ต้นฉบับนวนิยาย จ้าว เจ้า ต่างจากฉบับทีวีอย่างไร?

พออ่านทั้งต้นฉบับและดูฉบับดัดแปลง ความต่างของ 'จ้าวเฉิน' ชัดเจนในหลายมิติ ทั้งจังหวะของเรื่องและการตกแต่งบุคลิกที่ทำให้ความรู้สึกต่อเขาเปลี่ยนไปได้มากกว่าที่คิดไว้ ฉบับนิยายให้ความสำคัญกับเสียงภายในของตัวละคร ความลังเล ความทรงจำในวัยเด็ก และการเติบโตทางความคิด ซึ่งทำให้ 'จ้าวเฉิน' ดูเป็นคนที่ซับซ้อน มีบาดแผลและการตัดสินใจที่มีเหตุผลซ่อนอยู่ ขณะที่ฉบับดัดแปลงมักจะต้องย่อความและขยับจุดโฟกัสเพื่อให้เข้ากับเวลาและภาพ เสียงภายในถูกเปลี่ยนเป็นการกระทำหรือบทสนทนา ทำให้บางมุมของตัวละครถูกลดทอนและด้านอื่นถูกขยายมากขึ้น เช่น ความกล้าหาญ หรือเสน่ห์เชิงภาพยนตร์ที่ดึงสายตาผู้ชมได้ทันที อีกด้านหนึ่ง การปรับเปลี่ยนความสัมพันธ์ระหว่าง 'จ้าวเฉิน' กับตัวละครรองมีผลต่อภาพลักษณ์ของเขาอย่างมาก ในนิยายต้นฉบับความสัมพันธ์หลายคู่ถูกใช้เป็นพื้นที่สะท้อนอุดมคติและความขัดแย้งภายใน แต่ในฉบับดัดแปลง ผู้สร้างอาจเน้นเส้นความรักหรือพันธมิตรบางคู่มากขึ้นเพราะเป็นจุดขาย ทำให้การเติบโตส่วนตัวของตัวละครถูกตัดทอนหรือย้ายออกไป ตัวอย่างที่เห็นได้บ่อยคือการย่อเหตุการณ์พื้นหลังเพื่อให้ซีนหลักทำงานได้รวดเร็วขึ้น แต่ก็แลกมาด้วยการที่แรงจูงใจของตัวละครดูลื่นไหล เช่น เหตุผลในการตัดสินใจสำคัญบางอย่างถูกย่อให้กลายเป็นปฏิกิริยาแทนที่จะเป็นการไตร่ตรองลึก ๆ ซึ่งเปลี่ยนภาพรวมของคนอ่านและคนดูได้ชัดเจน มิติที่ฉันให้ความสำคัญคือวิธีการนำเสนอความขัดแย้งภายใน เมื่อเรื่องราวอยู่ในรูปของตัวหนังสือ ผู้เขียนสามารถสอดแทรกข้อคิด คำเปรียบเทียบ และช่วงเวลาที่ทำให้ผู้อ่านเข้าใจแรงผลักดันได้ครบถ้วน แต่เมื่อถูกนำไปฉาย หน้าจอและเสียงดนตรีจะชวนให้เราอินแบบทันทีทันใด บางครั้งนั่นทำให้ฉากบางฉากมีพลังขึ้น แต่ก็อาจทำให้ความละเอียดอ่อนของตัวละครหายไป ฉันมองว่าเวอร์ชันดัดแปลงมักจะทำให้ 'จ้าวเฉิน' กลายเป็นฮีโร่ในแบบที่ภาพยนตร์หรือซีรีส์ต้องการ ขณะที่เวอร์ชันต้นฉบับกลับให้ความรู้สึกเป็นมนุษย์มากกว่า ทั้งการลังเล ความผิดพลาด และการแก้ไขตัวเอง โดยส่วนตัวแล้ว ชอบทั้งสองเวอร์ชันในบริบทที่ต่างกัน นิยายให้ความอิ่มเอมทางจิตใจและความเข้าใจในตัวละครที่ลึกกว่า ขณะที่ฉบับดัดแปลงให้ประสบการณ์ที่เข้มข้นและทันสมัยกว่า การเปรียบเทียบระหว่างกันจึงไม่ใช่เรื่องของถูกหรือผิด แต่มากกว่าการเลือกมุมมองว่าจะเห็น 'จ้าวเฉิน' ในเวอร์ชันไหน ณ เวลานั้น — นี่คือเสน่ห์ของการมีทั้งสองรูปแบบไว้ให้สัมผัส และทำให้ผมยังรู้สึกตื่นเต้นทุกครั้งที่ได้กลับไปอ่านหรือดูซ้ำ

เราเริ่มจากการดูซีรีส์ก่อนแล้วค่อยตามไปอ่านเล่มต้นฉบับ ซึ่งทำให้เห็นความต่างชัดเจนระหว่างสองเวอร์ชันเลย การดัดแปลงของ 'จ้าวลู่ซือ' ในซีรีส์มักจะย่อบางพาร์ทของพลอตหลักเพื่อให้กระชับและเหมาะกับเวลาถ่ายทอด ทางผู้สร้างเน้นมุมมองภาพและความรู้สึกผ่านนักแสดงมากกว่าการบรรยายเชิงลึกของนิยาย เช่น จุดปมทางการเมืองหรือภูมิหลังตัวละครรองหลายตัวถูกตัดหรือรวมบทเข้าด้วยกันเพื่อไม่ให้คนดูสับสน ตั้งแต่ตอนต้นเรื่องไปจนถึงกลางเรื่อง จังหวะถูกปรับให้เร็วขึ้นเพื่อรักษาแรงขับเคลื่อน แต่สิ่งที่หายไปบ่อยครั้งคือช่องว่างระหว่างฉากที่นิยายใช้ขยายความคิดภายในของตัวละคร อีกเรื่องที่เด่นคือโทนความสัมพันธ์ระหว่างตัวเอกกับตัวประกอบ ถูกปรับให้ชัดเจนขึ้นบนหน้าจอ บทโรแมนติกบางฉากถูกเพิ่มหรือขยับตำแหน่งเพื่อสร้างไฮไลต์ในตอนที่สำคัญ ขณะที่ฉากดราม่าทางการเมืองที่นิยายสอดแทรกไว้เป็นบทเรียนและการพัฒนาตัวละคร กลับถูกย่อเพราะอาจไม่ให้ผลทางภาพเท่าฉากปะทะทางอารมณ์ นอกจากนี้การเลือกงานภาพ สี แสง เพลงประกอบ ช่วยเสริมอารมณ์แบบที่ตัวหนังสือไม่สามารถแสดงออกได้โดยตรง ซึ่งทำให้ประสบการณ์การดูมีมิติเฉพาะตัว — คล้ายกับที่เห็นในการดัดแปลงของ 'The Untamed' บางครั้งการแปลความหมายของฉากทำให้รู้สึกต่างออกไป แต่ก็เป็นอีกวิธีที่ทำให้เรื่องราวเข้าถึงคนดูได้กว้างขึ้น

การอ่าน 'รวง' กับการดูหนังมันให้ความรู้สึกต่างกันมากจนบอกไม่หมดในประโยคเดียว ฉันรู้สึกว่าหนังสือให้พื้นที่สำหรับความคิดภายในของตัวละครมากกว่า อย่างตอนที่ตัวเอกเงียบอยู่บนระเบียงและมองทุ่งรวง หนังสือใช้คำบรรยายและบทในใจเพื่อขยายความสับสนและความทรงจำ ทำให้ฉันได้ร่วมเดินทางไปกับความคิดเล็กๆ ที่ค่อยๆ เปิดเผยเหตุผลเบื้องหลังการตัดสินใจ ในขณะที่ฉบับภาพยนตร์ตัดบทและย่อลำดับเวลาเพื่อให้จังหวะภาพเคลื่อนไหวลื่นไหล ฉากบนระเบียงถูกแทนด้วยภาพซ้อนสั้นๆ และเสียงดนตรีเสริมอารมณ์แทนบทในใจ นั่นทำให้ความละเอียดบางอย่างหายไป แต่ก็แลกมาด้วยพลังของภาพและการแสดงที่ฉุดความรู้สึกให้แข็งแรงขึ้น ฉันเลยคิดว่าแต่ละเวอร์ชันเติมช่องว่างคนละแบบ — หนังสือเติมช่องว่างด้วยคำ ส่วนภาพยนตร์เติมด้วยมุมกล้องและพลังของนักแสดง เป็นความต่างที่ทำให้ทั้งสองเวอร์ชันน่าอ่านและน่าดูไปพร้อมกัน

โลกของนิยายต้นฉบับกับฉบับทีวีสำหรับเราเหมือนการพบเพื่อนเก่าที่เล่าเรื่องในสองรูปแบบต่างกันมาก เมื่ออ่าน 'Monogatari' เราติดใจการเล่าเรื่องแบบสำนึกในใจตัวละคร ความยาวของบทสนทนาและการพลิกมุมมองทำให้โลกในเรื่องดูลึกและแปลกตา รายละเอียดเล็กๆ เช่นมุกคำพูดหรือการขยายความความคิด ภาพจำของตัวละครถูกขยี้จนรู้สึกเหมือนอ่านไดอารีส่วนตัว พอมาเป็นฉบับทีวี ผู้กำกับเลือกย่อบางโมเมนต์ ขยี้ภาพและจังหวะด้วยงานภาพที่จัดจ้าน แต่ก็แลกมาด้วยการลดความต่อเนื่องของการไหลของความคิดในต้นฉบับ ผลลัพธ์คืออารมณ์ที่แตกต่างกันชัดเจน—ทีวีให้ความทรงจำทางสายตา เสียง และจังหวะดนตรีที่กระแทกใจในช่วงสั้นๆ ขณะที่นิยายจะค่อยๆ ซึมเข้าไปในศักยภาพของตัวละครและพื้นที่รอบตัว เหมือนการกินอาหารจานเดียวกับการนั่งโต๊ะชุดใหญ่: ทั้งสองอร่อย แต่รายละเอียดและวิธีที่มันทำให้เรานิ่งต่างกันมาก จบด้วยความคิดที่ว่า บางครั้งการได้กลับไปอ่านต้นฉบับจะเผยความหมายเล็กๆ ที่ทีวีตัดทิ้งไป และนั่นก็เป็นความสุขแบบเงียบๆ ที่เราไม่อยากให้หายไป

ยอมรับเลยว่าพอได้ดู 'ซีรีส์สะใภ้จ้าว' ครั้งแรกแล้วรู้สึกว่าจังหวะเรื่องถูกเร่งให้กระชับกว่าในเล่มมาก เราเป็นคนชอบอ่านบรรยายความคิดตัวละครยาวๆ ในนิยายต้นฉบับ ซึ่งในเล่มนั้นมีซีนย่อยๆ เยอะที่ช่วยขยายจิตใจตัวเอกและความละเอียดของความสัมพันธ์ระหว่างตระกูล แต่องก์ทีวีต้องตัดบทบางส่วนเพื่อให้ความยาวเหมาะกับการออกอากาศ ผลคือบางมู้ดของตัวละครจากความละเอียดในหน้ากระดาษกลายเป็นการกระทำสั้นๆ ที่ดูชัดเจนขึ้นแต่สูญเสียมิติไปบ้าง นอกจากการตัดเนื้อหาแล้วยังมีการย้ายจุดไคลแม็กซ์ไปจากบทต้นฉบับ เช่นฉากสำคัญบางฉากที่ในนิยายเป็นการเผชิญหน้าแบบค่อยเป็นค่อยไป กลับถูกวางเป็นจุดหักเหเร็วขึ้นเพื่อสร้างเรตติ้ง ทำให้ฉากแต่งงานกับฉากเปิดเผยความลับบางฉากดูหนักและเน้นภาพมากกว่าการพะวงทางอารมณ์ที่นิยายทำได้ดีกว่า โดยรวมแล้วชอบทั้งสองเวอร์ชัน แต่รู้สึกว่าหนังทำให้บางซับพลอตหายไปจนเสียดายแง่มุมภายในของตัวละคร

พล็อตหลักของ 'จ้าวลู่ซือ' เวอร์ชันซีรีส์ดัดแปลงมาจากนิยายต้นฉบับชื่อ '且试天下' ซึ่งเน้นการเมือง พิชัยยุทธ์ และความสัมพันธ์เชิงอำนาจในโลกบุกเบิก ฉากสำคัญหลายฉากจากต้นฉบับถูกยกมาใช้ แต่การจัดวางจังหวะและน้ำหนักของเรื่องถูกปรับให้เหมาะกับหน้าจอมากขึ้น ฉันรู้สึกว่าทีมงานเลือกตัดบทที่ซับซ้อนทางการเมืองออกบางส่วน เพื่อให้ผู้ชมทั่วไปตามได้ง่ายขึ้นและไม่ทิ้งจังหวะโรแมนซ์ระหว่างตัวเอก โครงเรื่องบางเส้นถูกย่อให้กระชับขึ้นและมีการเปลี่ยนแปลงคาแรกเตอร์ในรายละเอียดเล็กน้อย ตัวอย่างเช่น บทบาทของตัวประกอบที่ในนิยายมีความลับซับซ้อน กลายเป็นคนที่มีมิติไม่ลึกมากเท่าเดิม แต่ในทางกลับกันฉากบู๊และคอมเมดี้ถูกเสริมเพื่อเพิ่มความบันเทิงทางสายตา ฉันมองว่าการตัดสินใจแบบนี้ทำให้คนที่ไม่เคยอ่านนิยายเข้าถึงได้ง่าย แต่คนอ่านเดิมบางคนอาจคิดว่าพลาดความหนักแน่นของเนื้อหาไป ยังมีการปรับตอนจบและความสัมพันธ์ระหว่างตัวละครบางคู่ให้มีความหวานขึ้นและแนวทางที่เป็นมิตรกับผู้ชมมากขึ้น ส่วนการเซ็นเซอร์บางประเด็นทางการเมืองหรือเรื่องละเอียดอ่อนก็ทำให้สารเชิงวิพากษ์จากต้นฉบับเบาบางลง ในมุมมองของฉัน การดัดแปลงนี้คือการแลกเปลี่ยน: ได้ความกระชับและความบันเทิง แต่สูญเสียความลึกบางส่วนไป ซึ่งใครจะชอบแบบไหนก็ขึ้นกับว่าตามดูเพื่ออะไร

ไม่ได้คาดหวังว่า 'มหาศึกล้างภิภพ' ฉบับนิยายต้นฉบับจะถ่ายทอดมิติของโลกและความคิดตัวละครได้เข้มข้นจนทำให้การดูฉบับดัดแปลงรู้สึกเหมือนฉีกแผ่นผ้าบางชิ้นทิ้งไป การอ่านทำให้รู้สึกร่วมกับกระแสความคิดและแรงจูงใจของตัวละครได้อย่างละเอียด ไม่ว่าจะเป็นบทสนทนาที่ยาวขึ้นหรือการใส่ภาวะภายในจิตใจลงไป ทำให้ฉากเดียวกันในภาพยนตร์หรือซีรีส์ดูเร่งรีบและถูกตัดทอนไปพอสมควร การเปรียบเทียบกับงานโลกกว้างอย่าง 'The Lord of the Rings' ช่วยให้เห็นความต่างชัดเจน: ในเวอร์ชันหนังมักเน้นภาพนิ่งและฉากราชการใหญ่โต ขณะที่นิยายจะปล่อยเวลาให้ละเอียดกับสิ่งเล็กๆ อย่างตำนานพื้นบ้านหรือความสัมพันธ์ลับๆ ระหว่างตัวละคร ฉันมักพบว่าฉบับต้นฉบับใส่คำอธิบายเกี่ยวกับระบบการเมืองและเศรษฐกิจของโลก ซึ่งเวอร์ชันดัดแปลงมักไม่สามารถใส่หมดได้ เพราะต้องคำนึงถึงความยาวและจังหวะของภาพ ท้ายที่สุดโทนของเรื่องมักเปลี่ยนไปตามการกำกับและการเขียนบท ฉบับนิยายมักคงน้ำเสียงต้นฉบับของผู้เขียนไว้ ทำให้ความตั้งใจเชิงธีมเด่นชัดกว่า ในขณะที่ฉบับดัดแปลงอาจปรับเพื่อให้เข้ากับผู้ชมวงกว้างและสื่อภาพยนตร์ ฉันจึงมองว่าทั้งสองรูปแบบมีเสน่ห์ต่างกัน: นิยายให้ความลึก ส่วนงานดัดแปลงให้ความทรงจำแบบภาพเคลื่อนไหวที่ติดตา

ในมุมมองแฟนตัวยงของงานเรื่องเล่า สองรูปแบบของ 'เจ้าแผ่นดิน' ให้ประสบการณ์ที่ต่างกันอย่างชัดเจน ทั้งในด้านจังหวะเรื่อง การเดินเรื่อง และการรับรู้ตัวละคร ฉบับนิยายมักจะมีพื้นที่ให้ขยายความคิดภายใน การบรรยายภูมิหลัง และรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ของโลกมากกว่า จึงเห็นปมความขัดแย้งภายในจิตใจของพระ-นางหรือขุนนางที่ต่อสู้เพื่ออำนาจได้ชัดเจนขึ้น ขณะที่ฉบับซีรีส์ถูกจำกัดด้วยเวลาและจังหวะตอน ทำให้บางส่วนของเนื้อหาโดนย่อหรือข้ามไป แต่แลกด้วยการนำเสนอภาพ เสียง และการแสดงที่เติมมิติให้ฉากสำคัญมีพลังขึ้นทันที ความต่างในตัวละครและคาแรกเตอร์มักจะเป็นประเด็นที่แฟนคลับถกเถียงมากที่สุด ฉบับนิยายมักให้เหตุผลและมุมมองมากกว่า ทำให้เข้าใจการตัดสินใจบางอย่างได้ง่ายกว่า ส่วนฉบับซีรีส์มักเลือกเดินเส้นทางที่กระชับและชัดเจนกว่า บางตัวละครที่ในนิยายเป็นเงียบหรือซับซ้อนอาจถูกปรับให้เด่นขึ้นเพราะนักแสดงมีเสน่ห์หรือเพื่อให้พล็อตไหลลื่น ตัวอย่างเช่น ถ้าฉากการทรยศในนิยายอาศัยโมเมนต์ภายในจิตใจเป็นหลัก ซีรีส์อาจเลือกแสดงผ่านบทสนทนา การแสดงสีหน้า หรือภาพตัดต่อที่เข้มข้นแทน ทำให้คนดูสัมผัสความเร่งด่วนทันที แม้รายละเอียดเบื้องหลังจะจางลงบ้าง ในเชิงโทนและธีมก็มีความแตกต่างที่น่าสนใจที่สุด ฉบับนิยายมักให้ความสำคัญกับความละเอียดของการเมืองและจริยธรรม เช่น การขยายบทสนทนาเกี่ยวกับอุดมคติการปกครองหรือความเป็นธรรม ส่วนฉบับซีรีส์มักเน้นการสร้างซีนที่จดจำได้ เช่น ฉากทรงอำนาจ การต่อสู้ หรือซีนโรแมนติกที่ต้องการภาพสวยๆ และดนตรีประกอบที่ทำให้ผู้ชมรู้สึกสะเทือนใจได้เลย ฉบับซีรีส์ยังโดดเด่นเรื่องการออกแบบฉาก เครื่องแต่งกาย และสเปเชียลเอฟเฟกต์ ซึ่งช่วยส่งให้โลกในเรื่องดูมีน้ำหนักและจับต้องได้กว่าแค่การอ่านคำบรรยาย ท้ายสุดในฐานะแฟน ฉันชอบที่ทั้งสองเวอร์ชันเติมเต็มกันและกัน นิยายช่วยให้เข้าใจโลกและจิตใจตัวละครอย่างลึกซึ้ง ในขณะที่ซีรีส์มอบความทรงจำภาพและอารมณ์ที่โดดเด่น ทั้งสองรูปแบบต่างมีข้อจำกัดและจุดแข็งของตัวเอง การมองว่าใครคือเวอร์ชันที่ 'ดีกว่า' จึงไม่ยุติธรรมเท่าไหร่ เพราะบางอย่างนิยายทำดีที่สุด ในขณะที่บางอย่างซีรีส์ทำให้หัวใจเต้นแรงขึ้นได้อย่างตรงจุด ความประทับใจส่วนตัวคือการได้สัมผัสทั้งสองแบบ ทำให้ค้นพบมุมใหม่ของ 'เจ้าแผ่นดิน' ที่แต่ละเวอร์ชันตั้งใจบอกเล่าไว้อย่างแตกต่างกัน

การเปลี่ยนแปลงที่เด่นชัดที่สุดของ 'เมือง อสูร' ในฉบับทีวีคือการเลือกจังหวะเล่าเรื่องที่กระชับขึ้นและเน้นจุดชนวนอารมณ์หลักมากขึ้นกว่าเดิม การตัดต่อหลายซีนที่เป็นรายละเอียดปลีกย่อยจากต้นฉบับถูกย่อหรือรวมเข้าด้วยกันเพื่อให้เรื่องเดินหน้าได้เร็วขึ้น ซึ่งมีทั้งข้อดีและข้อเสีย: ฝั่งที่เห็นอกเห็นใจจะบอกว่าโฟกัสชัดเจนขึ้นและดูติดตามง่ายขึ้น แต่ฝั่งที่ชอบโลกและบรรยากาศของต้นฉบับอาจรู้สึกว่าบางจุดซับซ้อนน้อยลงจนความลุ่มลึกจางลง ตอนแรกฉากเปิดที่เคยใช้เวลาสร้างบรรยากาศยาวๆ ถูกย่อลง ทำให้ความรู้สึกของความสยดสยองและความพร่ามัวของเมืองลดทอนลงเล็กน้อย แต่ก็แลกมาด้วยการปะทะฉากแอ็กชันที่มีพลังมากขึ้น การปรับคาแร็กเตอร์บางตัวก็ชัดเจน เช่น การให้ความสำคัญกับตัวละครหลักมากขึ้นโดยลดมิติของตัวละครรองบางคน ทำให้เส้นเรื่องหลักเด่นและดราม่าต่อเนื่อง แต่ฉากเบื้องหลังที่ทำให้เห็นแรงจูงใจของตัวละครบางคนหายไป ส่งผลให้การเปลี่ยนแปลงในพฤติกรรมของพวกเขาบางครั้งรู้สึกเร่งรีบ ด้านงานภาพและเสียงมีการปรับโทนสีและซาวด์สเคปเพื่อให้เหมาะกับการเป็นซีรีส์ทีวี ซึ่งต่างกับต้นฉบับที่บางฉากใช้เทคนิคภาพนิ่งหรือสีซีเปียเพื่อสื่อความเปล่าเปลี่ยว งานดนตรีประกอบในฉบับทีวีกลับกลายเป็นตัวผลักดันอารมณ์ได้อย่างมีประสิทธิภาพมากกว่าที่คิด ทำให้ฉากหลายฉากที่ถูกย่อได้อารมณ์กลับคืนมาได้พอสมควร โดยรวมแล้วอารมณ์ส่วนตัวยอมรับได้กับการปรับนี้เพราะช่วยให้เรื่องเข้าถึงผู้ชมกว้างขึ้น แต่ก็ยังคิดถึงรายละเอียดเล็กๆ ของต้นฉบับอยู่บ้าง เช่นเดียวกับที่การดัดแปลงอย่าง 'Devilman Crybaby' เคยทำ คือบางอย่างต้องเสียไปเพื่อให้บางอย่างได้มา การชมทั้งสองเวอร์ชันสลับกันจะให้มุมมองที่ครบกว่าและสนุกไปอีกแบบ

เริ่มจากภาพรวมเลย: พอได้ดูเวอร์ชันซีรี่ย์ไทยพากย์กับกลับไปอ่านต้นฉบับนิยาย ฉันทึ่งกับวิธีที่เรื่องถูกย่อและเลือกจุดสำคัญมาเล่าใหม่ เส้นเรื่องหลักยังคงอยู่ แต่องค์ประกอบสนับสนุนหลายอย่างถูกตัดทอน เช่น พื้นหลังของตัวละครรองที่ในนิยายมีประวัติยาวและฉากสะท้อนความคิด กลับถูกลดให้เป็นฉากสั้นๆ เพื่อรักษาจังหวะของละคร การเพิ่มฉากโรแมนติกเชิงภาพยนตร์เป็นอีกจุดที่เห็นได้ชัด ตรงนี้ซีรี่ย์ชอบขยายโมเมนต์หวานๆ ให้ยาวขึ้น หรือสร้างฉากใหม่ที่ไม่มีในนิยายเพื่อโชว์เคมีของนักแสดง ทำให้บางครั้งอรรถรสจากการอ่านที่ได้ซึมซับความคิดของตัวละครหายไป แต่วิธีนี้ก็ทำให้คนดูทั่วไปเข้าถึงง่ายขึ้นและรู้สึกอินได้เร็ว ฉันเองชอบทั้งสองเวอร์ชันในแบบของมัน อ่านแล้วจะได้ความละเอียดลออของโลกและแรงจูงใจของตัวละครมากขึ้น ขณะที่ดูซีรี่ย์ก็ได้ภาพสวย ดนตรีและการแสดงช่วยเติมอารมณ์ แม้จะมีการเปลี่ยนแปลงบ้าง แต่หลายฉากที่ถูกดัดแปลงก็ทำให้ฉากสำคัญเด่นขึ้นและติดตาได้ดี