หนี้ รัก บัลลังก์ เลือด

เฟิงเย่ หญิงสาวจากโลกปัจจุบันที่หลงเชื่อเพื่อนสนิท กระทั่งทำให้ติดอยู่ในดินแดน ซวงเสวี่ยเชียนเหนียน แรกเดินทางมาถึงนางถูกตามล่า ด้วยความเชื่อของผู้คนดินแดนนี้ว่า หากผู้ใดที่เทพธิดาหนี่ว์ซานเลือก ผู้นั้นจะแคล้วคลาดสมปรารถนา กระทั่งได้พบกับ เกาเฟิงเหยียน เทพผู้ปกป้องที่ถูกสร้างเพื่อให้เป็นคู่หมาย และผู้ที่จะคอยให้ความช่วยเหลือ ดินแดนอันหนาวเหน็บ เรื่องราวตื่นเต้นได้เริ่มขึ้น พร้อมกันนั้นหญิงสาวก็ต้องหาทางกลับบ้าน เนื่องจากดินแดนนี้คือดินแดนที่ถูกสร้างขึ้น และผู้คนที่นี่ไม่ใช่เรื่องจริง ถึงอย่างนั้นเมื่อได้มาสัมผัสหญิงสาวกลับลังเล หากถึงเวลาต้องจากไปนางจะทำได้จริงๆ หรือ เพราะในขณะที่กำลังตามหากุญแจเพื่อกลับบ้าน หัวใจกลับกำลังถูกล่อลวงทีละน้อยๆ แม้จะตระหนักดีว่าเขาไม่มีตัวตนอยู่จริง!!!

ขณะที่คนหนึ่งเป็นห่วงกลัวคนรักจะทำงานหนัก แต่อีกคนไม่รู้อะไรเลย เพราะมัวแต่แบ่งเวลาที่เคยใช้ร่วมกันไปให้อีกคนแล้วหลงระเริงว่ามันคือความสุขที่เขาต้องการ “อยากคบกันนักก็ไปเลย อิสระผมคืนให้"

ด้วยฐานะที่ต่างกัน เขาผู้ที่เกิดมาเพียบพร้อมทุกอย่างและเธอที่เกิดมาในครอบครัวที่ธรรมดาเด็กกำพร้าพ่อแม่เสียตั้งแต่อายุ15ปี ชะตาชีวิตทำให้มาอยู่กับป้าที่เป็นคนงานในคฤหาสน์ของเขา "คุณแพกซ์คุณมาที่นี่ได้ยังไงคะ" "เธอพาลูกฉันหนีมาทำไมน้ำอิง"".....ค คุณรู้ได้ยังไงคะ อิงไม่ได้ท้อง" "อย่ามาดื้อกับพี่ตอนนี้ น้ำอิง!!"

เธอคือสาวออฟฟิศสุดสวยที่ยังโสด...ส่วนเขาคือคนบ้าข้างถนน ที่ช่วยชีวิตเธอไว้ “อ่า...อย่า...” เธอหลับตาแน่น ส่ายหน้าดิก เมื่อมันก้มลงมาหวังจะจูบหอมเธอให้หนำใจ แต่... ผั๊วะ! “อั๊ก!” เสียงดังผั๊วะนั้นเองที่ทำให้มันทิ้งตัวลงนอนทับเธอแล้วหมดสติไปเลย “หะ??” เธอตกใจแทบช็อค ลืมตาขึ้นมองด้วยความสงสัยระคนประหลาดใจว่าเกิดอะไรขึ้น จึงได้เห็นชายร่างใหญ่คนหนึ่งยืนจังก้าอยู่ตรงหน้า ในมือของเขาถือไม้อันใหญ่ทีเดียว ไม้ที่ทำให้เกิดเสียงดังผั๊วะ...และเสียงร้องอั๊ก! “อะ...เอ่อ...” ทิพย์นารีใจเต้นระส่ำ เพราะจำชายคนนั้นได้ ชายบ้าที่ใช้ชีวิตอยู่ในตลาดแห่งนี้มาเกือบสองเดือนแล้ว

วินทร์รักลูก...แต่เขาเกลียดเธอซึ่งเป็นแม่ของลูก “เธอเลี้ยงลูกคนเดียวได้?” “น่าจะได้นะคะ” ณิชาบอกอย่างไม่แน่ใจ เพราะลึก ๆ แล้วเธอก็แอบรู้สึกหวั่น ๆ อยู่เหมือนกัน “ถ้ามีปัญหาอะไรให้รีบโทร. หาฉัน เข้าใจไหม” “ค่ะ พี่วินทร์ไม่ต้องเป็นห่วง” หญิงสาวรีบรับคำด้วยรอยยิ้มดีใจ ทว่าวินาทีต่อมารอยยิ้มนั้นก็พลันหายไปจากใบหน้างาม เมื่อได้ยินเขาพูดประโยคต่อมา... “ฉันเป็นห่วงลูก อย่าเข้าใจผิดว่าฉันจะเป็นห่วงเธอ”

แอบรักมาตั้งหลายปี แต่สุดท้ายก็ได้แค่เพื่อน บางคนบอก 'แค่เพื่อนก็ดีเท่าไหร่แล้ว' ดีจริงเหรอ ? ทำไมฉันไม่อยากได้มันล่ะ ! จะว่าโลภก็ได้ แต่ฉันอยากได้มากกว่านั้น อยากเป็นมากกว่าเพื่อน อยากเป็นคนที่เขารัก และเพราะฉันอาจจะโลภเกินไป แม้แต่คำว่าเพื่อนก็เลยไม่เหลือ 'พัง' ทุกความสัมพันธ์ของเรามันพัง เขาไม่เหลือเยื่อใยให้ฉันสักอย่าง จะเรียกชั่วก็ไม่ผิด ที่ฉันแอบนอนกับเพื่อนตัวเองตอนมันเมาไม่ได้สติ ฉันปล่อยให้ตัวเองท้อง คิดง่าย ๆ แค่ว่า.. แม้ไม่ได้ตัวและหัวใจ ขอแค่เลือดเนื้อเชื้อไข ฉันก็เอา !