First-Person POV Romance-Webromane & Bully Regret-Geschichten

Sa araw ng anibersaryo ng pagkawala ng kambal nilang anak, tuluyang gumuho ang mundo ni Clarissa Velasco, not just from grief, but from the cold indifference of the man she once loved. Iniwan na lang siyang muli ni Adrian na parang wala siyang halaga, iniwan siyang maraming tanong sa isip niya, at nang bumalik ito, hindi para ayusin ang lahat, kundi para durugin pa siya lalo. Pero sa gitna ng pagkawasak niya, isang bagay ang hindi niya inaasahan. She’s pregnant. Habang pilit niyang binubuo muli ang sarili para sa batang dinadala niya, natuklasan niya ang mas masakit na katotohanan. Ang lalaking tinatawag niyang asawa ay may ibang buhay, at may anak na tinatawag siyang “Daddy.” She was abandoned. Betrayed. Replaced. Ngayon, haharap si Clarissa sa pinakamahirap na laban ng buhay niya. Mananatili ba siya sa lalaking sumira sa kanya, o pipiliin niyang lumayo at ipaglaban ang sarili at ang anak niya? In a world full of lies, pain, and betrayal. Kaya pa ba niyang magmahal ulit, or this time, sarili naman niya ang pipiliin niya?

"Magkano ang kailangan mo, upang layuan ang anak ko?" tanong ni donya Marsha kay Estella, "hindi kita maaaring tanggapin dahil isa ka lamang dukha! saan ka ba napulot ni Ludwig? sa club? At sinong nakakaalam, kung yang dinadala mo, ay sa anak ko?" Isang sampal iyon para kay Estella. Ang inaasahan niyang maayos na pagtanggap sa kanya, ay magiging isa palang bangungot! Ang akala niya, matapos niyang matakasan ang matandang ipinagkakasundo sa kanya ng kanyang ama, ay magiging maayos na ang buhay niya, hindi pa pala. Kaharap niya ngayon ang isang repleksiyon ng matapobre niyang madrasta. Kuyom ang kamao, nilisan niya ang lugar na iyon, upang hindi na maalipusta pa, ng kahit na sino, sa pamilya ni Ludwig, dala dala ang anak nilang kambal, na hindi pa man naiisilang, ay itinakwil na. "Ako ang bahala sa inyo mga anak. Hindi ko hahayaang may mang-api pa sa inyo, gaya ng naranasan ko," kinakausap niya ang mga bata sa kanyang tiyan. "Babangon ako, at maniningil!" Tiningnan niyang muli ang mansiyon, sa huling pagkakataon. Hinulma niya sa isipan ang sinabi sa kanya ng kanyang biyenan. Saka hilam ng luha ang mga matang lumayo, na hindi alam kung saan tutungo.

Please leave a message after the tone. "Hi. This is Julie. Si Maria Juliena Dimagiba, tanda mo pa? Nakita nga pala kita kanina. Kasama mo 'yong boyfriend mo habang sakay kayo ng auto mo. Hindi mo siguro ako napansin kasi nobyo mo 'yong umorder para sa inyo. Oo, ako 'yong nasa drive thru. Rome... I'm sorry. Ang sama-sama ko noong mga bata pa tayo. Sorry sa lahat ng mga pambubully ko. Alam mo... feeling ko kinakarma na ako ngayon. Kasi ang yaman-yaman at ang sikat-sikat mo na, e. Tapos heto ako... kahit anong kayod ko, kahit anong sikap ko, wala pa rin. Hindi ako manghihingi ng pera sa'yo ha. Tumawag lang ako kasi gusto kong mag-sorry at sabihing..." Mahal kita, Borromeo Buendia Jr. Mahal kita kahit pansexual ka pa, bakla, o ano pa. I hung up and sent my message, leaving my confession still untold.