LOGINหลังจากฝูงหมาป่าเงาถอยหนีไป กลุ่มของหลินเสี่ยวเหยาก็ไม่ได้รีบร้อนออกเดินทางต่อทันที นางยืนอยู่บนโขดหินมองสำรวจแนวต้นไม้รอบตัวก่อนจะก้มลงมองตราหยกประจำตัวที่เอว
แสงสีเงินบนตราหยกยังคงสว่างอยู่ แต่ตำแหน่งที่พวกเขาอยู่กลับไม่ตรงกับเส้นทางบนแผนที่เสียแล้ว “มีอะไรหรือ?” กู้เหิงถาม “เราหลงทางแล้ว” ไป๋จื่อที่กำลังดื่มน้ำอยู่แทบสำลัก “อะไรนะ! เพิ่งเดินมาได้ไม่เท่าไรเองนะ!” “ใจเย็นก่อน ข้ายังไม่ได้บอกว่าหลงทางแบบไม่มีทางกลับ” เสี่ยวเหยากระโดดลงจากโขดหินปัดฝุ่นบนกระโปรง “ข้าแค่สงสัยว่าป่ากำลังเคลื่อนที่” ไป๋หลีเลิกคิ้วมองต้นไม้สูงใหญ่ที่เรียงรายอยู่เบื้องหน้า “ต้นไม้เดินได้หรือ?” “ถ้าเป็นเช่นนั้นจริงข้าคงไม่แปลกใจเท่ากับที่เจ้าจะยอมเดินเองโดยไม่ต้องให้ใครจ่ายค่าอาหาร” “นี่เจ้ากำลังดูถูกข้าอยู่หรือ?” “เปล่า ข้ากำลังพูดถึงข้อเท็จจริง” เสวียนกุยที่อยู่ในตะกร้าบนหลังนางส่งเสียงหึ! “พวกมนุษย์ช่างพูดมากเสียจริง เดินต่อไปก็รู้เอง” เสี่ยวเหยาเหลือบมองมัน “เจ้ารู้ว่าเกิดอะไรขึ้นใช่หรือไม่?” “ข้าแค่รู้สึกว่าพื้นดินกำลังขยับ” “แล้วทำไมไม่บอกตั้งแต่แรก?” “เพราะข้าอยากนอน” นางสูดลมหายใจลึก พยายามข่มใจไม่ให้โยนเต่าตัวนี้ลงจากตะกร้า “ดีมาก วันหลังถ้าข้าตกเหวเพราะเจ้าขี้เกียจพูดข้าจะขายเจ้าแลกหินวิญญาณเสียเลย” “เจ้ากล้าหรือ!” “ลองดูสิ” กู้เหิงถอนหายใจเบาๆก่อนจะเดินเข้ามาขัดจังหวะ “อย่าเพิ่งเถียงกันเราควรตรวจสอบเส้นทางก่อน” เสี่ยวเหยาพยักหน้านางหยิบกิ่งไม้แห้งขึ้นมาขีดเส้นลงบนพื้นจากนั้นวางก้อนหินสามก้อนเรียงเป็นรูปสามเหลี่ยมแล้วใช้ปลายกิ่งไม้ทำเครื่องหมายบนต้นไม้ที่อยู่ใกล้ที่สุด “ตอนที่เราเดินผ่านตรงนี้ข้าเห็นต้นไม้ใหญ่ที่มีรอยแผลเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยวอยู่ทางซ้ายมือแต่ตอนนี้มันกลับมาอยู่ทางขวามือ” ไป๋จื่อเดินเข้าไปดูก่อนจะขมวดคิ้ว “เป็นไปไม่ได้ ระยะทางที่เราเดินไม่ได้ไกลพอจะวนกลับมาที่เดิม” “นั่นแหละที่แปลก” เสี่ยวเหยาชี้ไปยังพื้นดิน “ดูตรงนี้สิ” ใต้ชั้นใบไม้แห้งมีรากไม้สีดำเส้นเล็กๆโผล่พ้นดินออกมามันทอดยาวไปตามพื้นและหายเข้าไปใต้โคนต้นไม้ใหญ่หลายต้น ไป๋จื่อย่อตัวลงใช้ยันต์กระดาษแตะรากไม้อย่างระมัดระวังทันทีที่ปลายนิ้วสัมผัส รากไม้พลันกระตุกเล็กน้อย เขารีบชักมือกลับ “มีปราณไหลอยู่ในนั้น!” “เจ้าตรวจสอบได้หรือไม่ว่ามันเป็นปราณชนิดใด?” กู้เหิงถาม “ไม่ใช่ปราณธรรมชาติธรรมดา คล้ายกับมีบางอย่างกำลังส่งพลังผ่านรากไม้เหล่านี้ แต่ข้าไม่รู้ว่ามันมาจากไหน” เสี่ยวเหยาหรี่ตา มองไปตามแนวรากไม้ ในสายตาของนาง เส้นชีพจรสีจางปรากฏขึ้นใต้พื้นดินมันแตกแขนงออกไปทั่วทั้งป่าราวกับใยแมงมุมขนาดมหึมาบางเส้นสว่าง บางเส้นมืดสลัวและบางเส้นกำลังเคลื่อนไหวอย่างช้าๆ นางเพ่งมองอีกครู่หนึ่งก่อนจะรู้สึกปวดหนึบที่ขมับ “เป็นอย่างไรบ้าง?” ไป๋หลีสังเกตเห็นสีหน้าของนาง “ใต้ดินมีรากไม้ขนาดใหญ่เชื่อมต่อกันอยู่ พวกมันกำลังเปลี่ยนทิศทางของเส้นทางบนพื้นดิน” “หมายความว่าป่าทั้งผืนกำลังเปลี่ยนตำแหน่งหรือ?” ไป๋จื่อถาม “ไม่ใช่ทั้งผืนแต่เป็นบางส่วน ต้นไม้บางต้นไม่ได้เคลื่อนที่จริงๆเป็นเพียงเส้นทางที่ถูกบิดเบือน” เสี่ยวเหยาหยิบแผนที่ออกมากางลงบนก้อนหิน “หากข้าคาดไม่ผิด ทุกหนึ่งชั่วยาม รากไม้เหล่านี้จะเปลี่ยนเส้นทางที่มันเชื่อมต่อกันคนที่เดินตามแผนที่เดิมจึงมีโอกาสวนกลับมาที่จุดเริ่มต้น” ไป๋จื่อมองนางอย่างชื่นชม “เจ้าสังเกตเห็นได้อย่างไร?” “เพราะข้าจำต้นไม้ได้” “แค่นั้นหรือ?” “ไม่อย่างนั้นจะให้ข้าจำใบไม้ทุกใบหรือ?” ไป๋จื่อเงียบไปทันที ไป๋หลียิ้มบางๆ “น่าสนใจ ดูเหมือนพวกเราจะได้คนพาเที่ยวป่าที่ไม่ธรรมดาแล้ว” “ถ้าเช่นนั้นก็ช่วยกันทำงานด้วยอย่ามัวแต่ชม” เสี่ยวเหยาหันไปหาไป๋จื่อ “เจ้าทำเครื่องหมายตามเส้นทางที่เราผ่านได้หรือไม่?” “ได้แน่นอน!” ไป๋จื่อรีบหยิบถุงผ้าออกมา ภายในมีธงผ้าสีเหลืองขนาดเล็กหลายผืนเขาวาดอักขระลงบนผืนผ้าแต่ละผืนก่อนจะนำไปผูกไว้กับกิ่งไม้ “ธงเหล่านี้จะช่วยบันทึกทิศทางของปราณ หากเส้นทางเปลี่ยนข้าจะรู้ได้ทันที” “ดี ส่วนกู้เหิงเจ้าช่วยระวังรอบๆอย่าให้สัตว์อสูรเข้ามาประชิดโดยไม่ทันตั้งตัว” กู้เหิงพยักหน้า มือวางอยู่บนด้ามกระบี่ “แล้วข้าล่ะ?” ไป๋หลีถาม เสี่ยวเหยามองเขาตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า “เจ้าคอยดูว่ามีใครตามเรามาหรือไม่” “เหตุใดข้าจึงได้งานที่ต้องเดินตรวจตรา?” “เพราะเจ้าวิ่งเร็วและถ้ามีอันตรายจริง เจ้าก็คงหนีได้ก่อนพวกเรา” “...ข้าเริ่มสงสัยแล้วว่าการร่วมเดินทางกับเจ้าเป็นการตัดสินใจที่ถูกต้องหรือไม่” “ยังไม่สายเกินไปที่จะถอนตัวแต่ค่าอาหารที่เจ้าติดไว้ต้องจ่ายก่อน” ไป๋หลีหัวเราะอย่างจนใจ ก่อนจะหายตัวไปท่ามกลางเงาไม้ พวกเขาเดินต่อไปตามแนวรากไม้ที่เสี่ยวเหยามองเห็นครั้งนี้ไป๋จื่อไม่ได้ใช้แผนที่เป็นหลักแต่คอยปักธงผ้าไว้ตามจุดสำคัญ ทุกระยะทางประมาณสิบก้าวจะมีเครื่องหมายหนึ่งจุด ส่วนเสี่ยวเหยาจะคอยสังเกตทิศทางของเส้นชีพจรใต้ดิน ไม่นานนัก พวกเขาก็มาถึงลำธารสายหนึ่งน้ำใสไหลผ่านโขดหินอย่างเงียบเชียบ มีฝูงปลาตัวเล็กว่ายอยู่ใต้ผิวน้ำ “ตรงนี้ไม่อยู่ในแผนที่” กู้เหิงกล่าว เสี่ยวเหยาก้มลงแตะน้ำก่อนจะมองไปยังฝั่งตรงข้าม “แต่เมื่อครู่ข้าเห็นลำธารสายนี้อยู่ทางตะวันตกของเรา” ไป๋จื่อรีบหยิบธงผ้าออกมาตรวจสอบ อักขระบนผืนผ้าสั่นไหวจนแทบมองไม่เห็น “แย่แล้ว! ปราณใต้ดินกำลังเปลี่ยนทิศทางอีกครั้ง!” เสียงครืนต่ำๆดังขึ้นจากใต้ฝ่าเท้าใบไม้แห้งบนพื้นสั่นสะเทือน กิ่งไม้เหนือศีรษะเอนเข้าหากัน รากไม้สีดำหลายเส้นค่อยๆดันตัวขึ้นจากดินก่อนจะเลื้อยข้ามลำธารไปอีกฝั่ง “ถอยออกมา!” กู้เหิงตะโกน เขาชักกระบี่ออกจากฝักฟันรากไม้เส้นหนึ่งที่พุ่งเข้าหาไป๋จื่อจนขาดสะบั้น ทว่าแทนที่มันจะหยุดรากไม้เส้นอื่นกลับพุ่งขึ้นมาจากพื้นพร้อมกัน เสี่ยวเหยากระโดดถอยหลังหลบปลายรากไม้ที่พุ่งเฉียดข้อเท้าไปเพียงคืบ “อย่าฟันสุ่มสี่สุ่มห้า! พวกมันไม่ได้โจมตีเราแต่กำลังปิดทาง!” กู้เหิงชะงักเขากวาดสายตามองรอบตัวรากไม้หลายเส้นกำลังเชื่อมต่อกันเป็นแนวกั้น ปิดทางด้านหน้าและด้านหลังของพวกเขา เหลือเพียงพื้นที่แคบๆระหว่างโขดหินสองก้อนเท่านั้น “แล้วเราควรทำอย่างไร?” เขาถาม เสี่ยวเหยากวาดตามองเส้นชีพจรใต้ดินอย่างรวดเร็วก่อนจะชี้ไปทางขวา “ตรงนั้น! รากไม้เส้นหลักอยู่ใต้โขดหินก้อนใหญ่มันเป็นจุดเชื่อมต่อของเส้นทางนี้” ไป๋จื่อมองตามแล้วกลืนน้ำลาย “ให้ข้าทำลายมันหรือ?” “ไม่ต้องทำลาย แค่ตัดการไหลเวียนของปราณชั่วคราวก็พอ” “พูดง่ายเหมือนตัดผักเลยนะ!” “เจ้าทำได้อยู่แล้วไม่ใช่หรือ?” ไป๋จื่อถอนหายใจ เขาหยิบยันต์สามแผ่นออกมาวางเรียงเป็นรูปสามเหลี่ยมรอบโขดหินจากนั้นกัดปลายนิ้วแตะเลือดลงบนอักขระ “ขอให้ยันต์ของข้าใช้ได้ผลทีเถอะ!” แสงสีเหลืองสว่างขึ้นจากพื้นดินทันใดนั้นรากไม้เส้นใหญ่ก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง มันพยายามดึงตัวเองกลับลงไปใต้ดิน แต่ถูกยันต์ทั้งสามตรึงเอาไว้ “ตอนนี้แหละ!” ไป๋จื่อตะโกน เสี่ยวเหยาเพ่งมองจุดเชื่อมต่อของเส้นปราณก่อนจะหยิบก้อนหินขนาดเท่าฝ่ามือขึ้นมาแล้วขว้างใส่รอยแยกเล็กๆบนโขดหิน ก้อนหินกระทบลงตรงตำแหน่งพอดี เสียงแตกร้าวดังขึ้นเส้นปราณสีดำที่เชื่อมต่อกันอยู่ใต้ดินพลันหยุดชะงัก รากไม้ทั้งหมดหยุดเคลื่อนไหวก่อนจะค่อยๆหดกลับลงไปในดิน ไป๋จื่อนั่งทรุดลงกับพื้นทันที “ข้าเกือบหัวใจวายแล้ว!” “เจ้าทำได้ดีมาก” เสี่ยวเหยาชม “จริงหรือ?” “อืม ยันต์สามแผ่นของเจ้าใช้ได้ผลดีกว่าที่ข้าคิด” ไป๋จื่อยิ้มกว้าง ก่อนจะได้ยินนางพูดต่อ “คราวหน้าข้าจะให้เจ้าทำเพิ่มอีกสองเท่า” รอยยิ้มของเขาหายไปทันที “ข้าขอถอนคำชมเมื่อครู่ได้หรือไม่?” กู้เหิงเก็บกระบี่เข้าฝักพลางมองโขดหินที่แตกร้าว “เราทำให้เส้นทางกลับมาเป็นปกติแล้วหรือ?” เสี่ยวเหยาส่ายหน้า “แค่หยุดการเปลี่ยนเส้นทางบริเวณนี้ชั่วคราวเท่านั้น หากรากไม้เส้นอื่นยังทำงานอยู่ป่าก็จะเปลี่ยนเส้นทางอีก” นางก้มมองรอยแตกบนหินภายในรอยแยกมีแสงสีทองจางๆส่องวาบขึ้นมาเพียงชั่วครู่ก่อนจะดับลง เสวียนกุยที่นอนอยู่ในตะกร้าพลันลืมตา “อย่าแตะต้องมัน” น้ำเสียงของเต่าเฒ่าครั้งนี้จริงจังกว่าปกติ เสี่ยวเหยาหันไปมอง “เจ้ารู้จักสิ่งนี้?” “รากไม้เหล่านี้ไม่ใช่รากไม้ธรรมดา มันถูกเลี้ยงด้วยปราณของสัตว์อสูร” “หมายความว่ามีคนกำลังใช้พวกมันดูดปราณจากสัตว์อสูรในหุบเขา?” “อาจเป็นเช่นนั้น” ไป๋จื่อหน้าซีดลงเล็กน้อย “ถ้าเป็นเช่นนั้น สัตว์อสูรที่คลุ้มคลั่งเมื่อครู่ก็อาจได้รับผลกระทบจากมัน?” “ใช่” เสวียนกุยตอบ “และหากปล่อยให้มันดูดปราณต่อไป สัตว์อสูรที่อยู่ใกล้เส้นชีพจรอาจสูญเสียการควบคุมตัวเอง” กู้เหิงขมวดคิ้ว “เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับการแข่งขันหรือไม่?” “ข้ายังไม่รู้” เสี่ยวเหยาตอบ “แต่ข้าไม่คิดว่าคนจัดการแข่งขันจะไม่รู้เรื่องที่เกิดขึ้นในป่าแห่งนี้” นางเก็บแผนที่ลงในถุงผ้าก่อนจะเงยหน้ามองไปยังแนวป่าลึก “เรายังมีเวลาอีกหนึ่งวันกว่าๆก่อนหมดรอบแรก เป้าหมายตอนนี้คือเก็บตราสัตว์อสูรให้ครบตามกติกาจากนั้นค่อยหาทางตรวจสอบเรื่องใต้ดิน” “เจ้าจะไม่แจ้งผู้จัดการแข่งขันหรือ?” กู้เหิงถาม “แล้วเราจะบอกอย่างไร? บอกว่าข้าเห็นเส้นปราณใต้ดินและเต่าที่ซื้อมาในราคาสามเหรียญทองแดงบอกว่ามีคนกำลังดูดปราณสัตว์อสูรอย่างนั้นหรือ?” ไป๋จื่อเม้มปาก “ฟังดูไม่น่าเชื่อถือเท่าไรจริงๆนั่นแหละ” “เพราะฉะนั้นเราต้องหาหลักฐานก่อน” ขณะเดียวกัน ใต้รากไม้โบราณลึกลงไปในหุบเขาห้องหินขนาดใหญ่สั่นสะเทือนเบาๆอักขระบนผนังบางส่วนดับลงพร้อมกัน ชายชราในชุดคลุมสีเทาลืมตาขึ้นจากการนั่งสมาธิ “มีคนตัดวงจรย่อยของรากชีพจร” ชายอีกคนที่ยืนอยู่ด้านหลังรีบก้มศีรษะ “เป็นฝีมือผู้เข้าแข่งขันหรือไม่ขอรับ?” “น่าจะใช่” ชายชรามองแผ่นหินตรงหน้าบนผิวนั้นปรากฏภาพเลือนรางของเด็กสาวคนหนึ่งกับเต่าดำในตะกร้า “เด็กสาวผู้นั้นอีกแล้ว...” “ต้องจัดการนางหรือไม่ขอรับ?” ชายชรานิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยกมือห้าม “อย่าเพิ่ง นางมองเห็นสิ่งที่คนทั่วไปมองไม่เห็นหากเราลงมือเร็วเกินไปอาจทำให้แผนการทั้งหมดเสียหาย” เขาเลื่อนนิ้วไปบนอักขระกลางแผ่นหินแสงสีแดงค่อยๆสว่างขึ้น “เพิ่มการดูดปราณจากเขตป่าตะวันออกแต่ระวังอย่าให้รากชีพจรหลักเสียหาย” “รับทราบขอรับ” เมื่อชายคนนั้นจากไปชายชราก็หันกลับมามองภาพบนแผ่นหินอีกครั้งคราวนี้สายตาของเขาหยุดอยู่ที่กระดองเต่าสีดำ “ผู้พิทักษ์ที่หายไปนาน...กลับมาอยู่กับเด็กสาวหรือ? ดูเหมือนการแข่งขันปีนี้จะมีเรื่องสนุกเสียแล้ว” ยามบ่ายคล้อย กลุ่มของเสี่ยวเหยาเดินพ้นแนวป่าที่เส้นทางบิดเบือนมาได้ในที่สุด ธงผ้าสีเหลืองของไป๋จื่อยังคงสั่นไหวเป็นระยะแต่เส้นทางด้านหน้ากลับเริ่มเปิดโล่งขึ้นพวกเขาพบพื้นที่ราบเล็กๆที่มีร่องรอยสัตว์อสูรเดินผ่านหลายสาย เสี่ยวเหยาหยุดมองรอยเท้าบนพื้น “มีสัตว์อสูรอยู่ไม่ไกล” กู้เหิงขยับมายืนข้างนาง “ระดับใด?” “ยังไม่แน่ใจ แต่รอยเท้าเล็กและลึก แสดงว่าตัวมันหนักกว่าที่เห็น” ไป๋หลีเดินเข้ามายื่นผลไม้ป่าให้หนึ่งลูก “พักก่อนเถอะ เจ้าใช้สายตามากเกินไปแล้ว” เสี่ยวเหยารับผลไม้มาโดยไม่ปฏิเสธ “ขอบใจ” ไป๋หลีมองดวงตาของนางที่เริ่มแดงเล็กน้อย “หากมองเห็นเส้นปราณแล้วปวดหัว เหตุใดไม่หยุดพักบ้าง?” “เพราะถ้าข้าหยุดมอง เราอาจเดินเข้าไปติดกับดัก” “แต่ถ้าเจ้าฝืนจนมองไม่เห็นอะไรเลย คนที่ติดกับดักอาจเป็นเจ้าเอง” เสี่ยวเหยาหันไปมองเขาก่อนจะยิ้มมุมปาก “วันนี้คุณชายจิ้งจอกพูดจามีเหตุผลหนึ่งประโยคแล้ว” “ข้าพูดมีเหตุผลอยู่เสมอเพียงแต่เจ้าไม่เคยตั้งใจฟัง” “งั้นเจ้าก็พูดให้น้อยลงหน่อยข้าจะได้มีเวลาฟัง” ไป๋หลีหัวเราะออกมา กู้เหิงยืนเฝ้าด้านนอก ส่วนไป๋จื่อกำลังตรวจสอบธงผ้าที่ปักไว้เขาพบว่าอักขระบนธงบางผืนเปลี่ยนทิศทางไปแล้ว “เสี่ยวเหยา!” เสียงเรียกทำให้ทุกคนหันไปมอง ไป๋จื่อชี้ไปยังธงผืนหนึ่งที่ผูกอยู่บนต้นไม้ “เส้นทางกำลังเปลี่ยนอีกครั้งแต่ครั้งนี้...มันไม่ได้เปลี่ยนไปตามรากไม้” เสี่ยวเหยาลุกขึ้น เดินเข้าไปตรวจดูบนธงผ้าปรากฏอักขระสีแดงเล็กๆที่ไม่เคยมีมาก่อนนางใช้นิ้วแตะเบาๆแล้วรีบชักมือกลับ “นี่ไม่ใช่อักขระของเจ้า” ไป๋จื่อหน้าซีด “ข้าไม่ได้เขียนมัน!” เสวียนกุยค่อยๆยื่นหัวออกจากตะกร้า “มีบางสิ่งกำลังตามรอยพวกเจ้าอยู่” บรรยากาศรอบตัวพลันเงียบลง กู้เหิงชักกระบี่ออกมาเล็กน้อย สายตามองไปยังพุ่มไม้ด้านหน้า เสียงกิ่งไม้หักดังขึ้นหนึ่งครั้งจากนั้นเงาสีดำก็วูบผ่านระหว่างต้นไม้ไปอย่างรวดเร็ว เสี่ยวเหยากำธงผ้าไว้ในมือมองอักขระสีแดงที่กำลังค่อยๆจางหายหลังจากฝูงหมาป่าเงาถอยหนีไป กลุ่มของหลินเสี่ยวเหยาก็ไม่ได้รีบร้อนออกเดินทางต่อทันที นางยืนอยู่บนโขดหินมองสำรวจแนวต้นไม้รอบตัวก่อนจะก้มลงมองตราหยกประจำตัวที่เอวแสงสีเงินบนตราหยกยังคงสว่างอยู่ แต่ตำแหน่งที่พวกเขาอยู่กลับไม่ตรงกับเส้นทางบนแผนที่เสียแล้ว“มีอะไรหรือ?” กู้เหิงถาม“เราหลงทางแล้ว”ไป๋จื่อที่กำลังดื่มน้ำอยู่แทบสำลัก“อะไรนะ! เพิ่งเดินมาได้ไม่เท่าไรเองนะ!”“ใจเย็นก่อน ข้ายังไม่ได้บอกว่าหลงทางแบบไม่มีทางกลับ” เสี่ยวเหยากระโดดลงจากโขดหินปัดฝุ่นบนกระโปรง “ข้าแค่สงสัยว่าป่ากำลังเคลื่อนที่”ไป๋หลีเลิกคิ้วมองต้นไม้สูงใหญ่ที่เรียงรายอยู่เบื้องหน้า“ต้นไม้เดินได้หรือ?”“ถ้าเป็นเช่นนั้นจริงข้าคงไม่แปลกใจเท่ากับที่เจ้าจะยอมเดินเองโดยไม่ต้องให้ใครจ่ายค่าอาหาร”“นี่เจ้ากำลังดูถูกข้าอยู่หรือ?”“เปล่า ข้ากำลังพูดถึงข้อเท็จจริง”เสวียนกุยที่อยู่ในตะกร้าบนหลังนางส่งเสียงหึ!“พวกมนุษย์ช่างพูดมากเสียจริง เดินต่อไปก็รู้เอง”เสี่ยวเหยาเหลือบมองมัน “เจ้ารู้ว่าเกิดอะไรขึ้นใช่หรือไม่?”“ข้าแค่รู้สึกว่าพื้นดินกำลังขยับ”“แล้วทำไมไม่บอกตั้งแต่แรก?”“เพราะข้าอยากนอน”นางสูดลมหายใจลึก พยายามข่มใจไม่ให
เสียงระฆังดังขึ้นเป็นครั้งที่สาม ประตูหินขนาดใหญ่ของหุบเขาหมื่นอสูรค่อยๆเปิดออกเผยให้เห็นเส้นทางที่ทอดลึกเข้าไปในป่าทึบผู้เข้าแข่งขันหลายร้อยคนยืนเรียงรายอยู่บริเวณลานด้านหน้าแต่ละคนต่างมีสีหน้าตื่นเต้น บ้างตรวจสอบอาวุธ บ้างเตรียมยันต์และโอสถ บางคนถึงกับนำสัตว์อสูรคู่ใจออกมาอวดโฉมมีทั้งเสือเขี้ยวเพลิง หมาป่าหิมะ เหยี่ยวปีกเหล็กและแม้กระทั่งงูเกล็ดหยกที่เลื้อยพันอยู่บนแขนเจ้าของท่ามกลางสัตว์อสูรเหล่านั้นมีเพียงตัวหนึ่งที่ดูไม่เข้าพวกอย่างยิ่งเต่าดำตัวหนึ่งกำลังนอนหมอบอยู่บนไหล่ของหญิงสาวในชุดผ้าสีเรียบมันหลับตาพริ้ม ไม่สนใจเสียงรอบข้างแม้แต่น้อย“นั่นสัตว์อสูรของเจ้าหรือ?”เสียงถามดังขึ้นจากด้านหลังหลินเสี่ยวเหยาหันไปมอง ชายหนุ่มร่างสูงคนหนึ่งกำลังยืนมองเต่าบนไหล่นางด้วยสีหน้าประหลาดใจ“ใช่”“เจ้าเอามันมาร่วมการแข่งขันจริงๆ หรือ?”“แล้วมีปัญหาอะไร?”ชายหนุ่มมองเต่าดำอีกครั้ง ก่อนจะหลุดหัวเราะ“ข้าแค่สงสัยว่าเจ้าจะให้มันทำอะไร นอนเฝ้ากระเป๋าหรือ?”คนรอบข้างได้ยินก็พากันหัวเราะตาม“ข้าคิดว่าอย่างน้อยควรนำสัตว์อสูรที่วิ่งได้มาสักตัว”“บางทีนางอาจคิดว่าเต่าจะชนะการแข่งขันด้วยการเดินไปถ
หลังจากเหตุการณ์ถูกซุ่มโจมตีบนถนนสายตะวันตกกลุ่มของหลินเสี่ยวเหยาก็เดินทางต่อโดยไม่มีใครคิดจะเสียเวลาอยู่กับที่นานนักเถี่ยซานถูกมัดทิ้งไว้ให้คนของทางการจัดการ ส่วนหลักฐานที่พบในตัวเขาถูกเสี่ยวเหยาเก็บไว้ทั้งหมดโดยเฉพาะป้ายเหล็กสีดำที่สลักคำว่า‘หอค้ารัตติกาล’นางไม่รู้ว่ากลุ่มคนเหล่านั้นมีอำนาจมากเพียงใดแต่สิ่งหนึ่งที่แน่ใจคือพวกมันไม่ได้ต้องการเพียงสัตว์อสูรหายากธรรมดาแต่พวกมันต้องการเสวียนกุย“ข้าหิวแล้ว”เสียงของไป๋หลีดังขึ้นท่ามกลางความเงียบเสี่ยวเหยาหันไปมองเขา“เจ้าเพิ่งกินขนมไปเมื่อครู่”“ขนมไม่ใช่อาหาร”“เช่นนั้นผลไม้ในมือเจ้าคืออะไร?”“ของว่าง”“แล้วเนื้อแห้งที่อยู่ในถุงข้างเอว?”“เสบียงฉุกเฉิน”เสี่ยวเหยาหยุดเดินหันไปมองชายหนุ่มชุดขาวตั้งแต่หัวจรดเท้า“ข้าสงสัยว่าเจ้ามีถุงเก็บอาหารซ่อนอยู่ในมิติส่วนตัวหรือไม่”ไป๋หลียิ้ม“เจ้าสนใจหรือ?”“ข้าเพียงคิดว่าเจ้าจะกินหมดเมื่อไร”ไป๋จื่อหัวเราะพรืดก่อนจะรีบหันหน้าหนีเมื่อเห็นไป๋หลีมองมากู้เหิงที่เดินอยู่ด้านหลังส่ายหน้าเบาๆเขาเคยเดินทางร่วมกับผู้ฝึกตนหลายกลุ่มแต่ไม่เคยพบกลุ่มใดที่พูดคุยเรื่องอาหารได้ตลอดทางเช่นนี้มาก่อน“อีกไม่ไกล
ถนนสายตะวันตกทอดยาวผ่านป่าโปร่งก่อนจะค่อยๆแคบลงเมื่อเข้าใกล้เขตภูเขา ต้นไม้สองข้างทางสูงใหญ่จนแสงแดดส่องลงมาได้เป็นหย่อมๆกลิ่นดินชื้นและใบไม้แห้งลอยปะปนอยู่ในอากาศหลินเสี่ยวเหยาเดินนำหน้ามือหนึ่งถือแผนที่อีกมือแกว่งกิ่งไม้เล่นอย่างไม่รีบร้อนด้านหลังเป็นไป๋จื่อที่แบกสัมภาระจนหลังแทบหักส่วนไป๋หลีเดินสบายๆพร้อมห่อขนมในมือ“ข้าขอถามอะไรสักอย่างได้หรือไม่” ไป๋จื่อเอ่ยขึ้น“ถามสิ” เสี่ยวเหยาตอบ“เหตุใดคนที่ซื้อของน้อยที่สุดจึงต้องแบกสัมภาระมากที่สุด?”“เพราะคนที่ซื้อของมากที่สุดมีฐานะดี ส่วนคนที่ซื้อของน้อยที่สุดมีแรงงานเหลือเฟือ”ไป๋จื่อหันไปมองไป๋หลี“เจ้าฟังแล้วไม่รู้สึกละอายใจบ้างหรือ?”ไป๋หลีหยิบขนมเข้าปากอย่างสง่างาม“ไม่เลย”“...”“อีกอย่างเจ้าดูแข็งแรงดีข้าจึงไว้วางใจให้ช่วยงาน”“ข้าเป็นนักพรต ไม่ใช่ล่อบรรทุกของ!”เสียงเถียงกันทำให้เสี่ยวเหยาหลุดหัวเราะ นางกำลังจะเดินต่อแต่จู่ๆเสวียนกุยที่อยู่ในกระเป๋าก็ยื่นหัวออกมา“หยุดก่อน” น้ำเสียงของมันจริงจังกว่าปกติเสี่ยวเหยาชะงักทันที“มีอะไร?”“ข้างหน้าไม่ปกติ”นางกวาดตามองทางเดินเบื้องหน้า ต้นไม้ยังคงนิ่งไม่มีเสียงของสัตว์ไม่มีแม้แต่เสี
เสียงไก่ขันดังขึ้นแสงแดดลอดผ่านหน้าต่างโรงเตี๊ยมเข้ามา บนโต๊ะไม้เต็มไปด้วยห่อสัมภาระหลินเสี่ยวเหยานั่งอยู่บนเก้าอี้กำลังนับเงินในถุงผ้าอย่างตั้งใจหนึ่งตำลึง...สองตำลึง...สามตำลึง...นางถอนหายใจยาว“เงินที่หามาได้ช่างอยู่กับข้าไม่นานเสียจริง”“เพราะเจ้าใช้เงินซื้อของกินมากเกินไปต่างหาก” ไป๋จื่อที่กำลังม้วนยันต์ใส่กระบอกไม้เอ่ยขึ้นเสี่ยวเหยาหันไปมองเขา “เจ้าพูดเหมือนคนที่ไม่เคยกินข้าวของข้าอย่างนั้นแหละ”“ข้า...ข้ากินเพราะจำเป็นต้องใช้พลังปราณ!”“อ้อ เช่นนั้นเมื่อวานเจ้ากินไก่ย่างสองตัวก็เพราะใช้พลังปราณสินะ”ไป๋จื่อเงียบไปทันทีอีกด้านหนึ่ง ไป๋หลีกำลังนั่งเอนหลังอย่างสบายใจเขาถือถ้วยชาร้อนด้วยท่าทางสง่างามราวกับไม่ได้ยินบทสนทนาของทั้งสองคน“อย่าทะเลาะกันเลยวันนี้ข้าจะเลี้ยงเอง”เสี่ยวเหยาหันขวับ “จริงหรือ?”“แน่นอน”“รวมขนมด้วย?”“รวมด้วย”“รวมของกินระหว่างทาง?”รอยยิ้มของไป๋หลีชะงักไปเล็กน้อย“...เจ้าจะเดินทางหรือจะเปิดโรงครัวเคลื่อนที่กันแน่?”“ข้าก็แค่ตรวจสอบความจริงใจของสหายร่วมทาง”เสวียนกุยที่นอนหมอบอยู่ในกระเป๋าผ้าบนเก้าอี้พลันยื่นหัวออกมา“ข้าต้องการหินวิญญาณ”เสี่ยวเหยากดหั
ยามเช้าหลังฝนตกเมืองหลัวเฟิงถูกปกคลุมด้วยไอหมอกบางๆหลังคากระเบื้องเปียกชื้นสะท้อนแสงอาทิตย์ ถนนหินเต็มไปด้วยแอ่งน้ำเล็กๆพ่อค้าเริ่มตั้งแผงขายของกันตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่างดีกลิ่นแป้งนึ่งและเนื้อย่างลอยมาจากร้านอาหารริมทางหลินเสี่ยวเหยากำลังนั่งกินบะหมี่เนื้ออยู่หน้าร้านแห่งหนึ่งตรงข้ามนางคือไป๋จื่อนักพรตหนุ่มที่ยังคงมีสีหน้าไม่ค่อยสดใสนักหลังจากถูกลากเข้าไปพัวพันกับเรื่องโรงเตี๊ยมผีหลอกเมื่อวานส่วนข้างเท้าของเสี่ยวเหยามีเต่าสีดำตัวหนึ่งกำลังนอนตากแดดอย่างเกียจคร้าน“เจ้าจะเดินทางไปหุบเขาหมื่นอสูรจริงหรือ?” ไป๋จื่อถาม“จริง”“ที่นั่นอันตรายมากนะมีสัตว์อสูรระดับสูงอยู่หลายชนิด อีกทั้งยังมีเขตอาคมเก่าแก่ที่แม้แต่ผู้ฝึกตนระดับสูงก็ไม่กล้าเข้าใกล้”เสี่ยวเหยาคีบเนื้อเข้าปาก“ข้ารู้”“แล้วเจ้ายังจะไป?”“ข้าต้องไปหาเงิน”ไป๋จื่อยกมือกุมขมับ“ข้าเพิ่งบอกว่าอันตราย!”“ข้าก็เพิ่งบอกว่าต้องหาเงิน”“…”เขาเริ่มรู้สึกว่าการพูดคุยกับนางเป็นเรื่องเหนื่อยยากกว่าการวาดค่ายกลเสียอีกเสี่ยวเหยาวางตะเกียบลงแล้วหยิบแผนที่เก่าออกมาคลี่บนโต๊ะ“ข้าตรวจสอบเส้นทางแล้วหากออกจากเมืองทางประตูตะวันตกจะต้องผ่านป่าส


![[Unlimited Money] ระบบเงินทุนไร้ขีดจำกัด](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)




