ตอนที่ 1 คู่รักที่น่าริษยา 1

***********************

ขอบคุณวาสนาพาให้วันนี้

ได้พบพานมีวันหวาน

เพื่อเราสองต้องพรากจากกลายเป็นอื่น

เพียงรอจนพ้นคืนหม่น

วันฟ้าเปลี่ยนย่อมพบกันอีกครา

*******************

คำเตือน

นิยายเรื่องนี้อาจมีเนื้อหารุนแรง

ทุกตัวอักษรเกิดจากจินตนาการทั้งหมด

ไม่มีเนื้อหาเกี่ยวข้องกับตำนานที่มีอยู่จริง

และไม่อ้างอิงประวัติศาสตร์ใดๆ

โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน

ขอให้ทุกท่านมีความสุข

********************

คำนำนักเขียน

สิ่งที่ยืมผู้อื่นมา ย่อมเสี่ยงต่อการเสียใจกับการจากไป เสี่ยงพบเจอความเศร้าอันเป็นนิรันดร์ชั่วกัลป์ ไม่อาจครอบครองอย่างแท้จริง

รักที่แย่งชิง การยื่นไมตรีไร้เมตตา เป็นเพียงความสุขชั่วคราว คือความสัมพันธ์ที่ไม่เคยมีอยู่จริง ตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว

ด้วยรักจากใจ หลี่หง

***********************

แนะนำตัวละคร

หยางหลิน

บุรุษหนุ่มรูปงามอันดับหนึ่งของเมืองหลวง รักเดียวใจเดียว

*****

ลู่เฟยลี่

รักสันโดษ สงบเยือกเย็น เป็นสตรีของหยางหลิน

*****

เจิ้งเสวี่ยหรง

องค์หญิงเสาหนิง เย่อหยิ่งเห็นแก่ตัว มีแผนชั่วเต็มหัว

ซ่งเหว่ยจง

สหายของหยางหลิน แอบชอบลู่เฟยลี่

******************************************

คู่รักที่น่าริษยา

ลานกว้างของพระราชวังชั้นนอกส่วนหน้า วันนี้มีงานแข่งขันของเหล่าคุณชายจากสกุลต่างๆ ซึ่งเมืองหลวงมักจัดขึ้นอย่างสม่ำเสมอเพื่อกระชับสัมพันธ์ระหว่างตระกูลน้อยใหญ่ในต้าเจิ้ง

นอกจากนี้ยังมีเหล่าฮูหยินที่พาคุณหนูในห้องหอจากเรือนตนที่พ้นวัยปักปิ่นออกจากจวนมาเปิดหูเปิดตา นั่นจึงนับได้ว่างานนี้เป็นการดูตัวกลายๆ ระหว่างชายหญิงเพื่อเชื่อมสัมพันธ์สองสกุลในภายหน้า

กลางลานแข่งขันที่เข้มข้นชวนตรึงตราจากผู้คนโดยรอบ

บนอาชาพันธุ์ดีเส้นขนมันขลับตัวโตสูงใหญ่                   มีเหล่าบุรุษหนุ่มนั่งคุมบังเหียนสง่างามหลายผู้หลายนาม แต่ละคนล้วนองอาจผึ่งผายสมชายชาตรี   เรียกสายตาเหล่าสตรีให้จดจ้องถ้วนหน้า

ทว่ากลับมีบุรุษผู้หนึ่งที่โดดเด่นยิ่งกว่าใคร

“ท่ามกลางคุณชายหนุ่มเหล่านั้น เห็นจะมีเพียง หยางหลิน ที่รูปงามยิ่งกว่าใคร”

คุณหนูผู้หนึ่งเอ่ยขึ้นกับเหล่าสหาย และพวกนางต่างก็พยักหน้าเห็นพ้องต้องกันอย่างพร้อมเพรียง

หยางหลินรูปงามหล่อเหลา รูปร่างสมส่วนสมบูรณ์แบบ ใบหน้าดุจหยกนั้นเหมือนภาพวาดก็ไม่ปาน สง่าดุจเซียนอย่างแท้จริง

คุณหนูเยาว์วัยอีกคนเอ่ยด้วยอาการเหม่อมอง “หยางหลินผู้นี้  ยิ่งมองยิ่งแสบตา เป็นบุรุษที่สง่างามจนเหมือนไม่มีอยู่จริง”

“โอว...ถูกต้อง ข้าเห็นด้วย”

“อืม”

คุณหนูกลุ่มนี้ยังคงชื่นชมไม่ขาดปาก ออกอาการละเมอเพ้อพกยกใหญ่ กระทั่งมีคนหนึ่งรีบปรามเอาไว้ นางร้องห้ามเสียงกระซิบ “จุ๊ๆ พวกเจ้าพูดน้อยหน่อยเถอะ หยางหลินมีคนรักอยู่แล้วมิใช่หรือไร?”

วาจาประโยคนี้ทำเอาพวกนางต้องเบนสายตาไปมองสตรีผู้หนึ่งทันที

คนผู้นี้มีนามว่าลู่เฟยลี่ สตรีที่ทุกคนต่างอิจฉาและริษยาเป็นที่สุด จะมิให้ร้อนรุ่มใจแทบบ้าได้อย่างไร ในเมื่อรูปโฉมของอีกฝ่ายนั้น แม้จัดว่างดงามอยู่มากโดยที่ไม่ต้องแต่งหน้าทาชาด แต่พวกนางก็งามไม่น้อยเช่นกันมิใช่หรือ?

เพียงแค่ประโคมเครื่องประดับเข้าไปให้เหมาะสมประทินโฉมประเทืองผิวให้ประณีตบรรจงมากขึ้นเท่านั้น  ก็สะสวยเฉิดฉายแล้ว

ลู่เฟยลี่ผู้นี้ใช่โฉมสะคราญที่งามเลิศโดดเด่นที่สุดในหมู่สตรีของเมืองหลวงแน่นอน แค่พินิจดูแล้วให้รู้สึกถึงความบริสุทธิ์และเย้ายวนโดยธรรมชาติก็เท่านั้นเอง                 เพียงพวกนางปรุงแต่งจริตมารยาหน่อยก็ใช้ได้เหมือนกัน อีกอย่าง ลู่เฟยลี่เป็นแค่สตรีบ้านป่าเมืองเถื่อนแดนไกล  หาใช่หญิงสูงศักดิ์ในเมืองหลวง ยิ่งไม่มีสกุลใหญ่หนุนหลัง

ใช่แล้ว! ลู่เฟยลี่น่ะไม่มีดีอันใดเท่าไรเลยสักนิด             แต่กลับได้ครอบครองบุรุษอันดับหนึ่งอย่างหยางหลิน!

ที่สำคัญ หยางหลินเป็นฝ่ายเกี้ยวพาลู่เฟยลี่!

นี่ล่ะเป็นเรื่องที่ชวนให้อิจฉายิ่งนัก! ไม่พอใจยิ่ง             ทั้งที่ลู่เฟยลี่ ไม่มีสิ่งใดเหนือกว่าพวกนางมิใช่หรือไร?

เหล่าสตรีพากันมองลู่เฟยลี่อย่างขุ่นเคืองครู่ใหญ่ ท้ายที่สุดก็ละสายตาหันไปมองหยางหลินต่อ

ช่วยมิได้ บุรุษรูปงามหล่อเหลาบาดตากระจ่างใจ ยามได้พบเจอสักคราย่อมต้องมองให้มากขึ้นอีกสักหน่อย โอกาสที่ได้เห็นใกล้ๆ เช่นนี้ มีไม่บ่อย

ท่ามกลางสายตาตราตรึงที่พุ่งความสนใจเดียวกัน หยางหลินกลับไม่ใส่ใจนำพา