วิคเค็ด

ผู้แต่งของนิยาย 'Wicked' คือ Gregory Maguire ซึ่งตีพิมพ์ครั้งแรกในปี 1995 ในนามเต็มว่า 'Wicked: The Life and Times of the Wicked Witch of the West'—งานชิ้นนี้เป็นการเล่าเรื่องดินแดนออซใหม่ในมุมมองที่ต่างออกไปจนทำให้ฉันรู้สึกว่าตัวละครที่เคยถูกมองว่าเป็นลูกเมียน้อยบนหน้าหนังสือเด็ก ได้มีชีวิตและเสียงของตัวเอง

เนื้อเรื่องหลักโฟกัสที่เอลฟาบา—หญิงสาวผิวเขียวที่ถูกตีตราว่าเป็นแม่มดร้าย ฉันชอบวิธีที่ Maguire สร้างภูมิหลังให้เอลฟาบาด้วยการย้อนเล่าเหตุการณ์ตั้งแต่วัยเด็ก การเรียนที่มหาวิทยาลัยชิซ การพบกับกาลินดา (คนที่จะกลายเป็นกลินดาในตำนาน) และความสัมพันธ์ที่ซับซ้อนกับฟิเอโร่และตัวละครรอบตัว เช่น ดร. ดิลลาโมนด์และมาดามมอริเบิล เรื่องราวค่อย ๆ คลี่คลายจากประเด็นส่วนตัวไปสู่การเมืองของแผ่นดินใหญ่ การแย่งชิงอำนาจ และความอยุติธรรมต่อชนชั้นและสิทธิสัตว์ ซึ่งทำให้ภาพของเมืองมรกตไม่ใช่แค่พื้นหลังสวยงามแต่เต็มไปด้วยความขัดแย้ง

พล็อตไม่ได้เดินเป็นเส้นตรงแบบเทพนิยายที่คาดหวัง แต่เลือกเลี้ยวไปยังเส้นทางของความคลุมเครือและมิติศีลธรรม ทำให้บทสรุปของเอลฟาบาเต็มไปด้วยความเศร้า ความขัดแย้ง และคำถามว่าคนหนึ่งคนจะถูกติดป้ายว่า 'ร้าย' ได้อย่างไร การตั้งคำถามกับตำนานพื้นบ้านดั้งเดิมอย่าง 'The Wonderful Wizard of Oz' เป็นอีกสิ่งที่ทำให้ฉันหลงรักงานชิ้นนี้ เพราะมันไม่ใช่แค่การอธิบายที่มาของหมวกและไม้กวาด แต่เป็นการตั้งคำถามกับอำนาจ การเมือง และการยึดถือความจริงแบบเดิม ๆ ผลงานชิ้นนี้ยังถูกนำไปดัดแปลงเป็นละครเพลงที่โด่งดังบนบรอดเวย์ด้วย แต่ในฐานะคนอ่านต้นฉบับ ฉันชอบความหนาแน่นของตัวหนังสือที่เต็มไปด้วยรายละเอียดและการตั้งคำถามทางจริยธรรม—มันทำให้เรื่อง 'Wicked' เป็นมากกว่านิยายแฟนตาซี เป็นกระจกที่สะท้อนสังคมและจิตวิญญาณของผู้คนอย่างลึกซึ้ง

มีหลายชิ้นที่ฉันมองว่าเป็นของสะสมที่คุ้มค่าในโลกของ 'Wicked' แต่ถ้าให้เลือกแบบหวานๆ และมีคุณค่าทางใจ สองสามอย่างนี้จะขึ้นชาร์ตแรกเสมอ

สิ่งแรกที่ฉันอยากแนะนำคือ Playbill หรือโปรแกรมคอนเสิร์ตฉบับลิมิเต็ดโดยเฉพาะฉบับที่มาพร้อมลายเซ็นของนักแสดง รุ่นที่พิมพ์น้อยหรือฉบับทัวร์พิเศษมักกลายเป็นของหายากที่มีมูลค่าเพิ่มเมื่อเวลาผ่านไป ฉันชอบเก็บโปรแกรมที่มีโน้ตเล็กๆ หรือแผ่นพับจากงานเปิดการแสดง เพราะมันสะท้อนบรรยากาศของตอนนั้นได้ชัดมากกว่าภาพนิ่งทั่วไปและยังพาใจย้อนกลับไปสู่คืนที่นั่งเต็มโรง

ชิ้นที่สองที่ฉันคิดว่าน่าสะสมคือแผ่นไวนิลซาวด์แทร็กเวอร์ชันพิเศษโดยเฉพาะสีเขียวหรืออิดิชันที่มาพร้อมบู๊คเลตพิเศษ รุ่นพิเศษพวกนี้ออกมาน้อย การได้จับแผ่นไวนิลที่เสียงอิ่มและหน้าปกสวยๆ วางไว้บนชั้นคือความสุขแบบที่สายเพลงกับสายละครเวทีเข้าใจกันดี และถ้ามีแพ็กเกจที่รวมเอาเบื้องหลังการบันทึกหรือโน้ตของผู้แต่งเพลงด้วย จะยิ่งเป็นสมบัติที่เก็บไว้ดูได้ทั้งความสุนทรีย์และสาระ

สุดท้ายฉันมักให้ความสำคัญกับไอเท็มที่เป็นลิมิเต็ดเมอร์ชอย่างป้ายเข็ม (enamel pins) ชุดพิเศษ หรือโปสเตอร์อาร์ตเวิร์กลิขสิทธิ์ที่จำกัดจำนวน เพราะชิ้นเล็กๆ เหล่านี้พกพาง่ายและสามารถจัดแสดงในมุมโปรดของบ้านได้ทันที ยิ่งถ้าคุณชอบแปะรวมกับของสะสมอื่นๆ มันจะเป็นการเล่าเรื่องของรสนิยมเราได้ชัดเจนมากขึ้น ลองมองหาชิ้นที่มาจากทัวร์หรือสโตร์ทางการของการแสดงต่างประเทศ เพราะมักมีงานออกแบบที่ไม่ซ้ำกับของที่ขายทั่วไป นี่แหละคือสิ่งที่ทำให้สะสมแล้วรู้สึกว่ามีเรื่องเล่าอยู่ข้างในใจ

นานแล้วที่เสียงเพลงจากเวทียังคงวนในหัวหลังจากได้ดูฉบับละครเพลงของ 'Wicked' — ความทรงจำแบบนั้นทำให้ผมเข้าใจได้ทันทีว่าภาพยนตร์เวอร์ชันล่าสุดย่อมมีรากจากอะไร

ในมุมของผม ภาพยนตร์ 'Wicked' ถูกดัดแปลงหลักๆ มาจากละครเพลงบรอดเวย์ชื่อเดียวกัน 'Wicked' ซึ่งออกฉายครั้งแรกในปี 2003 ดนตรีและเนื้อร้องโดย Stephen Schwartz และบทละครโดย Winnie Holzman นั่นแหละคือเวทีที่ทำให้ตัวละครอย่างเอลฟาบาและเกลนด้าเป็นภาพจำสาธารณะที่คนจดจำได้ทันที เสียงเพลงและสเตจไดเรกชันของละครเพลงมีบทบาทสำคัญในการกำหนดโทนเรื่องและความรู้สึกของตัวละคร ซึ่งภาพยนตร์พยายามรักษาแกนเหล่านี้ไว้ ทั้งฉากการบิน การใช้แสงสี และแนวทางดนตรีที่แฟนๆ คาดหวัง

จากมุมมองเชิงแหล่งกำเนิด น่าสนใจตรงที่ละครเพลงเองมีที่มาจากนิยายของ Gregory Maguire ชื่อ 'Wicked: The Life and Times of the Wicked Witch of the West' (1995) ซึ่งตีความโลกของ 'The Wonderful Wizard of Oz' ใหม่ให้มุมมองของแม่มดตะวันตกที่แตกต่างออกไป แม้ภาพยนตร์จะอ้างอิงบทละครเป็นหลัก แต่ร่องรอยของนิยายต้นฉบับก็ยังแทรกอยู่ในธีมการเมือง ความอยุติธรรม และที่มาทางอารมณ์ของตัวละคร ส่วนการย้ายจากเวทีมาสู่จอใหญ่นั้นแสดงให้เห็นถึงการขยายสเกล องค์ประกอบภาพ และบางครั้งการปรับจังหวะเพื่อให้เหมาะกับสื่อภาพยนตร์มากกว่าสื่อเวที

ด้วยความที่ฉันเป็นคนชอบทั้งเวทีและภาพยนตร์ ความประทับใจของผมคือภาพยนตร์พยายามเดินเส้นบางๆ ระหว่างความซาบซึ้งของละครเพลงกับการเล่าเรื่องเชิงภาพยนตร์สมัยใหม่ ผลลัพธ์อาจไม่เหมือนเวอร์ชันใดเวอร์ชันหนึ่งเป๊ะ แต่เมื่อมองย้อนไปจะเห็นชัดว่าสายสัมพันธ์จากนิยายของ Maguire ผ่านละครเพลง มาสู่ภาพยนตร์ เป็นเส้นเรื่องเดียวที่เชื่อมโลกเก่าและใหม่เข้าด้วยกันในแบบที่ทั้งแฟนละครเพลงและผู้ชมทั่วไปสามารถรับรู้ได้ในระดับต่างๆ กัน

สารภาพเลยว่าชอบโลกของ 'Wicked' มากจนติดตามแฟนฟิคต่าง ๆ มาหลายปีจนกลายเป็นนิสัยเวลาอยากปลอบใจตัวเองหลังจากวันที่วุ่นวาย

การเริ่มอ่านสำหรับฉันมักจะเริ่มจากช็อตสั้น ๆ ที่จับอารมณ์สำคัญของตัวละครได้ในหน้าเดียวก่อน: มองหาฟิคประเภท one-shot ที่โฟกัสฉากพบกันครั้งแรกในมหาวิทยาลัย ช่วงที่ Elphaba กับ Glinda ยังตะกุกตะกักและคำพูดแรก ๆ มีพลังเป็นพิเศษ ช็อตสั้นเหล่านี้ช่วยให้เข้าใจน้ำเสียงของคนเขียนโดยไม่ต้องผูกมัดกับเรื่องยาว และถ้าเจอเรื่องที่แตะใจ ฉันก็มักจะตามคนเขียนไปอ่านฟิคเรื่องอื่นของเขาต่อ

เมื่อเริ่มรู้สึกอยากได้เนื้อหาเข้มข้นขึ้น ฉันจะย้ายไปอ่านฟิคที่ขยายความหลังบ้านหรือไทม์ไลน์ของตัวละคร เช่นเรื่องที่เล่าเบื้องหลังการเมืองใน Emerald City หรือความสัมพันธ์ที่ค่อย ๆ พัฒนาแบบ slow-burn ทั้งนี้แนะนำให้เลือกฟิคที่มีป้ายบอกแนวชัดเจน—canon-compliant, alternative-universe (AU), หรือ character study—เพราะจะช่วยให้ตั้งความคาดหวังได้ถูก ไม่ต้องเครียดกับการอ่านไปแล้วรู้สึกว่าตัวละครทำอะไรแปลก ๆ มากเกินไป

สุดท้ายถ้ามั่นใจแล้วค่อยเจอกับมหากาพย์ยาว ๆ ที่ขยายโลกทั้งใบ ฉันชอบอ่านตอนที่คนเขียนจับกลิ่นอายของเพลงและฉากจากเวทีมาเล่าใหม่ในมุมที่คาดไม่ถึง แต่แนะนำให้เว้นช่วงพักสักหน่อยระหว่างเรื่องยาว เพื่อให้ความประทับใจไม่ปะปนกัน วิธีนี้ทำให้การเดินทางจากช็อตสั้น ๆ ถึงนิยายยาวกลายเป็นการเรียนรู้รสของโลก 'Wicked' อย่างสนุกและไม่เครียด แล้วก็ได้เจอผลงานที่ทั้งอบอุ่นและคมในเวลาเดียวกัน อ่านไปตามจังหวะของตัวเองจะทำให้ความสุขจากแฟนฟิคยืนยาวไปกว่าการเร่งอ่านให้จบเพียงอย่างเดียว

ตื่นเต้นทุกครั้งที่นึกถึงการตีความตัวละครแม่มดในเวอร์ชันภาพยนตร์ของ 'Wicked' — โดยเฉพาะเมื่อมองที่นักแสดงนำสองคนที่ได้รับคัดเลือกและประวัติรางวัลของพวกเธอ

ฉันเป็นแฟนหนังและละครเวทีรุ่นใหม่ที่ติดตามข่าวบันเทิงแบบตั้งใจมาก พอเอ่ยถึงชื่อ Cynthia Erivo กับ Ariana Grande ในเวอร์ชันภาพยนตร์ ความสนใจเลยพุ่งไปที่รางวัลที่ทั้งสองเคยได้รับ เพราะมันสะท้อนถึงความสามารถและภาพลักษณ์สาธารณะที่ทำให้การแคสติ้งน่าสนใจกว่าเดิม Cynthia มีรางวัลสำคัญระดับเวทีละครเพลงในสหราชอาณาจักรและอเมริกาที่ช่วยหนุนชื่อเสียงของเธอ — รางวัลโทนี่สำหรับการแสดงนำหญิงในละครเพลงจากผลงานก่อนหน้านี้ทำให้ทราบว่าเธอไม่ใช่แค่นักร้องเท่านั้นแต่เป็นนักแสดงละครเวทีที่ได้รับการยอมรับอย่างจริงจัง นอกจากนั้นเธอยังได้รับความสนใจจากการเข้าชิงรางวัลภาพยนตร์ระดับใหญ่อีกหลายครั้ง ซึ่งแปลว่าความสามารถของเธอข้ามสื่อได้

ด้าน Ariana Grande บรรดารางวัลเพลงที่เธอสะสมมานั้นเด่นชัด โดยเฉพาะรางวัลแกรมมี่ที่เป็นเครื่องยืนยันถึงผลงานสตูดิโอและความสำเร็จเชิงพาณิชย์ของเธอ ทำให้การรับบทตัวละครที่คนทั่วไปคาดหวังการแสดงสดแบบละครเวทีอาจเปิดมุมมองใหม่ของศิลปินป็อปคนนี้ ยิ่งไปกว่านั้น การมีรางวัลจากสถาบันดนตรีและรายการใหญ่อีกหลายรายการช่วยสร้างฐานแฟนที่แข็งแรงและเพิ่มแรงกดดันเชิงบวกให้กับการแสดงในบทที่มีมิติลึกอย่างตัวแม่มด

รวม ๆ แล้ว เมื่อมองจากมุมของคนที่ตั้งใจดูทั้งเวทีและจอเงิน รางวัลต่าง ๆ ของทั้งสองคนไม่ใช่แค่ป้ายยืนยันคุณภาพ แต่ยังเป็นสัญญาณว่าการตีความตัวละครในเวอร์ชันภาพยนตร์จะมีน้ำหนักทั้งทางอารมณ์และเทคนิคการร้อง/การแสดง นี่แหละเหตุผลที่การคัดเลือกนักแสดงนำของ 'Wicked' เวอร์ชันนี้น่าติดตามสุด ๆ — ไม่ใช่แค่ชื่อเสียง แต่คือพลังและประสบการณ์ที่พวกเธอเอามาใช้กับตัวละครที่คนทั้งโลกคาดหวังจะได้เห็นมุมใหม่ ๆ

เราเคยติดตามผลงานของคนที่ใช้ชื่อว่า 'วีเคไทย' มาพักใหญ่และมองว่าเขาเป็นคนทำคอนเทนต์ด้านดนตรีที่มีเสน่ห์แบบเรียบๆ แต่เข้าถึงง่าย เราสังเกตว่าแนวทางของโปรเจกต์มักเน้นไปที่การทำคัฟเวอร์เพลงด้วยเวอร์ชันที่เป็นเอกลักษณ์ เช่น เอาเพลงป๊อปหรืออินดี้มาตีความใหม่ด้วยกีตาร์อะคูสติกหรือดนตรีเรียบง่าย ผสมกับเสียงร้องที่ถ่ายทอดอารมณ์แบบตรงไปตรงมา ทำให้คนดูรู้สึกใกล้ชิดเหมือนไปนั่งฟังในห้องเล็กๆ

นอกจากคัฟเวอร์แล้ว ผลงานต้นฉบับของเขาก็เริ่มปรากฏบนแพลตฟอร์มสตรีมมิ่งบ้างเป็นบางชิ้น—ไม่ใช่ฮิตติดชาร์ต แต่มีคนฟังวนและแชร์ต่อเพราะเนื้อเพลงซื่อๆ ตรงประเด็น รวมถึงมีไลฟ์สตรีมที่ชวนคุยกับคนดู ทำให้ชุมชนแฟนค่อนข้างอบอุ่นและสื่อสารกันได้ดี งานโปรดักชันมิวสิกวิดีโอบางชิ้นก็เน้นภาพถ่ายและบรรยากาศมากกว่าการโชว์สเปเชียลเอฟเฟกต์ ทำให้ภาพรวมของแบรนด์งานดูเรียบแต่มีสไตล์

มุมมองส่วนตัวคือเขาเป็นตัวอย่างของครีเอเตอร์ที่รู้จักจุดแข็งตัวเองและไม่พยายามเป็นทุกอย่างพร้อมกัน ผลงานจึงเหมือนเพื่อนที่ชวนมาร้องเพลงเบาๆ เสร็จแล้วก็ทิ้งความอบอุ่นไว้ให้ผู้ฟัง ไม่ได้หวือหวาแต่สร้างความคุ้นเคยได้ดี

สินค้าของวิสูตรครอบคลุมตั้งแต่ของชิ้นเล็กจนถึงงานศิลป์เต็มรูปแบบ ทำให้เป็นแบรนด์ที่น่าติดตามมาก ๆ ในโลกของนักสะสมและคนรักงานออกแบบ

ผมเป็นคนที่ติดตามงานแนวนี้มานาน เลยเห็นชัดว่าผลงานหลัก ๆ มักจะประกอบด้วยหนังสือ/อาร์ตบุ๊กแบบลิมิเต็ด พิมพ์ลายภาพประกอบในรูปแบบโปสเตอร์หรือพริ้นท์คุณภาพสูง งานพิมพ์ขนาดเล็กอย่างซีน (zine) และการ์ดศิลป์ซึ่งมักจะมีจำนวนจำกัด หากเป็นของใช้ประจำวันก็มักเจอเสื้อยืด กระเป๋าผ้า สมุดโน้ตที่ออกแบบลายเฉพาะ และสติกเกอร์ชุดพิเศษ บางคอลเล็กชันยังมีพินโลหะ (enamel pins) หรือตุ๊กตา/พลัชขนาดเล็กที่ผลิตเป็นล็อตน้อย ๆ อีกด้วย

เมื่อต้องการซื้อผมมักเริ่มจากช่องทางอย่างเป็นทางการก่อน เช่นร้านค้าออนไลน์ที่ศิลปินดูแลเอง หน้าร้านในเฟซบุ๊กหรืออินสตาแกรมที่ติดป้ายว่าเป็นร้านหลัก และช่องทางไลน์ออฟฟิเชียลเพราะมักแจ้งของเข้าระบบหรือเปิดพรีออเดอร์ นอกจากนั้นงานอีเวนต์อย่างงานหนังสือ งานแฟร์ศิลปะ หรือตลาดนัดคอมมิคมาร์เก็ตมักเป็นที่เดียวที่จะเจอของลิมิเต็ดและได้ของเซ็นต์พิเศษด้วย ผมยังเคยซื้อจากร้านหนังสืออิสระและแกลเลอรีที่รับสินค้าฝากขาย ซึ่งข้อดีคือได้เห็นชิ้นจริงก่อนซื้อ ส่วนคนที่อยากได้ของมือสองจำกัดแบบเดิม ๆ จะหาในกลุ่มแลกเปลี่ยนของสะสมหรือมาร์เก็ตเพจที่เชื่อถือได้

เมื่อมองจากมุมคนสะสม ผมแนะนำให้ตรวจสอบความเป็นทางการของร้านก่อนซื้อ ดูภาพสินค้าจริง รายละเอียดการจัดส่ง และรีวิวเล็ก ๆ น้อย ๆ ของผู้ซื้อคนก่อน หากเป็นการสั่งพรีโปรดเตรียมใจเรื่องระยะเวลาและค่าส่ง แต่ก็ได้ความพิเศษที่หาไม่ได้ทั่วไป สรุปคือถ้าอยากได้ของจากวิสูตรให้เริ่มจากร้านทางการและงานอีเวนต์เป็นหลัก แล้วค่อยขยับไปหาแหล่งอื่นตามความสะดวก—ของดีหลายชิ้นรอให้เราไปค้นพบกันอยู่

ชื่อภาษาไทยของ 'Veronica' ก็คือ 'เวโรนิกา' นั่นแหละ! แต่รู้ไหมว่าชื่อนี้เวลาแปลเป็นไทยมักจะไม่เปลี่ยนไปมาก เพราะเป็นชื่อที่ใช้กันทั่วโลกอยู่แล้ว แถมยังมีความหมายเจ๋งๆ ด้วยนะ 'Veronica' มาจากภาษาละตินแปลว่า 'ผู้ชนะ' หรือ 'ความจริง' เลยทำให้ชื่อนี้ฮิตในหลายวัฒนธรรม

เพื่อนสมัยมหา'ลัยเคยบอกว่า เวโรนิกาเป็นชื่อที่ฟังดูคลาสสิกแต่ก็ทันสมัย แบบพอได้ยินแล้วนึกถึงผู้หญิงเก่งๆ ที่มั่นใจในตัวเอง บางทีในนิยายแปลไทยก็เห็นใช้ชื่อนี้แบบเต็มๆ เลย ไม่ต้องปรับอะไร แค่เขียนเป็นภาษาไทยว่า 'เวโรนิกา' ก็พอแล้ว