เพียงแค่ก้าว

เพียงแค่ก้าว

last updateLast Updated : 2025-02-28
By:  ฉู่เฉียวCompleted
Language: Thai
goodnovel16goodnovel
Not enough ratings
54Chapters
4.5Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

เมื่อสาวรูป​ร่างบึกบึน​ลูกชาวไร่ชาวสวนต้องมาอยู่ในโลกอีกยุคหนึ่ง ที่แทบจะไม่มีความเทพทรูเหมือนในนิยายที่เคยอ่านเลย มีเพียงความรู้​ที่อัด​แน่น​อยู่​ในหัวและสองมือที่ช่างดูบอบบางยิ่งนัก จะสามารถ​ฝ่าฟันอุปสรรค​พาตัวเองให้อยู่รอด​ได้หรือไม่​

View More

Chapter 1

ตอนที่1

「やっと……私たちの関係、世間に明かすつもりなの?」

御影舟真(みかげ しゅうま)は眉をひそめ、彼女を横目で見てふっと笑った。「何を明かすんだよ?明日、うちでお見合いなんだ。お前は場を和ませる役。相手に気を遣わせないようにな」

その一言一句が、雷のように朝霧汐音(あさぎり しおん)の耳に落ちた。

心臓が止まりそうになるほどの衝撃。脳が真っ白になった。「お見合い?じゃあ、私は何?」

舟真はすでに服を身につけながら、彼女の方をちらりと見て、怠そうに言った。「お前?お前は俺のいろんな『相棒』だろ。食事の相棒、ゲームの相棒……あと、性欲処理のベッドの相棒」

その言葉に、汐音の身体は冷たくなっていく。顔からは血の気が引き、唇が小刻みに震えた。

そんな彼女の表情を見た舟真は、冗談めいた笑みを浮かべたまま、顔を近づけた。「まさか、汐音、お前、俺たちが恋人同士だとでも思ってたのか?」

その軽い口調が、鋭い刃のように汐音の心を貫いた。

鼻の奥がつんと痛んだが、必死にこらえて微笑みを作った。「そんなわけ、ないじゃん……ちょっと、シャワー浴びてくるね」

汐音はふらふらと立ち上がり、足元のおぼつかないまま浴室へと消えていった。

扉を閉めた瞬間、全身から力が抜けて、その場に崩れ落ちた。

舟真の言葉が、耳の奥にこびりついて、何度も何度も胸を締めつけた。彼に刻まれた無数の痕跡を見つめながら、涙が止まらなくなった。

二人は、二十年以上の付き合いだった。同じミルクを飲み、同じ漫画を読み、同じ夢を語った。

十八の夜、酔った勢いで一度身体を重ねてしまってから──それから先は、何度も、何度も……終わりなんて来なかった。

夜はただひたすらに身体を重ね、昼は何食わぬ顔で恋人のように手を繋ぎ歩き、年越しには当たり前のようにキスをして、毎晩、眠るまで他愛のない話を電話で交わしていた。

汐音は信じていた。私たちはもう付き合ってる、ただ公表していないだけだと。

でも舟真はそうではなかった。

彼の一言で、汐音の世界は崩れ落ちた。喉の奥から嗚咽が漏れそうになり、水を最大に出してやっと声を上げて泣くことができた。

どれだけ泣いたか分からない。ようやく涙が枯れた頃、気持ちを整えて浴室を出ると、舟真はすでに服を着てソファで電話をしていた。

「明日は人数多いから、大きめの個室。相手はあっさり系の味が好きだから京料理で。ケーキはブラックフォレスト、花は白とピンクのバラ。

準備できたら写真送って。あと、黒のスーツ十数着用意しといて。帰ったら選ぶから。宜野は黒しか好まないからな」

その名前を聞いた瞬間、汐音の心が大きく揺れた。

思わず目を向けると、舟真は口元に甘い笑みを浮かべていた。

宜野?彼のお見合い相手はあの綾瀬宜野(あやせ ぎの)?

その名を聞いて、汐音は全てを悟った。

高校の頃、舟真は宜野に恋をしていた。毎日彼女の名前を何十回も口にしていた。

けれど、想いを伝える前に彼女は海外へ留学してしまった。

それ以降、舟真は宜野の話を一度もしていなかった。

汐音はてっきり、彼がもう忘れたのだと思っていた。

でも、そうじゃなかった。彼の中で、宜野はずっと、初恋のまま生き続けていた。

胸を締め付ける痛みに、手に持っていたスマホを落としそうになった。

「ガンッ!」物音に舟真が振り返り、にこにこと笑いながら言った。「もう上がった?じゃあ、チェックアウトよろしく。代は払ってあるし」

そう言って、上着を手に立ち上がり、部屋を出ようとしたが、ふと振り返って汐音を見た。その目は、どこまでも残酷で、どこまでも無邪気だった。

「汐音、俺はずっとお前を兄弟だと思って接してたよ。そんな絶望的な顔、俺の前で見せるなよ。変な誤解しちゃうだろ?

俺はお前のこと、全部分かってる。一目見れば何を考えてるかすぐに分かるし、そんなの、つまんなくない?もし恋人になったら、すぐに飽きるに決まってるじゃん」

彼の足音が遠ざかっても、その声は、ずっと汐音の胸に残っていた。

冷え切ったベッドに腰を下ろし、彼女はぽつりと笑った。笑って、笑って——やがて、涙に変わった。

舟真は、ずっと、こんな風に思ってたんだ。

その夜、彼女は一人で夜更けまで座り込み、ようやく重たい足を動かしてホテルを出た。

外は土砂降りだったが、濡れていることすら気づけないほど心は空っぽだった。帰宅すると、朝霧家の両親はびしょ濡れの娘を見て慌ててタオルを差し出した。「なんでこんな雨の中、タクシー使わなかったの?」

汐音は虚ろな瞳で二人を見つめ、かすれた声で言った。

「パパ、ママ。前に言ってたでしょ、会社の都合で海外移住の話。私、もう決めた。移住しよう。二度とここには戻らない」

半年もの間、何を言っても首を縦に振らなかった娘が——あまりの急展開に、朝霧家の両親は思わず顔を見合わせた。驚きながらも、その決意が心から嬉しかった。

「本当に吹っ切れたのか?あの彼氏とはもう別れたんだな?」

汐音は、舟真の言葉を思い出し、胸がきゅっと締め付けられた。乾いた笑みを浮かべ、首を横に振った。

「彼氏なんて、最初からいなかったの。結婚のプレッシャーを避けるために、嘘ついてただけ」

どこまで本気なのか分からないけど、朝霧家の両親はそれでも素直に喜んで、さっそく移住の手続きを進めながら、汐音に荷造りを急かしていた。

汐音は自室に戻ると、舟真にまつわる全てのものを処分した。

十年以上かけて大切にしてきたアルバム、彼から贈られた宝石や服、小物——一つ残らずゴミ箱へ。

「お嬢さま、こんなに高価なもの、全部捨てるんですか?」

家政婦が惜しそうに言うのに対して、汐音は微笑んで頷いた。

「いらないの」

物だけじゃない。この想いも、この男も、もう何もかも——いらないのだ。

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
54 Chapters
ตอนที่1
"ฮื้อ ฮื้อ ฮื้อ อึก""ไปเลย! พวกเด็กเหลือขอ ออกจากบ้านของข้าไปเดี๋ยวนี้ ไป! ออกไปให้พ้น พวกตัวซวย" โครม! โครม! "ฮื้อ ฮื้อ อึก พี่ใหญ่ตื่น ฮื้อออ พี่ใหญ่" เสียงร้องไห้ที่ดังอยู่ใกล้ๆ สลับเสียงด่าทอแหลมปรี๊ดจนแสบแก้วหูและเสียงโครมครามของสิ่งของกระทบพื้นเรียกให้ร่างผอมบางของเด็กสาวตัวน้อยยังไม่ถึงวัยปักปิ่นลืมตาขึ้น ก่อนจะกวาดตามองไปรอบๆ ตัวที่ดูไม่คุ้นตาเอาเสียเลย ก่อนที่สายตาจะมาปะทะกับร่างผอมจนแก้มซูบตอบของเด็กชายที่ใบหน้าเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำมูกน้ำตา ยิ้มจนเห็นฟันที่เรียงตัวสวยเป็นระเบียบอย่างดีใจ"พี่ใหญ่ ท่านฟื้นแล้ว เจ็บตรงที่ใดหรือไม่ขอรับ" สายตาสับสนงุนงงที่มองฝ่ามือเล็กที่ยกขึ้นลูบเบาๆ สลับกับใบหน้าของเด็กน้อยตรงหน้าด้วยความเหม่อลอยพร้อมด้วยคำถาม เกิดอะไรขึ้น? นักศึกษาสาวจบใหม่ นาม เจด้า ลูกครึ่งไทย จีน อายุ 22 ปี เป็นเด็กต่างจังหวัดพ่อแม่ประกอบอาชีพทำไร่ทำสวน โตมากับดินโคลนและการเพาะปลูก พ่อแม่ส่งมาร่ำเรียนทางด้านการเกษตรเพื่อจะนำความรู้ไปต่อยอดให้กับอาชีพของครอบครัวแต่เมื่อเรียนจบยังไม่ได้ทำตามความฝันของพ่อแม่กลับเกิดอุบัติเหตุขึ้นอย่างไม่คาดฝันเมื่อรถยนต์กระบะที่ไม่
Read more
ตอนที่2
ร่างเล็กผอมบางที่ผลักประตูไม้ที่ผุจนแทบจะพังติดมือออกมายังด้านนอกที่เป็นป่าไผ่ล้อมรอบมีลำธารอยู่ด้านข้างและด้านหลังติดภูเขา บรรยากาศถือว่าไม่ได้เลวร้ายนัก ส่วนที่อยู่อาศัยนั้นเป็นกระท่อมที่คงจะทำจากต้นไม้ไผ่พวกนี้ที่ตอนนี้ผุพังจนคิดว่าหากลมพัดแรงสักนิดคงพังครืนลงมา ในความทรงจําของร่างนี้ที่ดินผืนนี้เป็นที่ดินที่บิดามารดาเจ้าของร่างซื้อเอาไว้ก่อนจะตายยังมิได้ลงมือทำประโยชน์จึงยังคงเป็นป่าไผ่เสียส่วนใหญ่จะมีที่โล่งเตียนแค่ส่วนหนึ่งเท่านั้น ที่ดินผืนนี้ถือว่ากว้างขวางอยู่พอสมควร ร่างบอบบางที่เดินแค่นิดเดียวก็เหนื่อยหอบและรู้สึกหิวจึงได้เดินมายังลำธารที่มีน้ำใสแจ๋ววักน้ำขึ้นมาลูบหน้าล้างเนื้อล้างตัวพึ่งสังเกตว่าผิวพรรณของร่างนี้ช่างขาวนัก แขนขาก็เล็กนิดเดียวต่างกับร่างของนางในชาติก่อนที่แข็งแรงบึกบึนนัก เงาที่เห็นอยู่ในน้ำสะท้อนให้เห็นใบหน้าเล็กจิ้มลิ้มดวงตากลมโตปากนิดจมูกหน่อยแม้จะซูบตอบแต่ก็ดูงดงามนัก แล้วมือเล็กก็วักน้ำขึ้นมาดื่มประทังความหิว เมื่อได้ล้างหน้าล้างตาก็รู้สึกสดชื่นขึ้นมาก ในตาหวานแต่ทว่าดูแน่วแน่ สอดส่ายหาสิ่งที่พอจะนำมาประกอบอาหารเพื่อประทังชีวิต เจ้าตัวเล็กที่กำลังหลับใ
Read more
ตอนที่3
กลิ่นหอมของปลาเผาที่ส่งกลิ่นหอมฟุ้งไปทั่วบริเวณทำให้เด็กชายตัวเล็กผอมบางกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ ท้องร้องประท้วง จ๊อกจ๊อก อย่างน่าสงสาร อี้ซินที่เห็นว่าปลาสุกได้ที่ได้จึงส่งให้เจ้าตัวเล็ก"เอา ฟงเอ๋อ นี่ของเจ้า" อี้ฟงที่ยื่นมือมารับปลาเผาตัวโตหอมกรุ่นด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะวางลงบนใบไม้ที่พี่สาวตัดมาให้แล้วแกะเนื้อปลาขาวนุ่มส่งเข้าปาก เห็นพี่สาวยังนั่งย่างปลาอยู่ที่เดิมจึงเอ่ยถามขึ้น"แล้วพี่ใหญ่ไม่กินหรือ""เจ้ากินก่อนเลยฟงเอ๋อ ตัวนี้ก็ใกล้จะสุกแล้ว"สายตาเล็กที่เหลือบไปมองปลาตัวที่พี่สาวบอกเห็นว่ามันใกล้จะสุกแล้วจริงๆ จึงได้ยอมกินต่อ ใบหน้าเล็กที่ได้ลิ้มรสปลาเนื้อนุ่มหวานอร่อยนั้นเต็มไปด้วยรอยยิ้มแห่งความสุข ทำให้คนที่นั่งมองต้องยิ้มตามอย่างสุขใจไปด้วย อี้ซินที่บอกตัวเองว่าจะต้องขุนเจ้าตัวเล็กนี่ให้อ้วนท้วนสมบูรณ์ให้ได้ เมื่อกินกันอิ่มแล้ว จึงพากันล้างเนื้อล้างตัวที่สกปรกมอมแมม แล้วนำปลาที่นางผ่าครึ่งเอาไว้ไปตากเพื่อเก็บเอาไว้เป็นอาหารสำหรับมื้อต่อไปและนางยังต้องนำปลาในลำธารนี้มาตากแห้งอีกเพื่อจะทำเป็นปลาตากแห้งเพราะสามารถเก็บไว้ได้นาน สองพี่น้องที่ช่วยกันเก็บกวาดห้องที่มีแต่ฟางแห้ง นำออกม
Read more
ตอนที่4
เช้าวันรุ่งขึ้นร่างบางที่ขยับกายอย่างเมื่อยขบเห็นร่างเล็กของน้องชายตัวน้อยยังคงหลับอยู่ จึงได้ลุกขึ้นล้างหน้าล้างตาแล้วคว้าตะกร้าสานขาดๆ ที่ยังพอใช้ได้กับมีดเล่มโตที่กลายเป็นเครื่องมือทำมาหากินคู่กายนางไปเสียแล้ว ก่อนจะเดินออกมาสำรวจบริเวณด้านหลังกระท่อมที่นางยังเดินไปไม่ถึง ก่อนจะตาโตอย่างดีใจเมื่อเห็นเห็ดจำนวนมาก ที่นางมั่นใจว่ากินได้อย่างแน่นอน เพราะนางรู้จักเห็ดแทบทุกชนิดและพืชผักที่กินได้ และใช้เป็นยารักษาโรค หากเกี่ยวกับเรื่องการเกษตรและพืชผักขอให้บอก นางเชี่ยวชาญทุกอย่าง จบมาด้วยคะแนนเกียรตินิยมอันดับหนึ่งเชียวนะ จากนั้นจึงใช้มีดตัดใบไม้มารองก้นตะกร้าเพื่อกันเห็ดที่เก็บหล่นออกมาเพราะตะกร้านั้นมีรูอยู่ตรงก้นด้วย มือบางที่เก็บเห็ดอย่างชำนาญได้เกือบครึ่งตะกร้าใบใหญ่ นางจะนำเห็ดพวกนี้ไปตากแห้งเก็บไว้ด้วย ตอนนี้อะไรที่สามารถนำมาแปรรูปเก็บไว้กินนานๆ ได้ นางเก็บมาหมด เพราะดูจากรูปการณ์แล้ว หากจะใช้เงินซื้ออาหารคงจะยากเพราะนางไม่มีเงินติดตัวสักอีแปะ เมื่อหันหลังจะเดินกลับกระท่อมเพราะป่านนี้เจ้าตัวเล็กคงจะตื่นแล้วหางตาก็เหลือบไปเห็นต้นของหวายที่ขึ้นจนแน่นขนัดในตางามพลันวาววับ นางคิดวิธี
Read more
ตอนที่5
ต้นหวายที่อี้ซินกำลังตัดลักษณะของลำต้นหวายยาวจากโคนถึงยอดและมีขนาดเท่า ๆ กัน หวายมีความเหนียว ยืดหยุ่น แข็งแรง สามารถดัดโค้งงอได้ง่าย นอกจากนี้ยังมีน้ำหนักเบาและทนนาน หวายมีลักษณะเฉพาะตัว คือ มีความสวยงามตามธรรมชาติที่นิยมนำมาทำเครื่องจักสานหรือเครื่องมือเครื่องใช้ เพราะเนื้อและผิวหวายมีลักษณะสวยงามเหนียวทนทาน ส่วนต่าง ๆ ของหวายยังสามารถนำมาใช้ประโยชน์ได้หลายอย่าง ผิวที่ลอกออกจากลำหวายนำมาจักสานทำเสื่อ ตะกร้า เครื่องดักปลา เก้าอี้ โต๊ะ และเครื่องเรือนเครื่องใช้ต่าง ๆ ใบและใบย่อยใช้ทำแฝกมุงหลังคา เครื่องจักสาน มู่ลี่และใช้แทนเชือกในการผูกมัด ไส้ใช้ในการจักสานและใช้เป็นส่วนเสริมแต่งให้ประดิษฐ์กรรมชนิดต่าง ๆ แลดูสวยงามยิ่งขึ้น ราก ผล และหน่อหวายบางชนิดสามารถนำมาใช้ทำยาและเป็นอาหารของมนุษย์และสัตว์ได้ อี้ฟงที่ยืนมองพี่สาวพยายามตัดหวายด้วยความสงสารเพราะสังเกตเห็นมือบอบบางนั้นมีเลือดไหลแต่เจ้าตัวก็ยังไม่ละความพยายาม จนได้หวายมาจำนวนมาก อี้ซินที่เห็นว่าเยอะพอแล้วจึงลอกเอาเปลือกหวายมาเส้นหนึ่งแล้วมัดเข้าด้วยกันเพื่อง่ายในการพากลับ และเหมือนกับได้โชคสองชั้นเพราะด้านหลังพุ่มต้นหวายแน่นขนัดที่
Read more
ตอนที่6
เช้าวันรุ่งขึ้นอี้ซินที่แม้ว่าเมื่อคืนจะนอนดึกแต่นางก็ยังลุกขึ้นตั้งแต่รุ่งสางเพราะความตื่นเต้นที่จะได้พาตะกร้าที่นางตั้งใจสานอยู่เกือบค่อนคืนไปขายในตลาดจึงลุกขึ้นเตรียมของตั้งแต่ย่ำรุ่ง และยังได้สานเครื่องดักปลาได้อีกถึงสองใบ จึงได้นำไปวางดักปลาเอาไว้ ตอนเย็นถึงจะค่อยแวะมาดู จากนั้นจึงก่อกองไฟเพื่อย่างปลากินเป็นอาหารเช้าก่อนออกเดินทางไปตลาดซึ่งต้องใช้เวลาเดินเท้าถึงครึ่งชั่วยาม(ประมาณ1ชั่วโมง) อี้ฟงที่ได้กลิ่นหอมของปลาย่างจึงงัวเงียลุกขึ้นเดินออกมานอกบ้านเห็นพี่สาวกำลังนั่งย่างปลาอยู่จึงได้เดินเข้าไปหา อี้ซินที่เห็นเจ้าตัวเล็กเดินขยี้ตาเข้ามาจึงส่งยิ้มเอ็นดูไปให้"ตื่นแล้วหรือ ไปล้างหน้าล้างตาไปจะได้มากินปลาย่าง วันนี้เราจะไปตลาดกัน" "ขอรับ พี่ใหญ่" แล้วตั้งสองก็ลงมือกินปลาตากแห้งย่างจนอิ่ม ก่อนที่อี้ซินจะลุกขึ้นสะพายตะกร้าสี่เหลี่ยมใบใหญ่ที่มีตะกร้าใบขนาดย่อมห้าใบอยู่ด้านใน ตะกร้าที่นางทำขึ้นใช้สำหรับใส่ข้าวของหรือถือเดินตลาด สามารถจุของได้พอประมาณ เหมาะสำหรับสตรีที่ต้องการถือเดินซื้อข้าวของแทนการใส่ห่อกระดาษและไม่เกะกะ แล้วสองพี่น้องก็มุ่งหน้าเดินทางเข้าสู่ตลาด ผ่านไปราวๆ ครึ่งชั
Read more
ตอนที่7
อี้ซินที่เดินมายืนอยู่หน้าร้านด้อมๆ มองๆ อยู่นานจนมีท่านป้าท่านหนึ่งเดินออกมาถามไถ่หวังจูชิง สตรีหม้ายอายุปีนี้ปาเข้าไปครึ่งร้อยแล้ว เป็นเจ้าของร้านค้าตระกูลหวังแห่งนี้ ทุกคนในตลาดต่างนับหน้าถือตาเพราะนางเป็นคนดีมีเมตตาและเป็นคนมีฐานะดีมากเลยทีเดียว นางเห็นเด็กผู้หญิงที่สะพายตะกร้าใบใหญ่อายุคงจะประมาณสิบสี่กระมังกับเด็กผู้ชายตัวเล็กผอมสูงแค่ช่วงอกของเด็กหญิงมายืนชะโงกคอมองอยู่นานมากแล้วจึงได้เดินออกมาถามดูเผื่อจะมีอะไร"นี่ แม่หนูมีอะไรหรือเปล่า ข้าเห็นมายืนอยู่นานแล้ว" อี้ซินที่เห็นท่านป้าดูท่าทางใจดี จึงกล่าวออกไปด้วยรอยยิ้ม"ข้ามีของจะมาขายเจ้าค่ะ เถ้าแก่อยู่หรือไม่เจ้าคะ" เถ้าแก่เนี่ยหวังที่มองเด็กน้อยทั้งสองที่แม้เสื้อผ้าจะเก่ามากและมีรอยปะชุนเต็มไปหมดแต่ก็สะอาดสะอ้าน หน้าตาน่าเอ็นดูแม้จะผอมแห้งไปสักหน่อย" ข้านี่แหละเป็นเถ้าแก่เนี่ยของร้านนี้ เจ้ามีอะไรมาขายหรือ มาเข้ามาข้างในก่อนแดดมันร้อน" อี้ซินที่มองท่านป้าตรงหน้าอย่างดีใจรีบจูงมือน้องน้อยเดินตามเข้าไปภายในร้านที่มีข้าวของเครื่องใช้มากมาย มีตั้งโต๊ะ เตียง เก้าอี้ ของใช้ชิ้นเล็กๆ ไปจนถึงชิ้นใหญ่ ทั้งที่ทำจากไม้ หิน กระเบื
Read more
ตอนที่8
อี้ซินที่พาอี้ฟงเดินกลับมายังร้านบะหมี่ร้านที่แวะถาม เห็นว่าคนบางเบาจากในตอนแรกและมีที่ว่างจึงได้เดินเข้าไปนั่ง ก่อนจะสั่งบะหมี่ที่ส่งกลิ่นหอมฉุยเรียกน้ำย่อย"เถ้าแก่บะหมี่สองชามเจ้าค่ะ" เถ้าแก่ที่เหลือบมามองทั้งสองแวบหนึ่งก่อนจะลงมือทำอย่างคล่องแคล่วแล้วยกบะหมี่สองชามมาวางตรงหน้าเด็กน้อยตั้งสองที่มองตามชามบะหมี่ตาเยิ้ม อี้ซินเมื่อเห็นบะหมี่ในชามรีบเงยหน้าขึ้นมองเถ้าแก่เจ้าของร้านที่ส่งยิ้มมาให้ก่อนจะกล่าวขึ้นแล้วกลับไปทำบะหมี่ต่อ"พิเศษ ข้าให้" "ขอบคุณเจ้าค่ะ" ในชามบะหมี่ของนางและน้องมีบะหมี่เกือบเต็มชาม นางจึงรีบมองใบหน้าที่ส่งยิ้มมาให้อย่างมีเมตตา เพราะบะหมี่เยอะขนาดนี้คงไม่ใช่ชามละสิบอีแปะกระมัง จากนั้นจึงลงมือทานบะหมี่รสชาติกลมกล่อมน้ำซุปหอมหวานจนหมดชามไม่เหลือแม้แต่น้ำซุปสักหยด ซึ่งเจ้าตัวเล็กก็เช่นเดียวกันกินจุเหมือนกันนะนี่ ก่อนจะจ่ายเงินให้เถ้าแก่ใจดี"แล้วจะมาอุดหนุนอีกนะเจ้าคะ ขอบคุณมากเจ้าค่ะ" อี้ซินที่คิดว่านางช่างโชคดีที่ผู้คนที่นี่ยังมีคนดีๆ อยู่ ไม่ได้เจอแต่กับคนไม่ดี แต่ไม่ว่าที่ไหนๆ ล้วนมีทั้งคนดีและคนไม่ดีปะปนกันไป นางแค่ต้องใช้ชีวิตอยู่บนความไม่ประมาทก็พอแล้วท
Read more
ตอนที่9
สองพี่น้องที่หอบหิ้วข้าวของกลับบ้านอย่างทุลักทุเลกว่าจะถึงบ้านหลังน้อยต้องใช้เวลาไปเกือบหนึ่งชั่วยามเพราะข้าวของเครื่องใช้ที่พากันทั้งถือทั้งแบก ทำให้ต้องนั่งพักบ่อยๆ แต่ก็ยังดีที่กลับมาถึงบ้านอย่างปลอดภัย อี้ฟงที่มาถึงก็สลบเหมือดอย่างเหนื่อยล้า อี้ซินเมื่อนั่งพักจนหายเหนื่อยก็รื้อข้าวของออกมาดู เงยหน้าขึ้นดูดวงตะวันก็เห็นว่ายังมีเวลาอีกหนึ่งชั่วยามกว่าฟ้าจะมืด จึงคว้ามีดดายหญ้า จอบ และเสียมที่ซื้อมาจากตลาดปรับพื้นที่เพื่อที่นางจะปลูกบ้าน ใช่ นางจะปลูกบ้าน ซึ่งจะปลูกติดกับกระท่อมนี้เลยเพราะมีพื้นที่ว่างและโล่งเตียนอยู่แล้วปรับพื้นดินนิดหน่อยก็ใช้ได้ วันนี้นางได้ข้าวของที่จำเป็นมาเยอะเลยทีเดียวในงบแค่สี่ร้อยอีแปะ อย่างเครื่องมือที่ถืออยู่นี้ก็ได้มาในราคาถูกกว่าราคาจริงครึ่งหนึ่งเพราะนางซื้อของที่ไม่ได้ขนาด และไม่ค่อยจะสมบูรณ์แต่ก็ถือว่าใช้ได้ จึงได้มาในราคาถูกก่อนจะเริ่มลงมือปรับแต่งพื้นดินให้เสมอกันและขุดหลุม โดยจะขุดแค่สี่หลุมก่อนแล้วค่อยขยับขยายทีหลัง หากจะถามว่านางทำเป็นหรือเปล่านั้น บอกไว้ตรงนี้เลยว่าไม่เป็น แต่... นางคือแฟนตัวยงของช่องยูทูปที่สร้างบ้านด้วยดินเหนียวที่นางตามติดทุก
Read more
ตอนที่10
"ฟงเอ๋อ ดูนี่ พี่มีอะไรมาฝากเจ้า" "พี่ใหญ่กลับมาแล้ว" อี้ฟงที่เห็นพี่สาวถือตะกร้าเดินตรงมารีบวิ่งไปรับตะกร้าสะพายหลังใบใหญ่ที่มีรังผึ้งอยู่เต็มแต่ไม่มีน้ำผึ้ง มาวางเอาไว้ ก่อนจะรีบไปดูตะกร้าใบเล็กที่พี่สาววางลงข้างในนั้นอัดแน่นเต็มไปด้วยน้ำหวานและรังของตัวอ่อน"ชิมดูสิ" บอกพลางใช้มีดตัดรังของตัวอ่อนก่อนจะชุบลงไปในน้ำผึ้งเหนียวหวานฉ่ำแล้วส่งเข้าปากเล็กที่อ้ารับ"อร่อยหรือไม่" ใบหน้าเล็กที่มีรังผึ้งอยู่เต็มปากพยักหน้ารับยิ้มจนตาเล็กหยี"ถ้าเช่นนั้นก็กินเยอะๆ" สองพี่น้องที่นั่งกินรังอ่อนของผึ้งอย่างเอร็ดอร่อย เมื่อเห็นว่าอี้ฟงอิ่มแล้วจึงหยิบกระบอกน้ำมาให้เจ้าตัวเล็กล้างไม้ล้างมือบ้วนปากแล้วให้เข้าไปนอนก่อน ส่วนนางจะเก็บน้ำผึ้งสักครู่แล้วค่อยนำมากรองพรุ่งนี้เพราะตอนนี้มองไม่เห็นและไม่มีอะไรจะใส่น้ำผึ้งที่ได้มา ในตอนแรกนางคิดว่าจะได้น้ำผึ้งแค่นิดหน่อยไม่นึกว่าจะได้มาเยอะเช่นนี้ ที่ตั้งใจจะไปในตอนแรกแค่เผื่อจะเจอรังผึ้งร้างเท่านั้น เพราะอยากจะนำเอามาทำเทียนจากไขของรังผึ้งให้แสงสว่างเพราะนางไม่มีเงินมากพอจะซื้อตะเกียง เงินที่ได้มานั้นตอนนี้ไม่มีเหลือสักอีแปะแล้ว ก่อนที่จะเข้านอน พอล้มตั
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status