luneveil
May tatlong oras na lang bago siya ikasal, at si Mara Villanueva ay tumakbo — hindi papalayo sa altar, kundi diretso sa gitna ng Terminal 3, kung saan wala siyang plano kundi ang isang bagay: huwag muna umuwi.
Doon niya nakita siya.
Isang lalaki, mag-isang nakaupo, ang porma ay parang taga-magazine pero ang mukha ay parang taong kagagaling lang sa gera. Naliligaw. Hindi geographically. Kundi sa mismong pagkatao niya.
At sa isang desisyon na hanggang ngayon ay hindi pa rin lubos na naiintindihan ni Mara, hinawakan niya ang braso ng estranghero at nagtanong:
"May girlfriend ka ba?"
"Hindi ko alam," sagot niya, at seryoso siya.
"Perfect," sabi ni Mara. "Pakasalan mo ako."
Wala siyang alam na ang lalaking iyon, na kanya na lang tinawag na Adrian, dahil wala siyang naaalalang ibang pangalan — ay hindi lang basta't-basta na taong nawalan ng memorya. Siya ang nawawalang CEO ng isa sa pinakamalaking business empire sa Asya.
Habang unti-unti niyang nakukuha ang mga piraso ng nakaraan niya — bahagya, kislap-kislap, tulad ng liwanag ng kandila sa dilim ng kwarto — isang tanong ang unti-unting kumakalat sa dibdib ni Mara, mas malakas kaysa sa lahat ng iba pa:
Mahal ba niya ang tunay na si Adrian Wei — o ang lalaking binuo lang niya, sa sarili niyang imahinasyon, noong sandaling desperado siya sa isang paliparan?
Sapagkat malapit nang dumating ang mundong iniwan ni Adrian. Ang mga itim na SUV. Ang mga taong tumitigil sa harap ng pinto nang naka-suot. Ang mga sekretong may kapangyarihang wasakin ang bawat bagay na kanilang itinayo.
Kaya bang manatili ang pag-ibig na sinimulan sa isang kasinungalingan — o matutunaw ito, tulad ng lahat ng bagay na binuo sa buhangin?
Minsan, ang pinakamalaking kasinungalingan ang siyang naglalantad ng pinakamalalim na katotohanan.
250