เจ้วรรณ

ตอนที่กู้เจาเจาฟื้นคืนสติ สิ่งแรกที่เห็นคือคนสองคน คนหนึ่งคือลู่จิ่นเหนียน คนรักที่คบกันมาสิบปี แต่เมื่อวันก่อนกลับบอกเลิกเธออย่างกะทันหัน อีกคนคือสวี่รั่วหลิง ผู้หญิงที่ทำให้เขาเปลี่ยนใจ และเป็นคนที่เขารักในตอนนี้

"ทำหน้าตึงบ่อยๆ... ระวังเจเจ้หน้าย่นก่อนวัยอันควรนะครับ" "นี่แก! ไอ้เด็กเปรต! แกเรียกใครว่าเจเจ้หน้าย่นฮะ!!" ...จากคู่กัดที่ด่ากันแทบตายในวันนั้น สู่คนที่ครวญครางชื่อเขาในวันนี้... "ได้ผมแล้วจะทิ้งเหรอเจ้? ผมเสียหายนะ เจ้ต้องรับผิดชอบดิ!"

ผมชื่อเจย์เดน รูปหล่อ พ่อรวย แถมกรวยผมใหญ่มาก ผมตกหลุมรักพี่แป้งพี่สาวข้างบ้านมาตั้งแต่เด็ก ตั้งแต่กรวยผมอันแค่นี้เอง.. แอร์ในห้องเปิดเย็นฉ่ำก็เป็นตามที่คิดไว้ เจ้าของห้องจอมขี้เซายังคงนอนหลับสนิทสบายอารมณ์อยู่บนเตียง ผมเดินเข้าไปไปยืนที่ข้างเตียง เอื้อมมือจะไปเขย่าปลุกแต่ต้องชะงักมือไว้ก่อน เพราะตะลึงกับภาพที่เห็นตรงหน้า พี่แป้งเล่นใส่กางเกงขาสั้นแบบสั้นเสมอจิมิกับเสื้อกล้ามตัวบางที่พอสังเกตดูก็จะเห็นสิ่งที่อยู่ภายในเสื้อผ้านั้น ใช่แล้วครับ พี่แป้งไม่ได้ใส่ชั้นในนอน เอาแล้วใจผมเต้นแรงขึ้นอีกแล้ว ภาพเรือนร่างที่ผมเคยเห็นครั้งที่ไปทำตัวเป็นโรคจิตแอบมองพี่แป้งอาบน้ำก็ผุดมาในหัว ผมเห็นมาหมดแล้วส่วนเว้าส่วนโค้งส่วนที่โหนกนูนแล้วถ้าผมได้สัมผัสมันล่ะจะเป็นอย่างไรนะ ตอนนี้ในหัวสมองผมมันกำลังตีกันตุบตับระหว่างนางฟ้าตัวขาวกับมารตัวดำ และก็ดูเหมือนว่าโชคจะเข้าข้างมารตัวดำเมื่อพี่แป้งขยับตัวเล็กน้อย เสื้อตัวบางเลิกขึ้นเผยให้เห็นเนินอกที่ขาวอวบ ผมไม่คิดอะไรแล้วตายเป็นตาย โกรธเป็นโกรธวันนี้

ในวันครบรอบแต่งงานห้าปีของเจี่ยนจือและเวินถิงเยี่ยน รักแรกของเวินถิงเยี่ยนดันเดินทางกลับมจากต่างประเทศ ในคืนนั้น เจี่ยนจือพบว่าเวินถิงเยี่ยนพร่ำเพ้อถึงรักแรกขณะกำลังสำเร็จความใคร่ด้วยตัวเองอยู่ในห้องน้ำ ที่แท้ นี่ก็คือเหตุผลที่เวินถิงเยี่ยนไม่เคยแตะต้องเธอเลยนับตั้งแต่แต่งงานกันมาห้าปี "เจี่ยนจือ เฉิงเฉิงกลับมาคนเดียว น่าสงสารมาก ฉันแค่ช่วยเธอในฐานะเพื่อน" เวินถิงเยี่ยนว่า "เข้าใจแล้ว" เธอขานรับ "เจี่ยนจือ ฉันเคยรับปากเฉิงเฉิงว่าจะไปฉลองวันเกิดเป็นเพื่อนเธอที่เกาะ ฉันแค่ทำตามคำสัญญาที่เคยให้ไว้" "ดี" เธอตอบ "เจี่ยนจือ งานเลี้ยงนี้ต้องการผู้ช่วยที่ออกหน้าออกตาได้ เฉิงเฉิงเหมาะสมกว่าเธอ" "อืม ไปเถอะ" เธอตอบ ตอนที่เธอไม่โกรธ ไม่ร้องไห้และไม่โวยวายอีกต่อไป เขากลับรู้สึกแปลกใจขึ้นมา จึงย้อนถาม "เจี่ยนจือ ทำไมเธอถึงไม่โกรธล่ะ" เธอก็ต้องไม่โกรธอยู่แล้วน่ะสิ เพราะเธอเองก็กำลังจะจากไปแล้วเหมือนกัน เธอเบื่อหน่ายกับชีวิตแต่งงานที่นิ่งสนิทเหมือนน้ำตายมานานแล้ว จึงแอบเรียนภาษาอังกฤษ สอบไอเอล และแอบยื่นใบสมัครเรียนต่อต่างประเทศเงียบ ๆ ในวันที่วีซ่าอนุมัติ เธอก็โยนใบหย่าให้เขา "เลิกล้อเล่นได้แล้ว ไม่มีฉันแล้วเธอจะใช้ชีวิตต่อไปได้ยังไง" เวินถิงเยี่ยนถาม ไม่นานเธอก็ซื้อตั๋วเครื่องบิน บินไปทวีปยุโรป นับแต่นั้นมาก็ไม่มีข่าวคราวอีกเลย ตอนที่เขาเห็นข่าวเธออีกครั้ง ก็คือวิดีโอที่เธอสวมชุดสีแดงร่ายรำสไตล์จีนอยู่กลางอากาศในต่างประเทศ วิดีโอนั้นโด่งดังไปทั่วอินเทอร์เน็ต... "เจี่ยนจือ ต่อให้ไปไกลสุดขอบฟ้า ฉันก็จะจับตัวเธอกลับมาให้ได้!" เขากัดฟันพูด

จิ๊ดริด เด็กน้อยตัวอวบ (ที่กำลังจะแหย่เท้าเข้าไปในเขตอ้วนอยู่ทุกขณะ) ผู้ซึ่งได้รับการขนานนามจากคนสนิทรอบตัวว่าเป็นนางฟ้านำโชค แล้วเธอก็ชอบสมญานามนี้ของตัวเองมาก จิ๊ดริดเกิดมามีพ่อชื่อวรรณารีและแม่ชื่อวรรณารี ซึ่งเธอก็ไม่คิดว่ามันผิดปกติตรงไหนตราบใดที่ชีวิตตอนนี้มีความสุข แต่มาวันหนึ่งเธอก็ต้องแปลกใจที่จู่ ๆ ก็มีพ่อชื่อพีรายุโผล่เข้ามาเฉยเลย (แต่แม่ก็ยังชื่อวรรณารีนะ) เอาล่ะสิ ยุ่งแล้ว จะทำยังไงดีล่ะทีนี้ จะไม่ยุ่งได้อย่างไรในเมื่อแม่ไม่ยอมให้เธอมีพ่อชื่อพีรายุ ไม่เท่านั้นยังมีแม่มดใจร้ายและยาเสน่ห์เข้ามาเกี่ยวข้องอีก เด็กหญิงจิ๊ดริดแบบเธอจะทำยังไงล่ะเนี่ย! ++ นิยายชายหญิง ++ feelgood ค่ะ จบดี ไม่มีดราม่า ไม่มีปมใด ๆ ++จะเป็นเรื่องเล่าแนวเด็ก ๆ คล้ายแนวนิทานเรื่องหนึ่ง ++ไม่มี NC

“ชอบลูกสาวเจ้าของร้าน... ชอบเฌอครับ อยากได้มาเป็นเมีย”