LOGINหลังจากเหตุการณ์ถูกซุ่มโจมตีบนถนนสายตะวันตกกลุ่มของหลินเสี่ยวเหยาก็เดินทางต่อโดยไม่มีใครคิดจะเสียเวลาอยู่กับที่นานนัก
เถี่ยซานถูกมัดทิ้งไว้ให้คนของทางการจัดการ ส่วนหลักฐานที่พบในตัวเขาถูกเสี่ยวเหยาเก็บไว้ทั้งหมดโดยเฉพาะป้ายเหล็กสีดำที่สลักคำว่า‘หอค้ารัตติกาล’ นางไม่รู้ว่ากลุ่มคนเหล่านั้นมีอำนาจมากเพียงใดแต่สิ่งหนึ่งที่แน่ใจคือพวกมันไม่ได้ต้องการเพียงสัตว์อสูรหายากธรรมดาแต่พวกมันต้องการเสวียนกุย “ข้าหิวแล้ว” เสียงของไป๋หลีดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ เสี่ยวเหยาหันไปมองเขา “เจ้าเพิ่งกินขนมไปเมื่อครู่” “ขนมไม่ใช่อาหาร” “เช่นนั้นผลไม้ในมือเจ้าคืออะไร?” “ของว่าง” “แล้วเนื้อแห้งที่อยู่ในถุงข้างเอว?” “เสบียงฉุกเฉิน” เสี่ยวเหยาหยุดเดินหันไปมองชายหนุ่มชุดขาวตั้งแต่หัวจรดเท้า “ข้าสงสัยว่าเจ้ามีถุงเก็บอาหารซ่อนอยู่ในมิติส่วนตัวหรือไม่” ไป๋หลียิ้ม “เจ้าสนใจหรือ?” “ข้าเพียงคิดว่าเจ้าจะกินหมดเมื่อไร” ไป๋จื่อหัวเราะพรืดก่อนจะรีบหันหน้าหนีเมื่อเห็นไป๋หลีมองมา กู้เหิงที่เดินอยู่ด้านหลังส่ายหน้าเบาๆเขาเคยเดินทางร่วมกับผู้ฝึกตนหลายกลุ่มแต่ไม่เคยพบกลุ่มใดที่พูดคุยเรื่องอาหารได้ตลอดทางเช่นนี้มาก่อน “อีกไม่ไกลก็จะถึงเมืองหน้าด่านแล้ว” เขาเอ่ย “ที่นั่นมีจุดลงทะเบียนเข้าร่วมการแข่งขันล่าสัตว์อสูร” เสี่ยวเหยาหันมาทันที “มีรางวัลหรือไม่?” กู้เหิงตอบอย่างอดไม่ได้ว่า “มี” “มากไหม?” “รางวัลชนะเลิศเป็นหินวิญญาณระดับกลางสามสิบก้อนและสิทธิ์เลือกสมบัติจากคลังของหุบเขาหมื่นอสูรหนึ่งชิ้น” ดวงตาของเสี่ยวเหยาสว่างวาบทันทีเมื่อได้บินว่ามีของรางวัล “ไปกันเถอะ!” นางเร่งฝีเท้าขึ้นทันที ไป๋หลีมองตามแผ่นหลังของนาง ก่อนจะยิ้มขำ “ข้าเริ่มเข้าใจแล้วว่าทำไมเต่าตัวนั้นถึงยอมอยู่กับนาง” เสวียนกุยยื่นหัวออกมาจากกระเป๋า “เพราะนางมีสายตาเฉียบแหลม?” “เพราะนางเห็นหินวิญญาณแล้วตาเป็นประกายเหมือนเจ้าอย่างไรเล่า” “ไร้สาระ!” เมืองหน้าด่านหุบเขาหมื่นอสูรมีชื่อว่าเมืองชิงหลัวกำแพงเมืองสร้างจากหินสีเทาสูงใหญ่ ประตูเมืองเปิดกว้างตลอดวันมีผู้ฝึกตนเดินเข้าออกไม่ขาดสาย บางคนสะพายกระบี่ บางคนถือคทา บางคนมีสัตว์อสูรเดินตามอยู่ข้างกายบรรยากาศแตกต่างจากเมืองที่เสี่ยวเหยาเคยผ่านมาอย่างสิ้นเชิง ร้านค้าส่วนใหญ่ขายอาวุธ ยาสมานแผล ยันต์ป้องกันและอุปกรณ์สำหรับล่าสัตว์อสูรกลิ่นสมุนไพรแห้งปะปนกับกลิ่นหนังสัตว์และควันจากเตาหลอมเหล็ก “ที่นี่คึกคักดีจริงๆ” ไป๋จื่อกล่าว “เพราะการแข่งขันจัดขึ้นทุกสามปี” กู้เหิงอธิบาย “ผู้ฝึกตนจากหลายสำนักจะมารวมตัวกันที่นี่รวมถึงตระกูลผู้เลี้ยงสัตว์อสูรด้วย” “แล้วคนทั่วไปเข้าร่วมได้หรือไม่?” เสี่ยวเหยาถาม “ได้ แต่ต้องผ่านการตรวจสอบระดับพลังและลงทะเบียนตามกฎ” “ดี” นางเดินตรงไปยังโต๊ะลงทะเบียนทันทีเจ้าหน้าที่ด้านหน้ากำลังตรวจสอบป้ายประจำตัวของผู้เข้าแข่งขันเมื่อเห็นเสี่ยวเหยาวางกระดาษลงเขาก็เงยหน้าขึ้น “ชื่อ?” “หลินเสี่ยวเหยา” “สำนัก?” “ไม่มี” “ตระกูล?” “ไม่มี” เจ้าหน้าที่เงยหน้าขึ้นอีกครั้ง “เช่นนั้นเจ้ามาจากที่ใด?” “มาจากบ้าน” คนที่ยืนอยู่ใกล้ๆหลุดหัวเราะพรืด ส่วนเจ้าหน้าที่ขมวดคิ้ว “ข้าถามจริงจัง” “ข้าก็ตอบจริงจัง” เขามองนางอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจแล้วหยิบพู่กันขึ้นเขียน “ระดับพลัง?” เสี่ยวเหยาตอบด้วยสีหน้าเรียบเฉย “พอเอาตัวรอดได้” “นี่ไม่ใช่คำตอบ!” ไป๋จื่อรีบเดินเข้ามาช่วย “นางหมายถึงระดับพลังไม่สูงมาก แต่มีความสามารถด้านการสังเกตและค่ายกลขอรับ” เจ้าหน้าที่มองทั้งสองคนสลับกัน ก่อนจะเขียนลงในช่องหมายเหตุอย่างไม่ค่อยเต็มใจนัก “สัตว์อสูรประจำตัว?” เสี่ยวเหยาก้มมองกระเป๋า “มี” นางเปิดกระเป๋าเล็กน้อยหัวเต่าดำค่อยๆโผล่ออกมา เจ้าหน้าที่นิ่งไป เขาก้มมองเต่าจากนั้นก็มองเสี่ยวเหยา แล้วก็ก้มมองเต่าอีกครั้ง “นี่หรือสัตว์อสูรของเจ้า?” “ใช่” “มัน...” “แข็งแรงมาก” เสวียนกุยพองอกทันที “แน่นอน!” เจ้าหน้าที่มองมันอย่างสงสัย “ระดับพลังเท่าไร?” เสี่ยวเหยาตอบอย่างมั่นใจ “ยังไม่ทราบ” “เจ้ากำลังล้อข้าเล่นหรือ?” “ข้าไม่ได้ล้อเล่น มันเป็นเต่าที่มีความลับเยอะ” ไป๋หลีหันหน้าไปอีกทางเพื่อกลั้นหัวเราะ เจ้าหน้าที่กุมขมับ ก่อนจะประทับตราลงบนป้ายไม้ “เอาเถอะ ผ่านการลงทะเบียนแล้ว แต่หากสัตว์อสูรของเจ้าก่อความวุ่นวายเจ้าต้องรับผิดชอบเอง” เสี่ยวเหยารับป้ายมา “ไม่ต้องห่วง มันก่อความวุ่นวายเฉพาะตอนหิวเท่านั้น” “ข้าได้ยินนะ!” เสวียนกุยประท้วง หลังลงทะเบียนเรียบร้อย พวกเขาเดินไปยังลานกลางเมืองซึ่งใช้ประกาศข่าวสารการแข่งขันบนแท่นสูงมีภาพแผนที่หุบเขาหมื่นอสูรติดอยู่ รอบๆมีผู้คนจับกลุ่มพูดคุยกันอย่างคึกคัก เสี่ยวเหยาหยุดอ่านประกาศ การแข่งขันแบ่งออกเป็นสามช่วง ช่วงแรก ผู้เข้าแข่งขันต้องเข้าไปในเขตป่าชั้นนอกและเก็บตราสัตว์อสูรตามจำนวนที่กำหนด ช่วงที่สอง ต้องผ่านเขตล่าระดับกลางและนำแก่นอสูรกลับมา ส่วนช่วงสุดท้าย ผู้เข้าแข่งขันที่ผ่านเข้ารอบจะต้องแย่งชิงธงประจำการแข่งขันบนแท่นประลอง “กฎไม่ยากเท่าไร” กู้เหิงกล่าว “ไม่ยากตรงไหน?” ไป๋จื่อทำหน้าหนักใจ “แค่ช่วงแรกก็ต้องเข้าไปในป่าที่เต็มไปด้วยสัตว์อสูรแล้ว!” เสี่ยวเหยากลับสนใจรายละเอียดอีกอย่าง “มีข้อห้ามไม่ให้ทำร้ายสัตว์อสูรที่ยังไม่โจมตีเราด้วย” กู้เหิงพยักหน้า “หุบเขาหมื่นอสูรเป็นเขตอนุรักษ์สัตว์อสูรบางชนิดผู้เข้าแข่งขันต้องล่าเฉพาะสัตว์อสูรที่ถูกกำหนดไว้เท่านั้น” “เช่นนั้นก็ดี” “เจ้าคิดจะทำอะไร?” ไป๋จื่อถาม เสี่ยวเหยายิ้ม “ข้าไม่อยากเสียแรงต่อสู้โดยไม่จำเป็น” ไป๋หลีพยักหน้าอย่างเห็นด้วย “ข้าก็คิดเช่นนั้น การใช้กำลังเป็นเรื่องเหน็ดเหนื่อย” กู้เหิงเหลือบมองเขา “เจ้าคงไม่คิดจะให้พวกเราต่อสู้แทนทั้งหมดกระมัง?” “ข้าเป็นผู้สนับสนุนด้านกำลังใจ” “เจ้าจ่ายค่าอาหารก็พอแล้ว” เสี่ยวเหยาตัดบท “หลีกทางหน่อย!” เสียงตะโกนดังมาจากด้านหลัง ฝูงชนแหวกออกเป็นสองฝั่งชายหนุ่มสวมชุดคลุมสีทองเข้มเดินนำคนติดตามหลายคนเข้ามา เขามีใบหน้าหล่อเหลาท่าทางมั่นใจและมีสัตว์อสูรตัวเล็กคล้ายเสือดาวเดินอยู่ข้างกาย ผู้คนรอบข้างต่างหลีกทางให้ “นั่นคุณชายเซี่ยจิ่นจากตระกูลผู้เลี้ยงสัตว์อสูร!” “ได้ยินว่าเขาควบคุมสัตว์อสูรได้ตั้งแต่อายุยังน้อย” “ปีนี้ตระกูลเซี่ยคงหวังคว้ารางวัลชนะเลิศอีกครั้ง” เซี่ยจิ่นเดินผ่านป้ายประกาศ ก่อนสายตาจะสะดุดเข้ากับเต่าดำที่โผล่หัวออกมาจากกระเป๋าของเสี่ยวเหยาเขาหยุดเดิน “นั่นสัตว์อสูรของเจ้า?” เสี่ยวเหยาหันไปมอง “ใช่” เซี่ยจิ่นมองเต่าดำอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มอย่างไม่ปิดบังความสงสัย “เจ้าจะใช้เต่าตัวนั้นเข้าร่วมการแข่งขันหรือ?” “มีปัญหาอะไร?” “ไม่มี เพียงแต่ข้าไม่เคยเห็นใครนำเต่ามาล่าสัตว์อสูร” เสี่ยวเหยาก้มมองเสวียนกุย “มันไม่ใช่เต่าธรรมดา” เสวียนกุยยืดคอขึ้นอย่างภาคภูมิใจ เซี่ยจิ่นเลิกคิ้ว “เช่นนั้นมันมีความสามารถอะไร?” เสี่ยวเหยาตอบทันที “กินเก่ง” ไป๋หลีหัวเราะออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ เซี่ยจิ่นชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะยิ้ม “น่าสนใจ ข้าชื่อเซี่ยจิ่นหากเจ้าเข้าร่วมการแข่งขันจริงเราคงได้พบกันอีก” “หลินเสี่ยวเหยา” เขาพยักหน้าแล้วเดินจากไปแต่ก่อนจะพ้นสายตา เซี่ยจิ่นกลับหันมามองเต่าดำอีกครั้งแววตาของเขาเปลี่ยนไปเล็กน้อย สัตว์อสูรตัวนั้นไม่มีปราณรั่วไหลออกมาเลยแม้แต่น้อย ทั้งลวดลายบนกระดองกลับดูเก่าแก่ผิดธรรมดาเขาไม่แน่ใจว่าตนเองคิดไปเองหรือไม่ แต่เต่าตัวนั้นทำให้เขารู้สึกเหมือนกำลังมองสิ่งมีชีวิตที่ไม่ควรปรากฏอยู่ในที่นี้ ก่อนออกจากเมืองพวกเขาแวะซื้อเสบียงและอุปกรณ์เพิ่มเติมก่อนเสี่ยวเหยาเลือกเชือกที่ทนต่อแรงดึง มีดสั้น ยาสมานแผลและผงไล่แมลง กู้เหิงซื้อหินลับกระบี่ ไป๋จื่อเลือกยันต์ป้องกันกับยันต์ไฟ ส่วนไป๋หลีใช้เวลานานที่สุดอยู่หน้าร้านขนม “เจ้าจะซื้อขนมอีกแล้วหรือ?” เสี่ยวเหยาถาม “นี่เป็นขนมแห้ง เก็บได้นาน” “เจ้าซื้อไปสามห่อแล้ว” “สามห่อไม่มาก” “แล้วห่อที่อยู่ในแขนเสื้อ?” ไป๋หลีชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มอย่างเป็นธรรมชาติ “เจ้าสังเกตเก่งจริงๆ” เสี่ยวเหยายื่นมือออกไป “จ่ายมา” “อะไร?” “ค่าขนมที่เจ้าซื้อเพิ่ม” “ข้าจ่ายเองอยู่แล้ว!” “ดี เช่นนั้นข้าจะช่วยถือเงินให้” ไป๋หลีหัวเราะพลางส่ายหน้า “เจ้านี่จริงๆเลย” ระหว่างนั้น เสี่ยวเหยาสังเกตเห็นชายสองคนยืนอยู่หน้าร้านขายอุปกรณ์พวกเขาสวมเสื้อคลุมสีเทาและมีรอยสักรูปเขี้ยวอยู่บริเวณข้อมือ นางจำสัญลักษณ์นั้นได้เหมือนกับคนที่เคยตามไป๋หลีในเมืองก่อนหน้านี้ นางเหลือบมองชายหนุ่มข้างกายตนก่อนเอ่ยถาม “คนรู้จักของเจ้าหรือ?” ไป๋หลีมองตาม ก่อนรอยยิ้มบนใบหน้าจะค่อยๆหายไป “อืม” “ยังตามมาอีกหรือ?” “ดูเหมือนจะเป็นเช่นนั้น” “พวกเขาต้องการอะไรจากเจ้า?” ไป๋หลีเงียบไปครู่หนึ่ง “เรื่องของข้าเอง ยังไม่เกี่ยวกับพวกเจ้า” เสี่ยวเหยามองเขาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยักไหล่ “ได้ ข้าจะไม่ถาม” ไป๋หลีดูแปลกใจเล็กน้อย “เจ้าไม่อยากรู้หรือ?” “อยากสิ แต่ถ้าเจ้ายังไม่อยากพูดข้าก็ไม่จำเป็นต้องรู้ตอนนี้” นางหันกลับไปเลือกของต่อ “เพียงแต่ถ้าเรื่องของเจ้าทำให้ข้าต้องเสียเงินหรือได้รับอันตรายเจ้าต้องบอกข้าก่อน” ไป๋หลีมองแผ่นหลังของนาง รอยยิ้มบางๆปรากฏขึ้นอีกครั้ง “ตกลง” ในที่สุดกลุ่มของเสี่ยวเหยาก็เดินทางมาถึงประตูทางเข้าหุบเขาหมื่นอสูร เบื้องหน้าคือเทือกเขาสูงสลับซับซ้อน ป่าทึบแผ่ขยายไปจนสุดสายตา หมอกสีขาวลอยต่ำอยู่เหนือยอดไม้ เสียงคำรามของสัตว์อสูรดังแว่วมาจากส่วนลึกของหุบเขาเป็นระยะลมที่พัดออกมาจากด้านในมีกลิ่นอายเย็นเยียบแฝงอยู่ เสี่ยวเหยาหยิบแผนที่ออกมาอีกครั้งทันทีที่แผนที่เข้าใกล้ปากทาง สัญลักษณ์สามวงก็เรืองแสงขึ้น เสวียนกุยยื่นหัวออกมา “ใกล้แล้ว” “จุดที่เจ้าเคยหลับใหลอยู่ลึกแค่ไหน?” “ลึกมาก” “ต้องเดินกี่วัน?” “ไม่รู้” เสี่ยวเหยาหันมองมัน “เจ้าไม่รู้?” “ความทรงจำข้ายังไม่กลับมา” “เช่นนั้นเจ้าก็ช่วยอะไรไม่ได้เลยสินะ” เสวียนกุยเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดเสียงเบา “ข้ารู้ว่าใต้หุบเขานี้มีบางสิ่งกำลังตื่นขึ้น” รอยยิ้มบนใบหน้าเสี่ยวเหยาค่อยๆ หายไป “อะไร?” “ข้าไม่แน่ใจ แต่พลังปราณที่ไหลอยู่ใต้ดิน...กำลังมุ่งหน้าไปยังจุดเดียวกัน” ไป๋จื่อก้มลงมองพื้น “ถ้าเป็นเช่นนั้น หุบเขาทั้งหมดอาจกำลังถูกค่ายกลขนาดใหญ่ควบคุมอยู่” กู้เหิงจับด้ามกระบี่แน่น “เราควรระวังให้มาก” เสี่ยวเหยาพยักหน้านางมองป่าด้านหน้า ก่อนจะเก็บแผนที่เข้ากระเป๋า “ไม่ว่าจะมีอะไรอยู่ข้างใน เราต้องหาคำตอบให้ได้” ขณะเดียวกัน ภายในห้องลับแห่งหนึ่งซึ่งตั้งอยู่ใต้เมืองชิงหลัวชายชุดดำกำลังยืนอยู่เบื้องหน้าบุรุษผู้หนึ่งที่นั่งอยู่หลังฉากกั้น “นายท่าน กลุ่มคนที่นำเต่าดำมุ่งหน้าสู่หุบเขาหมื่นอสูรเดินทางถึงแล้วขอรับ” “แล้วแผนที่ล่ะ?” “อยู่ในมือของหญิงสาวคนนั้นขอรับ” เสียงหัวเราะแผ่วเบาดังมาจากหลังฉาก “ดี...ในที่สุดก็มีคนช่วยนำทางให้เรา” ชายชุดดำก้มศีรษะ “จะให้ส่งคนไปชิงแผนที่หรือไม่?” “ไม่ต้อง ปล่อยให้พวกมันเข้าไปก่อน” บุรุษผู้นั้นวางถ้วยชาลง “เมื่อเต่าดำเข้าใกล้รากไม้โบราณตราประทับจะตอบสนองเอง ถึงเวลานั้นเราค่อยลงมือ” เขาหยุดเล็กน้อย “และจับตาดูหญิงสาวคนนั้นให้ดี คนที่มองเห็นเส้นปราณได้...อาจเป็นกุญแจสำคัญอีกดอกหนึ่ง” รุ่งเช้าวันถัดมาเสียงระฆังจากหอประกาศดังขึ้นสามครั้งการแข่งขันล่าสัตว์อสูรเริ่มต้นแล้วผู้เข้าแข่งขันหลายร้อยคนทยอยผ่านประตูหินเข้าสู่ป่าชั้นนอก หลินเสี่ยวเหยาสะพายกระเป๋า เดินอยู่ท่ามกลางกลุ่มคนด้วยสีหน้าสงบนิ่ง กู้เหิงอยู่ทางซ้าย ไป๋จื่ออยู่ทางขวา ส่วนไป๋หลีเดินตามหลังพร้อมห่อขนมใบใหญ่ “จำไว้” เสี่ยวเหยากล่าว “อย่าแยกจากกันโดยไม่จำเป็น” ไป๋จื่อพยักหน้าอย่างจริงจัง “ข้าจะอยู่ใกล้เจ้า” ไป๋หลียกมือขึ้น “ข้าก็เช่นกัน” กู้เหิงมองทุกคน ก่อนจะพยักหน้า “หากเกิดอันตรายให้ส่งสัญญาณทันที” เสี่ยวเหยายิ้ม “ดี เช่นนั้นก็ไปกันเถอะ”หลังจากฝูงหมาป่าเงาถอยหนีไป กลุ่มของหลินเสี่ยวเหยาก็ไม่ได้รีบร้อนออกเดินทางต่อทันที นางยืนอยู่บนโขดหินมองสำรวจแนวต้นไม้รอบตัวก่อนจะก้มลงมองตราหยกประจำตัวที่เอวแสงสีเงินบนตราหยกยังคงสว่างอยู่ แต่ตำแหน่งที่พวกเขาอยู่กลับไม่ตรงกับเส้นทางบนแผนที่เสียแล้ว“มีอะไรหรือ?” กู้เหิงถาม“เราหลงทางแล้ว”ไป๋จื่อที่กำลังดื่มน้ำอยู่แทบสำลัก“อะไรนะ! เพิ่งเดินมาได้ไม่เท่าไรเองนะ!”“ใจเย็นก่อน ข้ายังไม่ได้บอกว่าหลงทางแบบไม่มีทางกลับ” เสี่ยวเหยากระโดดลงจากโขดหินปัดฝุ่นบนกระโปรง “ข้าแค่สงสัยว่าป่ากำลังเคลื่อนที่”ไป๋หลีเลิกคิ้วมองต้นไม้สูงใหญ่ที่เรียงรายอยู่เบื้องหน้า“ต้นไม้เดินได้หรือ?”“ถ้าเป็นเช่นนั้นจริงข้าคงไม่แปลกใจเท่ากับที่เจ้าจะยอมเดินเองโดยไม่ต้องให้ใครจ่ายค่าอาหาร”“นี่เจ้ากำลังดูถูกข้าอยู่หรือ?”“เปล่า ข้ากำลังพูดถึงข้อเท็จจริง”เสวียนกุยที่อยู่ในตะกร้าบนหลังนางส่งเสียงหึ!“พวกมนุษย์ช่างพูดมากเสียจริง เดินต่อไปก็รู้เอง”เสี่ยวเหยาเหลือบมองมัน “เจ้ารู้ว่าเกิดอะไรขึ้นใช่หรือไม่?”“ข้าแค่รู้สึกว่าพื้นดินกำลังขยับ”“แล้วทำไมไม่บอกตั้งแต่แรก?”“เพราะข้าอยากนอน”นางสูดลมหายใจลึก พยายามข่มใจไม่ให
เสียงระฆังดังขึ้นเป็นครั้งที่สาม ประตูหินขนาดใหญ่ของหุบเขาหมื่นอสูรค่อยๆเปิดออกเผยให้เห็นเส้นทางที่ทอดลึกเข้าไปในป่าทึบผู้เข้าแข่งขันหลายร้อยคนยืนเรียงรายอยู่บริเวณลานด้านหน้าแต่ละคนต่างมีสีหน้าตื่นเต้น บ้างตรวจสอบอาวุธ บ้างเตรียมยันต์และโอสถ บางคนถึงกับนำสัตว์อสูรคู่ใจออกมาอวดโฉมมีทั้งเสือเขี้ยวเพลิง หมาป่าหิมะ เหยี่ยวปีกเหล็กและแม้กระทั่งงูเกล็ดหยกที่เลื้อยพันอยู่บนแขนเจ้าของท่ามกลางสัตว์อสูรเหล่านั้นมีเพียงตัวหนึ่งที่ดูไม่เข้าพวกอย่างยิ่งเต่าดำตัวหนึ่งกำลังนอนหมอบอยู่บนไหล่ของหญิงสาวในชุดผ้าสีเรียบมันหลับตาพริ้ม ไม่สนใจเสียงรอบข้างแม้แต่น้อย“นั่นสัตว์อสูรของเจ้าหรือ?”เสียงถามดังขึ้นจากด้านหลังหลินเสี่ยวเหยาหันไปมอง ชายหนุ่มร่างสูงคนหนึ่งกำลังยืนมองเต่าบนไหล่นางด้วยสีหน้าประหลาดใจ“ใช่”“เจ้าเอามันมาร่วมการแข่งขันจริงๆ หรือ?”“แล้วมีปัญหาอะไร?”ชายหนุ่มมองเต่าดำอีกครั้ง ก่อนจะหลุดหัวเราะ“ข้าแค่สงสัยว่าเจ้าจะให้มันทำอะไร นอนเฝ้ากระเป๋าหรือ?”คนรอบข้างได้ยินก็พากันหัวเราะตาม“ข้าคิดว่าอย่างน้อยควรนำสัตว์อสูรที่วิ่งได้มาสักตัว”“บางทีนางอาจคิดว่าเต่าจะชนะการแข่งขันด้วยการเดินไปถ
หลังจากเหตุการณ์ถูกซุ่มโจมตีบนถนนสายตะวันตกกลุ่มของหลินเสี่ยวเหยาก็เดินทางต่อโดยไม่มีใครคิดจะเสียเวลาอยู่กับที่นานนักเถี่ยซานถูกมัดทิ้งไว้ให้คนของทางการจัดการ ส่วนหลักฐานที่พบในตัวเขาถูกเสี่ยวเหยาเก็บไว้ทั้งหมดโดยเฉพาะป้ายเหล็กสีดำที่สลักคำว่า‘หอค้ารัตติกาล’นางไม่รู้ว่ากลุ่มคนเหล่านั้นมีอำนาจมากเพียงใดแต่สิ่งหนึ่งที่แน่ใจคือพวกมันไม่ได้ต้องการเพียงสัตว์อสูรหายากธรรมดาแต่พวกมันต้องการเสวียนกุย“ข้าหิวแล้ว”เสียงของไป๋หลีดังขึ้นท่ามกลางความเงียบเสี่ยวเหยาหันไปมองเขา“เจ้าเพิ่งกินขนมไปเมื่อครู่”“ขนมไม่ใช่อาหาร”“เช่นนั้นผลไม้ในมือเจ้าคืออะไร?”“ของว่าง”“แล้วเนื้อแห้งที่อยู่ในถุงข้างเอว?”“เสบียงฉุกเฉิน”เสี่ยวเหยาหยุดเดินหันไปมองชายหนุ่มชุดขาวตั้งแต่หัวจรดเท้า“ข้าสงสัยว่าเจ้ามีถุงเก็บอาหารซ่อนอยู่ในมิติส่วนตัวหรือไม่”ไป๋หลียิ้ม“เจ้าสนใจหรือ?”“ข้าเพียงคิดว่าเจ้าจะกินหมดเมื่อไร”ไป๋จื่อหัวเราะพรืดก่อนจะรีบหันหน้าหนีเมื่อเห็นไป๋หลีมองมากู้เหิงที่เดินอยู่ด้านหลังส่ายหน้าเบาๆเขาเคยเดินทางร่วมกับผู้ฝึกตนหลายกลุ่มแต่ไม่เคยพบกลุ่มใดที่พูดคุยเรื่องอาหารได้ตลอดทางเช่นนี้มาก่อน“อีกไม่ไกล
ถนนสายตะวันตกทอดยาวผ่านป่าโปร่งก่อนจะค่อยๆแคบลงเมื่อเข้าใกล้เขตภูเขา ต้นไม้สองข้างทางสูงใหญ่จนแสงแดดส่องลงมาได้เป็นหย่อมๆกลิ่นดินชื้นและใบไม้แห้งลอยปะปนอยู่ในอากาศหลินเสี่ยวเหยาเดินนำหน้ามือหนึ่งถือแผนที่อีกมือแกว่งกิ่งไม้เล่นอย่างไม่รีบร้อนด้านหลังเป็นไป๋จื่อที่แบกสัมภาระจนหลังแทบหักส่วนไป๋หลีเดินสบายๆพร้อมห่อขนมในมือ“ข้าขอถามอะไรสักอย่างได้หรือไม่” ไป๋จื่อเอ่ยขึ้น“ถามสิ” เสี่ยวเหยาตอบ“เหตุใดคนที่ซื้อของน้อยที่สุดจึงต้องแบกสัมภาระมากที่สุด?”“เพราะคนที่ซื้อของมากที่สุดมีฐานะดี ส่วนคนที่ซื้อของน้อยที่สุดมีแรงงานเหลือเฟือ”ไป๋จื่อหันไปมองไป๋หลี“เจ้าฟังแล้วไม่รู้สึกละอายใจบ้างหรือ?”ไป๋หลีหยิบขนมเข้าปากอย่างสง่างาม“ไม่เลย”“...”“อีกอย่างเจ้าดูแข็งแรงดีข้าจึงไว้วางใจให้ช่วยงาน”“ข้าเป็นนักพรต ไม่ใช่ล่อบรรทุกของ!”เสียงเถียงกันทำให้เสี่ยวเหยาหลุดหัวเราะ นางกำลังจะเดินต่อแต่จู่ๆเสวียนกุยที่อยู่ในกระเป๋าก็ยื่นหัวออกมา“หยุดก่อน” น้ำเสียงของมันจริงจังกว่าปกติเสี่ยวเหยาชะงักทันที“มีอะไร?”“ข้างหน้าไม่ปกติ”นางกวาดตามองทางเดินเบื้องหน้า ต้นไม้ยังคงนิ่งไม่มีเสียงของสัตว์ไม่มีแม้แต่เสี
เสียงไก่ขันดังขึ้นแสงแดดลอดผ่านหน้าต่างโรงเตี๊ยมเข้ามา บนโต๊ะไม้เต็มไปด้วยห่อสัมภาระหลินเสี่ยวเหยานั่งอยู่บนเก้าอี้กำลังนับเงินในถุงผ้าอย่างตั้งใจหนึ่งตำลึง...สองตำลึง...สามตำลึง...นางถอนหายใจยาว“เงินที่หามาได้ช่างอยู่กับข้าไม่นานเสียจริง”“เพราะเจ้าใช้เงินซื้อของกินมากเกินไปต่างหาก” ไป๋จื่อที่กำลังม้วนยันต์ใส่กระบอกไม้เอ่ยขึ้นเสี่ยวเหยาหันไปมองเขา “เจ้าพูดเหมือนคนที่ไม่เคยกินข้าวของข้าอย่างนั้นแหละ”“ข้า...ข้ากินเพราะจำเป็นต้องใช้พลังปราณ!”“อ้อ เช่นนั้นเมื่อวานเจ้ากินไก่ย่างสองตัวก็เพราะใช้พลังปราณสินะ”ไป๋จื่อเงียบไปทันทีอีกด้านหนึ่ง ไป๋หลีกำลังนั่งเอนหลังอย่างสบายใจเขาถือถ้วยชาร้อนด้วยท่าทางสง่างามราวกับไม่ได้ยินบทสนทนาของทั้งสองคน“อย่าทะเลาะกันเลยวันนี้ข้าจะเลี้ยงเอง”เสี่ยวเหยาหันขวับ “จริงหรือ?”“แน่นอน”“รวมขนมด้วย?”“รวมด้วย”“รวมของกินระหว่างทาง?”รอยยิ้มของไป๋หลีชะงักไปเล็กน้อย“...เจ้าจะเดินทางหรือจะเปิดโรงครัวเคลื่อนที่กันแน่?”“ข้าก็แค่ตรวจสอบความจริงใจของสหายร่วมทาง”เสวียนกุยที่นอนหมอบอยู่ในกระเป๋าผ้าบนเก้าอี้พลันยื่นหัวออกมา“ข้าต้องการหินวิญญาณ”เสี่ยวเหยากดหั
ยามเช้าหลังฝนตกเมืองหลัวเฟิงถูกปกคลุมด้วยไอหมอกบางๆหลังคากระเบื้องเปียกชื้นสะท้อนแสงอาทิตย์ ถนนหินเต็มไปด้วยแอ่งน้ำเล็กๆพ่อค้าเริ่มตั้งแผงขายของกันตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่างดีกลิ่นแป้งนึ่งและเนื้อย่างลอยมาจากร้านอาหารริมทางหลินเสี่ยวเหยากำลังนั่งกินบะหมี่เนื้ออยู่หน้าร้านแห่งหนึ่งตรงข้ามนางคือไป๋จื่อนักพรตหนุ่มที่ยังคงมีสีหน้าไม่ค่อยสดใสนักหลังจากถูกลากเข้าไปพัวพันกับเรื่องโรงเตี๊ยมผีหลอกเมื่อวานส่วนข้างเท้าของเสี่ยวเหยามีเต่าสีดำตัวหนึ่งกำลังนอนตากแดดอย่างเกียจคร้าน“เจ้าจะเดินทางไปหุบเขาหมื่นอสูรจริงหรือ?” ไป๋จื่อถาม“จริง”“ที่นั่นอันตรายมากนะมีสัตว์อสูรระดับสูงอยู่หลายชนิด อีกทั้งยังมีเขตอาคมเก่าแก่ที่แม้แต่ผู้ฝึกตนระดับสูงก็ไม่กล้าเข้าใกล้”เสี่ยวเหยาคีบเนื้อเข้าปาก“ข้ารู้”“แล้วเจ้ายังจะไป?”“ข้าต้องไปหาเงิน”ไป๋จื่อยกมือกุมขมับ“ข้าเพิ่งบอกว่าอันตราย!”“ข้าก็เพิ่งบอกว่าต้องหาเงิน”“…”เขาเริ่มรู้สึกว่าการพูดคุยกับนางเป็นเรื่องเหนื่อยยากกว่าการวาดค่ายกลเสียอีกเสี่ยวเหยาวางตะเกียบลงแล้วหยิบแผนที่เก่าออกมาคลี่บนโต๊ะ“ข้าตรวจสอบเส้นทางแล้วหากออกจากเมืองทางประตูตะวันตกจะต้องผ่านป่าส







