พักสลีย์ แอดดัมส์

ความทรงจำแรกเกี่ยวกับครอบครัวแอดดัมส์ของฉันมาจากซีรีส์ทีวีเก่า ๆ ที่ฉายกันตามช่องตอนเด็ก ๆ — สายตาแสบ ๆ ของ Pugsley นั้นมาจากการแสดงของ Ken Weatherwax ในเวอร์ชันโทรทัศน์ปี 1964 ของ 'The Addams Family' เขาแสดงเป็นเด็กซุกซนแต่มีเคมีกับพี่สาว Wednesday (ที่เล่นโดย Lisa Loring) อย่างชัดเจน ทำให้บท Pugsley กลายเป็นหนึ่งในหน้าตาน่าจำของยุคนั้น

ในมุมมองของคนดูรุ่นเก่า ผมชอบวิธีที่ Weatherwax เล่นบทไม่ต้องพูดเยอะแต่แสดงออกทางการกระทำได้ฮาและขวัญผวาในเวลาเดียวกัน ฉากบ้านแอดดัมส์ที่เต็มไปด้วยมุกดำและการทำลายของเล่นเด็กโดยตั้งใจถูกถ่ายทอดออกมาอย่างเบาสมอง โดยรวมแล้ว Ken Weatherwax คือชื่อแรกที่แฟนคลาสสิกหลายคนจะบอกให้คุณจำไว้เมื่อพูดถึง Pugsley — แบบที่ช่วยนิยามบุคลิกของตัวละครบนหน้าจอทีวีสมัยนั้น

ความสัมพันธ์ระหว่างพักสลีย์กับเวนส์เดย์มีความเป็นพี่น้องแบบคลาสสิกของครอบครัวที่ชอบความแปลกประหลาด — คือทั้งรักทั้งทะเลาะและมักจะเล่นกันด้วยวิธีที่คนธรรมดาอาจคิดว่าแปลกไปหน่อย

ผมชอบเวอร์ชันโทรทัศน์ยุคเก่าที่แสดงให้เห็นว่าพักสลีย์เป็นน้องชายที่ชอบก่อกวนและชอบทดลองอะไรแปลก ๆ ร่วมกับเวนส์เดย์ บทบาทของเขาในหลาย ๆ ตอนคือคนที่เป็นคู่หูในการเล่นอันตรายของเวนส์เดย์ ทั้งสองมักจะทำกิจกรรมที่คนปกติไม่ทำ เช่น ประดิษฐ์กับดักหรือทดสอบของเล่นอันตราย แต่เบื้องหลังความโหดร้ายขำ ๆ นั้นก็มีความผูกพันแบบพี่น้อง: พักสลีย์พร้อมจะรับมือกับการทดลองของเวนส์เดย์และในหลายฉากแสดงให้เห็นการปกป้องครอบครัวในแบบของตัวเอง

ถ้าจะสรุปแบบไม่เป็นทางการ ผมมองว่าพวกเขาเป็นทีมวายร้ายประจำบ้าน — เวนส์เดย์เป็นสมองเยือกเย็น ส่วนพักสลีย์เป็นคนลงมือ ทำให้ความสัมพันธ์ดูสมดุลและสนุกสนานไปพร้อมกัน

ตลกดีที่ตัวละครจากการ์ตูนของ Charles Addams กลายเป็นตัวละครคงที่บนหน้าจอหลายยุคหลายสมัย ในเวอร์ชันคลาสสิกผมมักจะนึกถึงต้นกำเนิดก่อนเลย — วิกฤตของครอบครัวแปลกประหลาดที่ปรากฏในงานการ์ตูนต้นฉบับซึ่งปูพื้นให้พักสลีย์เป็นเด็กฉลาดเฉลียวและชอบความซน

จากนั้นก็มีเวอร์ชันทีวีดั้งเดิมที่หลายคนรู้จักกันดี นั่นคือ 'The Addams Family' (1964) ซึ่งนำเสนอภาพครอบครัวในแบบเบาสมองแต่ยังคงความมืดมนแบบขำ ๆ ของต้นฉบับ ผมชอบความเรียบง่ายของการนำเสนอในซีรีส์นี้ เพราะมันทำให้พักสลีย์เป็นเด็กขี้เล่นที่มีเสน่ห์แบบแปลก ๆ และฉากตลกมักมาจากความสัมพันธ์พี่น้องกับเว็นสเดย์ที่ทั้งทะเลาะทั้งร่วมมือกันในฉากต่าง ๆ ซึ่งกลายเป็นต้นแบบให้เวอร์ชันต่อๆ มา

ต้นฉบับในการ์ตูนของ 'Charles Addams' วาดพัคสลีย์เป็นเด็กที่ดูประหลาดและขำขันในแบบมืดๆ มากกว่าจะเป็นตัวละครมีมิติในเรื่องราวยาว ๆ

ผมชอบที่งานต้นฉบับไม่ได้ให้คำอธิบายเยอะนัก—พัคสลีย์คือเด็กตัวกลม ๆ ที่น่ากลัวแต่ก็ตลกแบบแปลก ๆ ภาพฝีมือลายเส้นเดียวของ Addams มักจับโมเมนต์สั้น ๆ ที่แสดงนิสัยดิบ ๆ ของพัคสลีย์ เช่น เล่นกับของอันตรายหรือถูกทำร้ายอย่างไม่รู้สึกเจ็บ การ์ตูนเหล่านั้นทำให้พัคสลีย์ดูเป็นสัญลักษณ์ของความแสบซนในตระกูล ไม่ได้มีความซับซ้อนด้านอารมณ์มากนัก

เมื่อซีรีส์โทรทัศน์ฉบับปี 1964 นำตัวละครมาสู่สื่อที่มีเนื้อเรื่องต่อเนื่อง พัคสลีย์ถูกขยายให้เป็นน้องชายที่มีบทสนทนาและฉากร่วมกับพวกผู้ใหญ่มากขึ้น ผมคิดว่านั่นเป็นจุดเปลี่ยนสำคัญเพราะทำให้คนดูเริ่มเห็นพัคสลีย์เป็นสมาชิกครอบครัวที่มีความสัมพันธ์กับคนอื่น ไม่ใช่แค่หน้าแปลก ๆ ในการ์ตูนแผงเดียว อีกทั้งโทนตลกประหลาดของรายการยังรักษาเสน่ห์ต้นฉบับไว้ในเวทีใหม่ ทำให้พัคสลีย์กลายเป็นตัวละครที่คนจดจำได้มากขึ้น

ชุดเบสิคของ 'Wednesday' ที่จับต้องได้ทันทีคือเดรสสีดำคอปกขาวแขนยาวและผมเปียสองข้าง — นั่นแหละภาพจำที่คนเห็นแล้วรู้ทันทีว่าเป็นสลีย์ แอดดัมส์

ฉันมักเริ่มจากการหาชุดที่มีคอปกแบบ Peter Pan สีขาว ถ้าตัวเดิมสั้นเกินไป ให้เพิ่มผ้ารอยต่อหรือใส่กระโปรงชั้นในเพื่อให้สัดส่วนดูเหมาะบนเวทีหรือถ่ายรูป ผ้าที่ฉันชอบคือผ้าคอตตอนผสมที่ไม่ยับง่ายและมีน้ำหนักพอควร ส่วนรองเท้าควรเป็น Mary Jane หนังดำหรือรองเท้าหนังทรงเรียบที่ใส่เดินสบาย เพราะชุดนี้เน้นความเรียบง่ายและท่าทางนิ่งเฉย

สำหรับผมและเมคอัพ ฉันจะเลือกวิกผมถ้าผมจริงไม่ยาวพอ ผมเปียสองข้างแน่นๆ เส้นผมเรียบและไม่มีฟูคือกิมมิคสำคัญ แต่งหน้าเน้นผิวซีด ปัดคิ้วเข้มเล็กน้อยและปากโทนน้ำตาลเข้มหรือแดงเข้มแบบแมท กล้องจะชอบผิวเนียนและคอนทัวร์บางๆ เท่านี้ก็ได้ลุคเจาะจงแล้ว ตอนถ่ายให้ลองมุมเงยศีรษะเล็กน้อยและไม่ยิ้ม แค่นี้อารมณ์สลีย์ก็กระแทกภาพได้แบบที่ชอบจริงๆ

พักสลีย์ แอดดัมส์ถูกวางบทบาทให้เป็นเด็กชายที่ชอบสร้างปัญหาแต่แอบน่ารักในครอบครัวแปลกประหลาดนี้ โดยในงานต้นฉบับของ Charles Addams ที่ลงใน 'The New Yorker' เขามักเป็นภาพล้อเลียนของความซุกซนและความไม่เข้าท่าซึ่งทำให้ครอบครัวดูมีมิติ

ในมุมมองของแฟนรุ่นกลางอย่างผม พัคสลีย์เป็นตัวแทนของความเป็นเด็กที่ไม่ได้กลัวความแปลก เขามักจะเข้าร่วมการทดลองอันแปลกประหลาดของพี่สาวหรือเล่นบทบาทเสี่ยงๆ ที่คนทั่วไปจะหลีกเลี่ยง นั่นทำให้เขาเป็นตัวเสริมคาแรกเตอร์ให้คนอื่นโดดเด่นขึ้นด้วยความตลกปนโหด แต่ยังคงความจงรักภักดีต่อครอบครัวอย่างชัดเจน

ท้ายที่สุด พัคสลีย์ไม่ได้มีบทบาทเป็นแค่ตัวตลกเท่านั้น เขาเป็นสะท้อนของธีมหลักของเรื่องที่ว่าความแปลกคือความปกติสำหรับครอบครัวนี้ และในฐานะคนที่โตมากับภาพลักษณ์เหล่านี้ ผมชอบที่เขาไม่ถูกนิยามเพียงด้านเดียว แต่เป็นเด็กที่ซับซ้อนพอสมควร ซึ่งนั่นช่วยให้เรื่องราวมีความอบอุ่นแบบมืดๆ ได้

ชื่ออาเลชังดรี ปอลกิงมักถูกเรียกสั้นๆ ว่า 'Polking' ในวงการฟุตบอลเอเชีย และภาพรวมของเส้นทางชีวิตเขาค่อนข้างน่าติดตามในเชิงที่ทั้งเป็นนักเตะมาก่อนและกลายเป็นโค้ชผู้มีเอกลักษณ์

ในมุมมองของคนที่ตามบอลไทยมานาน ผมเห็นว่าเส้นทางของเขาเริ่มจากการเป็นผู้เล่นที่มีพื้นเพจากการฝึกฝนแบบละติน-ยุโรป ซึ่งช่วยให้มีมุมมองเรื่องเทคนิคและแท็กติกที่ค่อนข้างหลากหลาย หลังจบการเล่นเขาเลือกเดินสายโค้ช ทำงานกับทีมในระดับสโมสรก่อนจะเข้ามามีบทบาทในไทยลีก การคุมทีมของเขาโดดเด่นด้วยรูปแบบการเล่นที่เน้นความกระฉับกระเฉงและการโจมตีที่รวดเร็ว ผู้เล่นมักถูกกระตุ้นให้เคลื่อนที่และสร้างช่องทางแทนการรอบอลเพียงอย่างเดียว

สิ่งที่ผมชื่นชมนอกจากแท็กติกคือการทำงานร่วมกับนักเตะเยาวชนและการปรับตัวกับวัฒนธรรมท้องถิ่น ตัวอย่างชัดเจนคือช่วงเวลาที่เขาคุมทีม 'Bangkok United' ซึ่งทำให้เห็นการผสมผสานระหว่างไอเดียต่างชาติและความเข้าใจตลาดผู้เล่นไทย ผลลัพธ์อาจไม่ได้เป็นถ้วยรางวัลยิ่งใหญ่เสมอไป แต่ความคงเส้นคงวาในการพัฒนาทีมและการผลักดันสไตล์เกมบอกได้ว่าเขาเป็นโค้ชที่คิดนอกกรอบและพร้อมจะทดลองสิ่งใหม่ ๆ เสมอ นั่นคือความประทับใจที่ผมยังเก็บไว้จนถึงวันนี้