บาร์เทนเดอร์ทำโซจูบอมบ์สูตรคลาสสิกอย่างไร

เราเคยสนุกกับการลองเครื่องดื่มแบบผสมหลายแบบจนจับความต่างระหว่างสไตล์เกาหลีกับญี่ปุ่นได้ชัดขึ้น: โดยส่วนตัวมองว่าสไตล์เกาหลีเน้นความร่วมมือและความแรง ขณะที่สไตล์ญี่ปุ่นมักเน้นรสชาติและวิธีดื่มที่เป็นระเบียบมากกว่า ในเกาหลีมีสองคำที่มักได้ยินบ่อยคือ 'somaek' (소맥) กับ 'poktanju' (폭탄주) ซึ่งสองแบบนี้ให้ความรู้สึกคนละอย่างกัน 'somaek' คือการผสมโซจูเข้ากับเบียร์ในอัตราส่วนที่คนดื่มเลือก — บางคนชอบ 1:3 บางคน 1:4 — แล้วคนมักจะคนด้วยตะเกียบเล็กๆ ในแก้วเพื่อให้รสทั้งสองเข้ากันอย่างรวดเร็ว ตรงนี้ทำให้ดื่มง่ายขึ้นและรู้สึกเป็นส่วนหนึ่งของโต๊ะเดียวกัน ส่วน 'poktanju' จะเน้นพิธีกรรมมากกว่า คือมีการวางแก้วช็อตแล้วกระแทกให้ตกลงไปในเบียร์แล้วดื่มรวมกันทันที วิธีนี้ถูกใช้เป็นเกมหรือตัวกระตุ้นบรรยากาศในกลุ่มเพื่อน ซึ่งสะท้อนนิสัยการดื่มแบบรวมกลุ่มของคนเกาหลีที่ชอบความสนุกและการกระชับความสัมพันธ์ผ่านการดื่มร่วม ในทางกลับกัน สไตล์ญี่ปุ่นที่คนต่างชาติพูดถึงบ่อยคือ 'sake bomb' แต่ตามจริงวัฒนธรรมดั้งเดิมของญี่ปุ่นไม่ได้เน้นการทุบช็อตแบบดังๆ เท่าที่เห็นในบาร์นอกประเทศ ญี่ปุ่นมีวิธีดื่มที่ละเอียดอ่อนกว่า เช่น การชอบอุณหภูมิเครื่องดื่ม (เช่น สาเกอุ่นหรือเย็นตามประเภท) และประเภทผสมอย่าง 'chūhai' ที่เป็นการผสมโชจูกับโซดาหรือผลไม้ในสัดส่วนที่ควบคุมได้ ทำให้รสชาติเป็นจังหวะการดื่มแบบค่อยเป็นค่อยไปมากกว่า การนำช็อตลงไปในแก้วเบียร์จะพบได้บ้างในบาร์สมัยใหม่หรือบาร์ต่างประเทศที่รับเอาพฤติกรรมตะวันตกเข้ามา แต่โดยรวมญี่ปุ่นจะให้ความสำคัญกับรสชาติ ความเรียบร้อย และการดื่มแบบส่วนตัวกว่าการจัดฉากหรือเกมเป็นกลุ่ม สรุปสั้นๆ ว่าถ้าอยากได้ความสนุกแบบร่วมกลุ่มและแรงจูงใจในการดื่มเร็วไปกับเพื่อน ให้มองหา 'somaek' หรือ 'poktanju' สไตล์เกาหลี แต่ถาต้องการสำรวจรสชาติของเหล้าแบบมีรายละเอียดและการดื่มที่มีมารยาทมากกว่า ลองมองไปที่วิธีของญี่ปุ่น เช่น 'chūhai' หรือสาเกแบบดั้งเดิม — ทั้งสองแบบมีเสน่ห์ต่างกันและดีต่ออารมณ์ที่แตกต่างกันด้วย

ปาร์ตี้ที่บ้านจะสนุกขึ้นมากเมื่อบอมบ์โซจูถูกคิดมาอย่างตั้งใจ — ไม่ใช่แค่โยนแก้วลงไปแล้วลุ้นเอาเท่านั้น ถ้าจะเล่าแบบตรงไปตรงมา ฉันมักแบ่งบอมบ์โซจูเป็นสามกลุ่มหลัก: แบบคลาสสิกที่คนคุ้นเคย (ผสมโซจูกับเบียร์ หรือที่เรียกกันว่า 'โซแมค'), แบบยกแก้วไปทั้งขวด (poktanju สไตล์เกาหลีที่ใส่ช็อตโซจูลงในเบียร์) และแบบครีเอทีฟที่ผสมโซจูกับน้ำผลไม้ โซดา หรือโยเกิร์ตดื่มได้ง่ายกว่า การเตรียมสูตรง่ายๆ ที่ได้ผลคือสัดส่วนโซจูต่อเบียร์ประมาณ 1:2 ถึง 1:3 ขึ้นอยู่กับความแรงที่ต้องการ ถ้าชอบหวานและดื่มเร็ว แนะนำผสมโซจู 30–40 มล. กับเลมอนโซดาและผลไม้แช่แข็งเป็นบอมบ์แบบฟรุ๊ตตี้ จะได้สีสันและรสชาติที่คนไม่คุ้นก็ยินดีลอง การนำเสนอสำคัญพอๆ กับรสชาติ ฉันชอบให้แต่ละบอมบ์มีธีม เช่น 'ผลไม้รวม' ใส่สตรอว์เบอร์รีและส้ม หรือ 'ครีมมี่' ใส่โยเกิร์ตยาคุลท์เล็กน้อยและโซดา วางแก้วบนถาดโลหะเย็นๆ ใช้ช็อตแก้วใสเพื่อเห็นชั้นสีเมื่อบอมบ์ตกลงไป การเล่นเกมง่ายๆ ช่วยให้คนคุมจังหวะได้ดีขึ้น เช่น ให้คนที่ถูกหมายเลขในไพ่เป็นคนเลือกสูตร หรือกำหนดเวลาระหว่างบอมบ์แต่ละแก้วไม่ต่ำกว่า 10–15 นาที เพื่อให้มีเวลากินข้าวและดื่มน้ำตาม ควรมีน้ำเปล่าและของกินมันๆ อย่างไก่ทอด เฟรนช์ฟรายส์หรือของทานเล่นเค็มๆ รอบโต๊ะเพื่อชะลอการเมา ความปลอดภัยห้ามมองข้าม ฉันมักเตือนเพื่อนให้เริ่มจากบอมบ์ที่มีปริมาณแอลกอฮอล์ต่ำก่อน และระบุว่าใครเป็นคนขับรถ หรืออยากคุมปริมาณให้ใช้แก้วช็อตเล็กๆ แทนการยกขวดใหญ่ทั้งหมด นอกจากนี้เตรียมตัวเลือกไม่มีแอลกอฮอล์แบบเปล่าๆ ที่มีฟองหรือผลไม้แช่แข็งไว้ให้คนที่ไม่ดื่ม การปิดท้ายด้วยเพลงชิลและสลับเป็นค็อกเทลไม่ผสมแอลกอฮอล์ช่วงท้ายงาน ทำให้บรรยากาศลงตัว คนจะได้กลับบ้านปลอดภัยและยังมีเรื่องฮาๆ ให้เล่าได้อยู่ดี

การสร้างประสบการณ์ 'โซจูบอมบ์' แบบไร้แอลกอฮอล์ให้คนไม่ดื่มยังรู้สึกว่ามีส่วนร่วมเป็นเรื่องสนุกและท้าทายไปพร้อมกัน ผมมักคิดเริ่มจากภาพรวมของพิธีกรรม — เสียงกระแทกของแก้ว ความเย็น ความคึกครื้น — แล้วค่อยย้ายไปออกแบบรสชาติที่ให้ความรู้สึกคล้ายกันโดยไม่ต้องพึ่งแอลกอฮอล์ สิ่งแรกที่ผมให้ความสำคัญคือการเลือกช็อตแทน 'โซจู' แบบไร้แอลกอฮอล์ที่มีรสกลาง ๆ และมีลักษณะน้ำใสหรือใสขุ่นเล็กน้อยเพื่อคงภาพลักษณ์ของบอมบ์ เช่น ผสมเบสจากน้ำข้าวหรือน้ำกะทิอ่อน ๆ กับไซรัปยูสุเล็กน้อย เติมความกลมด้วยเกลือหิมาลัยหยิบมือเล็ก ๆ แล้วแช่เย็นจัด ปริมาณที่ผมมักใช้คือช็อต 30–40 มิลลิลิตร สำหรับช็อต chaser ผมเลือกเป็นเครื่องดื่มฟอง เช่น เบียร์ไร้แอลกอฮอล์ สปาร์กลิงยูกิหรือโซดายูกสุประมาณ 200–250 มิลลิลิตร การวางสัดส่วนแบบนี้ยังให้สัมผัสการผสมเมื่อช็อตตกลงไปและกระทบฟอง ซึ่งเป็นหัวใจของบอมบ์ การเตรียมไว้ล่วงหน้าช่วยเรื่องความเร็วและความสม่ำเสมอ — ผมทำไซรัปยูสุและน้ำข้าวผสมเป็นลิตร แช่เย็นในขวดบีบ ติดฉลากวันผลิต และหมุนเวียนใช้ภายใน 7–10 วัน ถ้าต้องการความเป็นงานเทศกาล ให้เพิ่มองค์ประกอบการนำเสนอ เช่น ใช้แก้วช็อตโปร่งใสเล็ก ๆ มีฝาปิดซิลิโคนสำหรับวางบนแก้วชั้นล่าง หรือใช้กล่องน้ำแข็งเรียงเป็นซุ้มตอนเสิร์ฟ เมนูบอกชัดว่า ‘ไม่มีแอลกอฮอล์’ และแนะนำรสชาติสั้น ๆ เพื่อช่วยลูกค้าเลือก ประเด็นสำคัญอีกข้อคือการสื่อสารกับทีม — ผมสอนให้พนักงานพูดประโยคง่าย ๆ ก่อนเสิร์ฟเพื่อเชิญชวนและอธิบายวิธีดื่มแบบบอมบ์อย่างรวบรัด เช่น ‘ช็อตเย็นเล็ก ๆ ตกลงในโซดาที่เย็นจัด’ เพื่อสร้างบรรยากาศและความคาดหวัง สุดท้าย อย่าลืมเตรียมตัวเลือกสำรองให้คนไม่ดื่มจริงจัง เช่น แก้วMocktail แบบเดิมที่ผสมเทคนิคการเสิร์ฟบอมบ์ไว้ด้วย ซึ่งมักทำให้ลูกค้ายิ้มและกลับมาอีกครั้ง

รู้ไหมว่าเครื่องดื่มแบบ 'soju bomb' จริง ๆ แล้วแคลอรีไม่ตายตัว ขึ้นกับปริมาณโซจูและขนาดเบียร์ที่ใช้มากกว่าโดยทั่วไป โซจูหนึ่งช็อตมาตรฐาน (ประมาณ 50 มล.) มีพลังงานราว ๆ 60–75 กิโลแคลอรี ขณะที่เบียร์กระป๋องขนาด 330 มล. มักให้พลังงานประมาณ 120–160 กิโลแคลอรี ดังนั้นถ้าทำแบบคลาสสิกคือโยนช็อตโซจูลงในเบียร์ 330 มล. หนึ่งแก้วก็จะได้พลังงานราว 180–235 กิโลแคลอรีต่อแก้ว หากใช้เบียร์ขนาด 500 มล. ตัวเลขจะขยับขึ้นเป็นราว 260–325 กิโลแคลอรีต่อแก้ว เห็นได้ชัดว่าแคลอรีสะสมได้ไวเมื่อดื่มหลายแก้วติดต่อกัน รวมถึงถ้าใช้โซจูรสหวานหรือผสมมิกเซอร์ที่มีน้ำตาลก็จะเพิ่มขึ้นอีกมาก ผมมักนึกถึงเรื่องผลกระทบต่อร่างกายก่อนความอร่อย เพราะการดื่มแบบ 'bomb' เร่งการดูดซึมแอลกอฮอล์และทำให้รู้เมาเร็วขึ้น การดื่มหลายแก้วในช่วงสั้น ๆ จะเพิ่มปริมาณแคลอรีที่เข้าสู่ร่างกายอย่างรวดเร็วและกระทบต่อตับ น้ำหนัก และการนอนหลับ หากตั้งใจจะดื่มแล้วอยากเซฟสุขภาพ ให้คำนึงถึงจังหวะและปริมาณ เช่น จำกัดจำนวนไม่เกิน 2–3 แก้วในคืนเดียว สำหรับคนที่ไวต่อแอลกอฮอล์อาจต้องน้อยกว่านั้น ควบคู่กับการกินอาหารที่มีโปรตีนและไขมันเล็กน้อยจะช่วยชะลอการดูดซึมได้บ้าง ข้อแนะนำแบบใช้งานได้จริง: ตั้งขีดจำกัดก่อนเริ่ม เช่น วันนี้จะไม่เกินสองแก้ว, สลับดื่มน้ำเปล่าระหว่างแก้ว, หลีกเลี่ยงการขับรถหลังดื่ม และถ้ามียาหรือปัญหาสุขภาพ เช่น ตับ เบาหวาน หรือกำลังตั้งครรภ์ ควรงดหรือปรึกษาแพทย์แทน นอกจากนี้ลองเปลี่ยนเป็นโซจูเบา ๆ หรือเบียร์แคลอรีต่ำเพื่อลดพลังงานรวม ตบท้ายด้วยการบันทึกง่าย ๆ ว่าดื่มไปเท่าไหร่ จะช่วยให้ควบคุมตัวเองได้ดีขึ้น การดื่มคือเรื่องสนุก แต่เก็บความสนุกนั้นให้กลับบ้านอย่างปลอดภัยได้ดีที่สุด

บอกเลยว่าครั้งไหนก็ตามที่มีโซจูบอมบ์บนโต๊ะ ผมมักจะคิดถึงเมนูที่กินง่าย แต่อิ่มรสและแชร์ได้กับเพื่อนหลายคน เพราะบรรยากาศปาร์ตี้มันเกิดขึ้นจากการได้คุย สะดุดหัวเราะ แล้วหยิบของอร่อยเข้าปากเรื่อยๆ ไม่อยากให้มีอะไรต้องนั่งเพ่งจานหรือใช้เวลานานในการตัก ดังนั้นอาหารที่กรุบกรอบ เผ็ดเล็กๆ หรือมีรสเค็มมัน จะทำหน้าที่ดีมากในการเติมจังหวะให้การยกแก้วสนุกขึ้น สไตล์ที่ผมชอบจับคู่กับโซจูบอมบ์คือของกินสไตล์เกาหลี-ป็อปที่มีความเข้มข้นทางรส เช่น 'ไก่ทอดเกาหลี' ที่เคลือบซอสหวานเผ็ด กัดแล้วมีความกรอบกับน้ำซอสที่ติดริมฝีปาก ทำให้การดื่มโซจูตามแล้วรู้สึกรื่นรมย์ หรือจะเป็น 'ต๊อกบกกี' ชิ้นหนึบซอสทะลัก เหมาะกับคนชอบรสจัดเพราะโซจูจะช่วยลดความเผ็ดและทำให้กลุ่มเพื่อนเฮฮามากขึ้น อีกเมนูที่ไม่ควรพลาดคือ 'หอยเป๋าฮื้อ/หอยนางรมสด' แบบเป็นคำๆ ราดซอสเล็กน้อย ช่วยเติมความหรูให้ปาร์ตี้และเป็นตัวเปลี่ยนโทนจากของทอด ให้คนบนโต๊ะได้เปลี่ยนบรรยากาศระหว่างเซ็ตปาร์ตี้ นอกจากรสชาติแล้วการจัดเสิร์ฟก็สำคัญ ผมมักจะจัดเป็นถาดใหญ่วางตรงกลาง แบ่งเป็นจุดๆ ให้หยิบง่าย เช่น ถาดหนึ่งเป็นของทอด (เฟรนช์ฟรายส์ วิงส์ เต้าหู้ทอด) อีกถาดเป็นยำหรือสลัดเปรี้ยวช่วยตัดเลี่ยน แล้วมีชามเล็กกับเครื่องเคียงรสจัดอย่างกิมจิหรือผักดอง เพื่อให้หยิบเติมระหว่างดื่มได้สะดวก การจับคู่นี้ยังช่วยให้โซจูบอมบ์ไม่เลี่ยนเกินไป และทำให้บรรยากาศคุยกันได้ยาวๆ สุดท้ายคือเรื่องจังหวะ อย่าลืมเว้นช่วงให้คนได้คุยและกินจริงจังบ้าง แล้วค่อยกลับมาสนุกกับเกมหรือดนตรีต่อ เพราะปาร์ตี้ที่ดีคือที่ทุกคนยังจำรสอาหารและเสียงหัวเราะตอนกลับบ้านได้

ย่านบาร์ที่ฉันชอบแวะมีเมนูโซจูที่เล่นกับรสผลไม้และโซดาเป็นหลัก จึงเห็นรูปแบบค็อกเทลหลากหลายตั้งแต่เรียบง่ายไปจนถึงฟิวชันจัดเต็มที่เหมาะกับอากาศร้อนของกรุงเทพ คนทำบาร์มักใช้โซจูแทนสปิริตหนักๆ เพื่อให้เครื่องดื่มดื่มง่ายขึ้นและเข้ากับกับแกล้มสตรีทฟู้ดได้ดี ฉันมักสั่งเมนูที่เน้นบาลานซ์ระหว่างความหวานกับความเปรี้ยว เพราะมันช่วยตัดรสอาหารได้ดีและไม่ทำให้เมาค้างเร็ว สไตล์ที่เจอบ่อยที่สุดคือค็อกเทลเบสโซดา เช่นโซจูไฮบอลที่ผสมโซจูกับโซดาและมะนาวหรือยูซุ ให้รสสดชื่น อีกแบบที่ฮิตคือเครื่องดื่มโยเกิร์ต—แบบผสมกับน้ำยาคูลท์หรือ 'Yakult' ทำให้ได้กลิ่นหวานๆ และสัมผัสครีมมี่ เหมาะกับคนที่ไม่อยากกินแอลกอฮอล์แรงๆ ในบรรยากาศงานปาร์ตี้ นอกจากนี้ยังมีสลัชผลไม้—เช่นโซจูสตรอว์เบอร์รีหรือมะม่วง บาร์มิกเซอร์จะปั่นกับน้ำแข็งและไซรัป ผลคือเครื่องดื่มแบบเฟรชที่เป็นที่ชื่นชอบของกลุ่มเพื่อนวัยรุ่น ฝั่งค็อกเทลที่เน้นเทคนิคและรสกลมกล่อมก็มีสไตล์ซับซ้อนขึ้น เช่นค็อกเทลกับสมุนไพรไทยอย่างตะไคร้หรือโหระพา ที่ฉันชอบคือลงตัวระหว่างกลิ่นหอมของสมุนไพรกับความละมุนของโซจู อีกแนวคือการทำบอมบ์แบบเกาหลีโดยวางโซจูลงในแก้วเบียร์หรือเอาเลมอนช็อตผสมกับเกลือพริก รสจะพุ่งและทำให้บรรยากาศคืนสนุกขึ้น เหล่านี้มักเสิร์ฟเป็นช็อตหรือค็อกเทลแชร์ ซึ่งดีเวลามีแก๊งเพื่อนมาเจอกัน โดยสรุป บาร์ในกรุงเทพผสมโซจูออกมาได้ตั้งแต่เมนูเรียบง่ายอย่างโซจูผสมโซดาและผลไม้ ไปจนถึงค็อกเทลที่ผสมสมุนไพรไทยหรือเป็นเครื่องดื่มปาร์ตี้ที่ดื่มง่าย ฉันมักจะเลือกตามมู้ดของคืน—ถ้าอยากคุยเรื่อยๆ เลือกโซจูไฮบอล ถ้าอยากเฮฮาเลือกบอมบ์หรือสลัชผลไม้—และท้ายที่สุดการได้ลองเมนูใหม่ๆ ของร้านโปรดก็ให้ความรู้สึกเหมือนได้ค้นพบรสใหม่ๆ ในเมืองที่ไม่เคยหลับ

อยากเริ่มจากรสแท้ๆ ของดังโงะแบบญี่ปุ่นเลย — แบบที่เห็นตามงานเทศกาลหรือร้านเล็กๆ ข้างทางจริงๆ ส่วนผสมหลักไม่ยุ่งยาก: แป้งชิราทามะ (shiratamako) หรือถ้าไม่มีให้ใช้แป้งข้าวเหนียวผสมแป้งข้าวเจ้าในอัตราประมาณ 3:1 น้ำร้อนประมาณอุณหภูมิร่างกาย น้ำตาลเล็กน้อยสำหรับความหวาน และสำหรับซอสแบบมิตะระชิใช้ โชยุ, มิริน, น้ำตาล และน้ำสต็อกเล็กน้อย วิธีทำโดยสรุปที่ฉันชอบทำคือ ผสมแป้งกับน้ำทีละน้อยจนได้เนื้อที่นิ่มไม่ติดมือ ปั้นเป็นลูกกลมขนาดเท่าพอลูกเทนนิสตัดครึ่ง หรือลูกถั่วตามชอบ ต้มในน้ำเดือดจนลูกลอยขึ้นมาแล้วต้มต่อ 1–2 นาที แช่น้ำเย็นเพื่อหยุดความร้อน แล้วเอามาปั้นเสียบไม้ 3–4 เมล็ดต่อไม้ ย่างให้มีรอยไหม้เล็กน้อยก่อนทาซอสมิตะระชิที่เคี่ยวให้ข้นเล็กน้อยโดยผสมโชยุ มิริน น้ำตาล และข้นด้วยแป้งมันเล็กน้อย เคล็ดลับเล็กน้อยจากประสบการณ์คือ ถ้าแป้งแข็งให้เติมน้ำอุ่นทีละน้อย อย่าผสมมากไปจนเหลว และถ้าอยากให้เนื้อนุ่มยืดหยุ่นใช้ชิราทามะจะได้ผลดีที่สุด รสที่ดีมาจากสมดุลหวานเค็มของซอสและการย่างให้มีหอมควันเล็กน้อย เท่านี้ก็ได้ดังโงะแบบต้นตำรับที่บ้านแล้ว

ชีวิตการเป็นแฟนคลับอนิเมะทำให้ได้เห็นตอนจบหลากหลายรูปแบบ และ 'ทาดรับใช้' ก็เป็นหนึ่งในผลงานที่สร้างความประทับใจไม่รู้ลืม ตอนจบของเรื่องนี้เน้นการปิดฉากด้วยการเติบโตของตัวละครหลัก ที่ไม่ใช่แค่เอาชนะศัตรู แต่ยังเอาชนะความกลัวในใจตัวเอง ฉากสุดท้ายที่ทาดะตัดสินใจเผชิญหน้ากับอดีตของตัวเอง เป็นการปิดวงจรความสัมพันธ์ระหว่างเขากับตัวร้ายอย่างสมบูรณ์ สิ่งที่โดดเด่นคือการแสดงออกทางสีหน้าและภาษากายที่สื่อถึงการปลดปล่อย ซึ่งต่างจากตอนต้นเรื่องที่เขาเต็มไปด้วยความเกร็งกร้าว แสงสีและฉากหลังที่เปลี่ยนจากโทนมืดครึ้มเป็นแสงอุ่นๆ สื่อถึงการเริ่มต้นใหม่ได้อย่างยอดเยี่ยม ทำให้ผู้ชมรู้สึกได้ถึงความหวังแม้เรื่องราวจะจบลง

ความแตกต่างที่เด่นชัดที่สุดระหว่าง 'เจปัง สูตรดังเขย่าโลก' กับสูตรต้นฉบับ อยู่ที่สัดส่วนของวัตถุดิบและเทคนิคการจัดการแป้ง ซึ่งเปลี่ยนทั้งเนื้อสัมผัสและรสชาติในชามเดียวกัน การปรับลดปริมาณไขมันและเพิ่มการตีอากาศเข้าไปมากขึ้นในเวอร์ชันดัง กลายเป็นจุดเปลี่ยนที่ทำให้เนื้อเบากว่าเดิมอย่างเห็นได้ชัด เจปังฉบับดั้งเดิมมักเน้นความหนึบและความมันจากนมกับไข่ แต่สูตรใหม่เลือกใช้ไข่ขาวตีเหนียวกับความชุ่มชื้นจากโยเกิร์ตหรือเต้าหู้ผสม ซึ่งให้ความนุ่มที่เหมือน 'แพนเค้กญี่ปุ่น' แต่ยังคงโครงสร้างของรสดั้งเดิมไว้ได้บางส่วน ความรู้สึกขณะทำก็เปลี่ยนไปมากด้วย: เวลาเตรียมสูตรต้นฉบับต้องใจเย็นกับการผสมให้เข้ากัน ส่วนเวอร์ชันดังกลับต้องคุมอุณหภูมิและเวลาตีให้ละเอียดกว่า นี่ทำให้ผลลัพธ์สุดท้ายมีฟองอากาศมากขึ้นและหน้าตาดูน่ากินบนโซเชียล แต่ก็ต้องยอมรับว่ารสกลมกล่อมแบบดั้งเดิมบางอย่างจางลงไป ซึ่งเป็นเรื่องที่ผมรู้สึกขัดแย้งอยู่บ้างเพราะทั้งสองแบบมีเสน่ห์คนละแบบ