อิเหนา แต่งโดยใครและมีที่มาอย่างไร

ในฐานะแฟนวรรณกรรมพื้นบ้านที่ชอบขุดร่องรอยของเรื่องเล่าแบบตะวันออก-ตะวันตก ผมมองว่า 'อิเหนา' ไม่ใช่ผลงานของคนเดียวที่เขียนจบแล้ววางลง แต่เป็นผลงานที่เกิดจากการยกย่อง แปล และปรับแต่งต่อเนื่องมาเป็นเวลานาน เรื่องราวต้นกำเนิดของ 'อิเหนา' น่าจะย้อนไปยังวรรณกรรมในหมู่เกาะอินโดนีเซียและมาเลย์ เช่นตระกูลนิทาน Panji และผลงานในแนว 'hikayat' ที่นักเล่าและกวีท้องถิ่นเล่าต่อกัน ปากต่อปาก การบันทึกเป็นลายลักษณ์อักษรจึงมักเกิดขึ้นทีหลัง และมักมีผู้แปล ผู้ดัดแปลง หรือกวีในราชสำนักเข้ามาผสมความคิด ทำให้แต่ละฉบับมีรสชาติและรายละเอียดต่างกันไป การอ่านฉบับเก่า ๆ ของ 'อิเหนา' ทำให้ผมเห็นว่ามีเครื่องหมายของการแก้ไขทั้งเชิงภาษา เชิงโครงเรื่อง และการเพิ่มฉากตลกหรือบทกวีที่สะท้อนรสนิยมในยุคนั้น ๆ นั่นแปลว่าแทบเป็นไปไม่ได้ที่จะชี้ว่ามี "คนเขียนคนเดียว" ที่เป็นผู้ให้กำเนิดแบบครบถ้วนเหมือนนิยายสมัยใหม่ ความเป็นมาของเรื่องนี้จึงควรถูกมองเป็นกระบวนการรวมกลุ่ม: นักเล่า คนคัดลอก นักประพันธ์บทกวี รวมทั้งผู้ชมผู้ฟังที่เปลี่ยนคำเล่าบ้างตามการตีความของตน ฉะนั้นงานศึกษาทางวรรณคดีและโหราศาสตร์เชิงประวัติศาสตร์มักพูดถึง "ชั้นของการประพันธ์" มากกว่าจะชี้ตัวบุคคลเดียว มุมมองแบบคนที่เข้าไปอ่านต้นฉบับและฟังตำนานในชุมชนบ่อยครั้ง ทำให้ผมยิ่งชื่นชมความหลากหลายของงานนี้มากขึ้น ความเป็นงานรวมหลายเสียงกลับทำให้ 'อิเหนา' มีชีวิต มิติทางอารมณ์ และความยืดหยุ่นที่ผลงานเขียนเพียงคนเดียวอาจไม่สามารถบรรลุได้ ฉากหนึ่งอาจสะท้อนอุดมคติของกวีในราชสำนัก ในขณะที่อีกฉากกลับมีมุกพื้นบ้านหรือการกล่าวถึงพิธีกรรมท้องถิ่น เมื่อนึกถึงสิ่งเหล่านี้ ผมเลยรู้สึกว่าการไม่สามารถระบุ "ผู้แต่งหนึ่งเดียว" เป็นข้อดีของเรื่องราวชนิดนี้มากกว่าจะเป็นข้อด้อย

พูดถึง 'อิเหนา' แล้วฉันมักจะนึกถึงความวิจิตรทางภาษาที่ทำให้วรรณคดีชิ้นนี้โดดเด่นกว่าเรื่องอื่น ๆ ในสายตาของวรรณคดีสโมสร สไตล์การแต่งที่ใช้ฉันทลักษณ์และการเล่นเสียงคำทำให้องค์ประกอบทางกวีของ 'อิเหนา' กลมกล่อมและไหลลื่นกว่าบางงานที่เน้นเล่าเรื่องตรงไปตรงมา ความสามารถในการสลับจังหวะระหว่างบทบรรยายเชิงเล่าและบทคุยเชิงละครช่วยให้ผู้อ่านรู้สึกว่ากำลังฟังการแสดงสด ไม่ใช่แค่อ่านตัวอักษรบนหน้ากระดาษ นั่นเป็นเหตุผลที่วรรณคดีสโมสรมักยกย่องถึงความสมบูรณ์ทั้งด้านภาษาและโครงสร้าง เมื่อเปรียบเทียบกับ 'รามเกียรติ์' ซึ่งหนักไปทางมหากาพย์และอุดมด้วยคติความเชื่อระดับชาตินั้น 'อิเหนา' มีความละเมียดและละเอียดอ่อนในด้านความรักและความขัดแย้งของตัวละครมากกว่า ฉันคิดว่าความสามารถในการเขียนภาพอารมณ์แบบเป็นฉาก ๆ และการนำภาษาเชิงสุนทรียะมาปรับใช้ในบทสนทนาทำให้ผลงานชิ้นนี้ได้รับการยกย่องในหมู่นักวิจารณ์คล้ายกับวรรณคดีสโมสร นี่คือความรู้สึกส่วนตัวเมื่ออ่านและฟังบทประพันธ์ที่ยังคงมีพลังจนถึงทุกวันนี้

ลองนึกภาพเวทีที่เต็มไปด้วยเสียงมือถือ สตรีทฟู้ด และแสงนีออนแทนโคมอันเก่าแก่ — นี่คือวิธีหนึ่งที่ฉันคิดว่าจะทำให้อิเหนาทันสมัยโดยไม่ทำให้แก่นเรื่องสูญหาย การเล่าเรื่องของฉันเน้นการแปลงฉากให้เป็นบริบทที่คนยุคใหม่เข้าถึงได้ง่ายขึ้น เช่น ย้ายฉากสำคัญไปสู่ย่านชุมชนคนจนในเมืองใหญ่ ใช้ภาษาเวทีเป็นภาษาไทยร่วมสมัยผสมคำพื้นบ้านเพื่อรักษาเสน่ห์ท้องถิ่น และแทรกสื่อดิจิทัล เช่น โปรเจ็คชั่นแมพปิ้งกับสื่อสังคมออนไลน์ของตัวละคร ให้เกิดความรู้สึกว่าเรื่องเล่ากำลังดำเนินไปพร้อมโลกจริง นอกจากนั้นฉันอยากเพิ่มมุมมองของตัวละครที่มักถูกมองข้าม เช่น ขยายบทหญิงในเรื่องให้มีแรงจูงใจชัดเจนขึ้น และปรับโทนให้มีทั้งมืดและขำในจังหวะที่เหมาะสม การใส่เพลงสมัยใหม่ผสมกับดนตรีไทยดั้งเดิมช่วยให้บรรยากาศเชื่อมโยงระหว่างอดีตกับปัจจุบันได้ดี ตัวอย่างแนวทางที่ฉันชอบคือการดัดแปลงที่กล้าเล่นกับรูปแบบและโทนเหมือนสิ่งที่เห็นในงานซีรีส์บางเรื่องของญี่ปุ่น ซึ่งทำให้ผู้ชมรู้สึกว่าเรื่องโบราณยังมีชีวิต องค์ประกอบที่แนะนำให้คำนึงถึงคือการรักษาจังหวะ การลดฉากที่ยืดยาว และการเลือกนักแสดงที่มีความสามารถทั้งการพูดและการเคลื่อนไหว จบแบบนี้ฉันคิดว่าถ้าทำได้ อิเหนาจะกลายเป็นละครที่คนรุ่นใหม่พูดถึงทั้งในโซเชียลและในใจจริงๆ

บอกตามตรงว่าฉันมักแนะนำฉบับที่มาพร้อมบรรทัดอธิบายคำศัพท์และข้อเท็จจริงเชิงประวัติศาสตร์เสมอ เพราะงานชิ้นนี้มีชั้นวรรณกรรมและภูมิหลังทางวัฒนธรรมที่ลึกซึ้งมาก ในมุมมองของคนที่ชอบขุดรากศัพท์และเทียบต้นฉบับ สารคดีประกอบเล่มที่มีคำอธิบายสัญลักษณ์ ภาคอรรถาธิบาย และเชิงอรรถยิบย่อยจะมีคุณค่ามาก ฉันมักอ่านแล้วเพลินกับบันทึกเปรียบเทียบฉบับเก่ากับฉบับแปลสมัยใหม่ เพราะช่วยให้เห็นว่าการแสดงความหมายของประโยคถูกเปลี่ยนผ่านอย่างไรเมื่อเวลาผ่านไป จุดที่ชอบเป็นพิเศษคือการมีบรรณานุกรมและการอ้างอิงฉบับเก่าไว้ให้ตามรอยได้ เหมือนได้เป็นนักสำรวจวรรณกรรมเอง อย่างไรก็ดี ผู้อ่านที่ชื่นชอบการวิเคราะห์เชิงละครศาสตร์จะได้ประโยชน์มากจากฉบับที่ตีพิมพ์พร้อมบันทึกเวที แผนผังฉาก และโน้ตการกำกับการแสดงเพราะทำให้เห็นภาพการขึ้น-ลงของจังหวะบทพูดและบทเพลง การอ่านแบบนี้ทำให้ฉันเห็นมิติใหม่ของ 'อิเหนา' ไม่ใช่แค่เรื่องเล่า แต่เป็นงานละครที่หายใจได้เมื่อแสดงจริงๆ

มีบางอย่างเกี่ยวกับเวทีที่เปลี่ยนความหมายของ 'อิเหนา' ไปจากวรรณคดีดั้งเดิมอย่างชัดเจน ผมมองว่าเมื่อเรื่องราวจากบทประพันธ์ถูกย่อหรือตัดต่อมาเป็นบทละคร สิ่งที่หายไปและสิ่งที่เกิดขึ้นใหม่ต่างกันมาก อย่างเช่นฉากบทบรรยายยาวเหยียดที่เราเจอใน 'ขุนช้างขุนแผน' ซึ่งในต้นฉบับให้ความรู้สึกของกวีและการรำพรรณนา แต่เมื่อถูกนำมาจัดวางเป็นบทละคร นักเขียนบทจะต้องแปลงบรรยายเป็นบทพูด ทำให้มุมมองของตัวละครเด่นขึ้นและการเล่าเรื่องกระชับกว่าเดิม อีกมุมที่น่าสนใจคือองค์ประกอบการแสดง เช่น ดนตรี ท่ารำ และการจัดฉาก ซึ่งสามารถพลิกโทนของเหตุการณ์ได้ทั้งหมด ฉากรักหรือโศกในบทละครอาจใช้เพลงและเคลื่อนไหวเป็นตัวส่งอารมณ์ ทำให้ความหมายบางอย่างในบทประพันธ์คลาสสิกถูกตีความใหม่และเข้าถึงคนรุ่นหลังได้ง่ายขึ้น สรุปว่าการเปลี่ยนจากวรรณคดีเป็นบทละครของ 'อิเหนา' ไม่ใช่แค่การย้ายสื่อ แต่มันคือการแปลความ: บางอย่างหายไป แต่บางอย่างกลับได้รับชีวิตใหม่ในโคมไฟเวที ซึ่งผมเห็นว่ามันทั้งหวังดีและชวนคิดตามไปพร้อมกัน

กลิ่นไอของการเล่าเรื่องโบราณใน 'อิเหนา' ทำให้เราเห็นชั้นความหมายที่นักประวัติศาสตร์ชอบหยิบมาพูดถึงมากกว่าความเป็นนิยายเพียงอย่างเดียว มุมมองแรกที่ผสานกับความเป็นคนชอบสังเกตการเมืองคือว่า 'อิเหนา' ถูกแต่งขึ้นเพื่อสนับสนุนอำนาจหรือสร้างความชอบธรรมให้กับกลุ่มปกครองในยุคนั้น เรื่องราวของราชวงศ์ การอ้างเชื้อสาย และการมอบความดีงามให้กับกษัตริย์ เป็นเครื่องมือเล่าเชิงการเมืองที่เห็นได้ในงานวรรณกรรมหลายชิ้น เช่นเดียวกับที่ตำนานแบบอินเดียอย่าง 'รามายณะ' ถูกปรับใช้เพื่อยืนยันภาพลักษณ์ของกษัตริย์และระเบียบสังคม การใส่องค์ประกอบศีลธรรม ความจงรักภักดี และการลงโทษผู้ชั่ว ทำให้เรื่องนี้กลายเป็นแบบจำลองของการปกครองที่คนในสังคมสามารถยึดถือ นอกจากเรื่องการให้ความชอบธรรมแก่ผู้ปกครองแล้ว อีกเหตุผลสำคัญที่นักประวัติศาสตร์มักเสนอคือบทบาทของ 'อิเหนา' ในการรวบรวมและถ่ายทอดค่านิยมสังคมผ่านการแสดงและการอ่านกลางชุมชน เทศกาล ระบบพิธีกรรม และการเล่าในงานสำคัญต่างๆ ทำให้ข้อความเชิงจริยธรรม และบรรทัดฐานทางเพศ-สถานะ ถูกปลูกฝังอย่างต่อเนื่อง อีกทั้งการผสมผสานองค์ประกอบจากวัฒนธรรมอินเดียและท้องถิ่นสะท้อนการเจรจาทางวัฒนธรรมของสังคมที่กำลังปรับตัว เรื่องเล่าจึงทำหน้าที่ทั้งเป็นเครื่องมือสอนคนรุ่นใหม่และเป็นบันทึกทางวัฒนธรรมที่ยืนยันตัวตนของชุมชน ถ้าหยิบเอาแง่มุมส่วนตัวมาพูด เรามองว่า 'อิเหนา' ไม่ได้ถูกสร้างขึ้นเพื่อเหตุผลเพียงข้อเดียว แต่มันคือวัตถุวรรณกรรมที่ทำงานหลายบทบาทพร้อมกัน — การให้ความชอบธรรมทางการเมือง การสอนศีลธรรม การสร้างความเป็นอันหนึ่งอันเดียวทางวัฒนธรรม และความบันเทิงแบบมีพิธีกรรม การเห็นชั้นๆ เหล่านี้จะช่วยให้การอ่านกลายเป็นการเข้าใจทั้งอดีตและวิธีที่ผู้คนใช้เรื่องเล่าเพื่อจัดการโลกของเขาเอง

ย้อนกลับไปสักหน่อย ผมชอบคิดว่า 'อิเหนา' เป็นเหมือนแผนที่วัฒนธรรมที่ถูกวาดขึ้นจากหลายเส้นทางภาษาและเรื่องเล่า ฉันอ่านฉบับที่ตีความเป็นบทกวีโบราณและเห็นชัดว่าต้นเรื่องมีรากจากเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ร่วมกับกลิ่นอายอินเดีย จึงไม่น่าแปลกใจที่สำนวนและโครงเรื่องของมันพบเงาตัวเองในงานฉันทลักษณ์ไทยอื่น ๆ เช่น 'ลิลิตพระลอ' การมีผู้แต่งโดยตรงที่เป็นชื่อเดียวไม่ได้เปลี่ยนคุณค่าทางวรรณกรรมในสายตาฉัน แต่การที่เรื่องถูกดัดแปลงซ้ำแล้วซ้ำเล่าทำให้เนื้อหา กลวิธีเล่าเรื่อง และคำสำนวนบางอย่างกลายเป็นมาตรฐาน ฉันมักชี้ให้เพื่อนอ่านดูว่าบทสนทนาเชิงสุภาพและการจัดวางตัวละครใน 'อิเหนา' ช่วยปูทางให้รูปแบบเรื่องรักชู้สาวและการเมืองในงานลิลิตไทยต่อมา มีบทเรียนเรื่องการเว้นจังหวะ การใช้คำพ้องความหมาย และการสลับฉากที่ต่อยอดโดยนักเล่าไทยรุ่นหลัง ท้ายที่สุด ฉันรู้สึกว่าความสำคัญของผู้แต่งอาจไม่ใช่ชื่อเดียว แต่เป็นเครือข่ายของนักเล่า ช่างคัดลอก และนักแสดงที่ร่วมกันหล่อหลอม 'อิเหนา' ให้กลายเป็นส่วนหนึ่งของคลังวรรณกรรมไทย ซึ่งเห็นในภาษาพูด ภาพจำตัวละคร และการนำไปใช้ในงานเขียนและละครพื้นบ้านสืบมา

เรื่องเล่าและร่องรอยทางภาษาในงานชิ้นนี้เปิดช่องให้สมมติฐานหลากหลายเกี่ยวกับผู้แต่ง 'อิเหนา' ได้เลยทีเดียว ในฐานะคนที่ชอบวิเคราะห์วรรณกรรมโบราณ ผมมองว่านักวิชาการมักสรุปไว้เป็นชุดของข้อสันนิษฐานหลัก ๆ มากกว่าจะยึดตัวผู้แต่งคนเดียว ข้อแรกคือนักวิชาการเห็นร่องรอยความเป็นวรรณกรรมมลายู—มีคำยืม รูปแบบเรื่องเล่า และโครงเรื่องที่ใกล้เคียงกับ hikayat มลายู ซึ่งชี้ไปยังต้นกำเนิดทางวัฒนธรรมในคาบสมุทรมลายูหรือชวา ประเด็นที่สองคือแนวคิดว่าผลงานนี้เป็นผลงานรวม (composite work) ไม่ใช่ผลงานจากปากกาคนเดียว นักวิชาการชี้ว่ามีชั้นชั้นของเนื้อหา ถูกเติมแต่งและปรับเปลี่ยนตามยุคสมัย ทำให้หยั่งรากทั้งจากการเล่าปากเปล่าและการจดบันทึกเป็นลายลักษณ์อักษร ข้อสามคือการอิงอิทธิพลจากมหากาพย์อินเดียอย่าง 'รามายณะ' หรือการปะทะของเรื่องราวฮีโร่-อภินิหาร ซึ่งอธิบายองค์ประกอบเชิงโครงเรื่องบางอย่างได้ดี สุดท้ายยังมีสมมติฐานเกี่ยวกับการดัดแปลงเมื่อเข้ามาในสยาม: นักวิชาการบางคนเสนอว่าเวอร์ชันภาษาไทยเป็นงานแปลหรือปรับแต่งโดยกวีในราชสำนัก ซึ่งปรับโทนและค่านิยมให้สอดคล้องกับบริบทท้องถิ่น การสรุปทั้งหมดสำหรับฉันคือไม่ควรมองหา "ผู้แต่งคนเดียว" เท่านั้น แต่ต้องเข้าใจเป็นผลงานของการแลกเปลี่ยนวัฒนธรรมที่มีหลายมือและหลายชั้นเวลา