หนังจอห์นวิค 5 เพลงประกอบแต่งโดยใคร?

เรื่องเสียงใน 'John Wick: Chapter 4' ถูกแต่งโดยทีมที่คุ้นเคยกับโทนมืดและพลังระเบิดของแฟรนไชส์นี้ — Tyler Bates และ Joel J. Richard คือสองคนที่รับผิดชอบเพลงประกอบหลักของภาพยนตร์ พวกเขาไม่เพียงแค่สร้างบรรยากาศให้ฉากแอ็กชันดุเดือด แต่ยังต่อยอดธีมดนตรีของตัวละครและโลกใต้ดินในแบบที่รู้สึกทั้งร่วมสมัยและทรงพลัง การร่วมงานของทั้งคู่ทำให้เสียงประสานระหว่างกีตาร์ไฟฟ้า ซินธิไซเซอร์ และเครื่องเคาะหนัก ๆ กลายเป็นลายเซ็นที่จำได้ทันทีเมื่อดูฉากไล่ล่าและต่อสู้ ความน่าสนใจคือมิติของซาวด์ที่เขาสร้างขึ้น — ไม่ได้มีแค่เพลงบีบคั้นให้หัวใจเต้นแรงอย่างเดียว แต่ยังใช้องค์ประกอบดนตรีเพื่อเล่าเรื่องด้วย เช่นการใช้ริฟกีตาร์ทึบ ๆ เป็นตัวแทนความดื้อรั้นของตัวละคร ใช้เบสและจังหวะอิเล็กทรอนิกส์เสริมพลังการเคลื่อนไหว และเพิ่มเครื่องสายหรือโซโล่ที่มีเมโลดี้ชวนเศร้าในช่วงที่ต้องการความลึกทางอารมณ์ ในหลายฉากวิธีผสมผสานนี้ทำให้ฉากแอ็กชันไม่ใช่แค่การโชว์ท่า แต่กลายเป็นบทสนทนาทางดนตรีระหว่างตัวละครและระบบโลกใต้ดินที่พวกเขาเคลื่อนตัวอยู่ ฉากที่แสดงเวทีใหญ่หรือการปะทะสำคัญจะได้ยินการเรียบเรียงที่มีพลังมากกว่าในภาคก่อน ๆ — มีความโอ่โถงและให้ความรู้สึกว่าโลกของเรื่องขยายขึ้นจริง ๆ ทั้งเสียงออร์เคสตราอันกว้างและสังเคราะห์ซาวด์ที่ทันสมัยทำงานประสานกัน ช่วงซีนเงียบ ๆ ที่ต้องการน้ำหนักทางอารมณ์จะถูกเติมเต็มด้วยธีมที่ค่อย ๆ แผ่ และในฉากคลับหรือพื้นที่ที่มีเพลงเหตุการณ์ติดตัว ก็ยังคงรักษาเอกลักษณ์ของแฟรนไชส์ผ่านการเลือกโทนเสียงที่สอดคล้องกับสภาพแวดล้อม การได้ยินความแปรผันระหว่างความดิบของกีตาร์กับความเยือกเย็นของซินธ์ช่วยให้ภาพรวมของหนังไม่รู้สึกซ้ำซาก เราเห็นว่าการได้ฟังงานของ Tyler Bates และ Joel J. Richard ในภาคนี้เป็นประสบการณ์ที่ทั้งคุ้นเคยและสดใหม่ — เหมือนเจอกับเพื่อนเก่าที่พัฒนาฝีมือจนสามารถเล่าเรื่องด้วยมู้ดเสียงที่ซับซ้อนกว่าเดิม การผสมผสานขององค์ประกอบดนตรีทำให้ทั้งฉากต่อสู้และฉากเงียบมีน้ำหนักเท่ากัน ซึ่งนั่นคือสิ่งที่ทำให้สกอร์ของ 'John Wick: Chapter 4' ยังคงตราตรึงและเพิ่มมิติให้กับตัวละครสำหรับคนดูอย่างเรา

พอเสียงกีตาร์แทรกเข้ามาในฉากไล่ล่าของ 'John Wick' ฉันรู้สึกว่าซาวด์นั้นตั้งใจจะเดินคู่ไปกับฝีเท้าของตัวละครมากกว่าจะเป็นพื้นหลังเฉยๆ ฉันเป็นแฟนเพลงประกอบภาพยนตร์ประเภทเข้ม ๆ มาตลอด และงานชิ้นนี้แต่งโดยสองคนที่ทำงานร่วมกันได้ลงตัวคือ Tyler Bates และ Joel J. Richard — ทั้งคู่สร้างบรรยากาศมืด แข็ง และมีพลังด้วยการผสมกีตาร์ไฟฟ้า เบสหนัก ๆ กับองค์ประกอบอิเล็กทรอนิกส์และวงออร์เคสตร้าในบางช็อต เพลงไม่ได้หวือหวาแต่รู้สึกถึงแรงกระแทกของเรื่องราว ซึ่งเหมาะกับโทนของหนังแบบลุย ๆ ที่ไม่ต้องการให้ซาวด์กลบภาพ ถ้าสนใจอยากฟังแบบครบ ๆ อัลบั้มซาวด์แทร็กจะหาได้บนสตรีมมิ่งหลักอย่าง Spotify กับ Apple Music รวมถึงร้านขายเพลงดิจิทัลและสตรีมมิงอื่น ๆ อีกมากมาย นอกจากนี้สำนักเพลงภาพยนตร์มักปล่อยแผ่น CD หรือขายเป็นแผ่นไวนิลสำหรับคนชอบของสะสม ถ้าชอบฟังชิ้นสั้น ๆ ในฉากที่ชอบ แพลตฟอร์มวิดีโอมีมิวสิกคัทและคอมไพล์เล็ก ๆ ให้เลือกด้วย ฉันมักจะสลับฟังระหว่างอัลบั้มเต็มกับคลิปฉากเพื่อจับความรู้สึกของเพลงในบริบทของหนัง ซึ่งทำให้เข้าใจการเลือกเสียงและจังหวะมากขึ้น

เพลงประกอบของ 'จอห์นวิค 5' ถูกพูดถึงเยอะเพราะความเข้มข้นและเท็กซ์เจอร์เสียงที่คงคอนเซ็ปต์ความรุนแรงแบบสไตล์นัวร์ แต่ที่โดดเด่นจริง ๆ สำหรับผมคือทีมแต่งเพลงหลักอย่าง Tyler Bates และ Joel J. Richard พวกเขาสร้างบรรยากาศด้วยกีตาร์หน่วง ๆ เบสหนัก และแผงซินธ์ที่ทำให้ฉากต่อสู้มีพลังเฉพาะตัว ในมุมมองการฟังแบบแฟน ๆ ผมชอบวิธีที่ทั้งคู่เอาองค์ประกอบร็อก มินิมอลออร์เคสตร้า และอิเล็กทรอนิกส์มาผสมกัน ทำให้เพลงประกอบไม่ใช่แค่แบ็คกราวนด์ แต่กลายเป็นตัวละครอีกตัวหนึ่งในเรื่อง เสียงจำพวกฮาร์ดกีตาร์โทนเฉพาะถูกใช้กับฉากไคลแม็กซ์ ในขณะที่ซินธ์ต่ำ ๆ เติมความตึงเครียดในฉากตามล่า เป็นการเดินเกมเสียงที่ฉลาดและน่าจดจำ

เพลงประกอบของ 'John Wick 3' ให้พลังและบรรยากาศชัดมากตั้งแต่วินาทีแรกที่เริ่มเปิดเรื่อง ผมรู้สึกว่าความโดดเด่นอยู่ที่การผสมกันของจังหวะกลองหนัก ๆ กับกีตาร์ไฟฟ้าผสมซินธ์ที่สร้างความดุดันแบบไม่ต้องพูดมาก ธีมหลักของภาพยนตร์มักใช้คอร์ดต่ำและเบสหนาเป็นฐาน แล้วเติมด้วยเสียงสังเคราะห์และเท็กซ์เจอร์ดนตรีอิเล็กทรอนิกส์อีกชั้น ทำให้ทุกซีนแอ็คชั่นรู้สึกเร่งด่วนและต่อเนื่อง อีกมุมที่ชอบคือช่วงที่เพลงเบาลงเพื่อให้ความรู้สึกเหงาหรือสะเทือนใจ—มีการใช้เปียโนชิ้นสั้น ๆ และสายไวโอลินที่ช่วยให้ตัวละครมีมิติด้านอารมณ์ ไม่ใช่แค่มิติของการต่อสู้เท่านั้น ผลงานโดย Tyler Bates และ Joel J. Richard ทำให้ทั้งฉากไล่ล่าและโมเมนต์สงบมีน้ำหนักต่างกันได้ดี และเป็นเหตุผลที่ทำให้เพลงประกอบทั้งอัลบั้มฟังแล้วติดหัว

เพลงประกอบของ 'จอนวิค' มักจะติดอยู่ในหัวผมเป็นวัน ๆ หลังดูหนังเสร็จ เพราะมันไม่ใช่แค่มิวสิคแทร็ก แต่เป็นการเล่าเรื่องอารมณ์ผ่านจังหวะ ทำนอง และเสียงบรรเลงที่บดขยี้การเคลื่อนไหวบนจอ ยังไม่มีการประกาศรายชื่อศิลปินอย่างเป็นทางการสำหรับ 'จอนวิค 5' ที่ผมเห็น แต่จากแนวทางของแฟรนไชส์ที่ผ่านมา ผู้สร้างมักพึ่งพาทีมแต่งเพลงหลักที่ผสมผสานองค์ประกอบออเคสตรา กีตาร์ไฟฟ้า และอิเล็กทรอนิก เพื่อสร้างทั้งความดุดันและความเหงาให้กับตัวเอก สำหรับแฟนอย่างผม สิ่งที่คาดหวังคือการเห็นชื่อคอมโพสเซอร์เดิมอย่าง Tyler Bates และ Joel J. Richard ปรากฏอยู่ในเครดิต ร่วมกับแขกรับเชิญที่เติมสีสันเป็นครั้งคราว นั่นแหละคือเหตุผลที่ผมตั้งตารอรายชื่ออย่างใจจดใจจ่อ — ไม่ใช่แค่จะได้ฟังเพลง แต่จะได้สัมผัสการตีความตัวละครผ่านเสียงเพลงด้วยความตื่นเต้นแบบแฟนเก่า ๆ

เสียงกลองที่กะทันหันผสมกับเบสต่ำคือภาพจำแรก ๆ ที่ผมคิดถึงเมื่อพูดถึงเพลงประกอบของ 'John Wick' ระหว่างดูฉากเปิดหรือเวลาที่เขากลับสู่โลกเก่า ๆ ของนักฆ่า เพลงธีมหลักจากสกอร์ของไทเลอร์ เบตส์และโจเอล เจ. ริชาร์ดทำหน้าที่เหมือนพลังงานใต้ผิวหนังของหนัง — มันไม่ต้องดังตลอดเวลา แต่เมื่อมันระเบิดขึ้น มันพาอารมณ์ไปข้างหน้าอย่างไม่ปราณี ผมชอบวิธีที่สกอร์ใช้กีตาร์ไฟฟ้าเชื่อมกับเครื่องสายและซินธ์ เพื่อให้ความรู้สึกทั้งสากลและเข้มข้น ฉากไนท์คลับหรือการต่อสู้กลางเมืองมักจะได้จังหวะดุดันที่ตอกย้ำภาพท่าเคลื่อนไหวแบบศิลปะการต่อสู้ของจอห์น เพลงแบบนี้ช่วยเน้นจังหวะภาพช้าหรือคัทสั้น ๆ ทำให้เรารู้สึกถึงแรงกระแทกและแรงต้านของแต่ละหมัด ในมุมที่อ่อนโยนกว่า เสียงเปียโนหรือสเตริงเรียบ ๆ ในสกอร์สามารถทำให้ฉากส่วนตัวอย่างการสูญเสียหรือความทรงจำเล็ก ๆ ของตัวละครมีน้ำหนักขึ้นได้มากกว่าเพลงร้องเพราะ ๆ ที่ชวนให้สะเทือนใจตรงไปตรงมา ผมมักจะคิดว่าการเลือกเพลงประกอบที่บาลานซ์ระหว่างไดนามิกของแอ็กชันกับความเงียบของความเศร้าคือหัวใจสำคัญของความทรงจำในหนังเรื่องนี้ — มันทำให้ฉากสำคัญไม่ใช่แค่ตื่นเต้น แต่ยังรู้สึกเจ็บปวดไปพร้อมกัน

เพลงหนึ่งที่ยังคงติดหูและคาใจฉันจาก 'John Wick' ภาคแรกคือ 'Think' ของ Kaleida — มันไม่ใช่แค่เพลงประกอบธรรมดา แต่เป็นองค์ประกอบที่ผลักดันบรรยากาศของฉากไนต์คลับจนกลายเป็นจำได้เสมอ การได้ยินจังหวะแบบมืดๆ และเสียงสังเคราะห์ลอย ๆ ของ 'Think' ขณะที่ภาพการต่อสู้สาดกระสุนและแสงนีออนวิ่งไปมา ทำให้ฉากนั้นมีเสน่ห์แบบเย็นชา เพลงช่วยยกระดับความเป็นโลกใต้ดินของหนัง เหมือนว่าทุกจังหวะของเพลงกำหนดการเคลื่อนไหวของตัวละครและการตัดต่อ ฉันชอบตรงที่มันไม่จำเป็นต้องเป็นเพลงฮิตพลิกโลก แค่ถูกวางไว้ตรงจังหวะพอดีจนกลายเป็นสัญลักษณ์ของช่วงเวลานั้น พอสังเกตไทม์มิ่งและมิติของเพลงกับซาวนด์อื่น ๆ ในหนัง จะเห็นความตั้งใจในการผสมเสียงประกอบกับแทร็กที่เลือกว่าอะไรควรจะโดดเด่นและอะไรควรเป็นพื้นหลัง นี่แหละคือความชอบส่วนตัวของฉัน — เพลงที่ไม่ได้มาเพื่อทำให้ลืมฉาก แต่กลับทำให้ฉากนั้นจดจำได้ไปตลอด

กรณีที่คนไทยมักพูดถึง 'ไซอิ๋ว ภาค 3' ในบริบทของหนังโรงจีนล่าสุด ผมมักหมายถึง 'The Monkey King 3' (2018) ซึ่งในมุมมองของผมเพลงประกอบหลักของหนังเรื่องนี้ถูกแต่งโดย Henry Lai Wan-man — ชื่อนี้ฟังดูคุ้นสำหรับคนที่ติดตามหนังฮ่องกงยุคหลัง เพราะสไตล์ของเขามักผสมกลิ่นอิมแพคต์แบบภาพยนตร์เชิงพาณิชย์กับธีมที่พยายามยกระดับฉากแอ็กชันให้ดูยิ่งใหญ่ เพลงของเขาช่วยขับซีนในหนังเรื่องนี้ให้มีอารมณ์ทั้งตลกและดราม่าไปพร้อมกัน ผมชอบการใช้เครื่องสายและเบสหนัก ๆ ในบางธีมที่ทำให้ความเป็นตำนานของตัวละครอย่างซุนหงอคงดูหนักแน่นขึ้น แม้มุมมองนี้จะเป็นการจำแนกเวอร์ชันหนึ่ง แต่ถ้าคุณหมายถึงหนังภาคสามของซีรีส์อื่น ชื่อนักประพันธ์อาจเปลี่ยนไปได้เช่นกัน ซึ่งตรงนี้ผมนับเป็นจุดเริ่มให้คนเลือกเช็กชื่อเครดิตท้ายเรื่องเพื่อความแน่นอน

เพลงประกอบของ 'John Wick: Chapter 4' ให้ความรู้สึกหนักแน่นและหลากหลายกว่าที่คาดไว้ — ผสมผสานซาวด์สเกปออเคสตรา กลองจังหวะดุดัน กีตาร์ไฟฟ้า และเสียงอิเล็กทรอนิกส์ที่คอยผลักดันอารมณ์ของฉากแอ็กชันทุกช็อตเลยทีเดียว ผมชื่นชมการทำงานของ Tyler Bates และ Joel J. Richard ที่ออกแบบธีมให้กับตัวละครหลักและสถานที่ต่าง ๆ ได้ชัดเจน โดยไม่ต้องพึ่งเพลงแปลกปลอมมากเกินไป ทำให้แต่ละฉากทั้งการไล่ล่า การดวล และช่วงเงียบ ๆ มีเอกลักษณ์ของตัวเอง หนึ่งในสิ่งที่ชวนประทับใจคือการใช้ percussive texture ร่วมกับซินธ์ลอว์ที่ทำให้การต่อสู้ดูมีแรงส่ง เช่น ในฉากไล่ล่ากลางเมืองหรือการเผชิญหน้าครั้งใหญ่ เสียงกลองทอมกับเบสหนัก ๆ ดึงพลังให้ฉากออกมาระเบิดฉากละฉาก อีกมุมที่ผมชอบคือช่วงที่ให้เครื่องสายและคอรัสลอยเข้ามาเป็นฉากพักอารมณ์ก่อนระเบิดอีกครั้ง ความคอนทราสต์นี้ทำให้เพลงประกอบไม่แบน รู้สึกเหมือนอ่านบทพูดที่มีทั้งจังหวะตึงและผ่อน ถ้าจะพูดถึงเพลงที่เป็นไฮไลท์ในภาพรวม จะเห็นว่ามีทั้ง cues สั้น ๆ ที่ตั้งชื่อเรียบง่ายตามฉากและ cues ยาวที่เป็นธีมของหนัง ทั้งนี้ยังมีเพลงที่ใช้แบบลิขสิทธิ์ในคลับหรือบาร์บางฉากซึ่งเติมสีสันให้โลกของหนังเท่ขึ้น การฟังอัลบั้มสกอร์หลังดูหนังเสร็จทำให้ผมเห็นโครงสร้างอารมณ์ของเรื่องชัดขึ้น — เหมือนเปิดแผนที่ของการเดินทางอารมณ์เหล่านั้นอีกครั้ง และลงท้ายแล้วเสียงดนตรีในเรื่องนี้ช่วยผลักความรู้สึกให้ฉากแอ็กชันมีน้ำหนักกว่าแค่ลูกธนูและคัตซีนธรรมดา

เพลงที่ติดหูที่สุดจาก 'John Wick' คงเป็นธีมหลักที่มาพร้อมกีตาร์คอร์ดหน่วง ๆ ผสมกับจังหวะอิเล็กโทรนิกที่ค่อย ๆ ผลักให้บรรยากาศเคลื่อนไหวไปข้างหน้าได้อย่างไม่ลดละ ผมเป็นคนที่ชอบฟังซาวด์แทร็กมาตั้งแต่เด็ก แล้วก็ต้องยอมรับว่าซาวด์ของเรื่องนี้ทำงานได้ดีจนเกือบเทียบเท่ากับภาพ เสียงกีตาร์บาด ๆ ที่มีโทนเศร้าแต่มีแรงขับ กลายเป็นสัญลักษณ์ของตัวละคร — ไม่ใช่แค่เพลงประกอบฉากต่อสู้เท่านั้น แต่มันเป็นธีมของความสูญเสียและความพยาบาทที่ขับเคลื่อนเรื่องราว งานของ Tyler Bates และ Joel J. Richard ใช้อุปกรณ์ไม่เยอะนักแต่เลือกการเรียงชิ้นส่วนเสียงได้ฉลาด: กีตาร์ไฟฟ้าดีเลย์, สังเคราะห์เสียงต่ำ ๆ กับสแนร์ที่หนักหน่วง ทำให้ทุกฉากแอ็กชันมีร่างกายและทุกฉากเหงาก็มีพื้นฐานทางดนตรีที่จับต้องได้ สิ่งที่ทำให้คนจดจำได้ง่ายคือการนำธีมนี้ไปใช้ซ้ำในหลายสถานการณ์—ตั้งแต่ฉากที่เขาเดินเข้าไปในคลับ 'Red Circle' จนถึงการเผชิญหน้าสุดท้าย มันถูกตัดต่อกับภาพอย่างแม่นยำจนสร้างความตึงเครียดและความโหยหาพร้อมกัน ในฐานะแฟนที่เล่นกีตาร์เองบ้าง ผมมักจะลองแยกชิ้นส่วนแล้วเล่นท่อนริฟฟ์นั้นดู มันง่ายพอที่จะฮัมตามได้ แต่ซับซ้อนพอจะให้ความหมายมากกว่าหนึ่งชั้น นั่นแหละคือเหตุผลว่าทำไมคนที่รักหนังหรือนักฟังทั่วไปจึงจำธีมหลักของ 'John Wick' ได้ทันทีเมื่อได้ยิน — มันกลายเป็นเสียงพาหนะของอารมณ์ทั้งเรื่อง และยังคงย้ำเตือนว่าดนตรีไม่จำเป็นต้องหวือหวาเพื่อจะทรงพลัง