พี่สาวข้างบ้านของเจย์เดน

พี่สาวข้างบ้านของเจย์เดน

last updateLast Updated : 2025-05-07
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Not enough ratings
27Chapters
811views
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

ผมชื่อเจย์เดน รูปหล่อ พ่อรวย แถมกรวยผมใหญ่มาก ผมตกหลุมรักพี่แป้งพี่สาวข้างบ้านมาตั้งแต่เด็ก ตั้งแต่กรวยผมอันแค่นี้เอง.. แอร์ในห้องเปิดเย็นฉ่ำก็เป็นตามที่คิดไว้ เจ้าของห้องจอมขี้เซายังคงนอนหลับสนิทสบายอารมณ์อยู่บนเตียง ผมเดินเข้าไปไปยืนที่ข้างเตียง เอื้อมมือจะไปเขย่าปลุกแต่ต้องชะงักมือไว้ก่อน เพราะตะลึงกับภาพที่เห็นตรงหน้า พี่แป้งเล่นใส่กางเกงขาสั้นแบบสั้นเสมอจิมิกับเสื้อกล้ามตัวบางที่พอสังเกตดูก็จะเห็นสิ่งที่อยู่ภายในเสื้อผ้านั้น ใช่แล้วครับ พี่แป้งไม่ได้ใส่ชั้นในนอน เอาแล้วใจผมเต้นแรงขึ้นอีกแล้ว ภาพเรือนร่างที่ผมเคยเห็นครั้งที่ไปทำตัวเป็นโรคจิตแอบมองพี่แป้งอาบน้ำก็ผุดมาในหัว ผมเห็นมาหมดแล้วส่วนเว้าส่วนโค้งส่วนที่โหนกนูนแล้วถ้าผมได้สัมผัสมันล่ะจะเป็นอย่างไรนะ ตอนนี้ในหัวสมองผมมันกำลังตีกันตุบตับระหว่างนางฟ้าตัวขาวกับมารตัวดำ และก็ดูเหมือนว่าโชคจะเข้าข้างมารตัวดำเมื่อพี่แป้งขยับตัวเล็กน้อย เสื้อตัวบางเลิกขึ้นเผยให้เห็นเนินอกที่ขาวอวบ ผมไม่คิดอะไรแล้วตายเป็นตาย โกรธเป็นโกรธวันนี้

View More

Chapter 1

Chapter 1 เจย์เดนคนหล่อ พ่อเกือบรวย และกรวยใหญ่มาก

氷室彩葉(ひむろ いろは)は力なくベッドに横たわり、冷たい器具が、鈍く痛む下腹部を滑っていく感触に耐えていた。

「赤ちゃんは……大丈夫ですか……?」震える声で尋ねると、医師は憐れむように溜息をついた。

「切迫流産です。残念ながら……お子さんの心音は、もう聞こえません」

その瞬間、彩葉はシーツを強く握りしめた。心臓が氷の手で鷲掴みにされたように、軋む。

「仮に心音が確認できたとしても、出産は推奨できませんでした。火災で大量の有毒煙を吸い込まれている。胎児への影響は計り知れません」

二時間前──氷室グループ傘下の新エネルギー研究室で火災が発生し、彩葉は開発中の最新チップを守るため、躊躇なく炎の中に飛び込んだ。

チップは守れたものの、彼女自身は濃い煙に巻かれて意識を失ったのだ。

救急室に運ばれた時、体は擦り傷だらけで、下半身からは血が流れ、目を覆いたくなるほどの惨状だったという。

家庭と仕事に昼夜を問わず奔走し、心身ともに疲れ果てていた彼女は、この時になって初めて、自分のお腹に新しい命が宿っていたこと──妊娠二ヶ月だったことを知った。

「あなたはまだ若い。きっとまた授かりますよ」

医師はそう慰めながら、「今は安静が第一です。ご主人に連絡して、付き添ってもらってください」と告げた。

身を起こすことすら億劫な体で、彩葉は夫である氷室蒼真(ひむろ そうま)に電話をかけるのを躊躇った。

二日前、彼は息子の氷室瞳真(ひむろ とうま)を連れてM国へ出張したばかりだ。

「プロジェクトの商談だ」と彼は言っていた。仕事中の彼が、邪魔をされることを何よりも嫌うことを、彩葉は知っていた。ここ二日間、彼からの連絡は一切ない。それほど忙しいのだろうか。

その時、携帯の短い振動が静寂を破った。

画面に表示されたのは、異母妹である林雫(はやし しずく)の名前。

震える指でメッセージを開いた彩葉は、息を呑んだ。

そこに添付されていたのは、一枚の写真。雫が息子の瞳真を抱きしめ、二人で笑顔のハートマークを作っている。そしてその隣には、眉目秀麗な夫・蒼真が静かに座っていた。

結婚写真すら「くだらない」と撮ろうとしなかった彼が、その写真の中では、薄い唇の端をわずかに上げ、滅多に見せない穏やかな笑みを浮かべていた。

その姿は、まるで幸せな三人家族そのものだった。

【お姉ちゃん、今ね、蒼真さんと瞳真くんとミュージカルを観てるの。「ナイチンゲールの歌」って、お姉ちゃんが一番好きな作品よね?お姉ちゃんの代わりに、私が先に観ちゃった!】

チケットは常に完売で、手に入れることすら困難な人気の演目。

いつか一緒に観に行きたい、と何度も蒼真に伝えたが、いつも冷たく突き放されるだけだった。

「今忙しいんだ。それに瞳真もまだ小さい。また今度だ」

……忙しいんじゃなかった。ただ、自分と行きたくなかっただけなんだ。

元々張り裂けそうだった胸に、鋭い杭を打ち込まれたような激痛が走る。

それでも諦めきれず、病室に戻った彩葉は腹部の痛みに耐えながら、蒼真に電話をかけた。

数回のコールの後、低く、それでいて芯のある冷ややかな声が鼓膜を揺らす。

「……どうした」

「蒼真……ごめんなさい、体調が悪くて、病院にいるの。少しだけ、早く帰ってきてもらえないかな……?」彼女の顔は蒼白で、声には力がなかった。

「こっちはまだ商談中だ。戻るのは二日後になる。家のことは山根に任せろ」蒼真の態度は、どこか冷めていた。

彩葉はスマホとを握りしめる。「……ねえ。もしかして、雫と一緒にいるの?」

その問いに、蒼真の声は露骨な苛立ちを滲ませた。「彩葉、そんな詮索に何の意味がある?もう五年だぞ。雫は妹のようなものだと何度も言ったはずだ。仮に一緒にいたとして、それがどうした。

最近のお前は、仮病まで使って同情を引こうとするようになったのか?」

「パパ、声大きいよ!僕と雫の邪魔しないでよ!」

電話の向こうから、瞳真の高い声が響いた。「もうママなんてほっときなよ!本当にうざいんだから!」

彩葉が何かを言う前に、通話は一方的に切られた。

ほんの少しの時間すら、彩葉のために割いてはくれない。

がらんとした病室で、彼女は布団を固く握りしめ、体の芯から冷えていくのを感じていた。

三日後、彩葉は無理を言って退院した。

研究開発部の仕事が、まだ山のように残っていたからだ。

特に今回の新製品発表会は、蒼真も期待を寄せている。そして自分にとっても、この二年間心血を注いできたプロジェクトを、成功させたかった。

夕方、疲れ切った体を引きずってブリリアージュ潮見の自宅に戻ると、リビングから楽しげな笑い声が聞こえてきた。

息子の瞳真と、雫の声だ。

胸がどきり、と嫌な音を立てる。彩葉はとっさに身を隠し、鉢植えの影からリビングの様子を窺った。

ソファには、氷室父子の間に座る雫の姿があった。テーブルの上には、バースデーケーキ。そして彼女の首には、赤いルビーのネックレスが輝いていた。それは某高級ブランドの世界限定品だ。

先月、ショーウィンドウで見かけて心惹かれたものの、目を見張るような値段に諦めた、あのネックレス。

それが今、雫の胸元を飾っている。

「蒼真さん、素敵なプレゼントをありがとう。すごく嬉しいわ」雫はペンダントに優しく触れ、潤んだ瞳で男の端整で凛々しい顔を見つめる。「でも、こんな高価なもの……これからは無理しないで。気持ちだけで十分嬉しいから」

蒼真は淡然とした表情で言った。「金などどうでもいい。お前が喜んでくれるなら、それが一番だ」

「ねえねえ雫、お目々閉じて!」瞳真がはしゃいだ声で言った。

雫が素直に瞳を閉じると、瞳真は小さな手で、色とりどりのクリスタルが繋がれたブレスレットを彼女の腕に通した。

「もう開けていいよ!」

「わぁ、綺麗!」雫は驚きの表情を見せた。

瞳真はへへっと笑い、頭を掻く。「これね、僕が一つひとつ選んで、糸に通したんだ。雫への誕生日プレゼント!」

「ありがとう、瞳真くん。一生大切にするわ」雫が身をかがめて瞳真の額にキスをしようとした、その時。

瞳真は自ら顔を上げ、ちゅっ、と音を立てて雫の頬にキスをした。

瞳真は父親に似て、どこか冷めた子供だった。実の母親である彩葉にさえ、ほとんど懐こうとしなかったのに。

自分が喉から手が出るほど欲しかったものを、雫はこんなにもたやすく手に入れてしまう。

嫉妬と絶望で、胸の奥がキリキリと痛んだ。

瞳真はキラキラした目で雫を見つめ、真剣な顔で言う。「雫は体が弱いから、これからは僕とパパが守ってあげる。だから安心してね」

「ふふっ……ありがとう。頼りにしてるわね」雫は恥じらうように頬を染め、ちらりと隣の男に視線を送る。

蒼真は切れ長の瞳を細め、自らケーキを一切れ切り、雫の手に渡す。

血の気が、すうっと引いていく。立っていられなくなりそうだった。

全身全霊で愛した夫は、他の女の誕生日を祝い、命がけで産んだ息子は、母親からすべてを奪った女を守ると誓う。

彩葉は、赤く染まった目で静かに笑った。そして踵を返すと、五年もの間自分を縛り付けた結婚という名の牢獄から、毅然と歩み出した。

自宅の外は、冷たい雨が降っていた。

全身ずぶ濡れになりながら、彩葉は道端に立ち、久しぶりにかける番号を呼び出す。電話の向こうから、懐かしい声が聞こえた。

「お嬢!お久しぶり!元気か?」

「えぇ、元気よ」彼女は微笑んだ。その美しい瞳には、かつてないほど冷徹な光が宿っていた。

「離婚することにしたの。だからお願い、離婚協議書を用意してちょうだい。なるべく、早くね」
Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
27 Chapters
Chapter 1 เจย์เดนคนหล่อ พ่อเกือบรวย และกรวยใหญ่มาก
Chapter 1เจย์เดนคนหล่อ พ่อเกือบรวย และกรวยใหญ่มากสวัสดีครับผมชื่อ “เจย์เดน” อายุสิบแปดปี รูปหล่อ พ่อเกือบจะรวย และกรวยผมก็ใหญ่มาก อันนี้ไม่ได้อวด ไม่ได้อวยนะครับ มีคนคอนเฟิร์มแล้วจริงๆ อ้อ..ลืมบอกไปอีกเรื่องคือผมเป็นคนที่ชอบและหมกมุ่นในเรื่องอย่างว่ามาก พวกคุณพร้อมที่จะไปติดตามรับฟังเรื่องของผมหรือยังครับ ใครรับไม่ได้กับการอวดอวยกรวยใหญ่ของผมกดออกได้นะครับ ไม่รักผมไม่ว่าแต่อย่าด่าผมนะครับ เพราะผมเป็นคนอ่อนไหวง่าย แตะปุ๊บติดปั๊บเอ๊ะ.. ยังไงนะ ฮ่า ฮ่า ก็อย่างที่คุณคิดนั่นแหละผมขออนุญาตย้อนเวลากลับไปเมื่อสิบกว่าปีที่แล้ว ย้อนนานไปไหมนะ ไม่หรอกมั้ง เพราะผมอยากให้ทุกคนรู้จักผมทุกซอกทุกมุมจริงๆครอบครัวของผมเรามีกันอยู่สามคน พ่อแม่และผมซึ่งในตอนนั้นผมมีอายุน่าจะประมาณเพียงห้า-หกขวบ พ่อผมเป็นชาวอเมริกันที่มาทำงานและมาพบรักกับแม่ผมที่เมืองไทย ความกรวยใหญ่ของผมก็น่าจะมาจากพ่อผมนี่แหละครับ ตอนเด็กๆ ผมกับพ่อจะอาบน้ำด้วยกันประจำ เราสองคนล่อนจ้อนกันทั้งคู่ ครั้งแรกที่ผมเห็นกรวยของพ่อผม ผมตกใจมากทำไมมันใหญ่โตมโหฬารขนาดนี้ อันเท่าแขนผมในตอนนั้นเลย“แด๊ดดี๊ทำไมจู๋แด๊ดดี๊ใหญ่จัง แล้วทำไมของเจย์เดนอ
Read more
Chapter 2 เด็กฝรั่งขี้นก
Chapter 2เด็กฝรั่งขี้นกชีวิตวุ่นๆ ของเด็กชายเจย์เดนก็เริ่มขึ้น เมื่อผมไปโรงเรียนโดยเข้ากลางเทอมของชั้นอนุบาล ด้วยความที่ผมเป็นเด็กผู้ชายตัวเล็ก แก้มยุ้ย ผิวขาว และผมสีน้ำตาลอ่อน มันเลยทำให้ผมดูแปลกตาไปกว่าคนอื่น ใช่แล้วครับผมกลายเป็นเป้าสายตาของคนเกือบทั้งโรงเรียน ทั้งเพื่อนร่วมชั้นเรียน คุณครู รวมถึงพวกรุ่นพี่ที่จะชอบเข้ามาจับแก้มผม ดึงแก้มผมด้วยความเอ็นดู จนแก้มผมจะย้วยหมดแล้วนี่ แต่มันก็มีนะเพื่อนนักเรียนบางคนที่ชอบมาล้อผม มาแกล้งผม ผมละไม่ชอบเลย เนี่ยผมโดนอีกแล้ว “ว้าย เจ้าเด็กฝรั่งขี้นก เด็กฝรั่งขี้นก” “ฝรั่งขี้นกคืออะไรเหยอ” “ฝรั่งขี้นกก็คือเจย์เดนไง ฮ่าฮ่าฮ่า” ผมโดนเพื่อนๆ ล้อว่าเป็นฝรั่งขี้นก ซึ่งผมไม่รู้ว่ามันคืออะไร แต่มีคำว่าขี้นกมันต้องเหม็นแน่เลย พวกเขารังเกียจผมหรือ เขาหาว่าผมตัวเหม็นเหมือนขี้ใช่ไหม แค่คิดแค่นี้ หัวใจดวงน้อยของเจย์เดนก็รับไม่ไหวแล้ว น้ำตาแห่งความเสียใจร่วงหยดเผะเผะ “แง ... ฮือ ฮือ มาว่าเจย์เดนทำไม มาว่าเจย์เดนเป็นฝรั่งขี้นกทำไม ฮือ” “เจ้าตัวประหลาดหัวทองแบร่” เพื่อนกลุ่
Read more
Chapter 3 ขอพี่สาวแต่งงาน
Chapter 3ขอพี่สาวแต่งงาน วันนั้นเป็นวันแข่งกีฬาของโรงเรียน ทางโรงเรียนอนุญาตให้ผู้ปกครองเข้ามาร่วมกิจกรรมด้วยได้ บ้านผมเลยมาให้กำลังใจผมทั้งบ้านเลยครับ แม่ก็มา แด๊ดก็มา ผมล่ะดีใจมากเลยครับ “ขอเชิญนักกีฬาคนเก่งของเราที่จะลงแข่งวิ่งเข้าประจำที่ค่ะ” เสียงคุณครูพละคนสวยประกาศเรียกแล้วเจ้านักกีฬาขาสั้นตัวน้อยแต่ละคนวิ่งดุ๊กดิ๊กมาเข้าประจำที่ เสียงคุณครูคนเดิมก็ประกาศขึ้นอีกครั้ง “นักกีฬาทุกคนเข้าประจำที่ เตรียมพร้อม ระวัง” พอเสียงว่าระวังดังขึ้น นักกีฬาตัวน้อยแต่ละคนก็เอาสองมือแตะพื้น ถอยขาข้างหนึ่งไปข้างหลังแล้วยกก้นขึ้นดูเป็นเจ้าก้อนกลมปุ๊กปิ๊กน่ารักไปหมด เหล่าบรรดาคุณพ่อคุณแม่ก็ส่งเสียงเชียร์ลูกของตนเองอยู่ข้างสนามดังลั่น “ปี๊ดดดดดดดดดดด” ทันทีที่เสียงนกหวีดดังขึ้นเจ้านักกีฬาตัวน้อยทุกคนก็ตั้งหน้าตั้งตาซอยเท้าวิ่งกัน ยิก ยิก กองเชียร์ก็แผดเสียงเชียร์ดังลั่น บรรดาเหล่าผู้ปกครองก็จะไปรอรับที่เส้นชัย คอยปรบมือ โบกมือและส่งเสียงเรียกลูกหลานของตัวเอง ส่วนตัวผมไม่ได้สนใจใครทั้งนั้นตั้งหน้าตั้งตาซอยเท้าเต็มกำล
Read more
Chapter 4 ปาร์ตี้กับพี่สาวข้างบ้าน
Chapter 4ปาร์ตี้กับพี่สาวข้างบ้าน ความทรงจำในวัยเด็กของผมอีกอย่างคือครอบครัวของผมกับพี่แป้งเราจะสนิทกันมาก อย่างที่เคยเล่าให้ฟังว่า ผมไปโรงเรียนพร้อมกับพี่แป้งและน้าปิ่นทุกวัน แถมผมยังฝากท้องมื้อเย็นไว้กับครอบครัวนี้บ่อยๆ แด๊ดกับแม่ผมก็จะพยายามตอบแทนน้าปิ่นบ้าง ด้วยการจัดปาร์ตี้เล็กๆ ในวันหยุด ซึ่งครอบครัวผมจะทำพวกสเต๊ก สปาเก็ตตี้ ของปิ้งย่าง ของทอดบ้าง ส่วนน้าปิ่นก็จะทำขนมไทยเอามาแจมกันอย่างวันนี้แม่ผมเตรียมสปาเก็ตตี้ซอสมะเขือเทศของโปรดของผม ส่วนแด๊ดผมก็เตรียมสเต๊ก เรื่องการกริล เรื่องย่างต่างๆ ต้องยกให้แด๊ดผม ไม่ใช่แด๊ดทำเก่งหรอกนะ แต่เป็นเพราะแม่ผมไม่ชอบทำ แม่ชอบบอกว่าหัวเหม็นบ้างหล่ะ หรือไม่ก็เดี๋ยวฝ้าขึ้นหน้าบ้างหล่ะ แต่ผมกำลังคิดว่ามันเป็นข้ออ้างของแม่แน่แน่ แท้จริงแล้วแม่ผมขี้เกียจหรือเปล่า ฮ่า ฮ่าตอนนี้แม่กำลังจัดของที่โต๊ะหน้าบ้าน ส่วนแด๊ดก็ยืนกริลเนื้อหมูอยู่ที่หน้าเตาหน้ามันเยิ้มเลย นั่นไงน้าปิ่นกับพี่แป้งคนสวยของผมมาแล้ว เดินถือถาดขนมมาด้วย ผมตื่นเต้นจังเลย เอ.. วันนี้ผมจะได้กินขนมอะไรนะ ก็น้าปิ่นทำขนมอร่อยมากไง แล้วในแต่ละครั้งก็จะทำมาไม่เคยซ้ำกันเลย ครั้งก่อนทำขนมวุ
Read more
Chapter 5 อาบน้ำให้น้องชายข้างบ้าน
Chapter 5อาบน้ำให้น้องชายข้างบ้าน “ดี ดื้อดีนักก็ต้องโดนแบบนี้ จะแกล้งพี่แป้งอีกไหม” “น้องเจย์เดนไม่แกล้งพี่แป้งแล้ว” ผมทำตาปริบๆ ยังเจ็บจู๋น้อยอยู่เลย ผู้หญิงอะไรโหดชะมัด “ทีหลังถ้าแกล้งพี่อีก จะดึงให้ขาดเลย แล้วพี่จะไม่มาเล่นกับเจย์เดนด้วยแล้ว” พี่แป้งลุกหนีผม ผมวิ่งเข้าไปกอดพี่แป้งทั้งที่เนื้อตัวยังล่อนจ้อนเปียกปอนแบบนั้น “นี่เจย์เดนปล่อยพี่ก่อน” “พี่แป้งอย่าทิ้งน้อง น้องเจย์เดนไม่แกล้งพี่แป้งแย้วครับ” “งั้นก็ไปแต่งตัว” “พี่แป้งแต่งตัวให้หน่อย “ไม่เจย์เดนทำตัวไม่น่ารัก ต้องโดนลงโทษไปแต่งตัวเอง พี่จะนั่งรอตรงนี้” พี่แป้งเอาผ้าขนหนูมาห่อตัวผมแล้วดันตัวผมให้ไปแต่งตัวเอง ผมก็พยายามใส่เสื้อผ้าเอง ตอนแรกผมใส่เสื้อไม่ได้ พี่แป้งก็ไม่ใจอ่อนมาใส่ให้ผมจนพยายามใช้เวลาอยู่นานสองนานกว่าจะใส่ได้ พอแต่งตัวเสร็จผมก็เดินทำตาปริบๆ มาหาพี่แป้ง พี่แป้งจับผมหมุนซ้ายที ขวาที เพื่อตรวจสอบความเรียบร้อย แล้วก็มาหวีผมและทาแป้งให้ผม พี่แป้งจับแก้มยุ้ยของผมดึงยืดออกด้านข้างอย่าง
Read more
Chapter 6 ตีเนียน
Chapter 6ตีเนียน           พี่แป้งร้องเสียงหลงแล้วหันมาตีที่แขนผม พยายามแกะมือผมออก ผมก็ทำเป็นเอามือป่ายไปมาทำเป็นแบบไม่รู้ทิศไม่รู้ทางแต่ก็ให้เฉียดไปโดนหน้าอกนุ่มนุ่มของพี่แป้งบ้าง“ผมคิดถึงพี่แป้งจังเลยครับ พี่แป้งคิดถึงผมบ้างไหมครับ”พูดจบผมก็ยื่นหน้าไปหอมแก้มอีกข้างหนึ่งเพื่อให้สมดุลกัน“พอเลยเจย์เดน ไม่เอาอย่ามาทำแบบนี้สิ พวกเราโตกันแล้วนะ”“ไม่เห็นจะโตตรงไหนเลยผมก็ยังเป็นเด็กชายเจย์เดนของพี่แป้งที่พึ่งเรียนอยู่ ป.6 เอง ยังไม่ได้ขึ้นเป็นเด็กมัธยมเลย”“เด็กแก่แดดแก่ลมละสิ นี่เอามือออกไปห่างๆ เลย”ผมแกล้งทำหน้าเศร้าเบะปากบีบน้ำตา“หึ พี่แป้งไม่รักน้องเจย์เดนแล้วหรือครับ หรือพี่แป้งมีน้องชายคนใหม่ ฮือน้องเจย์เดนจะไปฟ้องน้าปิ่น”ผมเล่นใหญ่เล่นโตบีบน้ำตาไหลออกมาหยดนองอาบหน้า รางวัลออสก้า ตุ๊กตาทองต้องเข้าผมแล้วล่ะ และก็ดูเหมือนจะได้ผลพี่แป้งตกหลุมพรางที่ผมขุดไว้แล้ว พี่แป้งหันหน้ามาเ
Read more
Chapter 7 น้ำแรกของผม
Chapter 7น้ำแรกของผม                       “ทำไมของนายมันถึงได้ขนาดใหญ่ขึ้นมาแบบนี้ล่ะเจย์เดน มันนุ่มมือด้วย”            พี่แป้งบีบนวดเค้นคลึงอย่างลืมตัวขยับมือลูบไล้ไปมาจนผมเริ่มรู้สึกแปลกๆ มันบอกไม่ถูกเหมือนจะจั๊กกะจี้ แต่ก็ไม่ใช่  ผมจะหายใจไม่ทั่วท้องเสียแล้วสิ มันพูดไม่ถูกจริงๆในตอนนั้น และแล้ว            “อุ๊ย.. เจย์เดนนายมันแข็งอ่ะและก็ใหญ่ขึ้นด้วย”            พี่แป้งทำน้ำเสียงตื่นเต้นแต่ก็ยังกำไว้ไม่ปล่อย ผมเองก็ตกใจและอายนิดๆ ที่น้องชายผมมาแข็งตัวในมือพี่แป้ง และผมก็อยากให้พี่แป้งเล่นกับน้องชายผมต่อ ทำไงดีนะ ดราม่าเป็นเด็กน้อยอีกสักรอบอีกกว่า      &
Read more
Chapter 8 หน้าประถม นมมหาลัย
Chapter 8หน้าประถม นมมหาลัย             วันนี้เป็นวันกีฬาสีของโรงเรียน พี่แป้งที่ตอนนี้เป็นเรียนอยู่ชั้นม.6 ได้เป็นนักกีฬาของสีลงแข่งวอลเล่ย์บอลด้วย ส่วนผมเจย์เดนคนหล่อ พ่อเกือบรวย แถมกรวยยังใหญ่มาก เรียนอยู่ม.4 ก็ไปนั่งเฝ้าเชียร์ข้างขอบสนามให้กำลังใจพี่สาวคนสนิท และการมาเชียร์ของผมก็เรียกเสียงกรี๊ดจากสาวๆ ที่ขอบสนามได้เป็นอย่างดี เพราะตอนนี้ผมเป็นหนุ่มฮ็อตประจำโรงเรียนที่เป็นเป้าสายตาทั้งสาวมอ.ต้นและมอ.ปลาย ผมก็โปรยยิ้มหว่านเสน่ห์ให้ทุกคน สลับการกับดูวอลเล่ย์บอล            แต่ใครจะรู้ว่าผมดูวอลเล่ย์บอลไม่รู้เรื่องเลย เพราะผมนั่งมองแต่นมกับตูดพี่แป้งที่มันเด้งดึ๋งดั๋งตลอดเวลา และตอนที่พี่แป้งกระโดดตบบอล เซ็ตบอล บางทีผมก็ตาลายนะ ว่าเอ๊ะ.. ทำไมผมมองเห็นลูกบอลตั้งสามลูกนะ เด้งไปเด้งมา ฮ่า ฮ่า ฮ่าพวกคุณเคยได้ยินคำพูดเปรียบเปรยคำนี้ไหม ผมว่ามันเหมาะกับ
Read more
Chapter 9 เร่าร้อนในจินตนาการ
Chapter 9เร่าร้อนในจินตนาการผมใช้ริมฝีปากผมแตะไปที่ติ่งหูของพี่แป้งแล้วพ่นลมหายใจอุ่นเข้าพี่แป้งย่นคอเขินแก้มแดงหูแดงไปหมดแล้ว ผมฉวยโอกาสจุ๊บไปที่ลำคอขาวที่ตอนนี้ถูกเส้นเลือดนับร้อยฉีดพ่นมาทำให้ออกสีแดงระเรื่อ“หอมจัง ผมขอ..”พี่แป้งรีบดันตัวออกแล้วกึ่งเดินกึ่งวิ่งไปที่รถมอเตอร์ไซค์บิ๊กไบท์ของผม ผมอมยิ้มใช้ลิ้นกระทุ้งไปที่แก้มเลียริมฝีปากของตนเองเดินตามคนสวยของผมไปพลางคิดในใจว่า ‘ยังไงพี่ก็หนีผมไม่พ้นหรอก’ ผมหยิบหมวกกันน็อคที่รถขึ้นมาสวมให้พี่แป้งพร้อมสบตา แต่พี่แป้งก็ไม่ยอมสบตาผมได้แต่ก้มหน้างุด“เดี๋ยวกลับไปอาบน้ำกันก่อน แล้วค่อยไปที่ร้านใช่ไหมครับ”พี่แป้งพยักหน้า ผมขึ้นคร่อมบิ๊กไบท์คนโปรดแล้วพี่แป้งก็กระโดดขึ้นตาม แล้วก็มากอดเอวของผม ซึ่งก็เป็นปกติที่คนซ้อนท้ายจะต้องกอดคนขับเป็นธรรมดาเพราะรถมันแรงไม่กอดคงได้ล่วงตุบเป็นแน่ แต่ที่ผิดปกติคือ ผมว่าวันนี้พี่แป้งกอดผมแน่นไปนะ ไม่แน่นอย่างเดียวแต่แนบแน่นด้วย ทำให้ผมรู้สึกถึงความนุ่มนิ่มที่กดถูอยู่ที่แผ่นหลังผม นี่พี่แป้งกำลังยั่วผม อ่อยผมหรือเปล่านี่ คิดแล้วผมก็ยิ้ม ดีเลยวันนี้หลุมเล็ก หลุมใหญ่ ผมจะไม่หลบแล้วนะ จะเก็บให้ครบทุกหลุมเลยพ
Read more
Chapter 10 แอบดู
Chapter 10แอบดูบางจังหวะที่พี่แป้งเอียงตัวหรือเอี้ยวตัวมาทางประตูนะ ผมนี้ใจหายแว็บเพราะกลัวพี่แป้งจะรู้ว่าผมมาแอบดู แต่พี่แป้งก็ไม่ได้สนใจประตูฝั่งนี้ พอพี่แป้งเอียงข้างมาทางที่ผมยืนอยู่ทำให้ผมเห็นหน้าอกที่ขาวอวบอัด โอ้โหของจริงมันใหญ่มาก พี่แป้งนี่ซ่อนรูปจริงๆ นั่นนั่นเอาแล้วไงพี่แป้งลูบไล้เล่นกับหน้าอกตัวเอง ผมเองก็มองตามตาไม่กระพริบ ไม่เพียงแค่ลูบไล้เล่นนะ พี่แป้งยังเอามือดึงจุกตัวเองเล่นอีก ถึงแม้จะอยู่ไกล ผมก็เห็นได้ชัดเจนว่าจุกนั้นมันเป็นสีขาวอมชมพู ยิ่งพี่แป้งลูบเล่นดึงเล่นเจ้าจุกคู่นั้นก็แข็งขึ้นชูชันเด้งสู้มือมาก ตายตายจังหวะนี้ทำเอาผมแทบอยากจะพุ่งเข้าไปเอาปากครอบอม ดูดดึง กัดเล่นเจ้าปทุมถันนั้นเสียเองเลย มันเขี้ยวจริงๆ ไม่ไหวไม่ไหวแล้ว ยิ่งผมจ้องมองจุกที่แข็งตัวของพี่แป้ง เจ้าลูกชายผมก็ไม่น้อยหน้าแข็งตัวตามกันมาติดติดเลย ผมมองตามมือเรียวเล็กของพี่แป้งที่ลูบไล้เล่นกับหน้าอกของตนแล้วจินตนาการว่ามือนั้นเป็นมือของผมที่กำลังบีบนวดเค้น แล้วตอนที่พี่ดึงยอดปทุมถันของตนผมก็จินตนาการว่าเป็นปากของผมที่กำลังครอบลงไปใช้เรียวลิ้นเลียและดูดดึงหน้าอกนั้น เพียงคิดแค่ก็ทำให้ผมเสียวสั่นไปทั้
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status