ฉากหนึ่งที่ผมชอบเป็นพิเศษคือฉากที่เขาให้คำปรึกษาใครบางคนโดยที่ยังไม่พร้อมจะรับฟังตัวเอง — มันเป็นความย้อนแย้งที่สวยงามและเจ็บปวดพร้อมกัน ทำให้ผมนึกถึงการเติบโตแบบเรียบง่ายใน 'March Comes in Like a Lion' ที่ไม่ได้พุ่งทะยาน แต่ค่อย ๆ รื้อความกลัวออกทีละน้อย การจบบทของเขาในเรื่องนี้จึงรู้สึกเหมือนการปิดประตูไว้ชั่วคราว มากกว่าจะเป็นการสิ้นสุด ที่ทำให้ผมยังคงคิดถึงเรื่องนี้อยู่บ่อย ๆ