ข้าก็แค่ฝึกวิชาหนึ่งแสนปี

รสกลมกล่อม สดชื่นมาก น้ำหวานถูกดื่มจนหมดก่อนจะเติมใส่อีกครั้ง และแล้วมื้อนั้นก็จบลงพร้อมกับความตึงเครียดเข้ามาปกคลุม "เจ้าไปเรียนรู้วิชาทำอาหารพวกนี้มาจากไหน" "เอ่อ ช่วงนี้ข้าชอบอ่านหนังสือ เลยได้เรียนรู้วิธีการทำอาหารจากในนั้น" เธอก้มหน้าซ่อนไว้ ไป๋หู่เองก็ไม่ได้คาดคั่นเอาความต่อ มือหนายื่นไปจับแก้วน้ำผลไม้ ถึงจะไม่มีกลิ่นหอมเท่าชาที่กินประจำ แต่มีเอกลักษณ์ทั้งของคาวและของหวาน เห็นทีต้องเก็บนางไว้ใกล้ตัว "เจ้ามีฝีมือดีเช่นนี้ก็ทำอาหารให้ข้ากินซะ" "ห๋า แล้วท่านกวงจิ้งล่ะคะ" "เหวินเซียวแจ้งให้กวงจิ้งหยุดทำอาหารให้ข้าตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปแต่ยังทำให้เซียนคนอื่นตามปกติ และเลื่อนขั้นให้นางเป็นแม่ครัวของที่นี่แทน" อีกฝ่ายเรียกคนสนิทและสั่งการไป "ขอรับ" ทั้งสามมองตาโตไม่นึกว่านอกจากไป๋หู่แล้วจะมีคนอื่นอยู่อีก "เจ้าจะใช้ครัวที่นี่ก็ได้ข้าไม่ว่าอะไร" ชายหนุ่มลุกขึ้นเต็มความสูง "ค่ะ" "จริงสิ เจ้าชื่ออะไร" "เฟ่ยเฟ่ยค่ะ" หญิงสาวช้อนสายตาตอบนัยน์ตาเป็นประกาย ไม่ว่ายังไงเทพไป๋หู่ก็ยังเป็นคนที่เธอชื่นชอบ

ข้ามเวลามาอยู่ในยุคโบราณ พร้อมกับระบบฝึกหัด แต่เลเวลตัน ถึงจะเป็นชายาเชลยที่ถูกผู้อื่นดูแคลน แต่ขอแค่สามีรักก็พอแล้ว!

"ท่านแม่ทัพข้าชอบท่านแล้วอย่างไร รูปงามแล้วอยาางไร เก่งกาจแล้วอย่างไร ถึงอย่างนั้นข้าก็ทนนิสัยเย็นชาของท่านมิไหวหรอกนะ อายุท่านกับข้าก็แทบเรียกว่าลุงกับหลานได้อยู่แล้ว สตรีไหนได้ท่านไปครอบครองต้องเฉาตายเป็นแน่....." เด็กหญิงที่ครอบครัวถูกฆ่าล้างยกหมู่บ้าน ถูกท่านแม่ทัพเก็บมาเลี้ยงในจวนจ้าว เด็กหญิงอายุเพียงแปดขวบในวันนั้น สิบปีต่อมากลายเป็นหญิงงามที่ชายใดก็ต่างหมายปอง แม่ทัพหนุ่มที่อายุเลยเข้าวัยที่ควรออกเรือนได้แล้ว กลับครองชีวิตที่ไร้พันธะผูกมัด เขามิได้มีเพียงความเก่งกาจเสียทุกด้านและวรยุทธที่สูงส่ง แต่ใบหน้าที่หล่อเหลาและรูปกายที่สง่างาม แต่ทว่ากลับมีท่าทีที่สุขุมและเย็นชา มิสนใจสตรีนางใดจนทูลขอฝาบาทว่าสตรีที่จะแต่งเข้าจวน มีเพียงชายหนุ่มเท่านั้นที่เป็นคนเลือกได้ แต่นั้นก็ไม่ได้ทำให้เขาลดความนิยมในบรรดาสาวงามทั่วเมืองหลวงได้เลยแม้แต่น้อย แต่แล้ววันหนึ่งจู่ๆกลับมีเด็กคนหนึ่งที่อายุห่างจากเขาเกือบหนึ่งรอบ มาทำให้ความเย็นชาและกำแพงของเขาค่อยๆทลายลง...... "เด็กดื้อเช่นนาง เห็นทีคงมีเพียงข้าที่จัดการได้......"

ทำงานอยู่ดีๆ ตื่นมาอีกทีทำไมถึงมาอยู่ในที่โบราณอย่างนี้เนี่ย ไม่รู้จักใครสักคน แล้วมิติเนี่ยให้มาทั้งทีมีแต่สมุนไพร เราก็ไม่ใช่หมอเสียด้วย แล้วบุรุษผู้นี้ทำไมต้องมาตามถามหาความรับผิดชอบด้วย ข้ามายุคปัจจุบันไม่ถือสาหรอกนะ "เจ้าจะไม่รับผิดชอบข้าใช่หรือไม่ ถึงข้าจะเป็นบุรุษก็เสียหายนะ" "ห๊ะ อะไรเนี่ย คำพูดนี้ต้องเป็นข้ารึเปล่า"

ไป๋เสวี่ยหรู ปรมาจารย์แห่งกระบี่สิ้นใจอย่างสงบ อยู่ๆ เสียงร่ำไห้ของเด็กสาวก็ปลุกวิญญาณให้ตื่นรู้อีก วนเวียนอยู่รอบกายเด็กสาวพริบตาเดียวก็พบว่าตัวเองเข้ามาอยู่ในร่างอีกฝ่ายเสียแล้ว! เยี่ยนเสวี่ยหรู คุณหนูสิบเอ็ดที่ชีวิตเต็มไปด้วยความเกลียดชังหม่นหมอง แม้บิดาสูงศักดิ์เป็นถึงราชครูแคว้นต้าเย่า ทว่าเพราะจวนใหญ่ทำให้อนุและบุตรแย่งชิงความโปรดปรานโดดเด่น เพิ่งปักปิ่นก็ถูกทิ้งเอาไว้ในเรือนไม่มีใครสนใจ สิ้นใจอย่างเดียวดายโดยไม่มีใครตระหนักถึงสิ่งที่เกิดขึ้น จากปรมาจารย์กระบี่วัยสามสิบ กลายมาเป็นเด็กสาวที่เพิ่งปักปิ่น เสวี่ยหรู บอกตัวเองให้มีความสุขกับการกลับมามีชีวิต ขออยู่เงียบๆ ไม่ยุ่งเกี่ยวกับผู้ใด ไม่ทะเลาะตบตีแย่งชิงความโดดเด่น กระทั่ง...นางทนไม่ไหวก่อเรื่องต่อยตีกับบุรุษขึ้น ทั้งยังจำเพาะต้องเป็นต่อหน้าบุรุษหล่อเหลา น่ามอง ทั้งยังน่าหมายปอง เฟิงเสียนกวง ผู้นั้น! เขาที่ดันผ่านมาเห็นตอนนางกำลังเหยียบบุรุษอีกคนเอาไว้ใต้ฝ่าเท้า... ต่อมายังบังเอิญผ่านมาเห็นตอนที่นางกำลังถีบผู้อื่นตกน้ำ... ยังมีตอนที่นางกำลังปีนกำแพงจวนออกมา ก็ยังเป็นเขาที่ผ่านมาเห็นอีก! เหตุใดนางต้องขายหน้าต่อหน้าคนผู้นี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่านะ!!!

เมื่อสาวรูป​ร่างบึกบึน​ลูกชาวไร่ชาวสวนต้องมาอยู่ในโลกอีกยุคหนึ่ง ที่แทบจะไม่มีความเทพทรูเหมือนในนิยายที่เคยอ่านเลย มีเพียงความรู้​ที่อัด​แน่น​อยู่​ในหัวและสองมือที่ช่างดูบอบบางยิ่งนัก จะสามารถ​ฝ่าฟันอุปสรรค​พาตัวเองให้อยู่รอด​ได้หรือไม่​