ตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้อ่าน 'คู่หูสามเหลี่ยมล่า
ปีศาจ' ฉันหลงใหลกับการร้อยเรื่องระหว่างความเป็นมนุษย์กับปีศาจที่ไม่เคยชัดเจนจนเกินไป เรื่องเดินตามกลุ่มตัวละครสามคนที่ทั้งต่างและเติมเต็มกันได้พอดี: ชิน นักดาบหนุ่มเลือดร้อนที่ตามหาการแก้แค้น, อาคาเนะ ผู้มีลำดับวิชาคลุมเครือและความลับเกี่ยวกับตระกูล, และเร็น ปีศาจที่ถูกผนึกและเลือกร่วมทางเพราะเหตุผลบางอย่างที่ยังไม่ชัดเจนเต็มที่
พล็อตหลักเริ่มจากการตามล่าร่องรอยของปีศาจที่กำลังกระจายเงาทำลายหมู่บ้านเล็กๆ แต่สิ่งที่ทำให้เรื่องน่าสนใจกว่าแค่อินโทรของการต่อสู้คือความสัมพันธ์ระหว่างสามคนนี้: ชินยัดเยียดความโกรธและจินตนาการการแก้แค้น อาคาเนะมีความเยือกเย็นแต่ต้องตัดสินใจเรื่องศรัทธา ส่วนเร็นกลับมีมุมมองต่อความเป็นมนุษย์ที่เปราะบาง ฉากที่พวกเขาต้องยอมแลกสิ่งสำคัญเพื่อคนอื่นทำให้ฉันรู้สึกถึงแรงกดดันทางศีลธรรมมากกว่าการไล่ล่าธรรมดา
ส่วนตัวแล้วชอบที่เรื่องไม่ตีตราปีศาจเป็นตัวร้ายเพียงอย่างเดียวและค่อยๆ เปิดเผยชั้นเชิงของประวัติศาสตร์โลก ทำให้ทุกการต่อสู้รู้สึกมีน้ำหนัก ตัวร้ายหลักอย่างบาราจิไม่ใช่ปีศาจแบบอยู่ดีๆชั่วร้าย แต่เป็นผลของความเกลียด
ชังที่ถูกเลี้ยงดูมาหลายชั่วอายุคน ฉากสุดท้ายของตอนหนึ่งที่อาคาเนะเผชิญหน้ากับอดีตของตระกูลยังคงติดตา ความไม่สมบูรณ์ของตัวละครทำให้เรื่องนี้ยังคงชวนคิดต่อ และฉันก็ยังรอว่าผลพวงจากการตัดสินใจในตอนกลางเรื่องจะพาไปสู่ตอนจบแบบไหน