Share

 เมื่อเพื่อนรักกลายเป็นสามีแสนดีในปี 1982
เมื่อเพื่อนรักกลายเป็นสามีแสนดีในปี 1982
Author: องค์หญิงโนเนม

บทที่ 1-1 รักครั้งแรก

last update publish date: 2026-03-16 15:15:34

เสียงกึกกักที่ดังอย่างสม่ำเสมอของเครื่องจักรทอผ้าภายในโรงงานทอผ้าที่ 3 แห่งของมณฑลจิ่งเหอ แสดงให้เห็นถึงความรุ่งโรจน์ของรัฐวิสาหกิจในปี1985 ยุคสมัยที่เข็มนาฬิกาของประเทศกำลังหมุนไปสู่การเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่

ซูชิงหญิงสาววัยสะพรั่งกำลังตั้งอกตั้งใจเก็บของใช้ใส่กระเป๋าสะพายเพื่อเตรียมตัวกลับบ้านหลังจากที่ตรากตรำทำงานหนักมาตลอดทั้งวัน วันนี้เธอสวมชุดคนงานสีน้ำเงินเข้มที่แม้จะผ่านการซักจนสีซีดจางมาแล้วหลายครั้งแต่ยังดูสะอาดเรียบร้อยดี ใบหน้าเรียวรูปไข่มีหยดเหงื่อผุดพรายขึ้นมาตามไรผม หน้าตาของเธอดูอิดโรยอย่างเห็นได้ชัด แต่ถึงอย่างนั้นกลับไม่อาจบดบังความงามของเธอได้เลยแม้แต่น้อย

ซูชิงเป็นสาวชนบท ปีนี้อายุสิบเจ็ดแล้ว หนุ่มๆ ในโรงงานเดียวกันมักจะชอบมาพูดจาเกี้ยวพาราสีเธออยู่เป็นประจำ ทว่าในหัวใจของซูชิงกลับมีเพียงชายหนุ่มที่ชื่อหลินอวี้คนเดียวเท่านั้นที่ได้กุมหัวใจของเธอ

หลินอวี้เพิ่งเข้ามาทำงานในฝ่ายบริหารเมื่อไม่นานมานี้ หน้าตาของชายหนุ่มหล่อเหลาเป็นอย่างมาก ทุกๆ วันเขามักจะสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวที่ดูสะอาดสะอ้านไร้รอยยับ อีกทั้งยังสวมแว่นตากรอบหนาขับเน้นให้บุคลิกของเขาดูเหมือนชายหนุ่มผู้มีการศึกษาแตกต่างจากชายฉกรรจ์ในโรงงานที่เนื้อตัวเปื้อนคราบน้ำมันของเครื่องจักร เพราะเขาเป็นลูกชายคนเดียวของหัวหน้าหลินและยังดูดีมาก จึงมีหญิงสาวมากหน้าหลายตามาชอบพอในตัวเขา ซูชิงมักจะแอบนำเงินที่มีเพียงน้อยนิดของตนเองไปซื้อขนมปังห่อเล็กๆ มามอบให้กับเขา แล้วยังใช้เวลาว่างหลังเลิกงาน ปักผ้าเช็ดหน้าเพื่อมอบให้กับเขาอีกด้วย

หลินอวี้เองก็มอบรอยยิ้มที่อบอุ่นดั่งแสงตะวันในฤดูใบไม้ผลิให้แก่เธออยู่เสมอ และยังดีกับเธอมากเหลือเกิน เขาบอกว่าเขาชอบเธอและจะต้องแต่งงานกับเธออย่างแน่นอน ซูชิงดีใจมาก ถึงขนาดวาดฝันว่าอีกไม่นานตนเองจะได้แต่งงานใช้ชีวิตร่วมกันกับเขา

วันนี้ก็เหมือนกับทุกวัน ซูชิงได้มาพบกับหลินอวี้ตามที่ได้นัดหมายกันเอาไว้ หญิงสาวเดินมาที่ด้านหลังโรงงานซึ่งมีต้นไม้ขึ้นรายล้อมและยังมีโรงเก็บผ้าเก่าของโรงงานตั้งตระหง่านบดบังทัศนวิสัยจากโดยรอบ ค่อนข้างปราศจากผู้คนเป็นอย่างมาก เมื่อมาถึงเธอก็พบว่าหลินอวี้กำลังยืนรอเธออยู่พอดี

“พี่หลินอวี้”

ซูชิงส่งเสียงเรียกเขาอย่างอ่อนโยน หลินอวี้หันมามองก่อนจะส่งยิ้มที่แสนอบอุ่นให้กับเธอเหมือนเช่นทุกวัน

“มาแล้วเหรอ”

“พี่รอนานไหม ฉันเพิ่งเลิกงานน่ะ เลยออกมาช้า ขอโทษด้วยนะ”

หลินอวี้ได้ฟังก็ส่ายหน้าไปมาพร้อมกับยิ้มให้ซูชิง ซูชิงที่เห็นว่าหลินอวี้ไม่โกรธก็พอจะเบาใจลงไปได้บ้าง ก่อนที่เธอจะยื่นผ้าเช็ดหน้าผืนหนึ่งให้กับเขา

“ฉันนั่งปักทั้งคืนเลยนะ เห็นพี่บอกว่าทำผ้าผืนเก่าหาย ฉันเลยตั้งใจปักผืนใหม่มาให้พี่”

“ขอบใจมากนะ”

หลินอวี้กล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน แล้วจึงจ้องมองซูชิงด้วยแววตาที่หลงใหล หญิงสาวตรงหน้าเขาผู้นี้หน้าตาสะสวยมากจริงๆ ชายหนุ่มยื่นมือไปลูบใบหน้าของซูชิง ทำเอาเธอหน้าแดงซ่านด้วยความเขินอาย

“วันนี้เธอสวยมาก”

“พี่พูดอะไรน่ะ ฉันเพิ่งเลิกงาน มอมแมมขนาดนี้จะเอาอะไรมาสวยกันเล่า”

เธอเฉไฉตอบอย่างขัดเขิน ทว่าในใจกลับลิงโลดอย่างบอกไม่ถูก หลินอวี้ค่อยๆ ยื่นหน้าเข้ามาหมายจะจูบหน้าผากของซูชิง แต่อยู่ๆ กลับได้ยินเสียงของใครบางคนเอ่ยขัดจังหวะขึ้นมาเสียก่อน

“ชิงชิง แม่เธอบอกว่าให้ฉันมารับเธอกลับบ้าน เธอกำลังทำอะไรอยู่น่ะ”

เมื่อซูชิงหันไปมองก็พบว่าเป็น เฉินเฮ่อ เพื่อนรักของเธอนั่นเอง เฉินเฮ่อนั้นอายุรุ่นราวคราวเดียวกับซูชิงและยังสนิทกันมาตั้งแต่ยังเด็ก

หลินอวี้และซูชิงรีบผละออกจากกันทันที เขาบอกเธอว่าขอตัวกลับไปสะสางงานที่เหลือก่อน จากนั้นก็เดินจากไปทันที ก่อนไปยังปรายตามองเฉินเฮ่อแวบหนึ่ง

“นายรีบมาทำไมตอนนี้ ยังไม่หกโมงเย็นเลยนะ!”

เมื่อหลินอวี้จากไปแล้ว ซูชิงจึงหันมาเอ่ยกับเฉินเฮ่ออย่างไม่พอใจเท่าใดนัก เฉินเฮ่อคือเพื่อนรักของเธอ เขาทำงานเป็นช่างซ่อมเครื่องจักรอยู่ในโรงงานเดียวกันกับเธอ คนทั้งสองสนิทกันมากเพราะบ้านอยู่ใกล้กันและยังเติบโตมาด้วยกันตั้งแต่เด็กๆ

ทางด้านเฉินเฮ่อที่ถูกซูชิงชักสีหน้าใส่กลับไม่ได้รู้สึกโกธรเลยแม้แต่น้อย

“ก็แม่เธอให้มาตาม ชิงชิง หากแม่เธอรู้ว่าเธอนัดพบผู้ชายหลังโรงงาน เธอโดนตีแน่ๆ”

“นายก็อย่าไปบอกสิ สัญญาแล้วนะ”

“ทำผ้าเช็ดหน้ามาให้ฉันผืนหนึ่งสิ ค่าปิดปาก”

ซูชิงได้ยินก็ถลึงตาใส่เฉินเฮ่อ ก่อนจะรับปากอย่างไม่ค่อยเต็มใจสักเท่าไหร่ เฉินเฮ่อฉีกยิ้มกว้าง ก่อนจะบอกให้ซูชิงรีบมาซ้อนท้ายจักรยานของเขา จากนั้นคนทั้งสองก็ปั่นจักรยานมุ่งหน้ากลับบ้านไปพร้อมกัน

เวลานี้เพิ่งจะเป็นยามเย็น แสงอาทิตย์บนท้องฟ้าส่องแสงอาบย้อมต้นหญ้าสองข้างทางจนเกิดประกายวูบไหว มองดูแล้วให้ความรู้สึกงดงามและเงียบเหงาในเวลาเดียวกัน ซูชิงที่ซ้อนท้ายรถจักรยานของเฉินเฮ่อ สอดส่ายสายตามองสองข้างทางไปโดยรอบเหมือนเช่นทุกวัน บนถนนตอนนี้มีรถจักรยานของคนในโรงงานขี่ผ่านไปผ่านมาเป็นระยะๆ บ้างก็เอ่ยทักทายกันตามประสาเพื่อนร่วมงาน

บ้านของเธอและเฉินเฮ่ออยู่ในตรอกเล็กๆ ไม่ไกลจากโรงงานมากเท่าไหร่ใช้เวลาเดินทางไม่นานก็ถึงบ้านแล้ว เฉินเฮ่อจอดจักรยานที่หน้าบ้านของซูชิง แล้วจึงพูดกำชับกับเธอ

“อย่าลืมนะ ผ้าเช็ดหน้า ค่าปิดปาก”

“รู้แล้วน่า นายก็ห้ามปากโป้งเด็ดขาด ไม่อย่างนั้นฉันจะไม่คุยกับนายแล้ว”

“รู้แล้วๆ รีบๆ เข้าบ้านไปเถอะ”

ซูชิงพยักหน้ารับคำ แล้วรีบกลับเข้าไปในบ้านทันที เมื่อเข้ามาในบ้านก็พบว่าตอนนี้พ่อกับแม่กำลังนั่งรอเธอกินมื้อเย็นอยู่ ซูชิงไม่รอช้า รีบนำเต้าหู้ผัดซอสที่ได้มาจากโรงอาหารของโรงงานมาให้พ่อกับแม่ได้กิน ครอบครัวของเธอค่อนข้างยากจน และเธอก็เป็นลูกสาวเพียงคนเดียวของบ้าน ชีวิตในแต่ละวันค่อนข้างผ่านไปอย่างยากลำบากไม่น้อยเลย ซูชิงต้องกินใช้อย่างประหยัด และมักจะนำอาหารจากโรงงานติดไม้ติดมือมาฝากพ่อกับแม่ของตนเองอยู่บ่อยครั้ง

“ชิงชิง อาเฮ่อมาส่งลูกอีกแล้วเหรอ

แม่สอบถามเธอด้วยความสนใจ ซูชิงพยักหน้าเล็กน้อย เมื่อหันไปเห็นว่าพ่อและแม่กำลังส่งยิ้มแปลกๆ มาให้เธอก็รีบส่ายหน้าทันที

“พ่อกับแม่หยุดคิดเรื่องน่ากลัวเสียที หนูกับเขาเป็นแค่เพื่อนกัน ไม่มีทางเป็นอย่างอื่นแน่นอนค่ะ”

“แต่แม่ว่าเขานิสัยดีมากเลยนะ ทั้งขยัน เอาการเอางาน อีกอย่างฐานะก็เหมาะสมกับพวกเรา”

“หนูหิวข้าวแล้ว”

ซูชิงพูดตัดบทอย่างไม่ใส่ใจ หลังจากกินข้าวอิ่มแล้ว เธอก็มานั่งอ่านหนังสืออยู่ในห้อง

ซูชิงมีความฝันอย่างหนึ่งคือเธออยากเข้าเรียนที่มหาวิทยาลัย จากนั้นก็เปิดร้านตัดเสื้อผ้าเป็นของตัวเอง ไม่ต้องเป็นลูกน้องใคร และไม่ต้องทำงานหามรุ่งหามค่ำ แต่อย่างไงมันก็คงเป็นได้แค่เพียงความฝัน เพราะครอบครัวของเธอนั้นยากจนถึงเพียงนี้ จะเอาเงินที่ไหนมาส่งเธอเข้าเรียนมหาวิทยาลัยกัน

หญิงสาวตัดใจไม่คิดเรื่องไร้สาระอีก จึงนั่งอ่านหนังสือต่ออีกครู่หนึ่ง ก่อนจะรีบเข้านอนเพราะพรุ่งนี้เช้าต้องไปที่โรงงานแต่เช้าตรู่ ก่อนนอนเธอยังล้วงหยิบลูกอมกระต่ายขาวที่หลินอวี้มอบให้ขึ้นมาดูก่อนนอน เขามอบให้เธอเมื่อไม่กี่วันแล้ว แต่เธอกลับตัดใจกินไม่ลงเสียที ทำได้เพียงเอามาวางไว้ใต้หมอน หวังว่าจะได้นอนฝันถึงเขาทุกคืน

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • เมื่อเพื่อนรักกลายเป็นสามีแสนดีในปี 1982   บทที่ 30 ตอนจบ

    วันเวลาสี่ปีผันผ่านไปอย่างรวดเร็วประดุจสายน้ำที่ไหลริน ในที่สุดเฉินเฮ่อและซูชิง ก็สำเร็จการศึกษาจากรั้วมหาวิทยาลัยและหวนคืนสู่โรงงานได้กลับมาทำงานที่นี่อีกครั้ง ทว่าการกลับมาครั้งนี้กลับเต็มไปด้วยเกียรติยศและตำแหน่งที่สูงขึ้น เฉินเฮ่อผู้มีความปราดเปรื่องและผลการเรียนเป็นเลิศ ได้รับการบรรจุเป็นวิศวกรเครื่องจักรประจำโรงงานทอผ้าแห่งที่สามของเมืองจิ่งเหอในทันที ในขณะที่ซูชิงผู้ยึดมั่นในสัจจะและความกตัญญู ได้กลับมาทำงานเพื่อตอบแทนโรงงานที่เคยเกื้อหนุนเงินเดือนให้กับเธอ เธอตั้งปณิธานว่าจะอุทิศแรงกายแรงใจให้กับโรงงานอย่างเต็มที่ อีกทั้งยังพยายามเก็บหอมรอมริบเงินทุนสำหรับสานฝันในการเปิดห้องเสื้อของตนเองในอนาคตอีกด้วยด้วยสถานะวิศวกรผู้มากประสบการณ์และวุฒิการศึกษาที่การันตีฝีมือ เงินเดือนรวมค่าครองชีพของเฉินเฮ่อจึงก้าวกระโดดสู่หลัก100-120หยวนต่อเดือน ทันทีที่ได้เงินเดือนเดือนแรกเขาก็เอาไปซื้อรองเท้าผ้าใบให้ซูชิงตามที่เคยสัญญากับเธอเอาไว้ และในปี1987 ซึ่งเป็นยุคแห่งการปฏิรูปโรงงาน แผนกวิศวกรของเขาสามารถปรับปรุงประสิทธิภาพเครื่องจักรจนยอดการผลิตพุ่งสูงขึ้นเป็นประวัติการณ์ ส่งผลให้เขาได้รับเงินโบ

  • เมื่อเพื่อนรักกลายเป็นสามีแสนดีในปี 1982   บทที่ 29 ช่วยชีวิต

    ทางด้านกู้เฉิงเมื่อทราบเรื่องราววุ่นวายที่เกิดขึ้น ชายหนุ่มจึงรีบมุ่งหน้ากลับมาที่บ้านทันที ข่าวเรื่องที่แม่ของเขาออกไปประชันฝีปากกับแม่ใหญ่กลางตลาดกลายเป็นหัวข้อสนทนาที่แพร่สะพัดไปทั่วชุมชนเพียงชั่วข้ามคืน ทว่าสิ่งที่น่าประทับใจคือเหล่าชาวบ้านต่างพากันเข้าข้างลั่วเหมย พร้อมกับช่วยกันขับไล่คนพวกนั้นออกไป อีกทั้งยังเอ่ยปลอบประโลมเธอว่าอย่าได้เก็บเรื่องอดีตมาใส่ใจ ถือเสียว่าครั้งนี้ได้สะสางบัญชีแค้นให้จบสิ้นกันไปก็พอ ส่วนเฉินเฮ่อก็ดีใจมากที่สุดท้ายแล้วแม่ของเขาก็แข็งแกร่งขึ้นและกล้าเผชิญหน้ากับความจริงเสียทีแต่แล้วความสงบก็ดำรงอยู่ได้ไม่นาน เมื่อคนจากตระกูลกู้รุดมาแจ้งข่าวร้ายว่ากู้เฉียนประสบอุบัติเหตุอาการสาหัสและกำลังเข้ารักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาลในเมือง แม้กู้เฉิงจะมีความขุ่นเคืองต่อแม่ใหญ่เพียงใด แต่สำหรับกู้เฉียนผู้เป็นน้องชาย เขากลับมีความผูกพันและรักใคร่อย่างจริงใจ ชายหนุ่มมุ่งหน้าไปยังโรงพยาบาลพร้อมกับเฉินเฮ่อโดยไม่รั้งรอเมื่อไปถึงกู้เฉิงก็ได้พบว่าตอนนี้พ่อและแม่ใหญ่กำลังนั่งประคองกอดกันและร้องไห้ออกมาอย่างหมดสภาพ ใบหน้าของทั้งคู่บวมช้ำและดูทรุดโทรมจนแทบจำไม่ได้ ไม่ต้องบอกก็รู้ว

  • เมื่อเพื่อนรักกลายเป็นสามีแสนดีในปี 1982   บทที่ 28 ด่าทอกลางตลาด

    กาลเวลาหมุนเวียนเปลี่ยนไปวันแล้ววันเล่า จนกระทั่งถึงวันที่ทุกคนต่างเฝ้ารอด้วยใจระทึก วันที่ป้ายประกาศหน้าโรงงานจะปรากฏรายชื่อผู้มีสิทธิ์เข้าเรียนในมหาวิทยาลัย ซูชิงและเฉินเฮ่อต่างตื่นเต้นจนแทบนั่งไม่ติด และผลก็เป็นไปตามคาดเมื่อชื่อของคนทั้งสองปรากฏเด่นหราอยู่บนป้ายประกาศ ทั้งคู่สวมกอดกันกลมพร้อมกับกระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจอย่างถึงที่สุด นับจากนี้ชีวิตของพวกเขาจะก้าวหน้าขึ้นไปอีกระดับ หากเรียนจบกลับมา ย่อมหมายถึงการเลื่อนตำแหน่งและหน้าที่การงานที่มั่นคงประดุจได้ชามข้าวทองคำมาไว้ในมือเมื่อจัดการเรื่องเอกสารเสร็จเรียบร้อยแล้ว ทั้งสองก็ต้องเตรียมตัวไปพักในหอพักของมหาวิทยาลัยทันที และจะต้องลาออกจากงานเพื่อไปทุ่มเทให้กับการเรียนอย่างเต็มกำลัง แม้จะลาออกแล้วแต่ทางโรงงานยังคงจ่ายเงินเดือนขั้นพื้นฐานให้เพื่อเป็นค่าเลี้ยงชีพทุกๆ เดือน แม้จะไม่เต็มจำนวนแต่ก็นับว่าเพียงพอสำหรับการเริ่มต้นชีวิตใหม่ ทั้งนี้เพื่อสนับสนุนให้บุคลากรนำความรู้กลับมาพัฒนาโรงงานในตำแหน่งบริหารที่สูงขึ้นในอีก 4 ปีข้างหน้าอีกด้วยเมื่อกู้เฉิงทราบข่าวว่าน้องชายและน้องสะใภ้สามารถสอบติดมหาวิทยาลัยได้แล้ว ก็ดีใจมากอีกทั้งยังกล

  • เมื่อเพื่อนรักกลายเป็นสามีแสนดีในปี 1982   บทที่ 27 ข่มขู่

    เมื่อได้ยินถ้อยคำเด็ดเดี่ยวจากปากของผู้เป็นแม่ เฉินเฮ่อก็ยิ้มที่มุมปากเล็กน้อย ชายหนุ่มทรุดกายลงนั่งเคียงข้างแม่ของตนพลางกล่าวด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มทว่าอบอุ่น"แม่ทำถูกแล้วครับ เราจะหนีความจริงไปตลอดชีวิตไม่ได้หรอก ผมดีใจเหลือเกินที่เห็นแม่กล้าเผชิญหน้ากับมันเสียที คนเราย่อมมีวันที่ก้าวพลาดกันได้ทั้งนั้น"ลั่วเหมยทอดสายตามองลูกชายคนเล็กด้วยความรู้สึกท่วมท้น นิสัยของเขาช่างถอดแบบมาจากบิดาผู้ล่วงลับไม่มีผิดเพี้ยน สามีของเธอคนนั้นเป็นคนอ่อนโยนและใจเย็นเสมอมา เมื่อได้เห็นเฉินเฮ่อเติบโตมาเป็นคนที่มีจิตใจหนักแน่นและเข้าใจโลกเช่นนี้ มันจึงกลายเป็นความสบายใจเพียงหนึ่งเดียวที่ช่วยปลอบประโลมหัวใจของเธอเมื่อเห็นว่าแม่เข้าใจอะไรมากขึ้นแล้วชายหนุ่มจึงคลายความกังวลใจลงไปได้มาก เฉินเฮ่อขอตัวไปผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าเพื่อเตรียมตัวเข้างานกะบ่าย หลังจากจัดการทุกอย่างเสร็จเรียบร้อยแล้วเขาจึงมุ่งหน้าไปยังโรงงานทันที ก่อนไปยังไม่ลืมกำชับกู้หยางว่าห้ามซนเด็ดขาด เด็กน้อยเองก็พยักหน้ารับอย่างเชื่อฟังทันทีที่มาถึงหน้าโรงงาน เขาก็พบเข้ากับซูชิงที่เพิ่งเลิกงานกะเช้าพอดี หญิงสาวคลี่ยิ้มหวานให้สามีก่อนจะเดินเข้ามาหาด

  • เมื่อเพื่อนรักกลายเป็นสามีแสนดีในปี 1982   บทที่ 26 สามีเก่า

    บรรยากาศของเมืองจิ่งเหอในช่วงพัฒนาเศรษฐกิจค่อนข้างคึกคักไม่น้อย จากเมืองที่เคยเงียบเหงากลับฟื้นคืนชีวิตด้วยความคึกคักที่เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว โรงงานร้านอาหารและภัตตาคารหรูหราเริ่มผุดขึ้นหลายแห่ง ไม่เว้นแม้แต่ธุรกิจโรงแรมขนาดใหญ่ที่กำลังเร่งก่อสร้างจนเห็นโครงสร้างโดดเด่นเป็นรูปเป็นร่าง"ฉันกับลูกจะกลับไปพักที่บ้านพักก่อนนะคะคุณ เสร็จธุระเมื่อไหร่ก็รีบกลับไปทานมื้อเย็นที่บ้านด้วย"น้ำเสียงที่แฝงไปด้วยความเบื่อหน่ายดังขึ้นมาจากหญิงวัยกลางคนผู้หนึ่ง สายตาของหล่อนกวาดมองไปรอบเมืองด้วยความไม่สบอารมณ์เท่าไหร่นัก หล่อนคุ้นชินกับความเจริญของเมืองหลวงมานานเกินกว่าจะทำใจให้ชอบสถานที่ทุรกันดารแบบนี้ได้ ที่หล่อนยอมติดตามสามีมาไกลถึงเพียงนี้ ก็เพราะความระแวงว่าเขาจะแอบมาซุกซ่อนเมียน้อยเอาไว้จนคลอดตัวทุเรศอย่างกู้เฉิงออกมาประจานความชั่วอีกรอบ แค่กู้เฉิงคนเดียวก็เกินที่จะรับไหวแล้ว หากเขายังแอบไปมีลูกกับผู้หญิงคนอื่นเพิ่มอีกคนเธอคงได้อกแตกตายเป็นแน่กู้เจิ้งเพียงพยักหน้ารับคำภรรยาอย่างขอไปที แล้วหันกลับไปจดจ่อกับกองงานตรงหน้า เขาไม่ได้คิดจะนอกใจใครเหมือนในอดีตอีกแล้ว เพราะตอนนี้เขามีภาระหน้าที่รัดตัว

  • เมื่อเพื่อนรักกลายเป็นสามีแสนดีในปี 1982   บทที่ 25 สะสางความในใจ

    กู้เฉิงไม่ได้ทัดทาน อีกทั้งยังยอมให้เฉินเฮ่อลากเข้าไปด้านในห้องอย่างไม่ขัดขืน เมื่ออยู่ในห้องกันเพียงลำพังแล้ว ชายหนุ่มก็กวาดสายตามองไปโดยรอบ ห้องนอนของน้องชายไม่ได้หรูหรานัก ข้าวของเครื่องใช้ค่อนข้างเก่าและมีไม่มาก บนโต๊ะยังมีหนังสือเก่าๆ วางอยู่สองสามเล่ม ต่างจากเขาที่ใช้ชีวิตอู้ฟู่มาตลอด แม้พ่อจะไม่ค่อยอะไรกับเขาและยังเคี่ยวเข็ญเขาอย่างหนัก แต่ชีวิตของเขาตอนอยู่ที่ตระกูลกู้ก็ไม่ได้ลำบากเรื่องความเป็นอยู่ ชายหนุ่มผ่อนลมหายใจออกมา พลางยกมือขึ้นนวดขมับ ไม่รู้ว่านับจากนี้ตนเองจะทำอย่างไรต่อไปเฉินเฮ่อเองก็ไม่ต่างกัน เขาตกใจมากที่รู้ว่ากู้เฉิงคือพี่ชายแท้ ๆ ของตน อาจเพราะเขารู้สึกถูกชะตากับกู้เฉิงมาตั้งแต่แรก และถึงขั้นนับถือกันเป็นพี่เป็นน้อง แต่ไม่คิดว่าทุกอย่างจะเป็นเช่นนี้"พี่อย่ากดดันแม่เลย บางทีแม่อาจจะมีความจำเป็นอย่างที่เล่าให้พี่ฟังจริง ๆ ก็ได้"เฉินเฮ่อบอกด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน กู้เฉิงหันมามองหน้าชายหนุ่มครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ย"แม่เคยเล่าอะไรให้นายฟังบ้างไหม?"กู้เฉิงถามด้วยความอยากรู้ เฉินเฮ่อมองพี่ชายตรงหน้าก่อนจะบอกไปตามตรง"ไม่เลยครับพี่ ตั้งแต่เด็กจนโต เท่าที่ผมจำความได้ แม่ไม

  • เมื่อเพื่อนรักกลายเป็นสามีแสนดีในปี 1982   บทที่ 24 ลูกชาย

    แม่ของเฉินเฮ่อชะงักตัวแข็งทื่อทันทีเมื่อได้ยินกู้เฉิงเรียกตนเองว่าแม่ เธอจ้องมองหมอหนุ่มที่ยืนอยู่ตรงหน้าอย่างไม่เชื่อสายตาตนเอง ก่อนจะเห็นภาพของเด็กชายวัยหกขวบคนหนึ่งซ้อนทับอยู่บนตัวของเขาบรรยากาศภายในบ้านพลันเงียบสงบลงอย่างทันตาเห็น ไป๋ม่านและกู้หยางหันมามองกู้เฉิงเป็นตาเดียว ส่วนเฉินเฮ่อและซูชิ

  • เมื่อเพื่อนรักกลายเป็นสามีแสนดีในปี 1982   บทที่ 7-1 กล่าวหา

    เพราะวันนี้เป็นวันเสาร์สุดท้ายของเดือน ทุกคนจึงต้องช่วยกันปัดกวาดเช็ดถูเครื่องจักรและขัดพื้นโรงงานให้เงาวับ เพื่อเตรียมรับการตรวจเยี่ยมจากเจ้าหน้าที่รัฐ กว่าจะเลิกงานและจัดการทุกอย่างแล้วเสร็จก็เป็นเวลาเกือบสี่ทุ่มแล้ว หลังเลิกงานเฉินเฮ่อแวะมาบอกซูชิงว่าให้เธอรีบกลับบ้านไปก่อนเขาได้เลย เพราะเขายังม

  • เมื่อเพื่อนรักกลายเป็นสามีแสนดีในปี 1982   บทที่ 6-2 ซื้อรองเท้าให้ภรรยา

    ทางด้านหลินอวี้ที่ถูกซูชิงมองเมินก็เก็บความไม่พอใจเอาไว้ ระยะนี้ข่าวคราวของซูชิงไม่ได้กลายเป็นประเด็นถกเถียงอีกต่อไป อย่างไรเสียเธอก็แต่งงานเรียบร้อยแล้ว ผู้คนจึงไม่กล้านินทากันส่งเดชอีก ดังนั้นหัวข้อใหม่ในหลายวันนี้ก็คือเรื่องการแข่งขันกีฬาสัมพันธ์ภายในโรงงานที่กำลังจะเกิดขึ้นในไม่ช้านี้“นี่ชิงชิ

  • เมื่อเพื่อนรักกลายเป็นสามีแสนดีในปี 1982   บทที่ 6-1 ซื้อรองเท้าให้ภรรยา

    หลังจากที่กินอิ่มแล้ว สองสามีภรรยาก็เข้านอนอย่างรวดเร็ว อาจเพราะระยะนี้ทำงานหนักซูชิงจึงนอนหลับสนิทมากกว่าที่ผ่านมาจวบจนถึงเช้ามืดของวันต่อมา เมื่อซูชิงลืมตาตื่นขึ้นมาก็ไม่เห็นเฉินเฮ่ออีกตามเคย หญิงสาวถอนหายใจออกมาเล็กน้อย ไม่ต้องบอกก็รู้ได้ทันทีว่าเฉินเฮ่อคงจะออกไปทำงานแบกของที่ตลาดมืดเหมือนเช่นทุ

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status