อ่านแบบนี้แล้วฉันจะสังเกตว่าผู้แปลเลือกใช้แนวแปลเชิงตัวต่อตัว (literal) หรือแนวแปลเชิงสื่อความ (dynamic) เพราะสองแบบนี้ให้ผลลัพธ์ต่างกันอย่างชัดเจน: การแปลแบบตัวต่อตัวจะรักษาโครงสร้างและคำศัพท์ต้นฉบับมากกว่า แต่บางทีพูดแล้วแข็งทื่อในภาษาไทย ส่วนแปลเชิงสื่อความจะแลกกับความใกล้เคียงด้านอารมณ์และความลื่นไหล ซึ่งทำให้คนอ่านไทยอ่านได้ง่ายแต่บางครั้งสูญเสียเสน่ห์เฉพาะของต้นฉบับไป ฉันมักนึกถึงการแปล 'The Lord of the Rings' เวอร์ชันไทยที่มีการเลือกสำนวนโบราณเพื่อรักษาอารมณ์ ซึ่งเป็นตัวอย่างว่าการเลือกสำนวนมีผลต่อการรับรู้ของผู้อ่านอย่างไร