มุมมองอีกแบบที่ฉันยึดคือการมองว่า 'ผู้เขียน' เป็นคนที่กล้าทำให้ความเปราะบางกลายเป็นศิลปะ ฉันมักนึกถึงฉากดนตรีที่ทำให้คนดูกลั้นน้ำตาไม่อยู่ใน 'shigatsu wa kimi no Uso' เพราะการแสดงออกที่ตรงไปตรงมาของตัวละครทำให้ช่วงเวลาที่เต็มไปด้วยรักดูจริงใจและไม่ประดิษฐ์ โดยฉันจะบอกว่านักเขียนที่แท้จริงคือคนที่ปล่อยให้ตัวละครมีพื้นที่ล้มเหลวและส่องแสงไปพร้อมกัน