ทีมพลีชีพ มหาวายร้าย มีเนื้อเรื่องหลักเกี่ยวกับอะไร?

เราเป็นแฟนที่ติดตาม 'ทีมพลีชีพมหาวายร้าย' มานานและมักจะคิดถึงความไม่ลงรอยกันระหว่างตัวละครหลักอยู่เสมอ — นี่คือภาพรวมของคนที่มักถูกมองว่าเป็นแกนกลางของทีมในหลายเวอร์ชัน Harley Quinn: เป็นตัวละครที่โดดเด่นด้วยความคล่องตัวและทักษะการต่อสู้ระยะประชิด มากกว่าพลังวิเศษ เธอฉลาดจิตบ้างบ้าๆบ้าง ใช้อุปกรณ์หลากหลายทั้งไม้เบสบอล ระเบิดเล็กๆ และเล่ห์เหลี่ยมจิตวิทยาเพื่อพลิกสถานการณ์ให้ได้เปรียบ Deadshot: ไม่มีพลังเหนือมนุษย์แต่เป็นพลแม่นปืนขั้นเทพ เป้าหมายยากแค่ไหนก็หาตำแหน่งยิงได้เสมอ เขาใช้ประสาทสัมผัสและเทคโนโลยียิงเพื่อลดช่องว่างระหว่างความเป็นไปได้กับความแม่นยำ จึงเป็นคีย์สำคัญเวลาต้องปิดเบาะแสจากระยะไกล El Diablo (Chato Santana): พลังคุมไฟและการเผาไหม้จากภายในทำให้เขาแตกต่างจากคนอื่น ในฉากที่เขาตัดสินใจสละตัวเพื่อปกป้องคนอื่น ความสามารถนี้กลายเป็นดาบสองคมทั้งพลังทำลายและความตั้งใจที่จะชดใช้ Killer Croc: รูปลักษณ์ผิดมนุษย์ มีความแข็งแกร่งและความทนทานสูง เหมาะกับภารกิจที่ต้องใช้กำลังดิบ เขาเป็นตัวชนที่ทีมมักใช้เพื่อรับแรงกระแทกให้เพื่อนร่วมทีมได้เคลื่อนที่ต่อ Rick Flag: ถึงจะไม่มีพลังพิเศษ แต่มืออาชีพทางทหาร ความสามารถในการวางแผนและควบคุมสถานการณ์ทำให้ภารกิจโคตรมีโอกาสรอดมากขึ้น ในหลายฉากเขาคือสมองที่พยายามประสานคนที่ไม่มีใครไว้ใจเข้าด้วยกัน

ในเวอร์ชันปี 2016 ของ 'ทีมพลีชีพ มหาวายร้าย' ตัวร้ายหลักที่ขับเคลื่อนเรื่องคือสิ่งมีชีวิตเหนือธรรมชาติที่อยู่ภายในตัวคน — 'Enchantress' ซึ่งเป็นแม่มดโบราณที่ยึดร่างของ Dr. June Moone ไว้และค่อย ๆ แสดงพลังออกมาในรูปแบบน่ากลัว ผมมองว่าเสน่ห์ของตัวร้ายนี่ไม่ใช่แค่พลังเวทมนตร์ แต่เป็นการใช้ความเป็นมนุษย์ที่ถูกครอบงำให้กลายเป็นภัยคุกคาม เพราะ June เองก็มีความละเอียดอ่อน มีความขัดแย้งภายใน ทำให้การที่เธอถูกกลืนด้วยพลังโบราณมีมิติอารมณ์ที่จับใจมากกว่าร้ายธรรมดาทั่วไป ในหนัง วีชวลของ Enchantress ถูกออกแบบให้รู้สึกแปลกและหลอน ทั้งฉากเมืองถูกเปลี่ยนสภาพและร่างทรงอสูรที่เธอเรียกมาได้ ทำให้ความรู้สึกของภัยคุกคามมันค่อย ๆ ขยายจนถึงจุดวิกฤต ซึ่งต่างจากตัวร้ายที่มีเป้าหมายล้วน ๆ ที่เน้นแค่การทำลายล้างเพียงอย่างเดียว มุมมองคร่าว ๆ ของผมคือ Enchantress ทำหน้าที่เป็นแกนกลางของความดาร์กและความสับสนในหนังได้ดี เธอไม่ใช่ตัวร้ายแบบมีแผนการเมืองชัดเจน แต่เป็นพลังประจำเรื่องที่ทำให้ตัวละครฝ่ายฮีโร่ของเรื่องต้องเลือกและเผชิญหน้ากับด้านมืดของมนุษย์เอง — นั่นแหละที่ทำให้เธอเป็นตัวร้ายหลักสำหรับเวอร์ชันนี้

การเริ่มต้นของ 'ทีมพลีชีวิตมหาวายร้าย' ตบหน้าด้วยการโยนตัวละครที่เกือบทุกคนเป็นคนไม่ดีลงไปในสถานการณ์ที่เลวร้ายกว่าตัวพวกเขาเองอีกหลายเท่า ฉันชอบที่พล็อตหลักของเรื่องนี้ไม่พยายามทำให้คนเลวกลายเป็นฮีโร่แบบง่ายๆ แต่เลือกที่จะส่องให้เห็นความขัดแย้งระหว่างหน้าที่และศีลธรรมอย่างสับสนอลหม่าน ทีมถูกเกณฑ์โดยผู้มีอำนาจสูง (Amanda Waller ในฉบับสากล) เพื่อไปยังเกาะที่มีโครงการลับซึ่งเชื่อมโยงกับสิ่งมีชีวิตต่างดาวยักษ์—เป้าหมายคือทำลายมันก่อนที่จะถูกใช้เป็นอาวุธทางทหาร ตัวละครหลักไม่ใช่มีแค่คนเดียวแต่เป็นการจัดวางคาแรกเตอร์แบบชุดใหญ่: ตัวเอกเชิงปฏิบัติการที่มีฝีมือแต่ถูกบีบบังคับ, หญิงสาวบ้าที่ยังมีด้านอ่อนโยน, นักฆ่าที่คลั่งความสงบ, คนที่ถูกสังคมดูถูกจนกลายเป็นสัตว์ร้าย, และอีกหลายคนที่ตายแบบไม่คาดคิด การตายของตัวละครบางตัวถูกใช้เพื่อสื่อสารว่าภารกิจนี้ไม่ได้มีบทสรุปแบบสุขสบายและเงินรางวัล แทนที่จะเป็นการเฉลิมฉลอง ฉากจบเปิดให้คิดว่าการเสียสละอาจไร้ความหมายหรือมีค่าก็ได้ ขึ้นอยู่กับว่าใครมอง อยู่ดีๆ ความรู้สึกคล้ายกับตอนดู 'Guardians of the Galaxy' ที่มีทั้งมุขและความเศร้า แต่โทนของ 'ทีมพลีชีวิตมหาวายร้าย' จะโหดกว่าและไร้ปรานีมากกว่า

แปลกดีที่ทีมพลีมหาวายร้ายไม่ได้เป็นแค่กลุ่มตัวร้ายในแง่ของการต่อสู้เชิงกายภาพ แต่เป็นเครื่องมือที่เขย่าแก่นเรื่องให้ลึกขึ้น ฉันเห็นทีมนี้ทำหน้าที่เป็นกระจกสะท้อนค่านิยมของโลกหลัก พวกเขาเสนอแนวคิดที่ขัดกับแนวทางของพระเอกจนต้องตั้งคำถามกับสิ่งที่ถูกมองว่า 'ปกติ' เช่นเดียวกับตอนที่ 'Team Plasma' ใน 'Pokemon' ยกประเด็นเรื่องเสรีภาพของโปเกมอนไว้เป็นข้ออ้าง ทีมพลีมก็ใช้อุดมการณ์บางอย่างเพื่อชวนให้ตัวละครและผู้อ่านคิดใหม่เกี่ยวกับเส้นแบ่งระหว่างความชอบธรรมกับการใช้อำนาจ นอกจากความเชื่อแล้ว ทีมนี้ยังเป็นตัวเร่งให้ตัวละครหลักเติบโต พวกเขาทำให้เกิดความสูญเสีย การตัดสินใจที่ยากลำบาก และการเปิดเผยอดีตของตัวละคร ซึ่งช่วยขยายทั้งพล็อตและโลกเรื่อง ฉันชอบมุมที่ทีมวายร้ายไม่ได้มีไว้เพื่อแพ้เสมอไป แต่ถูกออกแบบมาให้เปลี่ยนความคิดของผู้ชมไปด้วย ความขัดแย้งเชิงอุดมการณ์แบบนี้ทำให้เรื่องมีมิติที่น่าเก็บเอาไว้คิดตาม

นึกภาพถึงซีนวายร้ายบู๊กระจายใน 'ทีมพลีชีพ มหาวายร้าย' แล้วอยากอ่านเป็นนิยายขึ้นมาทันที—ผมมักคิดแบบนั้นเวลาเห็นหนังสไตล์นี้ โดยสรุปสั้น ๆ ที่เล่าแบบตรงไปตรงมา: ไม่มีนิยายโปรส (prose novel) ที่เป็น novelization ของภาพยนตร์ 'ทีมพลีชีพ มหาวายร้าย' ในตลาดทั่วไปที่ได้รับการโปรโมตอย่างเป็นทางการเหมือนกับบางภาพยนตร์ฮอลลีวูดเรื่องอื่น ๆ แต่จักรวาลตัวละครเหล่านี้ถูกเล่าแทบจะทั้งหมดผ่านคอมิกส์ ซีรีส์กราฟิกโนเวล และหนังสือรวบรวมตัวละคร ซึ่งบางครั้งก็ถูกแปลงเป็นรูปแบบสื่อเสียงหรือพอดแคสต์ ในฐานะแฟนที่คลุกคลีทั้งหนังและคอมิกส์ ผมเลยมักแนะนำให้มองหาฉบับรวมคอมิกส์ของทีมนี้ เพราะเนื้อหาในคอมิกส์ลึกและหลากหลายกว่า novelization ของหนัง ส่วนเรื่องหนังสือเสียง ถ้าอยากได้ประสบการณ์แบบฟังเล่า มีโปรดัคชั่นเสียงหรือดรามาออดิโอที่ดัดแปลงเรื่องราวคอมิกส์ของค่ายใหญ่อยู่บ่อยครั้ง เช่นงานออดิโอที่ดัดแปลงตัวละครบรูซ เวย์น/แบทแมน ซึ่งให้บรรยากาศแนวเดียวกับที่คนรักซูเปอร์วายร้ายมักชอบฟัง สรุปคือ ถาตรง ๆ ว่าจะหาเป็นนิยายเล่มเดียวที่จับภาพยนตร์ฉบับเต็มเจอได้ยาก แต่ถ้ารับเรื่องราวผ่านคอมิกส์หรือออดิโอดรามาแทนได้ จะได้รายละเอียดและฉากเด็ด ๆ มากกว่าดูหนังเพียงอย่างเดียว — มันเลยกลายเป็นวิธีโปรดของผมเวลาอยากกลับไปจมกับโลกของพวกตัวร้ายเหล่านี้

นี่คือการสรุปตัวละครหลักใน 'ทีมพลี ชีพมหาวายร้าย' แบบที่ฉันมักเล่าให้เพื่อนไฟท์กันเรื่องตอนโปรด ส่วนใหญ่โฟกัสที่ความสัมพันธ์ภายในทีมและหน้าที่ของแต่ละคนมากกว่าชื่อเรียงรายแบบเป็นทางการ หัวใจของกลุ่มคือหัวหน้าทีมที่คุมเกมทั้งยุทธศาสตร์และจังหวะอารมณ์:คนนี้เป็นคนตัดสินใจเด็ดขาด สร้างแรงจูงใจให้ทีมแต่ก็แบกบาดแผลภายใน ทำให้บทบาทของเขาเป็นทั้งผู้นำและจุดปะทะทางศีลธรรม อีกคนสำคัญเป็นมือเทคโนโลยีและสมองวางแผน อยู่เบื้องหลังการเตรียมอุปกรณ์ สืบข้อมูล และแก้ปัญหาเฉพาะหน้า ความสัมพันธ์ของเขากับหัวหน้าสะท้อนความไว้วางใจและความไม่แน่นอนในแผนการรุกรับ ส่วนสมาชิกที่เป็นกำลังหลักหรือ 'บู๊' มักจะเป็นเข็มขัดเหนียวของทีม ทำหน้าที่ปะทะตรงๆและคุ้มกันคนใน จังหวะการต่อสู้และการเสียสละของเขาคือสิ่งที่ทำให้ทีมมีมิติ บทบาทเติมเต็มด้วยคนที่ทำหน้าที่สัมพันธ์สังคม—พูดคุยประสานงาน สร้างความร่วมมือ และคอยเป็นกระจกสะท้อนค่านิยมของทีม พอเอาทุกบทบาทมารวมกันแล้ว 'ทีมพลี' ไม่ได้เป็นแค่กลุ่มวายร้ายทั่วไป แต่กลายเป็นครอบครัวชั่วคราวที่มีการต่อสู้ทั้งภายนอกและภายในใจ ซึ่งทำให้เรื่องราวน่าติดตามและมีชั้นเชิง

ซีนสุดท้ายที่ปะทุทั้งอารมณ์และความบ้าระห่ำใน 'ทีมพลีชีพ มหาวายร้าย' ยังคงติดตาฉันอยู่ทุกครั้งที่นึกถึงการปะทะกับสิ่งที่ใหญ่กว่าพวกเขาเอง ฉากเข้าสู่ห้องทดลองของ Jotunheim แล้วตามมาด้วยการเปิดเผยของสิ่งมีชีวิตแปลกประหลาดคือประเภทหนึ่งที่ทำให้เรื่องกลายเป็นฝันร้ายรวมทั้งความโกลาหลทางทหารและความสิ้นหวังส่วนตัวของตัวละครแต่ละคน ถือเป็นมิกซ์ที่ลงตัวระหว่างความตลกร้ายกับความโหดร้าย ใช้มุมกล้องใกล้เพื่อจับสีหน้าและการตอบสนองของแต่ละคน ขณะเดียวกันก็มีช็อตกว้างที่โชว์ขนาดของภัยพิบัติ ทำให้ความรู้สึกตั้งแต่ตึงเครียดจนถึงท่วมท้นถูกส่งมาอย่างต่อเนื่อง สิ่งที่ทำให้ฉากนี้พิเศษไม่ใช่แค่สเปเชียลเอฟเฟกต์หรือการทำลายล้าง แต่เป็นการให้ค่ากับคนที่โดยปกติจะถูกมองข้าม เช่นฉากที่ตัวละครที่เคยโดนดูถูกกลับกลายเป็นคนที่กล้าทำสิ่งที่คนอื่นทำไม่ได้ การชดเชยด้วยทำนองดนตรีที่แสบและการตัดต่อที่เร็วแต่ไม่สับสน ทำให้หัวใจเต้นตามจังหวะของการต่อสู้ไปด้วย ฉากนี้ยังทิ้งร่องรอยของความเศร้าไว้กับฉันในแบบที่หนังแนวฮีโร่ปกติไม่ค่อยทำได้ และนั่นแหละคือเหตุผลที่ทุกครั้งที่ฉันนั่งดูซ้ำ มันยังคงทำให้รู้สึกหนักแน่นและสะเทือนใจไปพร้อมกัน

นึกไม่ถึงว่างานเปิดเรื่องของ 'ทีมพลี ชีพมหาวายร้าย1' จะกระแทกเข้ามาแบบนี้ ฉากแรกเปิดด้วยความสับสนวุ่นวาย: เสียงระเบิดเบา ๆ ราวกับสัญญาณเตือน แล้วตามด้วยภาพของกลุ่มคนที่ถูกขังอยู่ในโกดังร้าง ฉากนี้ตั้งใจให้คนดูรู้สึกว่าสถานการณ์ยังไม่ชัดเจน แต่รายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ เช่นแผลเก่า ๆ บนแขนของตัวละครหนึ่งและแผ่นโฆษณาที่ขาดวิ่นบนผนัง บอกเป็นนัยว่าพวกเขาไม่ใช่ฮีโร่ทั่วไป การเปิดเรื่องแบบนี้ทำให้ฉันลุ้นตั้งแต่ภาพแรกเพราะมันเล่นกับคำถามมากกว่าคำตอบ การแนะนำตัวละครไม่ได้เป็นการไล่รายชื่อแบบเรียบ ๆ แต่ใช้บทสนทนาและการกระทำสั้น ๆ เพื่อสื่อพื้นเพและความขัดแย้งภายใน ผลที่ได้คือรู้จักใครสักคนได้ในเสี้ยววินาทีแต่ก็ยังอยากรู้อยากเห็นต่อไป ตอนท้ายของฉากเปิดมีการหักมุมเล็ก ๆ ที่โยงไปสู่ภารกิจหรือเป้าหมายร่วมกัน ทำให้ฉันคิดว่านี่จะไม่ใช่เรื่องของคน ๆ เดียว แต่เป็นการทดลองทางสังคมที่จับกลุ่มคนหลากหลายมาเจอกัน และนั่นแหละที่ทำให้ช่วงเริ่มต้นของเรื่องนี้น่าติดตามจริง ๆ

แฟนฟิคของทีมนี้มีความหลากหลายจนชวนตาลาย แต่ก็เป็นความหลากหลายที่ฉันรักจริง ๆ — ตัวละครเยอะ เมนท์ในเรื่องแบบขั้วตรงข้าม มีทั้งคนที่เป็นวายร้ายขี้เมาและคนที่มีแผลในใจ ทำให้แต่ละแนวที่เขียนออกมามีพลังเฉพาะตัว ฉันมักเห็นแนวคู่รัก (shipping) ครองอันดับต้น ๆ โดยเฉพาะแนวคู่ที่ไม่ค่อยได้สปอตไลต์ในหนัง เช่นความสัมพันธ์แบบเพื่อนร่วมทีมที่ค่อย ๆ พัฒนา หรือโมเมนต์ที่ตีกันแต่จริง ๆ แล้วใส่ใจ ซึ่งแฟนไทยชอบดัดแปลงให้กลายเป็นฟิคหวาน ๆ หรือดราม่าหนัก ๆ ได้ทั้งคู่ อีกแนวที่ดังคือ 'fix-it' ฟิคที่มาแก้จุดจบในหนัง เช่นเอาตัวละครออกจากสถานการณ์ตายหรือเปลี่ยนการตัดสินใจให้คนร้ายได้ redemption — ฟิคแนวนี้ให้ความสบายใจแบบที่หนังบางครั้งไม่มอบให้ ส่วนอีกแนวที่ไม่ควรมองข้ามคือ AU (alternative universe) กับ crossover ที่เอาโลกของ 'Suicide Squad' ไปผสมกับโลกอื่น บางคนเขียนเป็นโลกโรงเรียน บางคนโยนทีมลงไปอยู่ในโลกแฟนตาซี ผลคือได้เห็นมุมต่าง ๆ ของตัวละครที่เราเคยคิดว่าเข้าใจดีแล้ว — ฉันชอบฟิคที่กล้าทดลองและยังรักษาเอกลักษณ์ตัวละครไว้ ไม่ว่าจะเป็นความตลกขบขันหรือบาดแผลที่เป็นหัวใจของเรื่อง มันทำให้โลกของทีมนี้ไม่จมอยู่แค่ความร้าย แต่กลายเป็นพื้นที่ที่คนรักการเล่าเรื่องจะสร้างสรรค์อย่างไม่รู้จบ