อิเหนาผู้แต่ง

เราเคยสงสัยมานานว่าเรื่องราวยิ่งใหญ่ในเวทีละครโบราณอย่าง 'อิเหนา' จะมาจากคนๆ เดียวหรือเป็นผลรวมของหลายเสียงกันแน่ และพอมานั่งไล่ดูภาพรวมแล้วก็ต้องบอกว่าไม่มีคำตอบเดียวที่เด็ดขาดนัก

ต้นตอของ 'อิเหนา' ในความเข้าใจของฉันคือเรื่องเล่าที่เดินทางข้ามหมู่เกาะและชายฝั่งเอเชียตะวันออกเฉียงใต้—รากของมันใกล้เคียงกับไซเคิลนิทาน 'ปัญจิ' ของชวา-จักรวาลอินโดนีเซีย และยังมีกลิ่นอายของวรรณคดีมลายูที่เรียกว่า hikayat ซึ่งถูกเล่าและดัดแปลงไปตามภาษาและบริบทของแต่ละท้องถิ่น เมื่อเข้าสู่สยาม เรื่องราวนี้ถูกปรับให้เข้ากับรสนิยมศิลปะในราชสำนัก ถูกเรียบเรียงให้เข้ารูปแบบฉันทลักษณ์ไทย และกลายเป็นมรดกทางการละครที่ใช้ทั้งในละครหน้ากากและละครร้อง

การเรียกผู้แต่งเพียงคนเดียวจึงมักไม่ตรงกับความเป็นจริง ในประวัติศาสตร์วรรณกรรมของเรา วรรณกรรมประเภทนี้มักเกิดจากการเล่า ปรับ ปรุง และบันทึกโดยนักเล่าในวัง นักบทร้อง หรือนักปราชญ์ที่ไม่ได้เซ็นชื่อเป็นผู้แต่งคนเดียว บางเวอร์ชันอาจมาจากการแปล-เรียบเรียงของกวีคนหนึ่ง แต่อีกเวอร์ชันก็ถูกแก้ไขโดยคนอื่นในชั่วอายุหลายรุ่น ฉะนั้นฉันมองว่า 'อิเหนา' คือผลงานรวมใจของวัฒนธรรม ที่สะท้อนการแลกเปลี่ยนระหว่างชวา มลายู และสยาม และที่สำคัญคือมันถูกทำให้เป็นของเราเมื่อถูกใช้ในพิธีกรรมและการแสดงพื้นบ้าน

การที่ไม่มีชื่อผู้แต่งเดี่ยวไม่ได้ทำให้เรื่องนี้ด้อยค่า ตรงกันข้าม มันเพิ่มความน่าสนใจให้การศึกษาว่าแต่ละยุคและแต่ละเวทีตีความตัวละครและเหตุการณ์อย่างไร สำหรับฉัน ความเป็นกลุ่มนี้กลับช่วยให้ภาพ 'อิเหนา' มีหลายชั้น ทั้งด้านความโรแมนติก การเมือง และพิธีกรรม ซึ่งทำให้ทุกครั้งที่ได้ดูหรือนึกถึงฉากจากละคร ฉันยังคงเห็นทั้งความเก่าแก่และการปรับตัวของวรรณกรรมชิ้นนี้อยู่เสมอ

เคยสงสัยไหมว่าต้นฉบับของ 'อิเหนา' มาจากภาษาอะไร ความจริงที่ผมมักเล่าให้เพื่อน ๆ ฟังบ่อย ๆ คือเรื่องนี้มีสายสัมพันธ์แน่นแฟ้นกับวรรณกรรมมลายูโบราณ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องโครงเรื่อง ตัวละคร หรือโทนของนิทาน วัสดุพื้นฐานของตำนานนี้ถูกบันทึกและเล่าผ่านภาษามลายูในรูปแบบหนังสือฉบับโบราณที่ใช้อักษรจาวี (Jawi) ซึ่งเป็นการเขียนภาษามลายูด้วยตัวอักษรอาหรับที่ได้รับอิทธิพลจากวัฒนธรรมมุสลิมในภูมิภาค การที่รูปแบบเล่าเรื่องมีลักษณะคล้ายตำนานหรือนิทานฮิกายะห์ (hikayat) บ่งชี้ได้ค่อนข้างชัดว่ารากเหง้าของเรื่องนี้ไม่ได้เริ่มจากภาษาไทยเดิมแต่ย้ายมาปรับตัวเมื่อเข้าสู่สนามภาษาไทยและวรรณกรรมของสยาม

การแปลและดัดแปลงเป็นภาษาไทยทำให้ 'อิเหนา' ที่คนไทยคุ้นเคยมีรสชาติและโครงสร้างวรรณกรรมแบบไทยมากขึ้น แต่แก่นดั้งเดิมยังคงสะท้อนรอยของภาษามลายู เช่น คำยืมและแนวคิดเรื่องราชตระกูล การเดินทาง การทดสอบความซื่อสัตย์ และความสัมพันธ์เชิงสัญลักษณ์ระหว่างตัวละครสำคัญ ๆ ซึ่งพบได้ในเรื่องเล่าของชวาและมลายูด้วย ฉะนั้นถาถามถึง “ต้นฉบับ” ในความหมายของต้นเรื่องหรือต้นแบบที่แพร่หลายก่อนจะมาเป็นฉบับไทย ส่วนใหญ่จะตอบว่าเขียนด้วยภาษามลายูในรูปแบบโบราณ (มลายู-จาวี) มากกว่าเป็นภาษาไทยดั้งเดิม

มุมมองแบบนี้ทำให้ผมรู้สึกตื่นเต้นทุกครั้งที่อ่านฉบับภาษาไทยแล้วลองมองย้อนกลับไปยังรากของมัน เหมือนตามหาลายเส้นเดิมของภาพวาดที่ถูกระบายสีเพิ่มเรื่อย ๆ เวลาที่อ่านจะได้ความหวานขมของวรรณกรรมข้ามวัฒนธรรม ที่สำคัญคือมันสอนให้รู้ว่าตำนานหนึ่งเรื่องสามารถเดินทาง เปลี่ยนภาษา และยังคงความงามได้ แม้จะถูกแปลงเป็นรูปแบบใหม่ ๆ ก็ตาม

ตำนานของ 'อิเหนา' มักถูกเล่าเป็นเรื่องของผลงานที่มาจากหลายมือมากกว่าผู้แต่งเพียงคนเดียว แหล่งที่ผมยึดคือภาพรวมทางประวัติศาสตร์: ไม่มีหลักฐานยืนยันชื่อผู้แต่งแบบชัดเจน เหมือนงานปกรณัมที่เดินทางผ่านปากคนเล่าและการดัดแปลงจนกลายเป็นฉบับไทยที่เราอ่านกันอยู่

ผมเชื่อว่าแก่นของ 'อิเหนา' ถูกนำเข้ามาทางความสัมพันธ์วัฒนธรรมระหว่างไทยกับแหลมมลายู เนื้อเรื่องบางส่วนสะท้อนตำนานจากงานในภาษามลายู เช่น 'Hikayat Iskandar' ที่แสดงให้เห็นร่องรอยของการยืมและปรับให้เข้ากับความนิยมของสังคมไทย งานนี้น่าจะเริ่มต้นตั้งแต่สมัยอยุธยาจนถึงต้นรัตนโกสินทร์ ก่อนจะมีการเรียบเรียงและแต่งเติมในภายหลังโดยกวีในราชสำนักหรือผู้เล่าเรื่องชาวบ้าน

ประสบการณ์การอ่านของผมมักทำให้คิดว่า 'อิเหนา' เป็นผลงานรวมพลัง: มีชั้นของความคิดจากคนหลายยุคหลายพื้นที่ ซึ่งนั่นก็เป็นเสน่ห์ เพราะเราจะเห็นทั้งร่องรอยการแปล การดัดแปลง และการถ่ายทอดทางวัฒนธรรม ที่ทำให้งานนี้มีชีวิตยาวนาน

ความจริงแล้วเรื่อง 'อิเหนา' สำหรับฉันคือปริศนาทางวรรณกรรมที่ชวนติดตามมากกว่าการมีเจ้าของคนเดียว

เมื่ออ่านร่องรอยในฉบับต่าง ๆ แล้วฉันเห็นชัดว่ามันเป็นงานที่ถูกถ่ายทอดและปรับแต่งซ้ำแล้วซ้ำเล่า ไม่ว่าจะเป็นภาษาที่มีชั้นเชิงมุขสำนวนมลายูหรือชวาที่แทรกอยู่ รอยมือคนเขียนและคอลโลฟอนของฉบับโบราณชี้ว่าไม่มีผู้แต่งเดี่ยวชัดเจน แต่เป็นผลจากการกลั่นกรองระหว่างนักเล่าและช่างคัดลอกหลายยุค

ในมุมมองของฉัน หลักฐานที่แข็งแรงคือการเปรียบเทียบกับต้นตอในวรรณคดีเพื่อนบ้าน เช่นตำนานในภาษาอื่น ๆ อย่าง 'Hikayat Inderaputera' ซึ่งมีโมทีฟและโครงเรื่องใกล้เคียงกัน นั่นบอกเป็นนัยว่าตัวเรื่องมาจากการแลกเปลี่ยนวัฒนธรรมข้ามภูมิภาค มากกว่าจะมีคนแต่งเดียวที่ลงชื่อไว้ การที่ฉบับต่าง ๆ ของ 'อิเหนา' ยังมีความต่างทั้งถ้อยคำและฉาก แสดงให้เห็นว่ามันเติบโตในพื้นที่สาธารณะของการเล่าเรื่อง มากกว่าจะเป็นงาน 'ผู้แต่งเดี่ยว' แบบสมัยใหม่

ฉันมักจะเปรียบ 'อิเหนา' เหมือนงานปะติดที่ทอขึ้นจากเรื่องเล่าหลายสายมากกว่าจะเป็นผลงานของคนคนเดียว

สิ่งที่ชัดเจนคือไม่มีบันทึกชื่อผู้แต่งเดี่ยวๆ แบบที่เราคุ้นกับงานสมัยใหม่ นักวิชาการมักพูดถึงกลุ่มคนทำงานในราชสำนักหรือคณะกวีที่ปรับแต่งนิทานมลายูโบราณเข้ากับบริบทสยาม สายเรื่องต้นน้ำของเนื้อหามักถูกโยงกับตำนานมลายูอย่าง 'Hikayat Inderaputera' ซึ่งกระจายตัวในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้และถูกแปล-ดัดแปลงหลายครั้ง

ถ้ามองในมุมครอบครัวของผู้แต่ง ฉันคิดว่าเป็นไปได้สูงที่ผู้รังสรรค์ต้นฉบับจะมาจากตระกูลที่เกี่ยวข้องกับราชสำนักหรือชนชั้นกลางที่มีความรู้ทางภาษาและวรรณกรรมมากพอ พวกเขาอาจไม่เขียนชื่อเพราะวัฒนธรรมสมัยนั้นให้ความสำคัญกับงานมากกว่าตัวผู้สร้าง ผลงานจึงผ่านการแก้ไขต่อเนื่องโดยคนรุ่นหลัง ทำให้ต้นกำเนิดส่วนตัวของ 'ผู้แต่ง' ถูกกลืนไปกับงานร่วมของชุมชนวรรณกรรม

เมื่อคิดถึงภาพรวม ฉันรู้สึกว่าอิเหนาเป็นผลผลิตของการแลกเปลี่ยนอารยธรรม ยากที่จะจับตัวผู้แต่งเดียว แต่ก็น่าอบอุ่นที่รู้ว่ามันเกิดจากแรงร่วมของคนหลากหลาย และยังมีชีวิตผ่านการเล่าเรื่อยมา

หลายคนอาจสงสัยว่าใครเป็นผู้แต่ง 'อิเหนา' และคำตอบสั้นๆ ที่ผมบอกกับเพื่อนคือไม่มีชื่อผู้แต่งคนเดียวที่เป็นที่ยอมรับอย่างแน่นอน

ฉันมองว่า 'อิเหนา' เป็นงานที่เกิดจากการเล่าเรื่องต่อกันมาทางวาจา ถูกเก็บรวบรวม ปรับแต่ง และเขียนลงในฉบับต่าง ๆ โดยช่างเล่าและกวีในหลายยุค หลักฐานทางภาษาศาสตร์กับร่องรอยเนื้อหาบอกเป็นนัยว่าต้นตอมีอิทธิพลมาจากวรรณกรรมมลายู เช่น 'Hikayat Inderaputera' แต่เมื่องานเดินทางเข้ามาในสังคมไทยก็ถูกเติมสี เติมมิติให้เข้ากับรสนิยมท้องถิ่นจนมีเอกลักษณ์ของตัวเอง

สำหรับคนที่ชอบเวทีและการแสดง เรื่องนี้ยังกลายเป็นพืชพันธุ์ที่งอกงามในรูปแบบต่าง ๆ ทั้งฉากร้อง เล่น เต้น ฝีมือช่างเล็กช่างใหญ่และละครพื้นบ้านหลายรูปแบบ ทำให้งานนวนิยายโบราณชิ้นนี้มีชีวิตยาวนานกว่าที่เราเคยคิดไว้

พูดถึง 'อิเหนา' แล้ว ฉันมักนึกถึงงานวรรณคดีที่มีรสชาติผสมระหว่างตำนานและบทกวีแบบมหากาพย์ ซึ่งแหล่งกำเนิดดั้งเดิมของเรื่องนี้ไม่ได้มาจากผู้แต่งคนเดียวที่ระบุชื่อชัดเจน แต่เป็นงานที่ผ่านการถ่ายทอด ปรับปรุง และประพันธ์ขึ้นใหม่หลายครั้งตามสภาพแวดล้อมทางวัฒนธรรม

เราเชื่อว่ารากของ 'อิเหนา' มาจากวรรณกรรมมลายูในรูปแบบ 'hikayat' อย่างเช่น 'Hikayat Inderaputera' ซึ่งกระจายเข้ามาในสยามผ่านการติดต่อค้าขายและความสัมพันธ์เชิงวัฒนธรรมสมัยก่อน ร่องรอยภาษาศิลป์ โครงเรื่องบางส่วน และการเล่าเรื่องสะท้อนอิทธิพลจากวรรณกรรมเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ทำให้หลายคนวินิจฉัยว่าเรื่องนี้เป็นผลงานที่ถูกนำมาแปล ปรุงแต่ง และเรียบเรียงใหม่เป็นภาษาไทย

มุมมองด้านสมัยของงาน ถ้าให้เราเรียบเรียงตามงานศึกษาทั่วไป มักเห็นว่าเวอร์ชันภาษาไทยของ 'อิเหนา' ได้รับการจัดทำขึ้นในช่วงปลายอยุธยาหรือช่วงต้นกรุงรัตนโกสินทร์ กล่าวคือราวศตวรรษที่ 18–19 ทั้งนี้เพราะรูปแบบภาษาและสำเนาต้นฉบับที่หลงเหลือแสดงคุณลักษณะของยุคดังกล่าว แต่จะย้ำว่าไม่มีบันทึกชัดเจนที่ลงนามด้วยชื่อผู้แต่งแบบสมัยใหม่ จึงต้องมอง 'อิเหนา' เป็นผลงานร่วมสมัยและวัฒนธรรมมากกว่าผลงานของบุคคลเดียว ซึ่งนั่นเป็นเสน่ห์อย่างหนึ่งที่ทำให้เราอ่านแล้วรู้สึกเชื่อมโยงกับเครือข่ายการแลกเปลี่ยนวรรณกรรมในอดีตได้ดี

หลายคนอาจไม่คาดคิดว่าเรื่องเล่าที่เรียกกันว่า 'อิเหนา' มีรากมาจากขบวนตำนานที่ไหลผ่านเอเชียตะวันออกเฉียงใต้มากกว่าการเป็นงานของนักเขียนคนเดียว ฉันชอบคิดว่า 'อิเหนา' คือผลจากการผสมผสานวัฒนธรรม: ต้นตอมาจากรอบข้างของนิทานแพนจิ (Panji) จากชวา ซึ่งถูกดัดแปลงเข้ามาทางชายฝั่งมลายูแล้วต่อมาถูกนำขึ้นสู่ราชสำนักไทยในสมัยอยุธยา

เวลาอ่านฉบับที่เป็นบทละครหรือลิลิตแล้วจะเห็นเลยว่ามีการปรับจังหวะภาษาและลวดลายทางวรรณกรรมให้เข้ากับรสนิยมของชนชั้นผู้ปกครองของไทย นี่แหละทำให้ผู้คนในสยามรู้จักเรื่องนี้ในสภาพที่แตกต่างไปจากเวอร์ชันชวาอย่างชัดเจน ฉันมักนึกภาพนักเลงสมาคมศิลป์ในวังที่นั่งฟังนักเล่านำเสนอ แล้วค่อย ๆ ตัดต่อ ตัดทอน และเติมบทจนกลายเป็นสิ่งที่เราเรียกว่าคลาสสิกไทยวันนี้

อยากเล่าแบบชอบคุยกับเพื่อนที่ชอบวรรณคดีโบราณหน่อย: เรื่องของผู้แต่ง 'อิเหนา' จริง ๆ เป็นปริศนาที่ชวนให้ขบคิดมากกว่าจะมีคำตอบเด็ดขาด ฉันมองแบบคนที่อ่านแบบติดตามรายละเอียดทางภาษาและพิธีกรรมการแสดง พบว่าไม่มีชื่อผู้แต่งชัดเจนในแบบที่นักประวัติศาสตร์สมัยใหม่คาดหวัง เรื่องนี้ถูกส่งต่อผ่านปากต่อปากและการบันทึกโดยแยกย่อยหลายเวอร์ชัน บทที่เราอ่านกันในสมัยรัตนโกสินทร์มักเป็นผลผลิตจากการถ่ายทอดรวมทั้งการเรียบเรียงซ้ำครั้งแล้วครั้งเล่า

หลักฐานเชิงประวัติศาสตร์ที่ชัดเจนคือกลุ่มคัมภีร์และต้นฉบับที่ยังหลงเหลืออยู่ ซึ่งนักวิชาการใช้วิเคราะห์ภาษา คำสำนวน และฉันทลักษณ์เพื่อชี้อายุของข้อความ หลายต้นฉบับมีโน้ตของผู้คัดลอกหรือเจ้าของ แต่โน้ตเหล่านั้นมักบอกแค่ชื่อผู้คัดลอกหรือวันที่คัด ไม่ได้บอกผู้เขียนต้นฉบับจริง ๆ อีกส่วนที่น่าสนใจคือการเปรียบเทียบกับวรรณกรรมมลายูและอินโดนีเซีย เพราะเนื้อหาและโครงเรื่องมีร่องรอยของการแลกเปลี่ยนวัฒนธรรมข้ามภูมิภาค

ฉันยังชอบคิดถึงแง่มุมการแสดง: 'อิเหนา' ปรากฏในรูปแบบละครพื้นบ้าน โขน และการเล่าเรื่องในงานพิธีต่าง ๆ ซึ่งช่วยยืนยันว่ามันเป็นผลงานที่เติบโตจากชุมชน ไม่ใช่ผลงานของผู้เดียวที่นิยามไว้ตั้งแต่แรก การเข้าใจว่าไม่รู้ผู้แต่งแน่ชัดกลับทำให้เรื่องนี้มีเสน่ห์ เพราะทุกเวอร์ชันเป็นหน้าต่างของชุมชนที่ส่งต่อเรื่องราวต่อกันมาอย่างมีชีวิต

การอ่าน 'อิเหนา' ทำให้เราตื่นเต้นกับการที่วรรณกรรมชิ้นนี้เป็นเหมือนสะพานเชื่อมวัฒนธรรมหลายด้านเข้าด้วยกัน บทประพันธ์ไม่ได้มีชื่อผู้แต่งชัดเจนในแบบที่หนังสือสมัยใหม่มักทำ แต่ร่องรอยภาษาและโครงเรื่องชี้ชัดถึงการยืมจากตำนานมลายูและการปะทะกับความคิดแบบเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ยุคอยุธยา

ในโครงเรื่องหลัก ตัวเอกซึ่งมักเรียกกันว่าอิเหนา คือชายหนุ่มที่ต้องเผชิญทั้งความรัก การลวง และการทดสอบความจงรักภักดีต่อราชวงศ์ เรื่องไปไกลกว่ารักปกติ เพราะมีองค์ประกอบของการเมือง ตั้งแต่การสมรสเพื่อสร้างพันธมิตร การหาเหตุผลทางศีลธรรม และการต่อสู้เพื่อสถานะ ทั้งยังมีฉากที่ตัวละครปลอมตัว ถูกเนรเทศ แล้วต้องพิสูจน์คุณค่าของตนจนกลับมาฟื้นฟูความถูกต้อง เรื่องราวยังสอดแทรกอิทธิฤทธิ์ ศรัทธา และการตัดสินใจที่สะท้อนสังคมยุคนั้น

เมื่อผสมกับเครื่องประดับภาษาพาให้แต่ละฉากมีอารมณ์ทั้งโศกและฮึกเหิม จึงไม่น่าแปลกใจที่ 'อิเหนา' ถูกหยิบยกมาเล่าใหม่ในหลายยุค เหมือนที่งานมหากาพย์อื่นๆ อย่าง 'รามเกียรติ์' ทำให้เห็นน้ำหนักของเรื่องที่มากกว่าเรื่องรักธรรมดา—มันคือบันทึกวัฒนธรรม สถานะ และอุดมคติที่คนในสมัยก่อนมุ่งหวังและถกเถียงกัน