Novelas y relatos de Dagli Tungkol Sa Kahirapan

Those statements were like a bomb exploding inside me. Is this for real? Sa dami ng problema ko ay hindi ko na alam kung nasaan na ang katinuan ko. At mas lalo pang nagdeliryo itong utak ko sa pasabog ngayon ni Cairo. What’s their problem? Bakit ang hilig nilang pahirapan ang mga buhay nila at ng mga tao sa buhay nila? Parang si Cassian, kung kailan tanggap na ng tadhana ang relasyon namin saka pa niya naisip na magloko.

Naging matatag ako at hindi sumuko na matupad ang mga pangarap ko dahil sa kanila…’’nang sabihin iyon ay napasingok siya, hindi na niya napigilan ang pag luha. ‘’Kung nagawa ko nga na makapagtapos sa pag-aaral sa kabila ng kahirapan, ibig sabihin, magagawa niyo rin, dear graduates. Isipin niyong ang araw na ito ay isang hakbang palapit sa mga nais nyo sa buhay. Dear parents, tulungan nyo ang mga anak ninyo at kahit anumang kahirapan at unos sa buhay wag kayong sumuko. Dear parents and graduates, magtulungan kayo at hawak kamay ninyong harapin ang mga suliranin sa buhay, wag niyong iisipin na ang kahirapan ang hadlang para sumuko at huminto kayong maabot ang pinapangarap niyo Hindi, ang mga s

Tumango naman ito na parang isang maamong tupa. "Wala pa DYAN sa kalingkingan mo ang paghihirap ko. Ni Hindi mo maranasang mangapa sa dilim mahanap mo lang ang kailangan mo. Araw-araw kang nakakulong sa loob ng bahay para Hindi ka mapahamak. Ni hindi mo makita ang papalubong na araw nang dahil sa bulag ako! ALAM MO BA YON AH? HINDI KASI HINDI MO ALAM KUNG ANONG HIRAP ANG PAGDAAN ANG LAHAT NG YON! GUSTO KUNG ISISI SA INYO ANG LAHAT NG NANGYARI SAKIN NOON. PERO ALAM KUNG PAGSUBOK LANG YON SA BUHAY KO AT KAILANGAN KUNG HARAPIN AT MAGING KAHIHINATNAN NON. TINIIS KO ANG LAHAT NG YON. PERO NAGPAPASALAMAT PARIN AKO DAHIL MERONG NAGMAMAHAL SAKIN. HINDI NILA AKO INIWAN AT LAGING GINAGABAYAN. IPINAP

Kahit kailan ay hindi patas ang mundo, kahit kaharap ang kamatayan. Maraming mahihirap na tao ang nakatira sa pinakamahirap na lugar sa Asia, Africa, at Latin America. Marahil ay magsanhi ng malaria ang isang baso ng hindi malinis na tubig, kukunin agad ang buhay ng isang tao. Kung ang isang ordinaryong tao ng working class ay nagkaroon ng cancer, marahil ay kaya siyang buhayin ng magandang social security system ng sampung taon pa.

Mabuti na lamang at hindi ganoon kalayo sa lugar namin ang pook na iyon kaya't may posibilidad na makaligtas kami. Halos sunod-sunod na pitada ang ginagawa ni Papa dahil halos nag-cause na ng traffic ang mga taong nag-uunahan. Hindi ko mawari at hindi ko kayang tingnan ang mga kotseng ngayon ay gutay-gutay na at maraming bahid ng dugo. May mga tao din sa loob non na wala ng buhay. "Makakarating tayo roon" saad ni Mama sa dalawa kong nakababatang kapatid na naiiyak na sa sitwasyon namin ngayon.

Poor. Ano kaya ang magiging hitsura niya? Mas lalo siyang mahihirapan kapag naghirap nga siya. Kasi di nito alam kung ano ang basic na kailangang malaman para maka-survive. Kung ako sayo Prince Kean, harapin mo na ang hamon ng pamilya mo. Sa ikakabuti mo lang naman yan. Di ka naman nila ipapahamak. Sarili mo lang ang gusto mong parusahan sa gusto mong mangyari. Di nakakatuwa ang maging mahirap. Double effort. Di nga pala double… Worst pa nga. Kulang pa ang triple effort.

Yan ang laman ng kaniyang isip. Well, hindi siya magbabait-baitan sa mga hampas lupa. She knows na sasamantalahin lang din nila ang kabutihan na ibibigay niya sakanila. Para sakaniya, ang mga mahihirap, kaya patuloy na naghihirap ay dahil sa pagiging batugan! Naghihintay lang palagi na kaawaan at bigyan ng ayuda. Hindi man lang sila humahanap ng paraan para maiahon ang sarili sa kahirapan. Naghihintay lang sila palagi ng tulong mula sa masisipag na tao at may mga pangarap sa buhay. They're so pathetic!

Ngumiti ako sa kanila bago umupo ulit sa upoan ko. "While some endings are painful, there are some endings that's worth it." Sabi ni sir Kenn habang nakangiting nakatingin sa'kin. Napangiti naman ako sa sinabi niyan 'yon. "Fight for what makes you happy. Wag mong isipin na lahat ng tao ay sasaktan ka lang. May mga taong may kakayahang mahalin ka tulad ng gusto mo. Lahat ng hirap mo ay masusuklian yan pagdating ng panahon. All you have to do is to keep on fighting and don't you ever give up. You can rest if you're tired, but please keep on going. Magiging masaya ka rin balang araw." Sabi nito na nagpaluha sa akin.

It reminded me when our grainfield was burned and the time Padre Oriel's body turned to ashes! Pinapaala sa amin ang sakit, hinagpis, pagkatalo, pang-aalipin, pang-aalipusta hanggang sa r***k ng aming kinalalagyan! Mas lalong bumababa ang mga mahihirap, mas lalong tumataas ang mga may kaya. Ang sakit! Nasaan na ang presidente? Bakit hindi pa siya nagigising? And then I was trapped. Buti wala sa akin ang mga sanggol.

Parang nahihirapan siyang makahinga Bakit sa dami ng tao sa mundo ay bakit kailangan pa na siya ang makaranas ng lahat ng iyon? Hindi ba pwede na puro saya na lamang ang kanyang maramdaman at wala ng sakit? Hindi ba niya deserve ang maging masaya man lang? O mas deserve niya talaga ang masaktan at mapahirapan? Hindi niya namalayan na unti - unti na pala siyang dumadausdos mula sa pagkakasandal sa kanyang pinto at pagkatapos ay napasalampak na sa sahig.