บทนำ

บทนำ

ภัตตาคารจินฮว่าในย่านการค้าของเมืองเฟิ่งเซียงยังคงคึกคักไม่ขาดผู้คน แม้เป็นเมืองชายทะเลที่ห่างจากเมืองหลวง แต่ด้วยเส้นทางการค้าที่ตัดผ่านจึงมีพ่อค้า นักเดินทาง และชาวเรือต่างถิ่นมาเยือนตลอดเวลา กลิ่นหอมของอาหารจากครัวหลังภัตตาคารลอยอบอวล แข่งกับเสียงโห่ร้องและความจอแจจากห้องโถงด้านหน้าไว้ต้อนรับลูกค้า

ชายหนุ่มร่างเล็กในชุดผ้าฝ้ายสีหม่นยืนอยู่หน้าเตา มือเรียวสับหมูสามชั้นลงบนเขียงด้วยจังหวะคงที่ ชำนาญจนคิดว่ามีดในมือไม่ต่างจากอวัยวะหนึ่งของเจ้าตัว ดวงตาคมเรียบนิ่งจดจ่อกับวัตถุดิบตรงหน้าท่วงท่าเฉียบคมราวเครื่องจักรชั้นดี แต่น้อยคนนักจะรู้ว่าใต้เปลือกตาเรียบเฉยนั้นซ่อนอดีตอันแสนซับซ้อนของหญิงสาวผู้หนึ่งมิใช่เด็กชายผอมบาง !

ลู่ชิงหรู อดีตสายลับจากปลายศตวรรษที่ยี่สิบ ผ่านภารกิจมานับไม่ถ้วน และตายในหน้าที่เมื่อถูกหักหลังโดยเพื่อนร่วมทีม แต่แทนที่จะดับสูญกลับฟื้นในร่างของคุณหนูตกอับแห่งตระกูลขุนนาง ใหญ่ เหตุเพราะมารดาตั้งครรภ์น้องชายผู้มีชะตากาลกิณีต่อตระกูล พวกนางถูกไล่ออกจากจวนใหญ่ต้องระเห็จมาชนบท

ชีวิตใหม่ที่น่าจะสิ้นหวังกลับถูกหล่อเลี้ยงด้วยความสามารถใหม่ของอดีตสายลับและระบบที่นางสร้างขึ้นเองกับมือเมื่ออดีต

‘ข้าวิเคราะห์ชะตาแล้ว เจ้าตายโง่ ๆ แต่ก็ยังโชคดีได้พาข้ามาด้วย ถือว่าเป็นบุญของเจ้าอย่างเดียวยามได้เกิดใหม่’

นี่คือคำพูดแรกยามที่นางรู้ว่าระบบสายลับที่นางสร้างเมื่อตอนเป็นสายลับได้ทะลุมิติมากับนางด้วย

...ภาพโฮโลแกรมเจ้าก้อนสีเหลืองตัวกลมที่ลอยอยู่เหนือเขียง แววตาสดใสน้ำเสียงใสกริ๊งไม่ต่างจากเด็กชายวัยเก้าขวบทั่วไป แต่ที่น่าแปลกใจคือเจ้าระบบสายลับในอดีตนี้กลับกลายเป็นระบบทำอาหารเสียอย่างนั้น

‘เจ้าระบบอารมณ์ดี’ มีชื่อว่า หยางอิ๋น เวลาทำอาหารจะกระตือรือร้นที่สุดแต่ถ้าจะใช้มีดแทงใครเข้าเมื่อไร ระบบนี่ก็พร้อมเงียบหายทันที ราวกับมิใช่ระบบในมีดประจำตัวของนางที่ชาติก่อนนางใช้มันจัดการศัตรูและทำภารกิจมานักต่อนัดอย่างไรอย่างนั้น

“พ่อครัวหรู! รายการอาหารเข้ามาใหม่!”

เสี่ยวเอ้อสาวเรียกเสียงดังขณะยื่นใบรายการอาหารมาให้ ลู่ชิงหรูรับไว้ด้วยนิ้วเรียว หางตาเหลือบมองเพียงชั่ววาบหนึ่ง

“ปลานึ่งซีอิ๊ว ไก่ตุ๋นสมุนไพร ข้าวคลุกงาดำ บัวลอยไส้งาดำ...”

นางอ่านตามรายชื่ออาหารบนแผ่นกระดาษที่เขียนด้วยถ่านจาง ๆ พยักหน้าเบา ๆ ดวงตานิ่งสงบ แต่ภายในกลับคำนวณลำดับการลงมืออย่างแม่นยำราวแผนจู่โจม นางก้าวไปยังถังปลาน้ำจืดที่ยังดิ้นพล่าน เลือกตัวที่เนื้อแน่น ลำตัวยาวได้สัดส่วน พอเหมาะแก่การนึ่งให้สุกกำลังดี

มือเรียวยกมีดขึ้นโดยไม่ลังเล ใบมีดยาวเรียวส่องประกายสะท้อนแสงอ่อนในครัว เสียงปลายมีดเฉือนผ่านเนื้อปลา ขอดเกล็ด แล่บั้งสองข้างลำตัวอย่างรวดเร็ว แม่นยำ แม้กระทั่งก้างอ่อนบางตรงท้องปลาก็หลบหลีกได้ง่ายดาย

ในชาตินี้ไม่มีใครรู้ว่านางเคยใช้มีดเล่มเดียวกันนี้ปลิดชีวิตศัตรูในความมืด ด้วยฝีมือเฉียบขาดไม่แพ้พ่อครัวในครัว สิ่งที่เปลี่ยนไปเพียงอย่างเดียว

...ปลายทางของคมมีดนี้ไม่ได้มีเพื่อทำร้ายใครแต่เพื่อทำอาหารสร้างความสุขให้คนได้ลิ้มรส

นางหมักปลาด้วยสมุนไพรกลบกลิ่น ซีอิ๊วหมักดองในโอ่งไม้เก่า เหล้าเกาเหลียงเก่า และน้ำตาลกรวดโปรยบาง ๆ เสริมรส วางปลาลงบนจานเคลือบอย่างมั่นมือ แต่งด้วยเห็ดหูหนูขาว ต้นหอม และแผ่นขิงที่ผ่านการฝานบางแล้ว

“ถ้าไม่ใส่ต้นหอมกับเห็ดหูหนู จะเหมือนเขียนบทกลอนที่ไร้จังหวะ”

หยางอิ๋นในร่างโฮโลแกรมลอยวนอยู่ใกล้ซึ้ง เขากล่าวพลางทำหน้าเคร่งเครียดราวกับพ่อครัวหลวงกำลังตรวจสำรับถวายฮ่องเต้

ข้างเตาดิน ไก่เนื้อแน่นสีซีดถูกสับเป็นชิ้นโดยมีดเล่มเดิม เสียงปลายมีดกระทบเขียงไม้ดังแผ่วแต่หนักแน่น จากนั้นนางจึงจัดการเรียงชิ้นเนื้อไก่ลงในหม้อเคลือบเงา ใส่ตังกุย โป๊ยกั๊ก เฉินผี่ เก๋ากี้ และชวงเจี่ย เติมน้ำสะอาด เกลือหินเล็กน้อย แล้วตั้งไฟอ่อนให้เคี่ยวอย่างใจเย็น

“น้ำแกงดีไม่อาจเร่งได้ เหมือนภารกิจที่ต้องรอเวลา ปลุกน้ำให้เดือดขึ้นทีละชั้น ไม่รีบเร่ง แต่ไม่พลาดแม้จังหวะเดียว”

หยางอิ๋น หรือ อิ๋นอิ๋นพึมพำเสียงเบาขณะมองไอน้ำอุ่น ๆ ลอยขึ้นจากปากหม้อ สูดดมกลิ่นตังกุยที่เริ่มโชยมาอย่างแผ่วบาง

อีกมุมหนึ่ง ข้าวหุงใหม่ถูกตักลงอ่างไม้ คลุกด้วยงาดำคั่วบดละเอียด กลิ่นหอมมันกระจายตัวทั่วห้องครัว มือที่เคยปลดไกกับดักอย่างแม่นยำ บัดนี้ขยับไม้พายผสมข้าวกับงาอย่างสง่างามและเปี่ยมความรู้สึก

หม้อน้ำขิงอีกใบ บัวลอยไส้งาดำลอยเด้งตัวบนผิวน้ำร้อนจัด แป้งเหนียวนุ่ม ไส้ในหอมหวานจากงาดำบดละเอียดและน้ำตาลกรวดแท้

หยางอิ๋นลอยเหนือถาดข้าวคลุกงาดำ แสดงท่าทีภูมิใจนักหนา

‘ยอดเยี่ยม ข้าจะเพิ่มคะแนนความพอใจให้เจ้าหนึ่งหน่วย ในฐานะที่ทำให้ข้าได้กลิ่นหอมโชยเช่นนี้ได้’

ชิงหรูไม่ใช่เด็กสาวที่ตามเจ้าระบบขี้น้อยใจไม่ทัน ‘มิใช่เจ้าบอกว่าคะแนนจะนับก็ต่อเมื่อข้าได้ยินคำชมนั้นจากผู้ได้ลิ้มรสด้วยหูตัวเองหรือ คะแนนจากระบบไร้ตัวตนเช่นเจ้านับด้วยหรือ!?’

‘เหอะ! เพราะเจ้ามันเป็นพวกปากไร้รสเช่นนี้อย่างไร คะแนนความพอใจถึงได้ต่ำเตี้ยเรี่ยดินจนแลกอะไรไม่ได้มากเช่นนี้’

ลู่ชิงหรูหัวเราะในลำคออย่างไม่คิดง้อ ก่อนจะรีบจัดอาหารทั้งหมดลงชามและถ้วย ก่อนนำอาหารไปบริการถึงโต๊ะลูกค้านั้นนางก็อดไม่ได้ที่จะชำเลืองมองเงาสะท้อนของตนในเงาบนกระบวยขัดเงา

ใบหน้าเรียวไร้เครื่องประทิน ผมเปียเดี่ยวรวบผมไว้ข้างหลัง เสื้อผ้าหม่นหมอง ในวันที่มาขอทำงาน นางไม่ได้แม้แต่หวีผมผลัดแป้งยิ่งแล้วใหญ่ เถ้าแก่ของที่ภัตตาคารแห่งนี้จึงคิดว่านางเป็นเด็กหนุ่มแล้วก็รับไว้เป็นเสี่ยวเอ้อของร้าน เมื่อเห็นว่าถูกเข้าใจผิดไปอย่างนั้นแล้วนางก็เลยปล่อยเลยตามเลยเสีย เพราะการที่นางเป็นผู้ชายย่อมปลอดภัยกว่าการเป็นหญิง...ยิ่งเฉพาะในยุคนี้

นางยกถาดอาหารออกจากครัว มุ่งหน้าไปยังโต๊ะที่สั่งอาหารด้วยมือตนเอง เพราะคะแนนความพอใจ จะเพิ่มก็ต่อเมื่อลูกค้าพูดคำชมให้นางได้ยินอย่างชัดเจนเท่านั้น

ลู่ชิงหรูเดินตามเสี่ยวเอ้อไปยังโต๊ะด้านข้างหน้าต่าง โต๊ะนั้นมีคุณหนูผู้หนึ่งแต่งกายงดงาม นั่งอยู่กับสตรีสูงวัยที่น่าจะเป็นมารดา ใบหน้าทั้งสองมีแววเหนื่อยล้าจากการเดินผ่านแดดร้อนยามเที่ยงวัน

“เรียนคุณหนู อาหารตามที่สั่งมาแล้วเจ้าค่ะ”

เสี่ยวเอ้อกล่าวอย่างนอบน้อมก่อนจะหันมารับถาดจากลู่ชิงหรูที่เดินตามมาเงียบ ๆไปวางบนโต๊ะ

เมื่อจัดวางอาหารลงบนโต๊ะอย่างเรียบร้อย ลู่ชิงหรูก็ถอยออกมาเล็กน้อย ยืนหลบอยู่หลังเสาไม้ด้านข้างเพื่อรอดูปฏิกิริยา สีหน้าท่าทางของลูกค้าที่กินอาหารนั่นสำคัญกว่าทองคำ

คุณหนูผู้นั้นคีบปลานึ่งเข้าปาก ก่อนจะเบิกตากว้างเล็กน้อย ดวงหน้าแสดงความประหลาดใจ ก่อนจะเปล่งเสียงเบา ๆ

“อร่อยเหลือเกินเจ้าค่ะ ท่านแม่ ลองนี่สิ…”

สตรีสูงวัยรับคำแล้วคีบเข้าปากบ้างก่อนจะพยักหน้าช้า ๆ

“น้ำแกงกลมกล่อม รสชาติเบาสบายลำคอ ใช่จะดีเพียงหน้าตาเท่านั้น”

เสียงคำชมไม่ดังนัก ทว่าชิงหรูกลับได้ยินชัดทุกถ้อยคำ พร้อมเก็บสีหน้าความพอใจเปลี่ยนเป็นคะแนนสะสมใส่ระบบไม่เว้นแม้แต่ชั่วอึดใจเดียว

‘คะแนนความพอใจ +2 +2’

เสียงหยางอิ๋นลอยมาด้วยน้ำเสียงรื่นเริงจนแทบกระโดดตีลังกา ตัวอิ๋นอิ๋นนั้นมีเพียงชิงหรูเท่านั้นที่มองเห็น เมื่อได้รับคะแนนเรียบร้อยก็พร้อมจะเดินกลับไปในครัวอีกคราเพราะเดี๋ยวจะถูกพ่อครัวคนอื่นว่าเอาได้ ทว่ายังไม่ทันได้หันหลังกลับเข้าสู่ครัวเลย เสียงโหวกเหวกก็ดังขึ้นจากหน้าร้านพร้อมเสียงโต๊ะล้มและเสียงเก้าอี้กระแทกพื้นตามมาติด ๆ

“ไอ้เถ้าแก่! ออกมาเดี๋ยวนี้!”

เสียงตะโกนกร้าวปนหยาบคายดังสนั่นทั่วภัตตาคาร ทุกสายตาหันมาทางต้นเสียง มีชายสวมเสื้อผ้าหยาบกระด้างกลุ่มหนึ่งยืนพิงโต๊ะหน้าร้าน หนึ่งในนั้นใช้เท้าถีบโต๊ะไม้เสียงดังสนั่น “วันนี้พวกข้าจะเก็บค่าคุ้มครองเสียหน่อย! ตลาดนี้ใคร ๆ ก็จ่าย! วันนี้ถึงคราวพวกเจ้าแล้ว”

เถ้าแก่ผู้ชราซึ่งเป็นเจ้าของร้านรีบวิ่งเยาะ ๆ ไปหน้าประตูด้วยสีหน้าเหน็ดเหนื่อย พลางโค้งคารวะเล็กน้อย มือปาดเหนื่อยที่วันนี้พวกเขายากจะรอดพ้นจากการถูกคุกคามเสียแล้ว เพราะวันนี้เป็นวันหยุดของตำรวจเมือง พวกมันถึงรีบมาเก็บค่าคุ้มครองที่ร้านพวกเขานั่นเอง

“วันนี้ร้านข้ายังไม่ได้กำไรเลยโปรดเมตตาเลื่อนวัน…”

ชายคนนั้นยังไม่ทันฟังจนจบก็ตวาดใส่ “มากความนัก!” แล้วผลักอกเถ้าแก่จนเกือบล้มทันที

เงาร่างบางผุดออกมารับร่างเถ้าแก่ไว้ได้ทัน ลู่ชิงหรูยืนอยู่ตรงนั้น ใบหน้าราบเรียบแต่แววตาเยียบเย็นมองไปพวกคนที่มาใหม่อย่างไร้ความเกรงกลัว

“คนชรา พวกเจ้าก็ยังกล้าทำร้ายได้ เจ้ายังมีความเป็นคนอยู่หรือไม่”

ชายหัวหน้าหันมามองนางด้วยแววเหยียดหยาม “ว่าไงนะ เจ้าเด็กเปี๊ยกกล้าขึ้นเสียงกับข้าหรือ!?” เขาเอื้อมมือหมายจะคว้าคอเสื้อนางแต่...

พลั่ก!

ฝ่ามือของชิงหรูกระแทกข้อมือเขาด้วยสีหน้านิ่งเฉย แต่ก็เป็นจังหวะพอดิบพอดีอย่างไม่น่าเชื่อจนอีกฝ่ายเซไปเล็กน้อยโดยไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นที่มือของตนที่บัดนี้ชาจนแทบขยับไม่ได้

‘อุ๊ย ยังรวดเร็วไม่เบานี่นา!’ เสียงหยางอิ๋นร้องอย่างมีสีสันแต่ไม่โผล่ตัวออกมา ‘แต่ห้ามใช้มีดนะ ถ้าเจ้าใช้ ข้าจะปิดการสนทนาไปสามวันเลยคอยดู!’

นางมิได้ตอบ กลับยกมือขึ้นเสยผมที่ปรกหน้าเล็กน้อยราวไม่ได้ตั้งใจตีแต่บังเอิญเป็นจังหวะเดียวกันที่อีกฝ่ายเอื้อมมาเฉย ๆ

ชายอันธพาลนั้นก็หาได้คิดว่านางตั้งใจจึงขยับจะเข้าหาอีกครั้ง แต่จู่ ๆ ก็สะดุ้งเฮือก ราวกับถูกของแข็งกระแทกเข้าที่ข้อศอกจนเกิดอาการชาคล้ายคนบังเอิญแกว่งมือชนโต๊ะอย่างไรอย่างนั้น

เขาหันขวับไปรอบตัวแต่กลับไม่เห็นผู้ใดขยับ นอกจากสายตาชาวบ้านที่มองอย่างอยากรู้เท่านั้น แล้วใครแอบโจมตีเขาอย่างขี้ขลาดกันเล่า!

“ใครปาของใส่ข้า!”

เขาคำรามลั่นมองหาให้ขวักจนท่าทางดูน่าขบขันไม่น้อย

แต่เมื่อไม่เจอใครเพื่อให้ไม่เสียเวลาก็ทำท่าจะเดินเข้าหาเถ้าแก่อีกครา คราวนี้ก้อนหินอีกก้อนหนึ่งก็พุ่งมาจากที่ไม่รู้ไหนกระแทกท้ายทอยของเขาอย่างแม่นยำ ชิงหรูยังคงยืนนิ่งแต่ข้างหลังนางขยับมือเขวี้ยงหินในมือแต่ต้นแขนไม่ขยับให้ถูกจับได้เลย

คราวนี้ทั้งกลุ่มอันธพาลเริ่มลังเลเสียแล้ว เพราะพวกเขามักจะถูกก้อนหินจากที่ใดไม่รู้ทำร้ายยามเดินหน้าจะทำร้ายชายชราเจ้าของภัตตาคารเสมอ

“หรือร้านเราจะมีเทพเจ้าคุ้มครองจริงอย่างตำนานว่า?”

ชิงหรูแสร้งพึมพำกับตนเองแบบไม่ดังมากแต่พอให้ใครหลายคนได้ยิน แน่นอนว่าเมื่อหาที่มาของการถูกทำร้ายไม่ได้สมมติฐานที่นางว่าไปก็อาจจะมีความเป็นไปได้สูงในทันใด

“วันนี้พวกข้าขอติดไว้ก่อนแล้วกัน! ไว้คราวหน้ามาเก็บสองเท่าจากเดิม ไปพวกเรา!”

เขาชี้หน้าเถ้าแก่กับชิงหรูก่อนพาลูกน้องเดินออกจากร้านไปเสียงอึกทึกไม่ต่างจากขามา

ลู่ชิงหรูหันไปประคองเถ้าแก่กลับเข้าไปนั่งอย่างเงียบ ๆ แล้วหันกลับไปปลอบลูกค้าที่ต่างลุกขึ้นยืนระวังตัวก่อนหน้าตามหน้าที่ของตน

“ขออภัยขอรับ เหตุวุ่นวายจบสิ้นแล้ว เชิญรับประทานต่อเถิด...”

เสียงฮือฮาเริ่มซาลง บางคนยังคงมีคความประหลาดใจปรากฎเต็มหน้า แต่ชิงหรูก็ไม่สนใจคุยกับเถ้าแก่แล้วก็หันหลังกลับ ก้าวเท้าเดินกลับเข้าครัวไป ราวกับทุกอย่างเป็นเพียงพายุฤดูร้อนที่พัดผ่านมาแล้วก็ผ่านไป...