Paano Mag-Save Ng Pera Ayon Sa 'Siksik, Liglig, At Umaapaw'?

Ang life trial system na “If You Think You Can Do Better, Prove It” ay sumabog sa eksena na parang isang naglalakbay na circus na nagpapangako ng magagandang bagay. Ang ideya ay plain. “Kung sa tingin mo ang buhay ng ibang tao ay magulo at tingin mo kaya mong mas gawin ito ng maganda, sige at patunayan mo. May reward na naghihintay kung magawa mo.” Bago ko mapagtanto, ang buong pamilya ko na tinuturing akong hanggal sa gitna ng palabas. Nandyan ang ina ko, nangangarap na gawin akong inahin. Ang asawa ko, na naglaan ng mga taon umiiwas sa nararapat na hati ng bigat ng pamilya. At ang anak kong lalaki, naaawa pag nakikita ako. Tinulak nila ako sa “judgement seat” na para bang kontrabida sa isang kwento. Bawat isa sa kanila ay sumumpa, sa pwesto ko, maayos nila ang buhay ko kaysa sa kaya ko. Ang pusta? Well, kung magawa nila ito, ang consciousness ko ay mabubura—mawawala, binura na parang pagkakamali sa chalkboard—at gagawin nilang personal na katulong. Dagdag pa dito, maglalakad sila palayo ng may isang milyong dolyar. Pero kung hindi nila magawa? Kung gayon ako ang siyang makakakuha ng tatlong milyong dolyar. Ngayon iyan ay pustahang kaabang abang, hindi ba?

Isang pangyayaring hindi niya inaasahan na naging dahilan upang magbago ang kanyang kapalaran. Pasakit, dahas, at higit sa lahat ay pagkakautang ng kanyang mga magulang ang dahilan upang siya ang maging isa sa kabayaran. Paano nga ba niya maipagtatanggol ang sarili kung siya mismo ay hindi alam kung anong dapat niyang gawin?

Simpleng babae si Irene na may simpleng buhay at pangarap, ngunit ang lahat ng simple at tahimik niyang araw araw ay gagambalain ng pagsulpot ng isang estrangherong makikilala niya sa pangalang Tisoy. Kung paano ganun kabilis na sumulpot sa buhay niya ang binata ay ganun ring kabilis siyang nahulog dito. Ngunit isang araw ay bigla na lamang itong hindi na nagpakita sa kanya at ng mag krus ulit ang kanilang landas iba na ang katauhan at pangalan nito. Isa na itong milyonaryo at nagiisang tagapagmana pero ang masakit para kaya Irene ay hindi na siya nito nakikilala.

“Minsan, ang pinakamadilim na pagkabulag… ay ang pagkabulag sa pag-ibig.” Si Lorie Philip, ang nag-iisang tagapagmana ng Philip Empire, ay nawala ang lahat sa isang iglap. Isang aksidente ang kumitil sa buhay ng kanyang mga magulang at nagdulot ng kanyang pagkabulag — iniwan siyang mag-isa, mahina, at umaasa lamang sa lalaking akala niya’y kanyang sandigan: si Jason Curry, ang asawa niyang ipinagkasundo sa kanya mula pagkabata. Ngunit ang pag-ibig na inakala niyang totoo, ay isa palang malupit na panlilinlang. Habang siya’y nabubuhay sa dilim, ginamit siya ni Jason upang makuha ang lahat ng ari-arian ng Philip family, habang palihim na nilalapastangan ang kanilang kasal kasama ang sekretarya nitong si Necy. Sa paningin ni Lorie, siya ay minamahal. Ngunit sa katotohanan, siya ay ginamit, pinagtawanan, at niloko. Hanggang sa isang araw, isang pagkadulas sa banyo ang nagbalik ng kanyang paningin at kasabay nito, ang katotohanang mas masakit pa sa pagkabulag. Nakita niya mismo ang kanyang asawa at sekretarya, naglalampungan sa study room, at mula sa bibig ni Jason, narinig ang mga salitang pumunit sa kanyang puso: “Hindi ko siya mahal. Kayamanan lang niya ang kailangan ko.” Ngunit ang mas mabigat na katotohanan, ang aksidenteng pumatay sa kanyang mga magulang ay hindi aksidente, kundi isang maingat na plano ng pamilya Curry. Sa gitna ng luha at galit, nanumpa si Lorie: “Pagbabayarin ko kayo sa lahat ng ginawa n’yo sa akin.” Sa tulong ng isang matalino at misteryosong private investigator na si Fernan James, unti-unti niyang binuo ang kanyang lakas upang bawiin ang lahat — kayamanan, hustisya, at dignidad. Ngunit habang lumalalim ang imbestigasyon, unti-unting nagigising ang damdamin niyang matagal nang natulog. Pag-ibig ba o hustisya ang pipiliin niya? At handa ba siyang magmahal muli sa lalaking handang ipaglaban siya, kahit kapalit ay buhay niya?

Matapos ang trahedyang kumitil sa buhay ng mga magulang ni Janessa sa isang sunog, napilitan siyang manirahan sa piling ng mga taong hindi naman tunay na nagmamalasakit sa kaniya. Sa loob ng ilang taon, tiniis niya ang malalang pamamaltrato nila sa kaniya dahil kailangan, para mabuhay siya. Hanggang sa makarating sa kaniyang tiyahin ang balita tungkol sa sinapit niya. Hindi na ito nag-atubili. Agad nitong kinuha si Janessa at dinala sa bahay nila. Sa bahay ng kaniyang tiyahin, nakilala niya si Uncle River—asawa ng tiyahin niya. Sa unang pagkakataon matapos ang mahabang panahon, naranasan ni Janessa ang tunay na pag-aaruga. Masasarap na pagkain, may maayos na higaan, at higit sa lahat, minahal siya ng mag-asawa. Dahil madalas na wala ang kaniyang tiyahin, napapadalas ang oras na silang dalawa lamang ni Uncle River ang magkasama. Sa mga simpleng usapan at masayang bonding nila ay nabuo ang isang koneksiyong hindi agad maipaliwanag ni Janessa. Hanggang sa isang araw, napansin niyang may kakaiba na siyang nararamdaman kay Uncle River, lalo na kapag wala itong suot na damit pang-itaas at pawis ang katawan. Kasabay nito, natuklasan niyang hindi na magkaanak ang kaniyang tiyahin dahil baog pala ito. Na siyang dahilan kung bakit minsan ay nakikita niyang parang malungkot si Uncle River kasi hindi na rin pala ito napagbibigyan ng tiyahin niya sa kama. Hanggang sa dumating ang isang gabing babago sa lahat. Sa hindi inaasahang pagkakataon, humingi ng pabor si Uncle River kay Janessa. Inaya siya nito sa kuwarto nila habang nasa bakasyon ang tiyahin niya. Nagmakaawa si Uncle River kay Janessa na pagbigyan siya sa kama kahit ngayong gabi lang. Sa gabing iyon, kakailanganin niyang pumili. Papayag kaya si Janessa o pipiliing niyang magkasala na lang sa sarili niyang tiyahin kasi gusto niya rin si Uncle river na matikman sa kama?

Sa kaarawan ng anak ko, ang asawa ko ay hiniling sa kanyang first love na sunduin ang anak namin sa bahay. Noong nagpupumilit akong tumanggi na payagan siyang umalis, nagkaroon ng malaking sunog sa hallway habang nag-aaway kami. Tinamaan ako ng mga bumabagsak na piraso ng nasusunog na kahoy, at nagsimulang tumulo ang dugo mula sa ulo ko. Pero, ang anak ko ay ligtas habang nakahiga sa ilalim ko. Ang asawa ko, na bumbero, ay iniligtas kami. Pero ang binigyan niya ang nag-iisang gas mask sa kanyang first love. “Mahina ang pangangatawan ni Miss Leia. Ama, pakiusap ilabas mo muna siya. Ma, hintayin mo na iligtas ka ng ibang mga bumbero!” Pinanood ko silang umalis habang nakangiti ako ng ng mapait. Mukhang pareho na nilang nakalimutan na may matinding asthma ako at ang katotohanang mamamatay ako dahil wala akong gas mask.