พอพูดถึงดราม่าเข้ม ๆ ที่จับความบอบช้ำของตัวละครได้ดี ต้องยกเครดิตให้กับ 'It's Okay to Not Be Okay' ที่การออกแบบตัวละครและบทสนทนาทำให้ฉากธรรมดา ๆ กลายเป็นฉากสั่นสะเทือนใจ ผมชอบวิธีที่งานสร้างดึงเอาความเปราะบางออกมาเป็นภาพ โดยไม่ต้องตะโกนความเจ็บปวดให้ดัง