การเลือกฉบับนิยายที่จะนำมาดัดแปลงเป็น
นาฏกรรมเป็นเรื่องที่สนุกและท้าทาย ต้องคิดทั้งเชิงศิลป์และเชิงปฏิบัติพร้อมกัน และผมมักเริ่มต้นจากการถามตัวเองว่าฉบับไหนสื่อสารแก่นเรื่องได้ชัดที่สุด สำหรับผม ฉบับที่ดีคือฉบับที่เมื่ออ่านแล้วรู้สึกเห็นโครงเรื่องและจังหวะของฉากเป็นภาพชัดเจน เพราะนาฏกรรมต้องแปลงข้อความเชิงบรรยายให้กลายเป็นพฤติกรรมบนเวที ไม่ใช่แค่ข้อความที่สละสลวยแต่เก็บความขับเคลื่อนเรื่องไว้ในหัวผู้บรรยายเพียงคนเดียว ตัวอย่างเช่นเมื่อนึกถึง 'Les Misérables' ฉบับที่เล่าโครงใหญ่และมีฉากสำคัญครบช่วยให้ทีมงานตระหนักได้ว่าจะต้องย่อลงมุมไหน และฉากไหนต้องมีพลังมากที่สุดบนเวที
อีกประเด็นที่ผมให้ความสำคัญคือเวอร์ชันที่เลือกควรมีบทสนทนาหรือสภาพการณ์ที่สามารถถอดมาเป็นการแสดงได้ง่าย บางนิยายเต็มไปด้วยความคิดภายในตัวละครหรือการบรรยายเชิงปรัชญา ซึ่งถ้าเลือกฉบับที่เน้นการบรรยายเชิงภายในมากเกินไป อาจต้องใช้เทคนิคการเล่าเรื่องแบบละครที่ซับซ้อน เช่นการใช้เล่าเสียงพากย์หรือการออกแบบฉากเชิงสัญลักษณ์ ช่วยได้ แต่อาจทำให้การสื่อสารกับคนดูบางกลุ่มหลุดหาย สำหรับงานดัดแปลงผมมักเลือกฉบับที่มีบทพูดชัดและมีฉากที่เปลี่ยนผ่านชัดเจน เพราะช่วยให้การเขียนบทราบโครงสร้างการเปลี่ยนฉากเร็วขึ้น เช่น 'Crime and Punishment' ต้องคิดเรื่องการถ่ายทอดความคิดภายใน ส่วน 'Pride and Prejudice' มีบทสนทนาและสถานการณ์สังคมที่เอื้อต่อเวทีมากกว่า
เรื่องสิทธิ์และฉบับที่เป็นทางการก็สำคัญไม่แพ้กัน บางครั้งฉบับแปลหรือฉบับย่อที่อ่านง่ายไม่ได้ครอบคลุมสิทธิ์ในการดัดแปลง ถ้าจะนำไปแสดงจริง ๆ ต้องตรวจสอบว่าผู้ถือลิขสิทธิ์ของฉบับไหนและต้องขออนุญาตจากใคร โดยเฉพาะเมื่อต้องใช้การแปลของคนอื่น การเลือกฉบับต้นฉบับที่ผู้เขียนปรับปรุงครั้งสุดท้ายก็มักเป็นทางเลือกที่ปลอดภัยและให้เกียรติความตั้งใจเดิมของนักเขียน แต่ถ้าแผนการดัดแปลงตั้งใจจะตีความใหม่หรือย้ายบริบทไปที่ยุคหรือวัฒนธรรมอื่น บางครั้งการเลือกฉบับดั้งเดิมแล้วแปลงเชิงคอนเซ็ปต์จะให้เสรีภาพทางศิลป์มากกว่า
ขั้นตอนปฏิบัติที่ผมแนะนำคืออ่านฉบับหลักอย่างละเอียด แล้วเทียบกับฉบับอื่นๆ เพื่อหาองค์ประกอบที่เวิร์คบนเวที จากนั้นมาร์กฉากที่เป็นจุดเปลี่ยนทางอารมณ์และจุดที่มีภาพวิชวลชัดเจน ลองอ่านออกเสียงหรือทำเวิร์กช็อปสั้น ๆ เพื่อดูว่าบทไหนดำเนินไปได้ดีในรูปแบบการแสดง สุดท้ายต้องยอมรับว่าบางครั้งฉบับที่ดีที่สุดทางวรรณกรรมอาจไม่ใช่ฉบับที่ดีที่สุดสำหรับเวที ดังนั้นการตัดสินใจต้องบาลานซ์ระหว่างเคารพต้นฉบับกับความเป็นไปได้ในการแสดง ผมรู้สึกว่าการเลือกฉบับที่ให้ทั้งความชัดเจนของโครงเรื่องและพื้นที่ให้จินตนาการของผู้สร้างมากพอ จะทำให้นาฏกรรมที่เกิดขึ้นทั้งซื่อสัตย์และมีชีวิตชีวา ลงท้ายแล้วฉบับที่ทำให้ทีมงานตื่นเต้นที่จะลงมือสร้าง มักเป็นฉบับที่ผมอยากเริ่มจากมันก่อนเสมอ