอบอาวุธ บ้างเตรียมยันต์และโอสถ บางคนถึงกับนำสัตว์อสูรคู่ใจออกมาอวดโฉมมีทั้งเสือเขี้ยวเพลิง หมาป่าหิมะ เหยี่ยวปีกเหล็กและแม้กระทั่งงูเกล็ดหยกที่เลื้อยพันอยู่บนแขนเจ้าของท่ามกลางสัตว์อสูรเหล่านั้นมีเพียงตัวหนึ่งที่ดูไม่เข้าพวกอย่างยิ่งเต่าดำตัวหนึ่งกำลังนอนหมอบอยู่บนไหล่ของหญิงสาวในชุดผ้าสีเรียบมันหลับตาพริ้ม ไม่สนใจเสียงรอบข้างแม้แต่น้อย“นั่นสัตว์อสูรของเจ้าหรือ?”เสียงถามดังขึ้นจากด้านหลังหลินเสี่ยวเหยาหันไปมอง ชายหนุ่มร่างสูงคนหนึ่งกำลังยืนมองเต่าบนไหล่นางด้วยสีหน้าประหลาดใจ“ใช่”“เจ้าเอามันมาร่วมการแข่งขันจริงๆ หรือ?”“แล้วมีปัญหาอะไร?”ชายหนุ่มมองเต่าดำอีกครั้ง ก่อนจะหลุดหัวเราะ“ข้าแค่สงสัยว่าเจ้าจะให้มันทำอะไร นอนเฝ้ากระเป๋าหรือ?”คนรอบข้างได้ยินก็พากันหัวเราะตาม“ข้าคิดว่าอย่างน้อยควรนำสัตว์อสูรที่วิ่งได้มาสักตัว”“บางทีนางอาจคิดว่าเต่าจะชนะการแข่งขันด้วยการเดินไปถ
หลังจากเหตุการณ์ถูกซุ่มโจมตีบนถนนสายตะวันตกกลุ่มของหลินเสี่ยวเหยาก็เดินทางต่อโดยไม่มีใครคิดจะเสียเวลาอยู่กับที่นานนักเถี่ยซานถูกมัดทิ้งไว้ให้คนของทางการจัดการ ส่วนหลักฐานที่พบในตัวเขาถูกเสี่ยวเหยาเก็บไว้ทั้งหมดโดยเฉพาะป้ายเหล็กสีดำที่สลักคำว่า‘หอค้ารัตติกาล’นางไม่รู้ว่ากลุ่มคนเหล่านั้นมีอำนาจมากเพียงใดแต่สิ่งหนึ่งที่แน่ใจคือพวกมันไม่ได้ต้องการเพียงสัตว์อสูรหายากธรรมดาแต่พวกมันต้องการเสวียนกุย“ข้าหิวแล้ว”เสียงของไป๋หลีดังขึ้นท่ามกลางความเงียบเสี่ยวเหยาหันไปมองเขา“เจ้าเพิ่งกินขนมไปเมื่อครู่”“ขนมไม่ใช่อาหาร”“เช่นนั้นผลไม้ในมือเจ้าคืออะไร?”“ของว่าง”“แล้วเนื้อแห้งที่อยู่ในถุงข้างเอว?”“เสบียงฉุกเฉิน”เสี่ยวเหยาหยุดเดินหันไปมองชายหนุ่มชุดขาวตั้งแต่หัวจรดเท้า“ข้าสงสัยว่าเจ้ามีถุงเก็บอาหารซ่อนอยู่ในมิติส่วนตัวหรือไม่”ไป๋หลียิ้ม“เจ้าสนใจหรือ?”“ข้าเพียงคิดว่าเจ้าจะกินหมดเมื่อไร”ไป๋จื่อหัวเราะพรืดก่อนจะรีบหันหน้าหนีเมื่อเห็นไป๋หลีมองมากู้เหิงที่เดินอยู่ด้านหลังส่ายหน้าเบาๆเขาเคยเดินทางร่วมกับผู้ฝึกตนหลายกลุ่มแต่ไม่เคยพบกลุ่มใดที่พูดคุยเรื่องอาหารได้ตลอดทางเช่นนี้มาก่อน“อีกไม่ไกล
ถนนสายตะวันตกทอดยาวผ่านป่าโปร่งก่อนจะค่อยๆแคบลงเมื่อเข้าใกล้เขตภูเขา ต้นไม้สองข้างทางสูงใหญ่จนแสงแดดส่องลงมาได้เป็นหย่อมๆกลิ่นดินชื้นและใบไม้แห้งลอยปะปนอยู่ในอากาศหลินเสี่ยวเหยาเดินนำหน้ามือหนึ่งถือแผนที่อีกมือแกว่งกิ่งไม้เล่นอย่างไม่รีบร้อนด้านหลังเป็นไป๋จื่อที่แบกสัมภาระจนหลังแทบหักส่วนไป๋หลีเดินสบายๆพร้อมห่อขนมในมือ“ข้าขอถามอะไรสักอย่างได้หรือไม่” ไป๋จื่อเอ่ยขึ้น“ถามสิ” เสี่ยวเหยาตอบ“เหตุใดคนที่ซื้อของน้อยที่สุดจึงต้องแบกสัมภาระมากที่สุด?”“เพราะคนที่ซื้อของมากที่สุดมีฐานะดี ส่วนคนที่ซื้อของน้อยที่สุดมีแรงงานเหลือเฟือ”ไป๋จื่อหันไปมองไป๋หลี“เจ้าฟังแล้วไม่รู้สึกละอายใจบ้างหรือ?”ไป๋หลีหยิบขนมเข้าปากอย่างสง่างาม“ไม่เลย”“...”“อีกอย่างเจ้าดูแข็งแรงดีข้าจึงไว้วางใจให้ช่วยงาน”“ข้าเป็นนักพรต ไม่ใช่ล่อบรรทุกของ!”เสียงเถียงกันทำให้เสี่ยวเหยาหลุดหัวเราะ นางกำลังจะเดินต่อแต่จู่ๆเสวียนกุยที่อยู่ในกระเป๋าก็ยื่นหัวออกมา“หยุดก่อน” น้ำเสียงของมันจริงจังกว่าปกติเสี่ยวเหยาชะงักทันที“มีอะไร?”“ข้างหน้าไม่ปกติ”นางกวาดตามองทางเดินเบื้องหน้า ต้นไม้ยังคงนิ่งไม่มีเสียงของสัตว์ไม่มีแม้แต่เสี
เสียงไก่ขันดังขึ้นแสงแดดลอดผ่านหน้าต่างโรงเตี๊ยมเข้ามา บนโต๊ะไม้เต็มไปด้วยห่อสัมภาระหลินเสี่ยวเหยานั่งอยู่บนเก้าอี้กำลังนับเงินในถุงผ้าอย่างตั้งใจหนึ่งตำลึง...สองตำลึง...สามตำลึง...นางถอนหายใจยาว“เงินที่หามาได้ช่างอยู่กับข้าไม่นานเสียจริง”“เพราะเจ้าใช้เงินซื้อของกินมากเกินไปต่างหาก” ไป๋จื่อที่กำลังม้วนยันต์ใส่กระบอกไม้เอ่ยขึ้นเสี่ยวเหยาหันไปมองเขา “เจ้าพูดเหมือนคนที่ไม่เคยกินข้าวของข้าอย่างนั้นแหละ”“ข้า...ข้ากินเพราะจำเป็นต้องใช้พลังปราณ!”“อ้อ เช่นนั้นเมื่อวานเจ้ากินไก่ย่างสองตัวก็เพราะใช้พลังปราณสินะ”ไป๋จื่อเงียบไปทันทีอีกด้านหนึ่ง ไป๋หลีกำลังนั่งเอนหลังอย่างสบายใจเขาถือถ้วยชาร้อนด้วยท่าทางสง่างามราวกับไม่ได้ยินบทสนทนาของทั้งสองคน“อย่าทะเลาะกันเลยวันนี้ข้าจะเลี้ยงเอง”เสี่ยวเหยาหันขวับ “จริงหรือ?”“แน่นอน”“รวมขนมด้วย?”“รวมด้วย”“รวมของกินระหว่างทาง?”รอยยิ้มของไป๋หลีชะงักไปเล็กน้อย“...เจ้าจะเดินทางหรือจะเปิดโรงครัวเคลื่อนที่กันแน่?”“ข้าก็แค่ตรวจสอบความจริงใจของสหายร่วมทาง”เสวียนกุยที่นอนหมอบอยู่ในกระเป๋าผ้าบนเก้าอี้พลันยื่นหัวออกมา“ข้าต้องการหินวิญญาณ”เสี่ยวเหยากดหั
ยามเช้าหลังฝนตกเมืองหลัวเฟิงถูกปกคลุมด้วยไอหมอกบางๆหลังคากระเบื้องเปียกชื้นสะท้อนแสงอาทิตย์ ถนนหินเต็มไปด้วยแอ่งน้ำเล็กๆพ่อค้าเริ่มตั้งแผงขายของกันตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่างดีกลิ่นแป้งนึ่งและเนื้อย่างลอยมาจากร้านอาหารริมทางหลินเสี่ยวเหยากำลังนั่งกินบะหมี่เนื้ออยู่หน้าร้านแห่งหนึ่งตรงข้ามนางคือไป๋จื่อนักพรตหนุ่มที่ยังคงมีสีหน้าไม่ค่อยสดใสนักหลังจากถูกลากเข้าไปพัวพันกับเรื่องโรงเตี๊ยมผีหลอกเมื่อวานส่วนข้างเท้าของเสี่ยวเหยามีเต่าสีดำตัวหนึ่งกำลังนอนตากแดดอย่างเกียจคร้าน“เจ้าจะเดินทางไปหุบเขาหมื่นอสูรจริงหรือ?” ไป๋จื่อถาม“จริง”“ที่นั่นอันตรายมากนะมีสัตว์อสูรระดับสูงอยู่หลายชนิด อีกทั้งยังมีเขตอาคมเก่าแก่ที่แม้แต่ผู้ฝึกตนระดับสูงก็ไม่กล้าเข้าใกล้”เสี่ยวเหยาคีบเนื้อเข้าปาก“ข้ารู้”“แล้วเจ้ายังจะไป?”“ข้าต้องไปหาเงิน”ไป๋จื่อยกมือกุมขมับ“ข้าเพิ่งบอกว่าอันตราย!”“ข้าก็เพิ่งบอกว่าต้องหาเงิน”“…”เขาเริ่มรู้สึกว่าการพูดคุยกับนางเป็นเรื่องเหนื่อยยากกว่าการวาดค่ายกลเสียอีกเสี่ยวเหยาวางตะเกียบลงแล้วหยิบแผนที่เก่าออกมาคลี่บนโต๊ะ“ข้าตรวจสอบเส้นทางแล้วหากออกจากเมืองทางประตูตะวันตกจะต้องผ่านป่าส







